Posts Tagged monastery

Reblog: Κρασάκι στην Ικαρία…


.
.
Οι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην Ικαρία

«Με αυτά και με εκείνα έκατσα πάνω από μήνα στην Ικαρία. Έπειτα με φιλοξένησε ένας φίλος που ζούσε μέχρι πρότινος στην Αθήνα ως «υπερκαταναλώτης». Πήρε όμως ανάποδες, την κοπέλα του και τράβηξε μακριά από τη μεγαλούπολη. Εκεί δεν ήταν μόνος του. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί νεαροί που θέλουν να ανακαλύψουν τις ευεργετικές ικανότητες της αποκέντρωσης. Και ευτυχώς η νεολαία της Ικαρίας δεν παρατάει τον τόπο της. Μπορεί να απομακρύνεται για σπουδές ή κάποια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία αλλά όλοι αργά η γρήγορα επιστρέφουν στη θέρμη της. Υγεία για αυτούς δεν είναι το γυμναστήριο και το ρεντμπουλ αλλά να τρώνε κάθε πράγμα στον καιρό του και να βιώνουν τις εποχές.»

.
.
Εεεπ!
Αυτά που λέτε, ξεμπερδέψαμε με την τρέλα του Αυγούστου όπου αλλού θέλαμε να πάμε κι αλλού μας πήγαινε το ρεύμα, πολύς κόσμος, καλός κόσμος στο νησί γαρ, κι εμείς πολύ φιλότιμο γμτ μας και ήρθε η ώρα κι αραιώσαμε να κάνουμε καμιά δουλειά, εν προκειμένω να φτιάξουμε κρασί, για μια φορά, πρώτη φορά, ολοδικό μας!
Τα προηγούμενα χρόνια, όταν προλαβαίναμε μαζεύαμε σταφύλια απ’ όπου να ΄ναι, είχε και κλεμμένα, και τα δίναμε σε φίλους που είχαν πολλά και εγκαταστάσεις και τα πατούσαμε, αλλά εμείς επειδή είχαμε λίγα και υπάρχει και μια πρόληψη των αμπελουργών ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να ασχολούνται με το κρασοκάμωμα (κι ας αντέχουμε τη ζέστη στον τρύγο – κι ας κουβαλάμε σαν γομάρια – κι ας έχουμε πανθομολογουμένως τα καλύτερα πόδια για πάτημα) μας έκαναν πέρα διακριτικά και καταλήγαμε στη κουζίνα και μαγειρεύαμε για τους τρυγητές και τους πατητάδες, τέλος πάντων παίρναμε το μερτικό μας, καμπόσα κιλά να βγει ο χειμώνας, άξια κερδισμένο όμως δεν το ‘λεγες δικό μας κρασί.
Αλλά, αλλά, και τρισαλλά, εφέτος έκατσε αλλιώς καλύτερα, είδε τα βάσανά μας ένας παππούς, ήπιε κι ένα ποτηράκι απ’ το περσινό και τ’ άρεσε, είδε την προκοπή μας και μας έστειλε… στου διαόλου τη μαμά, 3/4 με τα πόδια, να βρούμε ένα αμπέλι μισοπαρατημένο, μισο-άγριο, έχει όμως πολλά σταφύλια και τώρα… το τρυγούμε! Σα να ‘μασταν αφεντικά, σαν να ‘τανε δικό μας!

.
our almost wild ikarian grapes 1our almost wild ikarian grapes 2
.

Από κει και πέρα η ιστορία είναι εκπληκτικά σχεδόν ίδια με όσα έγραψαν οι Παριανοί «χωριάτες» που πέρασαν από Ικαρία το 2014 και είμαι πολύ τυχερή που τους βρήκα και κάνω reblog την αφήγησή τους γιατί α) δεν έχω πια φωτ. μηχανή, β) φοβάμαι μη μου ματιάσετε το κρασί, και γ) δεν θέλω να μας βρει κανένας μουστερής.
Πάντως είναι η ίδια ιστορία. Μόνο τα πρόσωπα είναι κάπως διαφορετικά και κάπως διαφορετική κι η διαρύθμιση του χώρου. Διαβάστε το άρθρο… ➡ ➡ ➡

.
(βράζει τώρα, βράζει)
.
Χαίρε σε σας
και
Χαίρε Βάκχε
που αγαπάς
τα μεθυσμένα
γεωργικά κορίτσια!
.
🙄
.
.
.
….

