Posts Tagged political history

Το μπλε και το κόκκινο


.

Η Χίος σήμερα, μέρα βροχερή, όπως φαίνεται από το σπίτι μας στην Ικαρία.
.
. Παλιότερα άρθρα για τη ζωή μας στο 'μοναστήρι'. Έτσι περιγράφουμε και γελάμε το τρελό σπιτικό μας στην Ικαρία.Έτσι λοιπόν που λέτε αναγνώστες…

Μας έχουν κλείσει μέσα οι βροχές. Πιο παλιά, τότε που ‘μουν πιο πολύ Αθηναία, θα ‘μουν έξω κι ας έβρεχε αφού δεν χόρταινα τη φύση, και θα κλάδευα και θα φύτευα, τώρα όμως που αποφασίστηκε και ζω μόνιμα εδώ, δεν το βιάζομαι, ωραία είναι στη κουζίνα στο τζάκι, ξεκουραζόμαστε κιόλας, να κάνουμε και τις καθιστικές δουλειές.

.
..
..
. 😳 παρασύρθηκα, γι άλλο πράγμα ήθελα να μπλογκάρω. Ήθελα να πω που έγιναν εκλογές στην Ελλάδα και στην Ικαρία η Αριστερά γενικώς πήρε 71% πράγμα αναμενόμενο βέβαια, κόκκινος βράχος και τέτοια, θα έρχονται να ρωτούνε οι ξένοι πως το κάνουμε πράξη αυτό… Άσε ρε ξένε, μην τα ρωτάς! Ας είναι, εγώ τέτοιο ψήφισα, πάντα τέτοιο ψηφίζω, αλλά για να ξέρετε, δεν με κάνεις για αριστερή, μάλλον για αναρχικιά με αντικοινωνικές τάσεις με κάνεις, ευτυχώς ξέρω αρκετούς αθλητές κι αθλήτριες αντοχής που νιώθουν το ίδιο, έτσι δεν είμαι μόνη μου, έχω κι εγώ κάπου να ανήκω. Αυτά για μένα. Πάμε παρακάτω.

.
.

Με τις βροχές καθάρισε ο ορίζοντας στα πέλαγα και βλέπουμε ολοκάθαρα απέναντι την αρχόντισσα Χίο. Αρχόντισσα και δούλα μαζί.
🙄
 .
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Ειδα τα παλια καραβια να περνουν αρμενιζοντας κοιμισμενα σαν κυκνοι, να περνουν στ’ ανοιχτα του χωριου που και σημερα ακομα ονομαζεταιΝα κοίτα, παλιά όταν οι Γενοβέζοι ήταν αφέντες μας, η Χίος ήταν το κέντρο του κόσμου μας. Στο μέγαρο της δυναστείας Τζουστινιάνι στη Γένοβα είχαν βάλει να ζωγραφίσουν στο ταβάνι τους πολέμους και τις κατακτήσεις τους. Είναι μια σύνθεση που ξέρω από μια παλιά καταχώρηση στο μπλογκ της Ελένης. Ο τεράστιος πίνακας λέγεται «Αποθέωση των Τζουστινιάνι». Αν κοιτάξεις καλά τις φιγούρες, ανάμεσα σε παχουλές Χιώτισσες και Σμυρνιές, Ιταλούς και Τούρκους, βλέπεις και ένα-δύο ξαπλωτούς βρακοφόρους Καριώτες. Έχει πολύ πλάκα. 🙂 Τέλος πάντων, πάλι παρασύρθηκα. Ίσως φταίει ο αέρας… Επιστρέφοντας στο θέμα μου, ήθελα να πω ότι στη Χίο τώρα ζει ο καλός μου, ο καλλιεργημένος καλλιεργητής, Μακριδάκης ο οποίος έγραψε πρόσφατα στο μπλογκ του για τους πατριώτες του ότι είναι, λέει, χαμαιλέοντες. Ότι στις βουλευτικές εκλογές υπερψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία κι ότι της έδωσαν ένα τεράστιο 40% κι ότι πάντα έτσι κάνουν, πάνε με τους κρατούντες, όποιοι κι αν είναι, ακόμα κι αν χάνουν. Κι ότι αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που αναλύει σύντομα και περιεκτικά, κυρίως γιατί έχουν ένα βαθύ αθεράπευτο τραύμα από τη μεγάλη Σφαγή της Χίου του 1822 που μάλιστα την ονομάζει, εύστοχα νομίζω, «γενοκτονία». Η ανάλυσή του για τους Χιώτες μου έκανε εντύπωση. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ, μόνο δύο ώρες με το καράβι πιο κάτω, ήμαστε αλλιώς. Δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Χίο, είναι ένα ήμερο, σχεδόν πεδινό, πολύ μεγάλο νησί, τόσο μεγάλο και τόσο κοντινό στα παράλια της Ασίας που νομίζεις πως δεν είναι νησί αλλά μια στεριανή επαρχία της περιφέρειας Αιγαίου που ‘χει κέντρο τη Σμύρνη.
Ενώ εμείς εδώ ήμαστε νησί, νησί μάλιστα με την πλήρη έννοια της λέξης, ορεινό και βραχώδες, προστατευμένο από άγριες θάλασσες, μακριά από μεγάλες στεριές. Μέσα στις βουνίσιες κοιλάδες του ζούμε, κρυμμένοι, δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν ελπίζουμε τίποτα, ψηφίζουμε ό,τι γουστάρει η ψυχή μας, να κι αν βγει, να κι αν δεν βγει, άνθρωπος να ‘ναι και όχι αφέντης.

.

Αυτά.

.

.

υ.γ. Πάντως για μένα να ξέρετε, Κόκκινο νησί, Μπλε νησί, λέοντες και χαμαιλέοντες, είναι σχήματα για να ορίζουμε κάπως το θεμελιακό απροσδιόριστο της νησιωτικής ύπαρξης μας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όπου να ΄ναι κόβει η βροχή και θα ‘βγουμε να μαζέψουμε σέσκουλα. Έχουμε λάδι κι αλεύρι και θα φτιάξουμε πίτα!!!

.

.

look far

^^’

….
.

.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου, 2015
.
 .
.
….

6 Σχόλια

Satyricon


. . .

.

3 jokes to complete the trilogy smoothly and because we are Greeks, with laughs. As Aristotle  has said:
"Tragedy, then, is an imitation of an action that is serious,
complete, and of a certain magnitude; in language embellished
with each kind of artistic ornament, the several kinds being
found in separate parts of the play; in the form of action,
not of narrative; through pity and fear effecting the proper
purgation of these emotions."
.

______________________________________________________________

Give Greece a chance

_____________________________________________________________

Zorba is dead

______________________________________________________________

The answer is development
The answer is development

______________________________________________________________

with special thanks to the team...

. . .
.
Friday March 18, 2012
.
.
Previous post: The Greek Slave
.
. . .

3 Σχόλια

Μην κλαίτε! Δεν είναι ξερόβραχος!


.

Μια ιστορία για τον φόβο

(for an English version click here)

.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Βαγγέλης Ρίνας, Πειραιάς 1948

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

  Την άνοιξη του 1947, ενώ η σύγκρουση μεταξύ εθνικιστών και των κομμουνιστών στα βουνά της βόρειας Ελλάδας είχε εξελιχτεί σε σκληρό εμφύλιο πόλεμο που φαινόταν ότι θα διαρκούσε πολύ, η εθνικιστική κυβέρνηση της Αθήνας, θέλοντας να εμποδίσει την ανάπτυξη κινημάτων στις πόλεις, διέταξε τη σύλληψη χιλιάδων υποστηρικτών της Αριστεράς και τη μεταφορά τους σε απομονωμένα, δυσπρόσιτα νησιά του Αιγαίου.

