Posts Tagged September

equinox in bluotone



~

Bluotone: η φωτογραφία τραβήχτηκε αργά απόγευμα, φθινοπωρινή ισημερία.
Bluotone: καλό το μαύρισμα αν και το ‘χω σπάνιο να πάω παραλία.
Bluotone: είμαι πια αρκετό καιρό στην Ικαρία.
Βρέχει τώρα. Ποτίζει ο θεός. Όλα πάνε καλά.
Στις εκλογές το απέναντι νησί βγήκε πάλι μπλε.
Το δικό μας νησί βγήκε πάλι κόκκινο. Τα γνωστά.

Καλό φθινόπωρο, φιλαράκια.

~

equinox in bluetone by Nana agrimi in Flickr
~


Ψιτ, όσοι μ’ αγαπάτε και μου γράφετε σχόλια, αντί για λόγια βάλετε μια εικόνα που, ξέρετε εσείς, ταιριάζει με τη διάθεσή μου κάθε αρχή του φθινοπώρου. Σας φιλώ προκαταβολικά.
^^’

.
.
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου, 2015
.
.
.
.

4 Σχόλια

Reblog: Κρασάκι στην Ικαρία…


.
.
Οι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην Ικαρία

«Με αυτά και με εκείνα έκατσα πάνω από μήνα στην Ικαρία. Έπειτα με φιλοξένησε ένας φίλος που ζούσε μέχρι πρότινος στην Αθήνα ως «υπερκαταναλώτης». Πήρε όμως ανάποδες, την κοπέλα του και τράβηξε μακριά από τη μεγαλούπολη. Εκεί δεν ήταν μόνος του. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί νεαροί που θέλουν να ανακαλύψουν τις ευεργετικές ικανότητες της αποκέντρωσης. Και ευτυχώς η νεολαία της Ικαρίας δεν παρατάει τον τόπο της. Μπορεί να απομακρύνεται για σπουδές ή κάποια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία αλλά όλοι αργά η γρήγορα επιστρέφουν στη θέρμη της. Υγεία για αυτούς δεν είναι το γυμναστήριο και το ρεντμπουλ αλλά να τρώνε κάθε πράγμα στον καιρό του και να βιώνουν τις εποχές.»

.
.
Εεεπ!
Αυτά που λέτε, ξεμπερδέψαμε με την τρέλα του Αυγούστου όπου αλλού θέλαμε να πάμε κι αλλού μας πήγαινε το ρεύμα, πολύς κόσμος, καλός κόσμος στο νησί γαρ, κι εμείς πολύ φιλότιμο γμτ μας και ήρθε η ώρα κι αραιώσαμε να κάνουμε καμιά δουλειά, εν προκειμένω να φτιάξουμε κρασί, για μια φορά, πρώτη φορά, ολοδικό μας!
Τα προηγούμενα χρόνια, όταν προλαβαίναμε μαζεύαμε σταφύλια απ’ όπου να ΄ναι, είχε και κλεμμένα, και τα δίναμε σε φίλους που είχαν πολλά και εγκαταστάσεις και τα πατούσαμε, αλλά εμείς επειδή είχαμε λίγα και υπάρχει και μια πρόληψη των αμπελουργών ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να ασχολούνται με το κρασοκάμωμα (κι ας αντέχουμε τη ζέστη στον τρύγο – κι ας κουβαλάμε σαν γομάρια – κι ας έχουμε πανθομολογουμένως τα καλύτερα πόδια για πάτημα) μας έκαναν πέρα διακριτικά και καταλήγαμε στη κουζίνα και μαγειρεύαμε για τους τρυγητές και τους πατητάδες, τέλος πάντων παίρναμε το μερτικό μας, καμπόσα κιλά να βγει ο χειμώνας, άξια κερδισμένο όμως δεν το ‘λεγες δικό μας κρασί.
Αλλά, αλλά, και τρισαλλά, εφέτος έκατσε αλλιώς καλύτερα, είδε τα βάσανά μας ένας παππούς, ήπιε κι ένα ποτηράκι απ’ το περσινό και τ’ άρεσε, είδε την προκοπή μας και μας έστειλε… στου διαόλου τη μαμά, 3/4 με τα πόδια, να βρούμε ένα αμπέλι μισοπαρατημένο, μισο-άγριο, έχει όμως πολλά σταφύλια και τώρα… το τρυγούμε! Σα να ‘μασταν αφεντικά, σαν να ‘τανε δικό μας!