.

.
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, 2015
.
.
Previous post: Four Seasons in Ikaria
.
….

5 Σχόλια

Το μπλε και το κόκκινο


.

Η Χίος σήμερα, μέρα βροχερή, όπως φαίνεται από το σπίτι μας στην Ικαρία.
.
. Παλιότερα άρθρα για τη ζωή μας στο 'μοναστήρι'. Έτσι περιγράφουμε και γελάμε το τρελό σπιτικό μας στην Ικαρία.Έτσι λοιπόν που λέτε αναγνώστες…

Μας έχουν κλείσει μέσα οι βροχές. Πιο παλιά, τότε που ‘μουν πιο πολύ Αθηναία, θα ‘μουν έξω κι ας έβρεχε αφού δεν χόρταινα τη φύση, και θα κλάδευα και θα φύτευα, τώρα όμως που αποφασίστηκε και ζω μόνιμα εδώ, δεν το βιάζομαι, ωραία είναι στη κουζίνα στο τζάκι, ξεκουραζόμαστε κιόλας, να κάνουμε και τις καθιστικές δουλειές.

.
..
..
. 😳 παρασύρθηκα, γι άλλο πράγμα ήθελα να μπλογκάρω. Ήθελα να πω που έγιναν εκλογές στην Ελλάδα και στην Ικαρία η Αριστερά γενικώς πήρε 71% πράγμα αναμενόμενο βέβαια, κόκκινος βράχος και τέτοια, θα έρχονται να ρωτούνε οι ξένοι πως το κάνουμε πράξη αυτό… Άσε ρε ξένε, μην τα ρωτάς! Ας είναι, εγώ τέτοιο ψήφισα, πάντα τέτοιο ψηφίζω, αλλά για να ξέρετε, δεν με κάνεις για αριστερή, μάλλον για αναρχικιά με αντικοινωνικές τάσεις με κάνεις, ευτυχώς ξέρω αρκετούς αθλητές κι αθλήτριες αντοχής που νιώθουν το ίδιο, έτσι δεν είμαι μόνη μου, έχω κι εγώ κάπου να ανήκω. Αυτά για μένα. Πάμε παρακάτω.

.
.

Με τις βροχές καθάρισε ο ορίζοντας στα πέλαγα και βλέπουμε ολοκάθαρα απέναντι την αρχόντισσα Χίο. Αρχόντισσα και δούλα μαζί.
🙄
 .
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Ειδα τα παλια καραβια να περνουν αρμενιζοντας κοιμισμενα σαν κυκνοι, να περνουν στ’ ανοιχτα του χωριου που και σημερα ακομα ονομαζεταιΝα κοίτα, παλιά όταν οι Γενοβέζοι ήταν αφέντες μας, η Χίος ήταν το κέντρο του κόσμου μας. Στο μέγαρο της δυναστείας Τζουστινιάνι στη Γένοβα είχαν βάλει να ζωγραφίσουν στο ταβάνι τους πολέμους και τις κατακτήσεις τους. Είναι μια σύνθεση που ξέρω από μια παλιά καταχώρηση στο μπλογκ της Ελένης. Ο τεράστιος πίνακας λέγεται «Αποθέωση των Τζουστινιάνι». Αν κοιτάξεις καλά τις φιγούρες, ανάμεσα σε παχουλές Χιώτισσες και Σμυρνιές, Ιταλούς και Τούρκους, βλέπεις και ένα-δύο ξαπλωτούς βρακοφόρους Καριώτες. Έχει πολύ πλάκα. 🙂 Τέλος πάντων, πάλι παρασύρθηκα. Ίσως φταίει ο αέρας… Επιστρέφοντας στο θέμα μου, ήθελα να πω ότι στη Χίο τώρα ζει ο καλός μου, ο καλλιεργημένος καλλιεργητής, Μακριδάκης ο οποίος έγραψε πρόσφατα στο μπλογκ του για τους πατριώτες του ότι είναι, λέει, χαμαιλέοντες. Ότι στις βουλευτικές εκλογές υπερψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία κι ότι της έδωσαν ένα τεράστιο 40% κι ότι πάντα έτσι κάνουν, πάνε με τους κρατούντες, όποιοι κι αν είναι, ακόμα κι αν χάνουν. Κι ότι αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που αναλύει σύντομα και περιεκτικά, κυρίως γιατί έχουν ένα βαθύ αθεράπευτο τραύμα από τη μεγάλη Σφαγή της Χίου του 1822 που μάλιστα την ονομάζει, εύστοχα νομίζω, «γενοκτονία». Η ανάλυσή του για τους Χιώτες μου έκανε εντύπωση. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ, μόνο δύο ώρες με το καράβι πιο κάτω, ήμαστε αλλιώς. Δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Χίο, είναι ένα ήμερο, σχεδόν πεδινό, πολύ μεγάλο νησί, τόσο μεγάλο και τόσο κοντινό στα παράλια της Ασίας που νομίζεις πως δεν είναι νησί αλλά μια στεριανή επαρχία της περιφέρειας Αιγαίου που ‘χει κέντρο τη Σμύρνη.
Ενώ εμείς εδώ ήμαστε νησί, νησί μάλιστα με την πλήρη έννοια της λέξης, ορεινό και βραχώδες, προστατευμένο από άγριες θάλασσες, μακριά από μεγάλες στεριές. Μέσα στις βουνίσιες κοιλάδες του ζούμε, κρυμμένοι, δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν ελπίζουμε τίποτα, ψηφίζουμε ό,τι γουστάρει η ψυχή μας, να κι αν βγει, να κι αν δεν βγει, άνθρωπος να ‘ναι και όχι αφέντης.