   Συλλήψεις και εκτοπισμοί γίνονταν και στο προηγούμενο διάστημα, όμως αυτήν τη φορά η επιχείρηση εκτελέστηκε μαζικά. Μια νύχτα εκείνης της άνοιξης η αστυνομία άρπαξε μέσα από τα σπίτια τους πολλές εκατοντάδες πολίτες της εργατικής και της μεσαίας τάξης. Πολλοί χωρίς αποσκευές, άλλοι ακόμα με τις πυτζάμες, σωριάστηκαν σε φορτηγά και οδηγήθηκαν στον Πειραιά όπου τους περίμεναν πλοία έτοιμα να σαλπάρουν.

   Ένας από αυτούς ήταν ο θείος μου.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ατμόπλοιο 'Χειμάρρα'

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ανεβαίνοντας τη σκάλα του καραβιού ρώτησε ένα ναύτη

– Που πάει το πλοίο;

– Δε θα το ξέρεις το μέρος. Πάμε Ικαρία.

   Ο καλός θείος, σαν παλιός πρόσφυγας που ήταν, γνώριζε αρκετά ώστε να μην αφήσει να του φύγει κουβέντα. Έψαξε και βρήκε αμέσως ένα ήσυχο μέρος στο κατάστρωμα, έβγαλε απ’ τη τσέπη του και πέταξε στη θάλασσα τη ταυτότητά του. Ήταν προπολεμική κι έγραφε τόπο διαμονής “Ικαρία”. Ξέροντας ότι ποτέ δεν εξόριζαν κάποιον στην ίδια του την πατρίδα, ήταν βέβαιος ότι αν τον ανακάλυπταν θα τον μετέφεραν αμέσως σε πλοίο για άλλο νησί.

  Μόλις που πρόλαβε. Σε λίγο ήρθαν για έλεγχο οι χωροφύλακες που θα συνόδευαν τους κρατούμενους.

– Που είναι η ταυτότητά σου;

– Δεν πρόλαβα να την πάρω μαζί μου.

– Πως σε λένε;

– Αγγελίδη, απάντησε σκαρώνοντας επιτόπου επίθετο από το μικρό όνομα της μητέρας του.

– Από που είσαι;

– Από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας.

– Α, Τουρκόσπορε, βρωμοπρόσφυγα! Κάτσε φρόνιμα μη σε πετάξουμε στη θάλασσα! είπαν κι έφυγαν.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Σ’ εκείνο το καράβι, ο θείος πρέπει να ήταν ο μόνος χαρούμενος επιβάτης. Θα ξανάβλεπε τη Νικαριά μετά από πολλά χρόνια που οι επικοινωνίες είχαν διακοπεί. Μόνο όταν πάτησε το πόδι του στο νησί κατάλαβε ότι υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Όταν ζούσε εκεί αλλά κι αργότερα που πήγαινε σαν επισκέπτης, ήταν πολύ κοινωνικός και γλεντζές, πολύ δημοφιλής σε άντρες και γυναίκες. Τώρα λοιπόν οι παλιοί φίλοι τον αναγνώριζαν ανάμεσα στους εξόριστους και, χωρίς να δίνουν καμία σημασία στους χωροφύλακες και στο οφθαλμοφανές γεγονός ότι ο θείος ήταν αιχμάλωτος, τον χαιρετούσαν μεγαλόφωνα και θερμά

– Ε, εδώ είσαι; Καλωσόρισες! Τι κάνεις; Τι χαμπάρια;

   Όταν γινόταν αυτό, ο καημένος ο θείος γύριζε το κεφάλι και παρίστανε ότι δεν μιλούσαν σ’ εκείνον. Μόνο στον καλύτερο φίλο του που επέμενε, είπε

– Σε παρακαλώ, σταμάτα να με φωνάζεις. Με περνάς για κάποιον άλλο. Εμένα με λένε Αγγελίδη.

   Ο φίλος που, εννοείται, γνώριζε το μικρό όνομα της μητέρας του θείου, μπήκε επιτέλους στο νόημα. Του είπε τότε με δυνατή φωνή (για ν’ ακούνε κι οι χωροφύλακες)

– Ω με συγχωρείς. Ήμαστε πολύ μοναχικά εδώ. Ήταν πόλεμος και πεθυμήσαμε πολύ τους παλιούς φίλους. Όταν βλέπουμε ξένους, καμιά φορά τους περνάμε για ‘κείνους. Με συγχωρείς”.

   Κι έτρεξε να πει και στους άλλους το μυστικό. Ο φίλος τους ήταν εξόριστος, έκρυβε το όνομά του κι έπρεπε να κάνουν πως δεν τον ξέρουν.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ενθύμιον Ικαρίας, 7 Οκτωβρίου 1947. Εκτοπισμένοι πολίτες στον 'Aγιο Κήρυκο Ικαρίας. Διακρίνονται από αριστερά οι Τριφύλλης, Καλοκαιρινός, Αυγερόπουλος και Σπύρος Γαρέζος. Αρχείο Μαρίας Γαρέζου

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

  Ο θείος πέρασε καλά στην Ικαρία γιατί είχε μια ξεκάθαρη αποστολή. Επειδή γνώριζε πρόσωπα και πράγματα, έγινε ο κρυφός σύνδεσμος ανάμεσα στους συντρόφους του και στους Καριώτες. Απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και των δύο πλευρών, μεσολαβούσε ώστε να λύνονται πολλά πρακτικά ζητήματα. Αλλά το κυριότερο που έκανε ήταν ότι βοήθησε τόσο τους εξόριστους, όσο και τους Καριώτες στο θέμα του φόβου. Τους μεν πρώτους να ξεπεράσουν τον φόβο για την αβέβαιη μοίρα τους, δίνοντάς τους να καταλάβουν ότι η Ικαρία είναι ένα μεγάλο κατοικημένο νησί όπου οι άνθρωποι τους βλέπουν με συμπάθεια, και ότι γι’ αυτόν το λόγο θα ήταν πολύ δύσκολο για τις αρχές να προβούν σε ομαδικές εκτελέσεις και βασανιστήρια. Τους δε δεύτερους, να αντισταθούν στην προπαγάνδα ότι οι εξόριστοι ήταν “μιάσματα” -“τέρατα που αρπάζουν μωρά και τα τρώνε”.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Πίσω στον χρόνο, πίσω στον Πειραιά…

  Την ώρα που οι εξόριστοι επιβιβάζονταν στα βαπόρια, πλήθος από οικογένειες μαζεύονταν στις αποβάθρες.

– Που τους πάτε; Που πάτε τους άντρες μας; φώναζαν κι έκλαιγαν.

  Αντί για απάντηση οι αστυνομικοί παρατάχτηκαν και σήκωσαν τα όπλα τους. Το πλήθος σώπασε.

  Ακούστηκε το πρώτο σφύριγμα για αναχώρηση. Κάποιοι καθυστερημένοι ναύτες προσπαθούσαν με κόπο να διασχίσουν το πλήθος για να φτάσουν στα πλοία. Οι γυναίκες τους τραβούσαν από τα σακάκια, έπεφταν πάνω τους και τους ρωτούσαν

– Που πάει το καράβι σου; Που πάτε;

– Σ’ ένα νησί εκεί πέρα. Στην Ικαρία, είπε ένας κι έτρεξε στο καράβι του.

   Η είδηση διαδόθηκε σαν τη φωτιά στα ξερά χόρτα.

– Που είναι η Ικαρία; Τι είναι η Ικαρία;”

(Εδώ ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει ότι την εποχή εκείνη τα μικρότερα νησιά του Αιγαίου ήταν σχεδόν άγνωστα στον πολύ κόσμο. Τα Δωδεκάνησα μόλις είχαν ενωθεί με την Ελλάδα, κι ενώ ίσως πολλοί ήξεραν τη Λέσβο, τη Χίο ή τη Σάμο, ωστόσο νησιά όπως η Λήμνος, ο Άγιος Ευστράτιος, η Αμοργός, η Φολέγανδρος, η Ικαρία, για το συλλογικό συνειδητό, όπως θα λέγαμε σήμερα, απλά “δεν υπήρχαν”.)

– Ποιος έχει ακουστά αυτό το μέρος. Θα ‘ναι κανένας βράχος, κάποιος είπε.

