Posts Tagged red island

Ευημερία χωρίς Ανάπτυξη


.
.

Ανοιχτή πρόσκληση από την Αυτόνομη Συσπείρωση Πολιτών Ικαρίας σε μια συλλογική διαδικασία οραματισμού από Σάββατο 31 Οκτώβρη έως Κυριακή 2 Νοέμβρη. ⭐ ⭐ ⭐
 .
«Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η τόσο δημο­φι­λής κουλ­τούρα της ελευ­θε­ρίας είναι ακρι­βώς αυτό που δέχε­ται επί­θεση από την ευρω­παϊκή τρόικα και τις κατα­στρο­φι­κές πολι­τι­κές της λιτό­τη­τας. Αισθα­νό­μα­στε  ότι χωρίς αυτή την προ­σέγ­γιση — το όνειρο είναι άδειο και η ιστο­ρία είναι χωρίς νόημα.»
.
.

 

' ' '

Τα έχω πει τόσες φορές, π.χ. εδώ, κι εδώ, έχει γράψει κι η Ελένη μια κορυφαία δημοσίευση εδώ (διαβάστε τα σχόλια), αυτά τα χρόνια στην Ικαρία κάποιοι φίλοι μου λένε πως είμαι η ενσάρκωση αυτών των ιδεών, ας γελάσω, όσο κι αν τρομπάρουν, δεν μασάω, το εγώ μου δεν φουσκώνει. Είναι όμως μια δικαίωση που θα γίνει αυτή η εκδήλωση στο «νησί των οραμάτων» 🙄 όπου ζω. Κι επίσης χάρηκα πολύ που είδα ότι για να ανακοινώσουν την εκδήλωση κυκλοφόρησαν τρία πολύ καλά κείμενα. Τα αναδημοσιεύω και τα τρία γιατί με βολεύουν για να ξαποστέλνω παραπέμπω – όσους ενδιαφέρονται για μένα, για τους φίλους μου, τι σκατά κάνουμε εδώ, και γενικώς έχουν περιέργεια να μάθουν για άλλα μοντέλα ζωής. Το πρώτο, το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, είναι η πρόσκληση της ΑΣΠΙ. Αρχίζει έτσι:

«Ζούμε σε έναν πλα­νήτη με πεπε­ρα­σμέ­νους πόρους και δυνα­τό­τη­τες. Σε αυτό τον κόσμο ωστόσο το καθε­στώ­τος λυσ­σάει για συνεχή ανά­πτυξη υπο­σχό­μενο κοι­νω­νική ευη­με­ρία. Αυτή η λύσσα προ­κά­λεσε άλλη μια οικο­νο­μική φού­σκα, που έσκασε πάνω μας, εντεί­νο­ντας την εκμε­τάλ­λευση ανθρώ­που και φύσης. Η δε μαγική λύση που το σύστημα ξανα­προ­τεί­νει είναι το ίδιο αδιέ­ξοδο

[περισσότερα…]

 

Αυτόνομη Συσπείρωση Πολιτών Ικαρίας, αφίσσα της εκδήλωσης: Ευημερία Χωρίς Ανάπτυξη - Από την θεωρία στην Πράξη

' ' '

Το δεύτερο κείμενο είναι ενός από τους ομιλητές, του γείτονα Γιάννη Μακριδάκη. Έχει τίτλο «Απλεπιστήμιο: Εργαστήριο φυσικής καλλιέργειας και μετακαταναλωτικής προσέγγισης – Πρόταση που απηύθυνα στον τοπικό δήμο αλλά μπορεί να οργανωθεί σε κάθε δήμο». Αρχίζει έτσι:

«Η ιστορική περίοδος που διανύουμε ως ανθρωπότητα έχει ως βασικό χαρακτηριστικό της τον καταναλωτισμό και τον άνθρωπο-καταναλωτή, ο οποίος έχει αποκοπεί από το φυσικό του περίβλημα και διαβιεί έγκλειστος στο χρηματοοικονομικό σύστημα, εντός αφύσικου, τεχνητού περιβάλλοντος, μακριά από τον πραγματικό πλούτο των φυσικών πόρων, μακριά και από τις συνέπειες που έχουν στο οικοσύστημα, άρα στον εαυτό του, οι μικρές και μεγάλες καθημερινές του δραστηριότητες. Αποτέλεσμα αυτού το τρόπου ζωής είναι να