.

Αυτά.

.

.

υ.γ. Πάντως για μένα να ξέρετε, Κόκκινο νησί, Μπλε νησί, λέοντες και χαμαιλέοντες, είναι σχήματα για να ορίζουμε κάπως το θεμελιακό απροσδιόριστο της νησιωτικής ύπαρξης μας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όπου να ΄ναι κόβει η βροχή και θα ‘βγουμε να μαζέψουμε σέσκουλα. Έχουμε λάδι κι αλεύρι και θα φτιάξουμε πίτα!!!

.

.

look far

^^’

….
.

.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου, 2015
.
 .
.
….

6 Σχόλια

Περίπου το 30 π.Χ.


____

.

Εδώ λοιπόν που λέτε είχαμε εκλογές και κυκλοφόρησε κόσμος και αν και δεν δυσαρεστήθηκα με τα αποτελέσματα, δεν την γλύτωσα και μελαγχόλησα όπως πάντα το παθαίνω με την πολλή πολιτικούρα. Ευτυχώς όμως γελάσαμε με το Καριώτικο Παξιμάδι. Μου φαίνεται πως τελικά, καλά το λένε, η τρέλα μας είναι που μας σώζει. 🙂

Αν όμως εσύ θέλεις κάτι τι πιο σοβαρό, πήγαινε διάβασε τον Μακριδάκη, τον γείτονα απ’ τη Χίο, ένα κείμενο της αλληνής μέρας των εκλογών, που δίνει το γενικό πλαίσιο, και που μια αποστροφή του την λάτρεψα.

https://i2.wp.com/yiannismakridakis.gr/wp-content/uploads/2012/04/cropped-flag.jpg  Πορεία στο σούρουπο

«Όσο το καταναλωτικό σύστημα θα πνέει τα λοίσθια λόγω αδυναμίας πλέον του οικοσυστήματος να το υποστηρίζει, τόσο θα αυξάνεται ο εθνικισμός και τόσο θα καλπάζει ο κανιβαλισμός μεταξύ των ανθρώπων.»

.

Βασικά δεν έχω τίποτα άλλο να πω αλλά για να μην τελειώσει εδώ η καταχώρηση, ας αντιγράψω ένα ποίημα που βρήκα, του Μιχάλη Κατσαρού από τη συλλογή «Ενδύματα», άλλο ένα απ’ τα βιβλία που βουτάω κάθε τόσο απ’ την Ελένη και που αυτός ο ποιητής είναι απ’ τους αγαπημένους της. Γενικά βρίσκω πολύ απελευθερωτικό το γράψιμό του, αλλά και ειδικά γι’ αυτό το ποίημα, το ξέρετε καλά, μ’ αρέσει η κουνημένη καλογερίστικη ατμόσφαιρα και γύρω-γύρω να ‘ναι πλάτανοι, βουνά και περιβόλια.