– Σίγουρα κάνας βράχος καταμεσής στο πέλαγος, συμπλήρωσε άλλος.

   Όσοι ήταν γύρω τους και τους άκουσαν, ανατρίχιασαν. Δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια απ’ τον πόλεμο κι όλοι θυμόνταν τις θηριωδίες των Γερμανών στη διάρκεια της κατοχής. Και τώρα πάλι όπως και τότε ίδια ήταν η βιαιότητα των συλλήψεων, ίδιος ο τρόμος, ίδια κι η αδικία κι ο παραλογισμός. Ήταν ζήτημα δευτερολέπτων για τις πιο ηλικιωμένες γυναίκες, μανάδες, να κάνουν τον συσχετισμό.

– Θα πετάξουν τα παιδιά μας σ’ ένα ξερόβραχο και θα τα παρατήσουν! Και καθώς είναι πολλοί και ο βράχος θα είναι μικρός, δεν θα έχουν χώρο να σταθούν. Θα σπρώχνονται, θα κουράζονται, θα πέφτουν ένας-ένας στη θάλασσα και θα πνίγονται!

  Τα νέα αυτή τη φορά κυκλοφόρησαν ακόμα πιο γρήγορα. Οι γυναίκες βαριαναστέναξαν και άρχισαν να ουρλιάζουν

– Όχι! Όχι! Κατεβάστε τους! Φέρτε τους πίσω!

  Κάποιες λιποθύμησαν ενώ οι πιο τολμηρές έκαναν μερικά βήματα προς τους αστυνομικούς (1).

   Και τότε ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή γυναικεία φωνή:

– Μην κλαίτε! Δεν είναι ξερόβραχος!

   Ήταν μια Καριωτίνα. Είχε κατέβει στο λιμάνι μήπως δει γνωστά πρόσωπα πάνω στα καράβια, μήπως μπορέσει να τους χαιρετίσει. Κι ενώ έψαχνε με τα μάτια τα καταστρώματα, μια γνωστή της πιο δίπλα, μεγαλύτερή της γυναίκα, αρπάχτηκε πάνω της φωνάζοντας

– Θα τους πνίξουν! Θα τους αφήσουν στην Ικαρία που είναι μια ξέρα και θα πνιγούν!

   Τα ΄χασε όταν κατάλαβε τι τρομερή φήμη είχε κυκλοφορήσει στο πλήθος. Ξεπερνώντας όμως την έκπληξή της, όρμησε τότε και, γυρίζοντας ανάμεσα στις γυναίκες, τους έλεγε

– Ακούστε με! Στην Ικαρία ζει ο πατέρας μου! Κι εγώ εκεί μεγάλωσα και πήγα σχολείο! Είναι ένα μεγάλο νησί με πολύ κόσμο. Ησυχάστε κι ελάτε να σας εξηγήσω.

   Η Καριωτίνα ήταν μια ψηλή γυναίκα με ξανθά μαλλιά και σοβαρό πρόσωπο. Όμως τα μάτια της ήταν καλοσυνάτα και κάπου στο βάθος παιχνίδιζε μέσα τους ένα χαμόγελο. Ήταν μοδίστρα. Στη διάρκεια της κατοχής είχε πάρει μέρος στην αντίσταση. Ήταν μια γυναίκα που ήξερε να μιλάει στον κόσμο.

– Η Ικαρία είναι ένα μεγάλο πράσινο νησί με πολλά νερά και χωράφια και σπίτια, άρχισε. Έχει πολλά χωριά, μικρά και μεγάλα, και καλούς φιλόξενους ανθρώπους. Έχει βουνά και ποτάμια και πολλά δέντρα. Δεν ξέρω τον λόγο πάντως σας λέω, αποκλείεται να στέλνουν εκεί τους ανθρώπους μας για να βασανιστούν. Και βέβαια, Θεός φυλάξει, δεν θα πέσουν στη θάλασσα. Ίσα-ίσα που λέω, νέοι άνθρωποι είναι κι αγωνιστές, μια χαρά θα τα πάνε. Και σπίτια θα βρουν να μείνουν κι ο κόσμος εκεί θα τους βοηθήσει.

   Με ανακούφιση άκουγαν τα λόγια της οι γυναίκες κι ησύχαζαν. Άρχισαν δειλά-δειλά να ρωτάνε

– Έχει Ταχυδρομείο; Κάθε πότε έχει βαπόρι; Πόσο μακριά είναι; Πως να στείλουμε χρήματα, ρούχα και τρόφιμα;

  Το πλήθος ήταν ήσυχο τώρα. Τα καράβια σφύριξαν και σήκωσαν άγκυρα. Γύρισαν τις πλώρες και σάλπαραν για το Αιγαίο που, ανυποψίαστο για το δράμα, λαμπύριζε ολόφωτο στ’ ανοιχτά. Άσπρα μαντίλια ανέμισαν στον αέρα

– Στο καλό! Στο καλό! Να γυρίσετε γρήγορα!

Η μάχη της αξιοπρέπειας είχε κερδηθεί. Ο τρόμος και το χάος είχαν νικηθεί.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Στην Ικαρία τώρα οι εξόριστοι, όπως είχε προβλέψει η Καριωτίνα στο λιμάνι, έδωσαν τις μάχες τους, οργανώθηκαν κι η ζωή τους τακτοποιήθηκε σύντομα. Δεν υπήρχαν φυλακές ούτε συρματοπλέγματα. Ήταν μόνο εξορία. Εξορία όμως που, καθώς έφθαναν συνεχώς κι άλλα καράβια, φάνηκε πως ήταν σε έκταση τέτοια που πρώτη φορά καταγραφόταν στα χρονικά. Τελικά, το νησί γέμισε εξόριστους. Μόνο και μόνο λόγω του μεγάλου αριθμού τους, δεν γινόταν παρά οι συνθήκες να είναι σχετικά ήπιες. Κι εκείνοι, παρά τα καψόνια, τις στερήσεις και τις ταλαιπωρίες, ζούσαν σε καθεστώς ημι-ελευθερίας. Όπως έλεγε ο θείος μου

  Δεν ήμασταν φυλακισμένοι και δεν ονομάζαμε τους εαυτούς μας εξόριστους. Αυτό θα ήταν υποτιμητικό. Δεν ήμασταν απόβλητοι. Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας μαχητές της δημοκρατίας κι έτσι λέγαμε πως ήμασταν όμηροι. Κι έτσι περνούσαμε τις δυσκολίες με κέφι και ψηλό ηθικό.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου ο θείος μου κι οι άλλοι “όμηροι” γύρισαν και δουλεύοντας σκληρά ξανασήκωσαν σιγά-σιγά την Ελλάδα μέσα από τα ερείπια. Στην Ικαρία είχαν κάνει καλές δοκιμές. Εκεί ο φοιτητής της ιατρικής φρόντισε τους πρώτους ασθενείς του, ο μουσικός έγραψε τα πρώτα κομμάτια του, ο ζωγράφος ζωγράφισε τα πρώτα έργα του. Εκεί οι μελλοντικοί μηχανικοί κι αρχιτέκτονες επισκεύασαν σπίτια, πηγάδια και στέρνες, λιθόστρωτα μονοπάτια και νερόμυλους. Κατοπινοί σπουδαίοι τεχνίτες έφτιαξαν πράγματα χωρίς εργαλεία, δημοσιογράφοι έστησαν εφημερίδες γραμμένες στο χαρτί του μπακάλη, πολιτικοί δοκίμασαν την ευφράδεια τους μιλώντας στα πουλιά, φιλόσοφοι δημοσίευσαν τα πρώτα τους δοκίμια στα σύννεφα.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Όλα αυτά σε μένα πάντα θύμιζαν λίγο τα θαυμαστά κατορθώματα των ναυαγών στη “Μυστηριώδη Νήσο” του Ιουλίου Βερν. Τελικά, στην όμορφη γη δεν υπάρχουν ξερόβραχοι. Μόνο κάποια μέρη που ξεράθηκαν γιατί η άγνοια κι ο φόβος έκαναν τους ανθρώπους να σκύψουν το κεφάλι και να παραιτηθούν.