[περισσότερα…]

Απλεπιστήμιο: Εργαστήριο φυσικής καλλιέργειας και μετακαταναλωτικής προσέγγισης - Πρόταση που απηύθυνα στον τοπικό δήμο αλλά μπορεί να οργανωθεί σε κάθε δήμο

Απλεπιστήμιο: Εργαστήριο φυσικής καλλιέργειας και μετακαταναλωτικής προσέγγισης - Πρόταση που απηύθυνα στον τοπικό δήμο αλλά μπορεί να οργανωθεί σε κάθε δήμο

' ' '

Το τρίτο κείμενο ανέβηκε στο ikariamag από τον Γ. Βιτσαρά, πιο βιωματικό, σε καθημερινή Καριώτικη γλώσσα με ύφος και άποψη που, απ’ όσο ξέρω, εκφράζει πολλούς ανθρώπους που ζουν μόνιμα στο νησί, ανεξάρτητα από ηλικία και πολιτική τοποθέτηση. Πηδάει από το γενικό στο προσωπικό, απ’ το παρόν στο παρελθόν, μπερδεύεται, αμφιβάλλει, τα αφήνει όλα ανοιχτά, με δυο λέξεις είναι για μένα κατάθεση σκέψης αληθινού Ελευθεροπολίτη Ικαριώτη ^^’ Έχει τίτλο «Ευημερία χωρίς ανάπτυξη… στην Ικαρία» κι αρχίζει έτσι:

«Βρε παιδιά, γίνεται να υπάρξει ευημερία μια κοινωνίας χωρίς ανάπτυξη; Για ποια ανάπτυξη μιλάμε; Τι είναι η από-ανάπτυξη; Τι σημαίνει ευημερία; Ποιος αναπτύσσει ποιόν; Λοιπόν, δυο λόγια θα απλώσω στο «χαρτί» που εκφράζουν εμένα

[περισσότερα…]

«Ευημερία χωρίς ανάπτυξη... στην Ικαρία» του Γιώργου Βιτσαρά στο ikariamag

' ' '
.

 

Τελειώνοντας, δεν χρειάζεται να το πείτε, το ξέρω, αυτές οι εκδηλώσεις δεν έχουν φοβερή προσέλευση, ακόμα και στην Ικαρία ο κόσμος θέλει μασημένα, απολυτίκια, δοξαστικά και πολιτικούρες – θέλουν παραμύθια όχι όνειρα. Όμως είμαι σίγουρη ότι, σε σχέση με το μικρό πληθυσμό που έχει το νησί το χειμώνα, σίγουρα θα έρθουν πολλοί. Αν δεν τρέχω να σώσω πρόσφυγες σε Λέρο ή Σάμο, μάλλον θα είμαι κι εγώ. Ήθελα να ρωτήσω κάτι σχετικό με την καλλιέργεια σε πεζούλια. Αλλά αυτό είναι κάτι τεχνικό που δεν σας αφορά εκτός αν κάνετε γεωργικά πειράματα σε πολύ ορεινό και μάλλον άγονο νησί.
Φιλάκια 🙂




What we believe ^^’

.

.
Σάββατο 24 Οκτωβρίου, 2015
.
.
Previous post: equinox in bluotone
.

7 Σχόλια

Το μπλε και το κόκκινο


.