 

Nan Garden Ikaria

____

 

Περίπου το 30 π.Χ.

ҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖ

Ŧο   αναλόγιον του δεξιού ψάλτου
ονόματος Γεωργά,
Χάιντα αριστερού Μητροπόλεως
Ευαγγελίστριας ψάλτου -και αναλόγια
Μονών ερημητηρίων ειδημόνων.
.
Ŧο  διπλό αναλόγιον πλάγια στηριζόμενον
περιστροφικόν
Α, ναι, άνευ Κυριακής
άνευ επισκέψεως ναού μεθ’ εικόνων
το άλλο όπου
ο Ιούδας λυχνία μοναστηριού
με προδοσία αιώνος
σαν χθες ήτο όπου έψαλον
σαν χθες όπου ποιμένες ευαγγελίζοντο.
.

Ǒ  κυνηγός ήρθε είδεν τα σκάγια του όπλου
τσάγκρα ή δικάνου
έβγαλε τη σούμα μπαρουτιού
και έριψεν επί του πτηνού.

.

Й  ψαλμωδία διεκόπη
ο Φλαράκης φώναζε
ο Γεώργιος εξαπλούτο
ο Φώτιος εβάφετο στη συκομωρέα
ως ινδιάνος πλέον τριγυρίζει
αι κόραι έραπτον
κι ο Μιχαήλ έπαιζε με πηλούς
δέντρα εικόνες εμμανουάλια.

.

Ŧο  περιλάλητον ντρες του 95
είχαν φύγει-ετερμάτισεν
μεταφραζόμενον ένδυμα.

.

Ŧο  περιλάλητον εκ βαθέως όρθρου
της Ελένης προδοσία
ερίπτετο εις νέαν μάχην.
.

Ŧον  Ιωάννην εφώναζον
τον στίβοντα ενδύματα ανάποδα
και βολτάροντα εις πλατάνους.

.

Й  ψαλμωδία ξανάρχισεν
κόντευαν τα χαράματα
το ρυάκιον έτρεχεν εκεί
όπου ο Ευστάθιος γυμνός
ως Αδάμ
ελούζετο.

.

Қαι  ελάβαμεν γράμμα εξ Αθηνών
«Αγαπημένη μου θεία είμεθα
καλά το αυτό επιθυμούμεν δι’ υμάς.
Σοφία».

.

Қ  άποιος προσπαθούσε να καταλάβει.

.

Μιχάλη Κατσαρού,
ποιητική συλλογή «Ενδύματα» (1977)

 

ҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖ

 

____

Next post : ΑΠΟΛΩΦΑ

Previous post : Έμπρακτη Θέση και Άποψη

____

9 Σχόλια

Τι πιστεύουμε



~

Αν θες να το μάθεις, βρίσκεται στο «What I believe» της Ελένης.

…… I believe in the power of the imagination to remake the world, to release the truth within us, to hold back the night, to transcend death, to charm motorways, to ingratiate ourselves with birds, to enlist the confidences of madmen. I believe in my own obsessions, in the beauty of the car crash, in the peace of the submerged forest, in the excitements of the deserted holiday beach, in the elegance of automobile graveyards, in the mystery of multi-storey car parks, in the poetry of abandoned hotels. . . . I believe in the death of tomorrow, in the exhaustion of time, in our search for a new time within the smiles . . . . . . I believe in madness, in the truth of the inexplicable, in the common sense of stones, in the lunacy of flowers, in the disease stored up for the human race by the Apollo astronauts. I believe in nothing.…….

Αν θες να μάθεις τα νέα μας, ήμαστε καλά,  διάγουμε περίπου στην ίδια ατμόσφαιρα

…….. ………

Καλύτερα δες slideshow γιατί βαριέμαι να γράφω κι εσύ να διαβάζεις


Αν θες, γράψε σχόλιο να με ρωτήσεις.Για την ώρα η είδηση είναι ότι αποφασίσαμε να ψηφίσουμε στις δημοτικές εκλογές

παράταξη αυτόνομη τοπική που έχει σήμα τη σπείρα

Επίσης μπήκε και η άνοιξη. Αυτά ήταν τα νέα μας. Σας χαιρετούμε.