  * στη μνήμη του Σ. (για τα παιχνίδια και το σπίτι)

  * στη μνήμη της Φ. (για το σπίτι και τις ιστορίες)

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Σημειώσεις:

(1) Απορεί κανείς σήμερα πως οι γυναίκες έβαλαν με το μυαλό τους τέτοιο φρικτό τέλος για τους δικούς τους. Και όμως, τόσο η ιστορία όσο και η λαϊκή παράδοση έχουν καταγράψει ανάλογα περιστατικά. Παράδειγμα, το γνωστό Επτανησιακό τραγούδι της εποχής της Αγγλοκρατίας “Σ’ ένα παπόρο μέσα”. Πολλοί αιχμάλωτοι δεν έφταναν στην κρεμάλα. Στη διάρκεια του ταξιδιού τους πετούσαν στη θάλασσα.

Αναφορές:

α) Σύντομη περιεκτική ιστορία του Εμφυλίου στην Ελληνική Wikipedia.

β) Το “Εμφύλιος Πόλεμος: μια τραγωδία για όλους τους Έλληνες” στον ιστότοπο του Μουσείου Δημοκρατίας στον Άη Στράτη, ειδικά την ενότητα “1944: Απελευθέρωση και νέες πολιτικές συγκρούσεις” όπου πολλές φωτογραφίες και ντοκουμέντα από οικογενειακά αρχεία παλαιών εξορίστων.

γ) Από το ιστολόγιο “Κόκκινος Φάκελος” την καταχώρηση “Τόποι Εξορίας – Ικαρία” όπου εκτενής περιγραφή των συνθηκών της εξορίας με μαρτυρίες και ντοκουμέντα.

δ) Το αρχείο του εξόριστου στην Ικαρία επαγγελματία φωτογράφου Στέλιου Κασιμάτη “Με φόντο τα πλοία της εξορίας” στη σελίδα της Πολιτιστικής Εταιρείας “Φωτογραφίζοντας”.

Ευχαριστώ την Ελένη που είχε την έμπνευση να ανεβάσει στο μπλογκ της το Special Edition 1947. όπου είδα τη φωτογραφία του θείου μου και ξύπνησαν μέσα μου αυτές οι παλιές ιστορίες.

Και βέβαια ευχαριστώ τη Νανά (to agrimi) ιδιοκτήτρια του παρόντος ιστολόγιου για την φιλοξενία.


.
.
Tuesday March 6, 2012
.
Next post: The Greek Slave
.
Previous post: Αντίο Αθήνα
.
.

6 Σχόλια

Δεν τα μπορώ αυτά


.
.
https://i0.wp.com/1.bp.blogspot.com/_RdlZBk14ht4/TKLfXxMpVwI/AAAAAAAAAL8/U-xgCcGLK7o/S1600-R/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF.bmp
.
.
.
.
Friday November 20, 2011
.
.
Previous post: Plungin’
.
.

5 Σχόλια

Ο τρελός λόγος μιας τρελής κατάστασης – The insane reason for an insane situation


.
Γιατί κατά τη γνώμη μου ποτέ δεν θα σταματήσουν να επιδοτούν τα κατσίκια «ελευθέρας βοσκής» που καταστρέφουν το περιβάλλον στην Ικαρία.
.
.
.
.
.
.
.
.
photo
.
.
.
.
photo
.
.
.

__
_Crouched photographer in EMF & land erosion__desertification by Houndsworth_The state of the path by angeloska__

_

_

_I don't buy or eat what kills my island by angeloska_forest - deforest_λίγο Πέζι, λίγο φράγμα, λίγο Χάλαρης,...λίγον απ ούλα... by vitsero

_

.

Άρθρο στην Οικονομία της Ελευθεροτυπίας της περασμένης Κυριακής  ρίχνει φως προς στη σωστή κατεύθυνση όσον αφορά τον λόγο που υφίσταται αυτός ο κοινωνικά άδικος και, τουλάχιστον όσον αφορά τα κατσίκια, περιβαλλοντικά εγκληματικός παραλογισμός. Για κάθε «τρελή» κατάσταση, ψάχνε ένα «τρελό» λόγο. Διαβάστε:

_______________________________________________________

44 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΕΙΣΠΡΑΤΤΟΥΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΓΑΙΟΚΤΗΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Επιδοτήσεις γαλαζοαίματων
Του Φ. Γ. ΧΟΪΔΑ
Prince Charles 019
Επιδότηση 121 χιλ. στερλινών
θα πάρει ως αγρότης ο Κάρολος.

Τη μερίδα του λέοντος από τις επιδοτήσεις, που χορηγούνται στο πλαίσιο της πολυσυζητημένης Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, παίρνουν όχι οι φτωχοί και μικρομεσαίοι αγρότες, που -υποτίθεται- σκόπευε να ενισχύσει ο κοινοτικός νομοθέτης, αλλά βασιλιάδες, πρίγκιπες και βαθύπλουτοι ευγενείς.

Για να αρθεί ή να μετριαστεί αυτή η κατάφωρη αδικία, οι Βρυξέλλες έχουν επεξεργαστεί σχέδιο, που μεθαύριο διαβιβάζεται για μελέτη και διατύπωση παρατηρήσεων στα 27 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Ηγεμονικά» ποσά

Ετσι, οι περισσότερο σκανδαλώδεις περιπτώσεις του είδους βρέθηκαν στην αιχμή της επικαιρότητας και ο τύπος της Γηραιάς Ηπείρου παρουσιάζει τους γαλαζοαίματους καρχαρίες, που επωφελούνται από μια συγκεκριμένη πτυχή κοινωνικής… κοινοτικής πολιτικής.

Το θέμα προβάλλει ο βρετανικός τύπος, εφόσον η βασίλισσα και ο διάδοχος του θρόνου της Αγγλίας εμφανίζονται ως οι δύο πλουσιότεροι ευρωπαίοι «αγρότες», ενώ συμπατριώτες τους ευγενείς, απλοί πολίτες, με τεράστιες κτηματικές περιουσίες (κατάλοιπα από φέουδα των προγόνων τους), εισπράττουν κάθε χρόνο «ηγεμονικά ποσά» σαν επιδοτήσεις.

Το διόλου αμελητέο από την πηγή αυτή εισόδημα θα εξακολουθεί να είναι σημαντικό για τους «μεγαλοαγρότες» και με τις ανά κλιμάκια ποσοστιαίες περικοπές που το σχέδιο προβλέπει για τα άνω των 100.000 ευρώ αναλογούντα σήμερα ποσά:

* Από τις πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο, η βασίλισσα Ελισάβετ εισπράττει τώρα 544.000 στερλίνες ετησίως για τα κτήματά της που περιβάλλουν τους πύργους του Σάντριγκχαμ (στο Νόρφολκ) και του Γουίντσορ.

Η συνολική αυτή επιδότηση θα περιοριστεί σε 299.000 στερλίνες.

* Ο γιος της και διάδοχος του θρόνου Κάρολος, με πολλά και απέραντα κτήματα κι αυτός, που το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός του προέρχεται από αγροτικές εκμεταλλεύσεις συνολικής επιφάνειας κάπου 600.000 στρεμμάτων στο Δουκάτο της Κορνουάλης, εισπράττει επιδοτήσεις 225.000 στερλίνων το χρόνο και με τη μείωση που προτείνεται θα αρκεσθεί σε 121.000.

* Ο 81 ετών δούκας του Μάλμπορο, αρχηγός του ιστορικού οίκου των Τσόρτσιλ και κύριος του μεγαλοπρεπούς πύργου του Μπλένχαϊμ (στην αίθουσα μουσικής έχει γεννηθεί ο Ουίνστον Τσόρτσιλ), από 370.000 στερλίνες θα παίρνει 203.500 το χρόνο.