Η Χίος σήμερα, μέρα βροχερή, όπως φαίνεται από το σπίτι μας στην Ικαρία.
.
. Παλιότερα άρθρα για τη ζωή μας στο 'μοναστήρι'. Έτσι περιγράφουμε και γελάμε το τρελό σπιτικό μας στην Ικαρία.Έτσι λοιπόν που λέτε αναγνώστες…

Μας έχουν κλείσει μέσα οι βροχές. Πιο παλιά, τότε που ‘μουν πιο πολύ Αθηναία, θα ‘μουν έξω κι ας έβρεχε αφού δεν χόρταινα τη φύση, και θα κλάδευα και θα φύτευα, τώρα όμως που αποφασίστηκε και ζω μόνιμα εδώ, δεν το βιάζομαι, ωραία είναι στη κουζίνα στο τζάκι, ξεκουραζόμαστε κιόλας, να κάνουμε και τις καθιστικές δουλειές.

.
..
..
. 😳 παρασύρθηκα, γι άλλο πράγμα ήθελα να μπλογκάρω. Ήθελα να πω που έγιναν εκλογές στην Ελλάδα και στην Ικαρία η Αριστερά γενικώς πήρε 71% πράγμα αναμενόμενο βέβαια, κόκκινος βράχος και τέτοια, θα έρχονται να ρωτούνε οι ξένοι πως το κάνουμε πράξη αυτό… Άσε ρε ξένε, μην τα ρωτάς! Ας είναι, εγώ τέτοιο ψήφισα, πάντα τέτοιο ψηφίζω, αλλά για να ξέρετε, δεν με κάνεις για αριστερή, μάλλον για αναρχικιά με αντικοινωνικές τάσεις με κάνεις, ευτυχώς ξέρω αρκετούς αθλητές κι αθλήτριες αντοχής που νιώθουν το ίδιο, έτσι δεν είμαι μόνη μου, έχω κι εγώ κάπου να ανήκω. Αυτά για μένα. Πάμε παρακάτω.

.
.

Με τις βροχές καθάρισε ο ορίζοντας στα πέλαγα και βλέπουμε ολοκάθαρα απέναντι την αρχόντισσα Χίο. Αρχόντισσα και δούλα μαζί.
🙄
 .
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Ειδα τα παλια καραβια να περνουν αρμενιζοντας κοιμισμενα σαν κυκνοι, να περνουν στ’ ανοιχτα του χωριου που και σημερα ακομα ονομαζεταιΝα κοίτα, παλιά όταν οι Γενοβέζοι ήταν αφέντες μας, η Χίος ήταν το κέντρο του κόσμου μας. Στο μέγαρο της δυναστείας Τζουστινιάνι στη Γένοβα είχαν βάλει να ζωγραφίσουν στο ταβάνι τους πολέμους και τις κατακτήσεις τους. Είναι μια σύνθεση που ξέρω από μια παλιά καταχώρηση στο μπλογκ της Ελένης. Ο τεράστιος πίνακας λέγεται «Αποθέωση των Τζουστινιάνι». Αν κοιτάξεις καλά τις φιγούρες, ανάμεσα σε παχουλές Χιώτισσες και Σμυρνιές, Ιταλούς και Τούρκους, βλέπεις και ένα-δύο ξαπλωτούς βρακοφόρους Καριώτες. Έχει πολύ πλάκα. 🙂 Τέλος πάντων, πάλι παρασύρθηκα. Ίσως φταίει ο αέρας… Επιστρέφοντας στο θέμα μου, ήθελα να πω ότι στη Χίο τώρα ζει ο καλός μου, ο καλλιεργημένος καλλιεργητής, Μακριδάκης ο οποίος έγραψε πρόσφατα στο μπλογκ του για τους πατριώτες του ότι είναι, λέει, χαμαιλέοντες. Ότι στις βουλευτικές εκλογές υπερψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία κι ότι της έδωσαν ένα τεράστιο 40% κι ότι πάντα έτσι κάνουν, πάνε με τους κρατούντες, όποιοι κι αν είναι, ακόμα κι αν χάνουν. Κι ότι αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που αναλύει σύντομα και περιεκτικά, κυρίως γιατί έχουν ένα βαθύ αθεράπευτο τραύμα από τη μεγάλη Σφαγή της Χίου του 1822 που μάλιστα την ονομάζει, εύστοχα νομίζω, «γενοκτονία». Η ανάλυσή του για τους Χιώτες μου έκανε εντύπωση. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ, μόνο δύο ώρες με το καράβι πιο κάτω, ήμαστε αλλιώς. Δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Χίο, είναι ένα ήμερο, σχεδόν πεδινό, πολύ μεγάλο νησί, τόσο μεγάλο και τόσο κοντινό στα παράλια της Ασίας που νομίζεις πως δεν είναι νησί αλλά μια στεριανή επαρχία της περιφέρειας Αιγαίου που ‘χει κέντρο τη Σμύρνη.
Ενώ εμείς εδώ ήμαστε νησί, νησί μάλιστα με την πλήρη έννοια της λέξης, ορεινό και βραχώδες, προστατευμένο από άγριες θάλασσες, μακριά από μεγάλες στεριές. Μέσα στις βουνίσιες κοιλάδες του ζούμε, κρυμμένοι, δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν ελπίζουμε τίποτα, ψηφίζουμε ό,τι γουστάρει η ψυχή μας, να κι αν βγει, να κι αν δεν βγει, άνθρωπος να ‘ναι και όχι αφέντης.