.
our almost wild ikarian grapes 1our almost wild ikarian grapes 2
.

Από κει και πέρα η ιστορία είναι εκπληκτικά σχεδόν ίδια με όσα έγραψαν οι Παριανοί «χωριάτες» που πέρασαν από Ικαρία το 2014 και είμαι πολύ τυχερή που τους βρήκα και κάνω reblog την αφήγησή τους γιατί α) δεν έχω πια φωτ. μηχανή, β) φοβάμαι μη μου ματιάσετε το κρασί, και γ) δεν θέλω να μας βρει κανένας μουστερής.
Πάντως είναι η ίδια ιστορία. Μόνο τα πρόσωπα είναι κάπως διαφορετικά και κάπως διαφορετική κι η διαρύθμιση του χώρου. Διαβάστε το άρθρο… ➡ ➡ ➡

.
(βράζει τώρα, βράζει)
.
Χαίρε σε σας
και
Χαίρε Βάκχε
που αγαπάς
τα μεθυσμένα
γεωργικά κορίτσια!
.
🙄
.
.
.
….

.

.
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, 2015
.
.
Previous post: Four Seasons in Ikaria
.
….

5 Σχόλια

Ο Άγνωστος Τρίπατος Ράτσος στη Χάλαρη


Μην ενοχλείστε.
Ασχέτως ότι είχα μια μακρινή πλην κρίσιμη ανάμιξη ως scout στα δρώμενα που εμφανίζονται στην καταχώρηση, κι ασχέτως που κολακεύτηκα που ο συντάκτης ακολούθησε τις συμβουλές μου για το format, ασχέτως εντέλει ότι το θέμα αναφέρεται στον περασμένο Ιούνη ενώ τώρα έχουμε αρχές φθινοπώρου, βασικά τούτο δω είναι τεστ στο reblogging από wordpress σε blogpost.
Ευχαριστώ.

Original post:

Ο Άγνωστος Τρίπατος Ράτσος στη Χάλαρη

http://opsikarias.blogspot.gr/


Χαίρετε followers και φίλοι αναγνώστες
 Η σημερινή καταχώρηση είχε προαναγγελθεί στο προηγούμενο που ήταν όλο βουνά. Αυτή εδώ είναι όλο νερά αν και τέτοια εποχή δεν έχει ακόμα βρέξει σταγόνα στα νησιά. Ωστόσο, όπως έγραψε σε σχόλιο στο Φλικρ μια φίλη, “Τι θα φορεθεί την επόμενη άνοιξη βγαίνει στην πασαρέλα το φθινόπωρο της προηγούμενης χρονιάς”. ΄Έτσι λοιπόν αυτή η καταχώρηση είναι για να ξέρετε ποια είναι ‘η τάση’ -καλά να ‘μαστε- την ερχόμενη άνοιξη και νωρίς το καλοκαίρι.
 Η εκδρομή για την ανακάλυψη του ‘Ράτσου’ έγινε στις 12 Ιούνη και δεν ήταν ‘επίσημη εκδρομή του Συλλόγου’ αλλά προέκυψε σαν έμπνευση της στιγμής.Tο είχαμε ξαναπροσπαθήσει χωρίς επιτυχία σε παλιότερη πορεία στην ‘Ανω Χάλαρη’
 
 

κι έτσι και φέτος πάλι συζητάγαμε “είναι καιρός να πάμε”, “πότε θα πάμε;”, ποιοί θα ΄ρθουν”, “ποιός μπορεί;”, “ποιός δεν μπορεί;”, τελικά μια μέρα η Ξένια βρήκε στην πλατεία δυο φίλους της και αντί να κάθονται για καφέ, απλά ξεκίνησαν για τη Χάλαρη.