* Ο δούκας του Ουεστμίνστερ, ο πέμπτος πλουσιότερος Βρετανός, με αμύθητης αξίας ακίνητη περιουσία σε Αγγλία και Σκοτία, από 325.000 στερλίνες θα εισπράττει 178.750. Οι «Τάιμς» του Λονδίνου γράφουν ότι το 2004 η μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam είχε υπολογίσει ότι εισέπραττε 1.000 στερλίνες ημερησίως από επιδοτήσεις.

* Ο δούκας του Μπέντφορντ, κύριος του μνημειώδους πύργου Woburn Abbey, που δεν μοιάζει διόλου με αβαείο, σημειωτέον, και πασίγνωστος από το «σαφάρι-πάρκο» του, εισπράττει 380.000 στερλίνες το χρόνο, ποσό που θα μειωθεί σε 209.000 στερλίνες.

* Μεγάλος παραγωγός δημητριακών συν τοις άλλοις και ο κόμης του Λέστερ, από τις 250.000 στερλίνες του το χρόνο θα περιοριστεί στις 137.000 που θα του αναλογούν, όταν θα ισχύσουν οι περικοπές.

Ζάπλουτοι δικαιούχοι

Στην ηπειρωτική Ευρώπη, διαβάζουμε, μέλη της βασιλικής οικογένειας της Δανίας, αριστοκράτες αλλά και ζάπλουτοι αστοί περιλαμβάνονται στους δικαιούχους επιδοτήσεων που ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο ηγεμόνας του αυστριακού προτεκτοράτου του Λίχτενσταϊν, γνωστού «φορολογικού παραδείσου», ο πρίγκιπας Χανς-Αντάμ Β’ με περιουσία 2,5 δισ. ευρώ.

Λεπτομέρεια: Επί συνολικού κοινοτικού προϋπολογισμού 116 δισ. ευρώ, οι αγροτικές επιδοτήσεις ανέρχονται εφέτος σε 55 δισ. ευρώ και το 80% εισπράττεται από το 1/4 των αγροτών των κρατών-μελών της Ε.Ε. που είναι μεγαλογαιοκτήμονες, σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – 18/11/2007

γλαφυρή γελοιογραφία είναι 
από το http://www.ikaria-sos.com/

_______________________________________________________
.

.

English:

Why in my opinion the E.U. will never stop subsidizing the “free grazing” goats that destroy the environment of Ikaria.

.

.

__
_Crouched photographer in EMF & land erosion__desertification by Houndsworth_The state of the path by angeloska__

_

_

_I don't buy or eat what kills my island by angeloska_forest - deforest_λίγο Πέζι, λίγο φράγμα, λίγο Χάλαρης,...λίγον απ ούλα... by vitsero

_

.

An article in The Guardian/Observer sheds some light on the reason that this socially unfair and, at least as far as goats are concerned, environmentally criminal insanity goes on. For every insane situation, look for an insane reason. Read:

_______________________________________________________

Britain to oppose reform of CAP

_______________________________________________________

Britain will oppose EU plans to make Europe’s system of agricultural subsidies fairer by limiting the size of payouts to individual farmers.

Wealthy landowners such as the Duke of Westminster, and giant agribusinesses such as Dairy Crest, bank huge sums of taxpayers’ money under the Common Agricultural Policy.

In a leaked draft of a ‘health-check’ of the Common Agricultural Policy, to be published by the EU’s agriculture commissioner on Tuesday, one proposal for reform is a plan to reduce payments to individual farmers.

Above €100,000 (£71,000), payouts would be trimmed by 10 per cent; above €200,000 by 25 per cent; and above €300,000, by 45 per cent – the money saved would be recycled into rural development projects.

The government, which has repeatedly claimed to be in favour of radical reform of the CAP, now intends to argue against the plan. ‘We strongly oppose any limits on individual CAP payments,’ said a spokesperson for the Department of the Environment, Food and Rural Affairs.

_______________________________________________________

.

Sunday July 7, 2009 – 08:42pm (EET)

Next Post: Adam, the wandering farmer and seed collector.

Previous Post: Refugee from Y!360

.

Comments

(24 total)

Σιγά και μην ήτανε διαφορετικά. Ο χαραμοφάης ο «δικός μας» ο δεύτερος πρίγκιψ της Δανίας, κατά κόσμον γνωστός ως Γιόακιμ επαγγέλλεται επισήμως αγρότης, το παλικάρι.
Εδώ όμως τουλάχιστον, όταν ο πληθυσμός ενός ζωικού είδους αυξάνεται επικίνδυνα, δίνουν άδεια «μείωσης», όπως έγινε πρόπερσυ με τα περιστέρια. Έδωσαν άδεια στους κυνηγούς να τα πυροβολάνε.
Και κατσίκι στο φούρνο με πατάτες από καιρού εις καιρόν δεν είν’ κακό.

Sunday Sunday July 7, 2009 – 11:55am (PST)

Τα ‘χω παιξει 🙂 Βρηκες τη χαμενη τεκμηριωση ! Τωρα ναι! Τωρα τα πυροβολαμε!..
(«♫♪ …vive le bruit de la carmaniole ♫♪… vive le son du canon…♫♪»)

Sunday July 7, 2009 – 01:13pm (PST)

Εδώ χρειάζεται πρακτική λύση. Γιατί καλές οι φαντασιώσεις με βοσκοπούλες, όμως όταν οι αίγες έχουν μάθει να ροβολούν αμολητές δε θα κάτσουν να τις οδηγήσει το αγρίμι και το κάθε αγρίμι σε χωράφια με ξερά χόρτα εις συναδέλφωσιν καλλιεργητών τε και κτηνοτρόφων.

Monday July 8, 2009 – 03:33am (PST)

Να σας χαρώ, Δημοκράτισσες ! Πιάστε γεμίζετε φουσέκια !
(Ελένη, για να μη ψάχνεις Λεξικά, «φουσέκια» είναι τα cartouches σε demotic Greek.)
________________________________________________
Σοβαρά τώρα
1ον) Συγχαρητήρια Νανά που διαβάζεις τις οικονομικές σελίδες των εφημερίδων και πιάνεις λαυράκια!
Πόσες φορές μέχρι σήμερα έγινα γελοίος να λέω σε διάφορους αυτό το πράγμα; Να με περνάνε για κουμούνα, Ροβεσπιέρο, εχθρό της αριστοκρατίας, ζηλιάρη, φαντασιόπληκτο κτλ. Ακόμα και ότι υπονομεύω τις βάσεις του Αγγλικού έθνους, για όνομα!
2ον) Ο φίλος μου (τι τιμή!) ο Δημήτρης Μπουραζάνης, ο καλύτερος Έλληνας ορειβάτης και εκδότης του περιοδικού «Ανεβαίνοντας» έχει ακριβώς την ίδια γνώμη : Σαφάρι κατσικιών! Την διατύπωσε σε μισο-αστεία, μισο-σοβαρή ερώτηση δική μου σε γνωστό site του φυσιολατρικού / ορειβατικού χώρου. Ομολογώ δεν το περίμενα σοβαρός άνθρωπος να είναι τόσο κάθετος σ’ αυτό το θέμα.
_________________________________________________
Αυτά τώρα. Θα επανέλθω.