~

~

4 Σχόλια

Mountain camping Easter


    .
It’s Greek Easter and our reverent monastic community will be staying on the mountain for rituals and well-earned relaxation
.
Wild camp Easter Erifi Ikaria 4  Wild camp Easter Erifi Ikaria 3


Nan Nun Ikaria tsiou.
.
Smiling Cairn
.
.fogrock xaplara fog dusk2 03 bushes-ikaria nan-can look far adventure with a view .

Next post: sun in the gulch
.

4 Σχόλια

Cozied Up


.

coziedup

Old entry updated on November 10, 2012.

The same things over again, just a few newer thoughts…

Roof over our heads for the winter in Ikaria
.
So again I am taken in to spend the winter
.
room
.
and again I hope this old roof  above our heads holds, because if not,
I and my friend Elina Picking Olives 1
who I have been picking olives with, will have to find a shelter, something maybe like this.
.
photo
an eventuality that’s making us laugh and think about the life of one of the patron saints of this island, Saint Theoktisti of Lesbos, an ascet whose adventurous life you can read in Paros life magazine in two issues: St. Theoktisti (part i) and St. Theoktisti (part ii) She seemed to be an Aegean version of St Mary of Egypt
.
Saint Mary, also known as Maria Aegyptica
so the icons testify
Poor little thing, she had escaped the pirates and she was living in the forests (!!!) of Paros all naked and wild, trusting only to God until near the end of her life she was discovered by a pious hunter who gave her a christian burial. Later her bones were considered holly and miraculous and they somehow ended up in Ikaria.
.
After the proliferate, here’s the asceticAbout the old convent that those bones were kept (until they disappeared and probably hidden somewhere for safety) Eleni has written a few lines in her blog long ago but they are still valid:
.
(At Theoskepasti, the old mushroom shaped chapel of St Theoktisti in Ikaria) «…the natural, human and divine connect and there are some typical Ikarian concepts involved too, such as balance (the rock), poverty (obvious), economy (obvious too), integration and harmony with nature (though it’s by no means small, you can’t see it until you are actually there). So I’d call this a “lowlight” an Ikarian highlight!«
.
.Devil's nuns Ikaria
Anyway, I hope that we won’t become too ascetic this year or any other year. It’s as thorny here as to make any serious ascet envious…
Yet Immortality will have to wait.Skywatcher
And (though it’s tempting) we won’t be Miss Anielas either
.

We’d better repair that roof the soonest possible ’cause our boyfriends are coming to visit!!!

we

9 Σχόλια

Ποιος Έγλυψε το Δάχτυλο της Μοναχής Καλλίστης


.

Devil's nuns Ikaria

.

.

___Η αδελφή Αλιένα, μητέρα Ηγουμένη μεγάλου και πλούσιου Μοναστηριού, έγραψε και αφιέρωσε στη φτωχική μας σκήτη που δέρνεται από τους πειρασμούς  το ακόλουθο περιπετειώδες, ψυχωφελές και σωματοφελές ποίημα.

Ευχαριστούμε Γερόντισσα!
Enjoy ☺ Sisters!

ҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖ

Й ταν πρωί τ’Αυγούστου μετά τη ροδαυγή
κι η μοναχή Καλλίστη μετά την αγρυπνίαν
μετά τον Όρθρον κι έπειτα από την Λειτουργίαν
ησθάνθη μίαν φούντωσιν καθώς και μίαν λάβρα
που ίσως της προκάλεσαν τα ράσα της τα μαύρα
ή ίσως και ο καύσων συνήθης εις το θέρος
ή ακόμη κι ο διακαής εις Κύριόν μας έρως…
.
Й καλογραία εκοίταξε τριγύρω της με τρόμον
μην κι η ηγουμένη πάνω της το βλέμμα της γυρίσει
και όπως δεν εδύνατο να εύρη άλλη λύση
διά την μαύρην φούντωσιν που ένοιωθε στο στήθος
-καθώς απαγορεύεται εις μοναχάς ο ζύθος-
εσκέφθη να ξεφύγει με ελαφράν την πίστη
ακόμη κι απ’ την νεαράν δόκιμον Θεοπίστη.
.

Єβίασε το βήμα της και το ‘καμε ταχύ
κι εδιάβη τον αυλόγυρον με μύριες προφυλάξεις
καίτοι ο γέρων –ως γνωστόν- δεν επαινεί τοιαύτες πράξεις.
Τρέχει γοργά εις σύδεντρα πέρα απ’ τις βατουλιές
επάτησε και κάποιων πτηνών τις κουτσουλιές
κι ευρέθη αίφνης εις του δάσους το κέντρον
όπου και πέφτει πυκνή η σκιά των δέντρων.