Κατέβηκαν στο φαράγγι από την είσοδο στον Προφήτη Ηλία (λίγο μετά το Οινοποιείο Αφιανέ) με αρχικό προορισμό τα “Διπόταμα” (ή “Διπλοπόταμα”).

 
 
Το μόνο γνωστό (από προηγούμενη πορεία) ήταν ότι δεν υπήρχε μονοπάτι για τον Ράτσο, αλλά θα έπρεπε αφού έφταναν στα Διπόταμα να σκαρφαλώσουν μέσα στην κοίτη του ποταμού για να φτάσουν στον καταρράκτη. Και η μόνη βοήθεια -η αν θέλετε, “ενθάρρυνση”- ήταν μια πινακίδα (πορτοκαλί βέλος) καρφωμένη σε δέντρο στην αρχή της διαδρομής (δηλαδή, στα Διπόταμα) που δείχνει τη σωστή κατεύθυνση (δεξιά, στον δυτικό παραπόταμο).
 
 
Τέλος πάντων, στην αρχή, περπατώντας στη σηματοδοτημένη διαδρομή από τον Προφήτη Ηλία με πορεία για τα Διπόταμα, πρώτα έφτασαν στο γνωστό καταρράκτη ‘Ραξούνια’ όπου οι φίλοι ενθουσιάστηκαν καταλαβαίνοντας τι τους περιμένει παραπέρα. Οι φωτογραφίες μιλούν.
 
 
 
 
Ωστόσο, πριν κατέβουν στα Διπόταμα, έγινε άλλη μια φιλότιμη προσπάθεια να βρεθεί μονοπάτι απευθείας για το Ράτσο κι έτσι να αποφύγουν το δύσκολο “river trekking”, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Οι φωτογραφίες μιλούν.
 
 
Κι έτσι, από τα Διπόταμα και πέρα, άρχισε το “river trekking”.
 
Η απόσταση που έπρεπε να διανυθεί είναι αυτή που φαίνεται με μωβ σημάδια στο ζωγραφιστό χάρτη:
 
 
Δεν είναι μεγάλη όμως στην περιοχή αυτή η Χάλαρη δεν σχηματίζει απλώς τι γνωστές λιβάδες, αλλά κανονικές “βάθρες”, δηλαδή “σκαλιά” γεμάτα νερό που για να προχωρήσει κανείς από το ένα στο άλλο χρειάζεται σκαρφάλωμα, μερικές φορές τύπου “canyoning” αν και -ευτυχώς- όχι τόσο δύσκολο ώστε να χρειάζονται σκοινιά. Ο λόγος που δεν υπάρχουν φωτογραφίες από αυτό το κομμάτι είναι νομίζουμε προφανής.
 
Εντέλει έφτασαν στο Ράτσο.
 
(zoom γενική λήψη που τον αδικεί)
 
Είναι αδύνατον να μη τον ξεχωρίσεις. Είναι ψηλός τρίπατος καταρράκτης και πιο μπροστά του, καθώς ανεβαίνει κανείς, συναντά μια μακρόστενη λίμνη, τη “μακρύστενη”.
 

Ωστόσο, για χάρη των τεχνοφρικιών και καθώς η διαδρομή (πέρα από το βελάκι στην αρχή) δεν πρόκειται να σηματοδοτηθεί αφού ουσιαστικά είναι μέσα στο νερό, θα δώσουμε τις συντεταγμένες στο χάρτη Google:
 


Για τα υπόλοιπα ο φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Θα πούμε μόνο για ‘κείνο που δεν φαίνεται καλά στις φωτογραφίες. Καθώς πρόκειται για τρεις αλλεπάλληλες υδατοπτώσεις, τα νερά αναπηδούν παντού μέσα στο μικρό βάραθρο λούζοντας τα πάντα με νέφη σταγονιδίων και ωραίους ιριδισμούς. Εξαιρετικά δροσιστικό ακόμα κι αν κανείς δεν κάνει μπάνιο! Προσθέσετε με τη φαντασία σας λοιπόν αυτό το εφέ στις υπόλοιπες φωτογραφίες:

 
 
 
 
 
 
 
 
Συμπέρασμα: ο Ράτσος άξιζε τον κόπο και ήταν άξιος της φήμης του. Εις το επανιδείν!
Σημειώσεις:
α) η τελευταία φωτογραφική αναφορά που είχαμε από το Ράτσο ήταν όταν φίλοι έκαναν canyoning στηνπεριοχή από το Φράγμα της Χάλαρης μέχρι τα Διπόταμα. Όμως χρόνια μετά, τα καρφιά δεν εντοπίστηκαν. Ποιός ξέρει;

 
β) λόγω του φράγματος αλλά και εξαιτίας της ανομβρίας των καλοκαιριών, ας μην ελπίζει κανείς αναγνώστης ότι θα βρει τον Ράτσο όπως φαίνεται σ’ αυτές τις φωτογραφίες σε μήνες όπως ο Ιούλιος, ο Αύγουστος ή ο Σεπτέμβριος. Το καλοκαίρι αυτό το κομμάτι της Χάλαρης ξεραίνεται τόσο ώστε η περιοχή γίνεται αγνώριστη.
γ) για το χειμώνα δεν το συζητάμε, canyoning και river trekking σε βάθρες πλημμυρισμένες με ορμητικό νερό είναι απολύτως απαγορευτικά.
.
.

4 Σχόλια

Simply Finnish


.

 

One more of the Simply series to respond to soulsister’s request. A pleasure actually as JR’s photos from Ikaria are… well, see for yourselves. The source blog is in Finnish, how original!.. Google translated the titles in English. Move over the thumbnails to read them. The order is by date from 2-5-08 to 27-7-08. If you hate scrolling down this long page, you can have it the horizontal way and look at Jonna’s photos from Ikaria one after the other in a special gallery. Enjoy.

Korkofilas

[viidakko.jpg]




All images Copyrighted ©

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

.
.
Wednesday September 29, 2011
.
Next post: Plungin’
.
Previous post: sempre settembre
.
.

2 Σχόλια

Holes and Horns


.
.⊕ ∇ ∃ Ψ
.
Part of the Simply Group of entries.
.
Ikaria, simple wild & the girl

.
.«Solo naked war dance in nature to chase away evil spirits and make everything calm and pure for the sake of good people.»Inanna Ishtar, Queen of Heaven, the winged Goddess of Love, Wisdom, War, Fertility and Lust
.
The idea about this photo shooting which took place in a secret place in Ikaria island, was the cult of my namesake, the wild oriental goddess Innana, sometimes called Ishtar, Lilith etc. However, during the seccion things turned out differently…
.
.

There is no point in explaining what happened exactly. Those who took part keep their mouths shut and as for our beautiful place, it was destroyed in a terrible flashflood just a month later, anyway. All that wSavage Nan Ikaria 5as left were a few innocent, playful photos which I am licensed to share…
.

.

.

Savage Nan Ikaria 2.
.

.

Savage Nan Ikaria 1

.

...
…and surprisingly enough, the words of a normal hiker who happened to walk through that spot a few hours later. She wrote about it in a site about paranatural phenomena:
.

.
«…Walking was incredibly pleasant. When I reached the river, I was speechless with the incredible calmness and the beauty of the landscape. I met a hippie who was meditating at the side of the river. I tried to disturb him as little as I could and I walked further up until I reached a spot where I thought I would be alone…»
.

.

Savage Nan Ikaria 4.
.

.

 

.

...


.

.

.
Savage Nan Ikaria 3 «…The spot I found was clearly a fairy spot. Obviously some people knew about it because I found signs of pagan rituals. I also saw three girls who were asleep under a tree. They were young and beautiful and all they were wearing was some strange ornaments. I take it’s quite usual in places like this…»
.

.