Monday July 8, 2009 – 02:49pm (EET)

Cartouche επισης σημαινει και κασετα για φιλμ!
Εμενα δεν με εχουν πει Ροβεσπιερο (χαχα 🙂 Απλα γραφικη -you know “παλαβη”.
_____________________
PAGE FROM MY SCRAPBOOK (outside my blog) :
And this makes a great scenario for a socio-enviro documentary : from the large scope to the tiny. The consequences, the effects…- : απο το μεγαλο πεδιο στο μικρο πεδιο, στο μακρινο, στο περιθωριακο, από το παλατι του Μπακινχαμ στην ασχετη Ικαρία.
Γκρεμιζονται τα βουνα, φευγει η γη, φευγουν, ξεθεμελιωνονται οι ακριβοπληρωμενοι δρομοι και το χειροτερο –χαλουν συνειδησεις εξαγοραζομενες για 20-40 € τη μερα.
_______________________
But I know from where I work that in all the E.U. foundation treaties there were secret clauses that the privileges of the aristocracy wouldn’t be touched. And now we see that not only they weren’t touched, but taking advantage of the equality, they became much bigger!
No, there is no hope that the destructive (morally, socially and environmentally) subsidies will ever stop.
20-40 € τη μερα (απο επιδοτηση κατσικιων) ειναι πολλα λεφτα για ενα Γιωργο την Ικαρια. Την ιδια μερα ο Joakim ο αγροτης βασιλιας της Δανιας βγαζει 200000! Δεν μιλαμε για τον Jorgen, δεν μιλαμε για το Γιωργο. Λυπομαστε το “κακομιρη” τον Γιωργο, τρωει ο König o Joakim.
Ξαναλεω οτι αυτο είναι μια πολυ καλη υποθεση για ντοκυμαντερ. Όχι μονο θα βοηθουσα δωρεαν για να γινει. Θα εβρισκα και θα εβαζα στο project και δικα μου λεφτα.END OF PAGE FROM MY SCRAPBOOK (outside my blog)

Monday July 8, 2009 – 12:36pm (PST)

1. Για τα κουτσομπολιά του δανέζικου βασιλικού οίκου είχα βγάλει blog μεταξύ αστείου και σοβαρού το καλοκαίρι.
2. Αν αποφασίσετε να το κάνετε το ντοκυμαντέρ είμαι μέσα, και ευχαρίστως να σας δώσω στοιχεία από δανέζικο τύπο και να μεταφράσω ό,τι άρθρα χρειαστεί.
3. Με τις αδέσποτες κατσίκες καταλήξαμε; Τις πυροβολάμε ή όχι; Γιατί όταν ήμουν στην Ικαρία, δεν είδα κανένα Γιώργο να τις βόσκει κι όταν ζήτησα ντόπιο τυρί, μου είπαν ότι είναι λιγοστό και σπανίζει, γιατί ποιος θα αρμέγει και ποιος θα τυροκομεί.

Tuesday July 9, 2009 – 12:21am (PST)

Γειάααα…

Για το συγκεκριμένο entry o Τετράδης Παπαδόπουλος (Καιρός) της Ελευθεροτυπίας έγραψε στο φόρουμ του hikingIkaria group :
_____________________________________________________

«Νομιζω οτι η Νανα και η συναδερφος εχουν πιασει μια καλη ακρη του νηματος. Η αλλη ακρη ειναι στην κωμικοτραγικη αναρχια της ελληνικης κοινωνιας. Που θα εσκιζε τα ρουχα του ο Προυντον αν την ηξερε. Σ ευχαριστω πολυ.
ο καιρος»

______________________________________________________

Κλείνω τώρα γιατί δεν ξέρω πως, με έχει πιάσει μελαγχολία. Μεσημέρι και όλα γύρω μου σκάνε από ζωή κι όμως εμένα μου φαίνεται πως δεν είναι τίποτα.

Tuesday July 9, 2009 – 01:04pm (EET)

Ωχ! Μαρή Λέεενη ! (όχι εσύ η μικρούλα, η ασπρόμαυρη, η άλλη η μεγάλη με το ροζ). Τα ξόρκια γρήγορα. To agrimi είναι ματιασμένο !!!!
Γρήγορα, λέω, γιατί δική της είναι -νομίζω- η τελευταία λέξη εδώ.

Tuesday July 9, 2009 – 02:14pm (EET)

Ναι, τα πυροβολαμε αβερτα και ομαδικα, πλην ομως {«νοητα»}. Πυροβολαμε νοητα. Δεν θελω να πω οτι το κανουμε απο μεσα μας. Το κανουμε απ’ εξω μας, αλλα χωρις σφαιρες και αιματα. Καταλαβαινετε, ε;
Θελει προσοχη εδω γιατι δουλευουμε με το συλλογικο ασυνειδητο. Οπως στειλαμε τους βασιλιαδες και τους πριγκηπες να ειναι μονο στα παραμυθια (και σημερα φαινονται σαν ανορθογραφιες), ετσι πρεπει να στειλουμε στον αγυριστο τους πλανερους βουκολικους μυθους με τα κατσικακια και τα προβατακια (τιμη και δοξα στον Bunuel). Πρεπει να βοηθησουμε να απαλλαγει το συλλογικο ασυνειδητο απο πολυ ισχυρα στεροτυπα:
1) Ο βασιλιας «τσελιγκας» γινεται δεκτο ως tres sympa, και τον πληρωνουν οι φορολογουμενοι, λες και ο Joakim ειναι ομηρικος Οδυσσεας!
2) Και ο καπιταλισμος δικαιολογειται ακομα απο το caput-capitis = capital –από τα ζωα (κεφαλ-α-ια) που γεννουν (τοκους).

Tuesday July 9, 2009 – 12:35pm (PST)

Πυροβολαω νοητα = όταν μου δειχνουν κατσικια, αποστρεφω το βλεμα, αλλαζω κουβεντα, μιλαω για δεντρα, λουλουδια, μανιταρια, χορτοπιτες. Αν επιμενουν “how cute” αχ το γλυκουλι, αρχιζω τη προπαγανδα. Ο αλλος απορει «Μα τι εχει αυτη, ενα τοσο aimable individu, εναντιον των κατσικιων;» Μα τι τιποτα δεν εχω. Ισα-ισα. «Τα λυπαμαι. Ειναι οι χειροτεροι σκλαβοι. Υπαρχουν μονο και μονο για να πεφτουν τα λεφτα», απαντω. «Ουτε καν τρωνε φυσικη τροφη. Τρωνε αποβλητα εργοστασιων. Κι η ελευθερια που βλεπετε είναι ψευτικη. Αφου η πεινα κι η διψα (λογω οτι τα αποβλητα είναι αποξηραμενα) τα βασανιζει αφορητα».
«Ωχ» σου λεει ο άλλος. «Ας ασχοληθουμε με κατι άλλο καλυτερα» σκεφτεται. «Δεν είναι από εδώ ο καλος δρομος για επαφη με τη φυση. Ας σκαρφαλωσουμε εκεινο το βραχο κι ας δουμε τη θεα.»
«Αχ ναι, ελατε» λεω κι εγω και βαζω το {«νοητο ντουφεκι»} στη θηκη του.

Tuesday July 9, 2009 – 12:37pm (PST)

p.s. 1 : ο καλυτερος Ελληνας ορειβατης σιγουρα θα εχει γερα γρηγορα ποδια, αρα μπορει να πυροβολει, αμα γουσταρει, και μετα να γινεται καπνος. Αλλα μαλλον κι αυτος μ’ αυτo που εγραψε στο site, μαλλον {«πυροβολουσε νοητα»}, non? Δυνατες πυροβολιες, αν ειναι τοσο γνωστος και σπουδαιος που λες. Μπραβο του!

Tuesday July 9, 2009 – 12:39pm (PST)

p.s. 2 : ευχαριστω alien για την υποστιριξη. Το ηξερα το entry για τα οικογενειακα της Δανεζικης δυναστειας. Και του Βελγιου είναι καπως ετσι. Oμως σκεφτομουνα πριν λιγο oτι το project απεχει ελαχιστα απο να ακουμπησει την αηδιαστικη υποθεση «Ζωνιανα» και άλλες τετοιες ιστοριες με αγριους. Το εστησα στο μυαλο μου και αυτο φανηκε καθαρα. Κι αν δεν ηθελα εγω, θα ηταν στο μυαλο των αλλων συντελεστων και θα το εσπρωχναν προς τα εκει. Δυστυχως δεν μπορω, δεν εχω το κουραγιο, δεν εχω ορεξη να κανω τετοιο ζορικο project στη παρουσα στιγμη. Παντως θα ηταν φοβερο story, non? Για κανεναν αλλον ομως. Εγω τωρα Σουμπερτ και Led Zeppelin, αντε.