.

Ŧ ο βλέμμα της υπέπεσεν εις ένα ποταμάκι
όπου κυλούσε λαγαρόν και δροσερόν νεράκι…
κι ευθύς τα ράσα της πετά κι αμέσως τσιτσιδώνεται
και πέφτει βουρ εις το νερόν και λέει κι «άχου, άχου»
καθώς αισίως κολυμβά πλησίον ενός βράχου
και χαίρει άκρως κι αρχινά να ψέλνει και τροπάρια
ύμνους, πολλά κοντάκια, καθώς και εξαποστειλάρια.

.

Ǒ ταν δροσίστη επαρκώς εβγήκε απ’ το ποτάμι
και εξαπλώθη παρευθύς εις στο χλωρόν χορτάρι
και κλείουσα τους οφθαλμούς εσκέφθη με καμάρι
πως ήτο η κολύμβησις εις όποιαν έχει χρείαν
μεγίστη ωσαύτως ηδονή περί την μεσημβρίαν.

.

Қ αθώς αυτές αι σκέψεις περνούν απ’ μυαλό της
εις αίγαγρος βοών το «μπε» γλύφει το δάχτυλό της.

.

__ҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖ


.

.

Saturday November 28, 2007 – 12:51pm (EET)

Next Post: Master Scolopendra keeps my blog safe

Previous Post: Simply Arbutus

.

Comments

(6 total)

.
Αδερφή Καλλίστη,
η Μονή μας να σας στείλει εγκάρδιες του Κυρίου ευχάς διά την γενναιόδωρον προσφορά σας. Εις εκ των προσκυνητών διαβεβαίωσε την ταπεινότητά μας ότι θα μας αποστείλλει επωφελή διά την σωτηρίαν της αθλίας ψυχής μας φυλλάδια περί του βίου της Οσίας Θεοκτίστης της Λεσβίας.
τρώνε λουκουμάδεσ... by Karl Hauser
Αναμένομεν μετ’ ανυπομονησίας και μετά παρρησίας σας ευχόμεθα βίον χριστοφελή.
Ασπάζομαι την δεξιάν σας
Γερόντισσα Αλιένα, δούλη Κυρίου.
.
Saturday November 28, 2007 – 03:04am (PST)

.

Ναι ναι τρέχω η ευλογημένη!.. Οι άλλοι λένε τα λόγια τα παχιά κι εγώ μετά πρέπει να αντιγράφω και να ιστορώ τα χειρόγραφα! Βαριά η καλογερική…(ας μην έβρεχε καρεκλοπόδαρα και θα σας έλεγα που θα ‘μουν τώρα…)

Ασπάζομαι το μέγα δάχτυλο της δεξιάς σας πόδας. Τι ωραίο βερνικάκι αλήθεια!

.

Saturday November 28, 2007 – 01:11pm (EET)

.
Υ.Γ. Αυτό το αγοράκι στη φωτό μου θυμίζει το Θύμιο. Μπας και είναι;
.
Saturday November 28, 2007 – 05:42am (PST)
.
Sister Aliena? Miss Aniela? What the F♥☺☼♥♥☺☼♥♥♪ is going on here�?�
.
Saturday November 28, 2007 – 11:17am (PST)
.
– Όχι το Θύμιο. Τον αδελφό Θωμά ήθελες να πεις σεβαστή γουμένισα.
– Γ** τα bugs του blog 😛
– Soulsister Eliena?
.
Sunday November 29, 2007 – 02:18pm (EET)
.
Τώρα ξύπνησα. Χτες νύχτα παίξαμε το rpg σκετσάκι με το Θωμά (όχι σε λιβάδα ποταμού, αλλά στη μπανιέρα). Ήταν τέλεια και βγήκε το σενάριο πιστά. Με μόνη διαφορά ότι ο Θωμάς έκανε τα ‘άχου’αχου’ γλύφοντας το δάχτυλο και εγώ τελικά έκανα το «μπεεε!»
Τι να κάνουμε; Στη ζωή είναι αλλιώς.
.
Sunday November 29, 2007 – 02:23pm (EET)
.

Comments (1)