Savage Nan Ikaria 6

.

.

.

.
.

.
«…In this season there was little water and it ran rather slowly, so it was not as cold as it usually is in other rivers. I thought it was a perfect opportunity for a refreshing swim. I took off all my clothes and dived. It was so beautiful that I could have stayed in the water for hours…..»
.

.

Savage Nan Ikaria 7.
.
….
.

Savage Nan Ikaria 8

I

.
«.. I don’t know if I could call what happened later a metaphysical experience. When at a certain moment I decided to get out of the water, I sat on a rock to dry. That moment as I was listening to the purl of the water, the song of the birds and the rustling of the leaves, a feeling of incredible beauty and calmness overwhelmed me.»
.

.
Savage Nan Ikaria 9.

.
«…That feeling Adam and Eve must have felt over the loss of Paradise. And at that moment something like a cap broke open inside my soul and all the burden of the troubles I had been through in the last months went away with the water and flowed towards the sea.»
.

.
Savage Nan Ikaria 0.

.
.

.
.

.Related in this blog:

..

.
.
You have the right to remain silent The New Savages Simply Mother The Answer to How is Yes! Why can’t we do it in Ikaria? OFF THE RECORD #1 The Spirit of the Waterhole Simply UK ..
..

..

Thursday March 8, 2010

Next post: Spiral Dance Super version

Previous post: Έλλειψη Συγκέντρωσης

.

6 Σχόλια

I was on a sailing trip


«Την Αθηνά την πήρανε σ’ ένα καράβι μούτσο.
Έλα, έλα, σ’ ένα καράβι μούτσο…»

Nana moutsos

Έκανα βέβαια και το μηχανικό γιατί δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ασυντήρητες σκατομηχανές έχουν τα ενοικιαζόμενα ιστιοπλοϊκά. Φτάσαμε μέχρι τη Μύκονο. Δεν τα καταφέραμε να διασχίσουμε το πέλαγος μέχρι την Ικαρία. Μείναμε περιμένοντας μάταια σε ένα λιμανάκι που λέγεται Ερινός. Εκεί είχε παρά πολύ ωραία αγκάθια.

Κύματα του μελτεμιού στο δρόμο για Ικαρία - φωτογραφία παρμένη από τα ξάρτια του ιστιοπλοϊκού

Ποτέ δεν περάσαμε στο ανατολικό Αιγαίο γιατί το μελτέμι δεν σταμάταγε με τίποτα.

 Meltemi waves on the way to Ikaria - Shot taken from the rigging

Αντί για τη δική μου ιστορία λοιπόν κι εφόσον ξέρετε Αγγλικά διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα ημερολογίου του ιστιοπλοϊκού Gone Native. Έχουν αυτή τη καταπληκτική φωτογραφία του πυραμιδοειδούς νεφελώματος και της μαύρης ανήσυχης θάλασσας του επερχόμενου μελτεμιού… Ένα αληθινό «ΙΤ»

___________________________________________________

by Capts. Dave and Desiree
08/31/2006, Ikaria, the Eastern Sporades – Greece

.

Pyramid cloud over the Icarian Sea

.