Tuesday July 9, 2009 – 12:46pm (PST)

p.s. 2 : πραγματι η νανα ηταν ελαφρα ματιασμενη. Πατπιουτ τη ξεματιασα από το τηλεφωνο 🙂 Μου συστησε να συστησω γερη δοση φιλιων από τον D.T. για αναρωση. Ετσι εκανα κι ετσι θα εγινε -υποθετω.

Tuesday July 9, 2009 – 12:49pm (PST)

Να, γιατί ετούτη με τα ροζ τηνε χαίρομαι! Ξέρει και ξόρκια και ξέρει και να ταπώνει ανεπανάληπτα!

Tuesday July 9, 2009 – 12:58pm (PST)

κι εσυ ξερεις παντα και βρισκεις που κρυβεται η μουσικη
♫♪♫♪♫♪♫♪
και το καλυτερο: ξερεις και το κρυβεις
♫♪♫♪♫♪♫♪

Tuesday July 9, 2009 – 01:40pm (PST)

Πριν παω στο Flickr πέρασα να δω τι γίνεται. Είδα τα σπουδαία κι ετοιμαζόμουν κι εγώ να γράψω κάτι σοφό. Πάω στο Flickr και τι βλέπω; To φιλαράκι ο ‘adespotos’ έχει ανεβάσει ένα καταπληκτικό κολλάζ με βάση μια δική μου φωτογραφία.

I Want out by adespotos79

“I want out”
http://www.flickr.com/photos/9993164@N03/2069083114/

Ποια κατσίκια; Αυτή η εικόνα (και το τραγούδι που έχει στο πλάι και δίνει τον τίτλο), τα λέει όλα! Αυτό είναι το σχόλιο μου για σήμερα, καλές μου κυράδες, εύγλωττες, λυγερές, λαμπερές.

Ποια κατσίκια;

Wednesday July 10, 2009 – 01:47pm (EET)

[antescriptum: Εντάξει, χάρη στην έγκαιρη επέμβαση των αρμοδίων υπηρεσιών και ένα ζεστό μπάνιο, είμαι καλά τώρα.]

Μεταφράζω κι εφιστώ την προσοχή σας σ’ αυτό που γράφει στον Observer η καλή Heather (=«ρείκι» -*bingo* -1η σύμπτωση)
“Πληρωμές άνω των 100.000 € θα πρέπει να περικοπούν κατά 10%, οι άνω των 200.000 € κατά 25%. και οι άνω των 300.000€ κατά 45%. Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα χρησιμοποιηθούν σε προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης.
Ωστόσο η βρετανική κυβέρνηση, η οποία έχει επανειλημμένα δηλώσει υπέρ μιας ριζικής αλλαγής της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, τώρα προτίθεται να ταχθεί εναντίον του σχεδίου. ‘Θα αντιταχθούμε σθεναρά σε οποιονδήποτε καθορισμό ορίων στις ατομικές πληρωμές από τη (νέα) ΚΑΠ,’ είπε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Τροφίμων και Γεωργίας.”

Did I see a pussycat?
Μια μεγαλοκυρία με πράσινο ταγιέρ και ασσορτί καπελαδούρα;
“I want out”
btw : o ‘adespotos’ κατάγεται από κει που κάποτε ήμουνα κι εγώ… (*bingo* -2η σύμπτωση)

Wednesday July 10, 2009 – 10:28pm (EET)

[antescriptum : ποιά να είναι η 3η σύμπτωση; Πάντα τριτώνουν οι συμπτώσεις, έτσι δεν είναι elle ika?]

Agrimi, είδα έχεις καλέσει τον φίλο μας τον Πάτερ Κωνσταντίνο τον Τήλιο, όταν γυρίσει από Βρουχέλες, να ρίξει σχόλιο εδώ. Οπότε, περιμένουμε, έτσι;

[postscriptum : ωραία ιδέα τα «antescripta» :lol Πως να μεταφράζεται άραγε Ελληνικά; Πρωτόγραφο; Αρχικόγραφο; ]

Thursday July 11, 2009 – 02:22pm (EET)

Ναι, περιμένω τον Κωνσταντίνο. Έτσι κι αλλιώς θέλω αυτό entry να μείνει αρκετό καιρό «στον αέρα» (δηλ. να μη βάλω καινούργιο) για χάρη κάποιων που ακούω να λένε «Ε, εντάξει. Η κατάσταση θα διορθωθεί (για την Ικαρία μιλώντας, αλλά και για άλλα νησιά) άμα κοπούν οι επιδοτήσεις».

postscriptum : το antescriptum κανονικά θα πρεπε να μεταφράζεται «προοίμιο» μάλλον. Αλλά σ’ αρέσει; Εμένα όχι.

Friday July 12, 2009 – 02:02pm (EET)

Να περιμένεις. Η υπομονή είναι αρετή. Το λέει και η παροιμία: Το τάβλι θέλει υπομονή κι η γκόμενα κυνήγι.

Saturday July 13, 2009 – 08:18am (PST)

Παιδιά, το αναλύσατε τόσο ωραία που μένω άφωνο το…πτώμα! Μπήκα για ιλαρότητες και, ως συνήθως αυτή της ελληνικής πραγματικότητας με ισοπέδωσε!
Τι να πω τώρα κι εγώ…μόνο μια παλιά καλή ελληνική παροιμία για τις κάθε είδους επιδοτήσεις: «Νούλα, νούλα, τα τρώει ο Καραγκιόζης ούλα» (που λέγανε και στο χωριό της μάνας μου – της αληθινής, όχι του άλιεν!) 😉 😉 😉

Sunday July 14, 2009 – 10:32am (PST)

Που να δεις για μένα που μεγάλωσα με αγροτικές παραμύθες του τύπου «Σπέρνει ο σπορέας και λέει ‘Σπέρνω για να φάνε τα πουλιά. Κι αν περισσέψει τίποτα, να πάρω κι εγώ τον κόπο μου'»
Το agrimi όμως είναι βλαστάρι της Αμερικανικής σχολής «Go After The Money». Είναι πολύ άγριο πράγμα αυτό. Ευτυχώς, λέω, που σ’ αυτό το φιλμ είναι με το μέρος των «καλών».

Monday July 15, 2009 – 01:59pm (EET)

Ποιο; Το αγρίμι; Αααα.
Ε, ναι. Φοράει κι άσπρα, έχει ξανθά μαλλιά κι εμφανίζεται πάντα στα δεξιά της οθόνης.

Monday July 15, 2009 – 07:01am (PST)

«Follow the money» έτσι το λένε οι Αμερικάνοι. Το πιο «ακανθώδες», μιλάμε. Γι’ αυτό οι περισσότεροι «we beat around the bush»

Tuesday July 16, 2009 – 09:55pm (EET)

3 Σχόλια

Ο Ιστός της Αράχνης!


.
….

.


.
photo
.

«Άμοιρος όποιος πιαστεί στον Ιστό της Αράχνης…
Τίμημα της απροσεξίας του ο θάνατος…
Ένας θάνατος… φριχτός… αργός… απαίσιος!..»

Road Show 1

photo by Nana Agrimi © All rights reserved

Το παραπάνω ήταν η εισαγωγή του ψυχροπολεμικού σήριαλ που άκουγε ο ΑΚΚ στο ραδιόφωνο, αρχές δεκαετίας του 1970. Φαντάζομαι τι βαριά απειλητική φωνή (με echo και reverb –τα εφέ της εποχής) και τι gothic κλασική μουσική θα είχε από πίσω. Τώρα που λένε, «έκλεισε ο κύκλος της μεταπολίτευσης», γιατί δεν ξαναβγάζουν το αρχείο σε CD;

.

Saturday November 16, 2007 – 02:21pm (EET)

Next Post: Simply Arbutus

Previous Post: C’est fou!

.
….