.

Αυτά.

.

.

υ.γ. Πάντως για μένα να ξέρετε, Κόκκινο νησί, Μπλε νησί, λέοντες και χαμαιλέοντες, είναι σχήματα για να ορίζουμε κάπως το θεμελιακό απροσδιόριστο της νησιωτικής ύπαρξης μας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όπου να ΄ναι κόβει η βροχή και θα ‘βγουμε να μαζέψουμε σέσκουλα. Έχουμε λάδι κι αλεύρι και θα φτιάξουμε πίτα!!!

.

.

look far

^^’

….
.

.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου, 2015
.
 .
.
….

6 Σχόλια

Μην κλαίτε! Δεν είναι ξερόβραχος!


.

Μια ιστορία για τον φόβο

(for an English version click here)

.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Βαγγέλης Ρίνας, Πειραιάς 1948

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

  Τον Ιούλιο του 1947, ενώ η σύγκρουση μεταξύ εθνικιστών και των κομμουνιστών στα βουνά της βόρειας Ελλάδας είχε εξελιχτεί σε σκληρό εμφύλιο πόλεμο που φαινόταν ότι θα διαρκούσε πολύ, η εθνικιστική κυβέρνηση της Αθήνας, θέλοντας να εμποδίσει την ανάπτυξη κινημάτων στις πόλεις, διέταξε τη σύλληψη χιλιάδων υποστηρικτών της Αριστεράς και τη μεταφορά τους σε απομονωμένα, δυσπρόσιτα νησιά του Αιγαίου.

   Συλλήψεις και εκτοπισμοί γίνονταν και στο προηγούμενο διάστημα, όμως αυτήν τη φορά η επιχείρηση εκτελέστηκε μαζικά. Μια νύχτα εκείνης της άνοιξης η αστυνομία άρπαξε μέσα από τα σπίτια τους πολλές εκατοντάδες πολίτες της εργατικής και της μεσαίας τάξης. Πολλοί χωρίς αποσκευές, άλλοι ακόμα με τις πυτζάμες, σωριάστηκαν σε φορτηγά και οδηγήθηκαν στον Πειραιά όπου τους περίμεναν πλοία έτοιμα να σαλπάρουν.

   Ένας από αυτούς ήταν ο θείος μου.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ατμόπλοιο 'Χειμάρρα'

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ανεβαίνοντας τη σκάλα του καραβιού ρώτησε ένα ναύτη

– Που πάει το πλοίο;

– Δε θα το ξέρεις το μέρος. Πάμε Ικαρία.

   Ο καλός θείος, σαν παλιός πρόσφυγας που ήταν, γνώριζε αρκετά ώστε να μην αφήσει να του φύγει κουβέντα. Έψαξε και βρήκε αμέσως ένα ήσυχο μέρος στο κατάστρωμα, έβγαλε απ’ τη τσέπη του και πέταξε στη θάλασσα τη ταυτότητά του. Ήταν προπολεμική κι έγραφε τόπο διαμονής “Ικαρία”. Ξέροντας ότι ποτέ δεν εξόριζαν κάποιον στην ίδια του την πατρίδα, ήταν βέβαιος ότι αν τον ανακάλυπταν θα τον μετέφεραν αμέσως σε πλοίο για άλλο νησί.