We had been fortunate with our sailing travels thus far. We had closely followed the weather, no matter how short a passage. We either had checked the forecast at a marina or the internet, but most recently we have come to depend on downloading weather reports from our single sideband radio.
We had decided to move from Mikonos to the islands of the eastern Sporades. The weather report we had downloaded said we would have winds from the northwest, about 7-15 knots (Force 3-4). From our anchorage, we left under power as there was very little wind. Truthfully, there was not a breath of wind outside the harbor.
We finished breakfast, dishes were washed, and schoolwork was under way. Suddenly, the wind picked up. We put the sails up, and for some reason Dave said to put in a double reef. The winds were at 20 knots. The wind steadily was increasing. We seemed also to get quite an additional wind effect from the island, a katabatic wind coming down the mountains of the island. When the winds exceeded 35 knots, we felt we should put in a third reef. The problem was, our main sail was never rigged for a third reed. So McGiver (Dave) became creative once more.
The wind was really blowing now. Dave was up front near the mast and I was at the main halyard. The wind was so intense that words would be lost. With a look in the eye from Dave, I knew it was time to lower the sail. He then rigged the sail to a more manageable size. The boat was now easier to handle and less overpowered, and less likely to tear a sail. Our winds peaked at 44 knots, a Force 9. Hurricane winds are rated a Force 12. Dave steered the boat manually, rather than stressing the autopilot. A broken autopilot would be a real challenge to repair out here.
Our intention had been to sail further, but we anchored in the first safe haven off the island of Ikaria. We put out extra chain to weigh down the anchor in hopes of good holding. I snorkeled the anchor and it was perfectly set, ready to ride the wind. There were 40 knot gusts throughout the night. Although the boat rocked through the waves, we held our position well. It blew for 30 days and 30 nights….OK that’s an exaggeration… but it was 3 days before the wind settled to a brisk force 6 and we could continue on our way. Greek legend tells us of Icarus, who was trying to escape the island of Crete. He fabricated wings from feathers and wax, but then flew too close to the sun. The sun melted the wax and he crashed into the sea near here. Dave and I subscribe to the view of Rod Heikell, author of our «Greek Waters Pilot” book. He feels Icarus had his feathers blown off here near Ikaria, and the sun had nothing to do with it!
.

.
Monday October 8, 2007 – 02:24pm (EEST)
….

Comments

(13 total)

Ωχ, ωχ, ωχ! Το μοναδικόν της ζωής μου ταξίδιον με ιστιοφόρο μου άφησε τραύματα ανεπανόρθωτα. Με 9 μποφώρ (υποτίθεται το ταξίδι θα είχε προορισμό τη Σκιάθο ξεκινώντας από Καλαμάκι) ο καπετάνιος δεν καταλάβαινε Χριστό γιατί φουμάριζε χωρίς διακοπή, η φιλενάδα μου έγκυος και να ξερνοβολά, το άλιεν να προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία στην καμπίνα καθισμένη χαμαί και μια να την πετάει στη μια γωνιά και μια στην άλλη… Το ταξίδι έληξε άδοξα στη Χαλκίδα, μια βδομάδα κουνιόμουν κι ένα μήνα είχα μελανιές.
Αλλά όταν είσαι αγρίμι είναι αλλιώς.

Monday October 8, 2007 – 01:10pm (PDT)

.
….

«Έλα, έλα, σ’ ένα καράβι μούτσο…» Με χαρακτηριστική άνεση βάζεις αυτή την εισαγωγή διότι για σένα δεν μπορεί να ισχύσει η σκωπτική συνέχεια του άσματος, «και βγήκε ένα σκυλόψαρο και του φαγε τον …»

Εντυπωσιακή φωτογραφία. Πραγματικά δεν μπορώ να την καταλάβω. Το πυραμιδοειδές μοιάζει με ράχη βουνού χωρίς πρόποδες. Σίγουρα πάντως είναι αληθινή φωτογραφία. Το νησάκι αριστερά στον ορίζοντα είναι το Χταπόδι στα ανοιχτά της Μυκόνου.

Αχ ρε Νανά, τι ομορφιές χάσαμε! γμτ μελτέμι μου!

Tuesday October 9, 2007 – 09:38am (EEST)

.
….

@ θεϊκή νύφη alien : Ευχαριστώ για το σχόλιο και το μοίρασμα της εμπειρίας. Νομίζω το δικό μου μυστικό επιβίωσης ήταν ότι «καρφώνομαι» με πρακτικά πράγματα. Π.χ. ανησυχούσα για τη μηχανή ή για το πως μαγειρεύεις μακαρονάδα όταν έχει φουρτούνα έξω και μέσα στη κατσαρόλα!
@ AKK : Τι χάσατε; Τι φοράνε τώρα δηλαδή στην Ικαρία; Κουκουλωθήκατε κιόλας με τις προβιές και κρυφτήκατε στα βουνά;
Όπως ξέρεις, σκατολογώ πολύ όταν βρίζω μηχανές (Ελληνικό cliché). Πρώτη φορά το έκανα γραπτά. Φαίνεται πως μ’ επηρέασε η ναυτουριά.