Comments

(7 total)

Δεν το θυμάμαι αυτό. Ο ΑΚΚ φαίνεται ότι είναι παλαιότερος ημερών. Τα μόνα που κάτι μου θυμίζουν είναι «Το σπίτι των ανέμων», το «Μικρή – πικρή μου αγάπη» και το «Foco d’ Amor». Το τελευταίο, για να εξηγούμαι, το θυμάμαι απ’ το ομώνυμο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού. Κι αυτά σαν κορωνίδα στη «Θεία Λένα» και σε μια ακόμη εκπομπή καπάκι με τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου με την ατάκα «γεια σας και χαρά σας και το Δεσποινάκι στα όνειρά σας», επί χούντας ακόμη. Αλήθεια, υπάρχουν τα αρχεία; Κι άντε και τα βγάλανε. Σε ποιους θα πουλήσουν; Σε κάτι ιστορικούς, κάποιες λογίστριες, κάτι άλλες τρελές, κοπελούδες, άλιεν… Περιορισμένο κοινό. Ξέρω κι εγώ; Λέει;
Όσο για τις αράχνες, τη δουλειά τους κάνουν…

Saturday November 16, 2007 – 06:15am (PDT)

Λογω δουλειας εχω ακουσει κι εχω δει αντιστοιχα αμερικανικα. Ειναι τρομερα. Δηλαδη, ειναι εντελως αρωστημενα. Πιστευω πως θα επρεπε να ξαναπαιζονται σε μορφη ντοκυμαντερ. Για να γελαμε και να φρονιματιζομαστε (νομιζω υπαρχει τετοιο Ελλ. ρημα, ε;) Οι Αμερικανοι (που αν τους σωζει κατι ειναι ο (αυτο) σαρκασμος, το εχουν κανει και το κανουν συνεχεια αυτο (ευτυχως).

Saturday November 16, 2007 – 11:37am (PDT)

Aν τα συγκρίνεις με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της εποχής έχουν ενδιαφέρον. Με την ίδια λογική μπορεί να κάνει κανείς ολόκληρη μελέτη στηριγμένη στα παλιά Άρλεκιν ή στα περιοδικά που κυκλοφορούσαν στις δεκαετίες ’60 – ’70. Και δε θα αναφερθώ στα «σοβαρά», λ.χ. Ταχυδρόμος, Επίκαιρα κλπ. αλλά τα ευρείας κατανάλωσης, όπως για παράδειγμα το Φαντάζιο με τα φωτορομάντζα του (γίνονταν ανάρπαστα από τους εφήβους τις εποχής, γιατί παρουσίαζαν τη Μόνικα Βίττι με μπικίνι) ή το Ρομάντζο. Το τελευταίο είχε και μια εβδομαδιαία στήλη, που αν θυμάμαι καλά έφερε τον τίτλο «Με το Μαχαίρι, το Στιλέτο ή το Δηλητήριο» και κάθε φορά παρουσίαζε μια ραδιούργα γυναίκα από την ιστορία ή τη λογοτεχνία, βλέπε Λουκρητία Βοργία ή Λαίδη Μάκβεθ, ζωγραφισμένες με μελανά χρώματα (Η ζήλεια έκανε το πρόσωπό της να συσπαστεί κλπ, κλπ)
Κρίμα που όταν πέθανε η μητέρα μου πέταξα στοίβες απ’ αυτά. Μπορεί να γελάει κανείς με τις ώρες, χαζεύοντάς τα.

Saturday November 16, 2007 – 06:46pm (PDT)

(Σιγά-σιγά, ρε παιδιά! Που να σας προλάβω;)
Λοιπόν…
Ήταν το 1970 στη πιο σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας και ήμουν 13 χρονών. Ο σταθμός ήταν των Ενόπλων Δυνάμεων, ΥΕΝΕΔ (σήμερα ΝΕΤ) ή όπως το λέγαμε τότε, το «Ενόπλων». Το σήριαλ παιζόταν στις 10 το βράδυ, όχι μόνο γιατί ήταν hardcore gothic, αλλά και για να συμπίπτει με τις Ελληνικές εκπομπές των ξένων ραδιοσταθμών που έκαναν δριμεία κριτική στη Χούντα. Ο πατέρας μου ήταν αριστερός, έτσι το καλό ραδιόφωνο του σαλονιού έπαιζε ή Λονδίνο ή Μόσχα, την ίδια ώρα όμως η γιαγιά μου κι εγώ κλειδωνόμαστε στην κρεβατοκάμαρά της και ακούγαμε κρυφά στο τρανζίστορ τον Ιστό της Αράχνης!
Οι συνταγματάρχες δεν τσιγκουνεύονταν τα λεφτά. Το κατάπτυστο σήριαλ ήταν ότι πιο καλοστημένο έχω ακούσει ποτέ. Ούτε με το Θέατρο στο Ραδιόφωνο συγκρινόταν ούτε με τίποτα. Όσο για την πλοκή… Σφαγές, λεηλασίες, αποπλανήσεις, ξεριζωμοί, εκβιασμοί και (υπονοούμενοι) βιασμοί, πλύσεις εγκεφάλου, παιδομάζωμα. Γενικά το περιεχόμενο ήταν ανάλογο με την συντριπτική εισαγωγή. Υποτίθεται (αν και δεν λεγόταν ανοιχτά) ότι ο Ιστός της Αράχνης ήταν κάτι σαν μυστική οργάνωση ή οργανωμένο σχέδιο για την αποπλάνηση, τη διαφθορά και την καταστροφή των «υγιώς σκεπτόμενων» Ελλήνων πατριωτών.
Θυμάμαι αμυδρά μια κοπέλα που είχε πιαστεί στον Ιστό και είχε βρεθεί στη Βουλγαρία, όπου την εκβίαζαν να προδώσει, να κάνει να δείξει, κι εκείνη έκλαιγε και σπάραζε. Το φριχτό λάθος της ήταν ότι είχε αγαπήσει τον «κακό», ο οποίος, κορίτσια, είχε μια καταπληκτική γοητευτική βαθιά φωνή που ακόμα θυμάμαι. Της έλεγε, θα την παντρευόταν και θα κανόνιζε νοσοκομείο για το άρρωστο αδελφάκι της, αν γυρίζοντας στην Ελλάδα, συνωμοτούσε και πρόδιδε, κλπ. κλπ. Ομολογώ ότι υπήρξαν φορές, ειδικά σε κάποια επεισόδια όπου υπονοούνταν, εκτός από ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια, το είχα χάψει το παραμύθι.
Θα άξιζε μια γερή γελοιοποίηση σ’ αυτό το τερατούργημα. Θα ήταν πολύ διδακτικό, όπως λέει η Ελένη Ικ. Όμως αποκλείεται αυτό να συμβεί. Πολλοί συντελεστές ζουν και βασιλεύουν, καθώς και ο πολύ γνωστός σεναριογράφος. «Περασμένα – Ξεχασμένα» και δεν με πειράζει καθόλου. Μου φτάνει και μου περισσεύει (και γελάω 2πλά) όταν καμιά φορά βλέπω να κοροϊδεύουν τον σημερινό διάδοχο εκείνου του σεναριογράφου, τον… Παπακαλιάτη!

Sunday November 17, 2007 – 02:44pm (EET)

Συσπάσεις? βασανιστήρια? όμορφες κακές? κακοί με βαθιά ερωτική φωνή? Έλεος! Φτιάχτηκα, μεσημεριάτικα Κυριακής (και έξω ψιχαλίζει). Και λείπει και ο μάστορής μου…

https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3371/3514047685_5f807dd18c_b.jpg

-άχου’αχου 😦 😮

Sunday November 17, 2007 – 03:36pm (EET)

Εχετε πλακα που καταφερνετε και συζητατε και ο,τι αλλο εκτος απο το αληθινο νοημα του τιτλου, του αποσπασματος και βεβαια… πανω απ’ όλα της κεντρικης εικονας!!!

Wednesday November 20, 2007 – 11:05am (PST)

🙂

Saturday November 23, 2007 – 01:19pm (EET)

2 Σχόλια