Tuesday October 9, 2007 – 09:41pm (EEST)

.
….

Αυτά τα ταξίδια όμως έχουν μοναδικές στιγμές ελευθερίας.

Wednesday October 10, 2007 – 08:13am (EDT)

.
….

Στάσου Ελίνα να βρω εκείνη τη φωτογραφία!

Wednesday October 10, 2007 – 10:34pm (EEST)

.
….

Αγρίμια κι αγριμάκια μου,
δεν είσαστε για μπάρκα…

Την θαλασσα την μαθαίνεις,την κατακτάς με τα χρόνια, αλλά πάντα πρέπει να σέβεσαι την δυναμή της.
Ως εμπειρία ελπιζω να ήταν αν μη τι άλλο διδακτική.
Να ξέρεις τα ιστιοφόρα μπορούν να πλεύσουν με κάθε καιρό (θεωρητικά), το πληρωμα όμως, μπορεί?
Καλή συνέχεια αν σε τσίμπησε το μικρόβιο.

Friday October 12, 2007 – 07:03pm (CEST)

.
….

Εκείνο που με τσίμπησε σίγουρα ήταν η μοναξιά κι η γυμνή ελευθερία στο πέλαγο!

sailing

Monday October 15, 2007 – 11:37am (EEST)

.
….

Τι ωραία ιστορία! πάντα μου άρεσαν οι θαλασσινές περιπέτειες! Το πρώτο μου μπράτσο ήταν από τη Σαντορίνι στην Αστυπάλαια, πλαγιοδρομία, απόλαυση. Στην επιστροφή μας πιάσαν τα μποφόρια και οι φουρτούνες, αλλά εκείνο το κολπάκι στη Σχοινούσα ήταν η ανταμοιβή μας κι αυτό που είπες, «η μοναξιά κι η γυμνή ελευθερία» 😉

Να κατακτήσεις τη θάλασσα?

Πω πω, τι ύβρις!

υ.γ. τι ωραία φωτογραφία!

Friday October 19, 2007 – 03:16am (EEST)

.
….

Γουάου! Καταπληκτική η φωτογραφία στο σχόλιο! 🙂  🙂
Καλά τα λέει ο Yann!s. Γι’ αυτό κι εγώ που μου αρέσουν οι κατακτήσεις, παράτησα τη θάλασσα εδώ και χρόνια. Στη θάλασσα αδύνατον να φτιάξεις μονοπάτια. Καλά το είπε και ο Όμηρος. Τη μοναξιά, την ερημιά και τη γυμνή ελευθερία τη βρίσκω στη στεριά.

Saturday October 20, 2007 – 08:58pm (EEST)

.
….

I see lot of sailors gathered here. Don’t give in, agrimi. Somebody has to keep on the lighthouses on the coasts. ^^’

Sunday October 21, 2007 – 09:12am (PDT)

.
….

Αν αναφέρεσαι σε μένα Yannis η λέξη «κατακτώ» γράφτηκε με την ερωτική έννοια του όρου. Στην θάλασσα δεν δείχνεις την δυναμή σου αλλά τον έρωτά σου. Τα περι «δυνάμεως» ή «μαγκιάς» οποιουδήποτε είδους δεν «περνάνε» στην θάλασσα.

Thursday November 29, 2007 – 09:04am (CET

.
….

Εγώ το «κατακτώ» σου, το κατάλαβα ως «κατακτώ τη γνώση» = μαθαίνω καλά. (Κι ο έρωτας τι είναι άλλωστε; Γνώση δεν είναι, τρομάρα μας;) Ο Yann!s νομίζω μιλούσε γενικά. Απλά ήθελε να εκδηλώσει την ταπεινοσύνη του.

Thursday November 29, 2007 – 01:25pm (EET)

.
….

Σχολιάστε