  Μόλις που πρόλαβε. Σε λίγο ήρθαν για έλεγχο οι χωροφύλακες που θα συνόδευαν τους κρατούμενους.

– Που είναι η ταυτότητά σου;

– Δεν πρόλαβα να την πάρω μαζί μου.

– Πως σε λένε;

– Αγγελίδη, απάντησε σκαρώνοντας επιτόπου επίθετο από το μικρό όνομα της μητέρας του.

– Από που είσαι;

– Από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας.

– Α, Τουρκόσπορε, βρωμοπρόσφυγα! Κάτσε φρόνιμα μη σε πετάξουμε στη θάλασσα! είπαν κι έφυγαν.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Σ’ εκείνο το καράβι, ο θείος πρέπει να ήταν ο μόνος χαρούμενος επιβάτης. Θα ξανάβλεπε τη Νικαριά μετά από πολλά χρόνια που οι επικοινωνίες είχαν διακοπεί. Μόνο όταν πάτησε το πόδι του στο νησί κατάλαβε ότι υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Όταν ζούσε εκεί αλλά κι αργότερα που πήγαινε σαν επισκέπτης, ήταν πολύ κοινωνικός και γλεντζές, πολύ δημοφιλής σε άντρες και γυναίκες. Τώρα λοιπόν οι παλιοί φίλοι τον αναγνώριζαν ανάμεσα στους εξόριστους και, χωρίς να δίνουν καμία σημασία στους χωροφύλακες και στο οφθαλμοφανές γεγονός ότι ο θείος ήταν αιχμάλωτος, τον χαιρετούσαν μεγαλόφωνα και θερμά

– Ε, εδώ είσαι; Καλωσόρισες! Τι κάνεις; Τι χαμπάρια;

   Όταν γινόταν αυτό, ο καημένος ο θείος γύριζε το κεφάλι και παρίστανε ότι δεν μιλούσαν σ’ εκείνον. Μόνο στον καλύτερο φίλο του που επέμενε, είπε

– Σε παρακαλώ, σταμάτα να με φωνάζεις. Με περνάς για κάποιον άλλο. Εμένα με λένε Αγγελίδη.

   Ο φίλος που, εννοείται, γνώριζε το μικρό όνομα της μητέρας του θείου, μπήκε επιτέλους στο νόημα. Του είπε τότε με δυνατή φωνή (για ν’ ακούνε κι οι χωροφύλακες)

– Ω με συγχωρείς. Ήμαστε πολύ μοναχικά εδώ. Ήταν πόλεμος και πεθυμήσαμε πολύ τους παλιούς φίλους. Όταν βλέπουμε ξένους, καμιά φορά τους περνάμε για ‘κείνους. Με συγχωρείς”.

   Κι έτρεξε να πει και στους άλλους το μυστικό. Ο φίλος τους ήταν εξόριστος, έκρυβε το όνομά του κι έπρεπε να κάνουν πως δεν τον ξέρουν.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ενθύμιον Ικαρίας, 7 Οκτωβρίου 1947. Εκτοπισμένοι πολίτες στον 'Aγιο Κήρυκο Ικαρίας. Διακρίνονται από αριστερά οι Τριφύλλης, Καλοκαιρινός, Αυγερόπουλος και Σπύρος Γαρέζος. Αρχείο Μαρίας Γαρέζου

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

  Ο θείος πέρασε καλά στην Ικαρία γιατί είχε μια ξεκάθαρη αποστολή. Επειδή γνώριζε πρόσωπα και πράγματα, έγινε ο κρυφός σύνδεσμος ανάμεσα στους συντρόφους του και στους Καριώτες. Απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και των δύο πλευρών, μεσολαβούσε ώστε να λύνονται πολλά πρακτικά ζητήματα. Αλλά το κυριότερο που έκανε ήταν ότι βοήθησε τόσο τους εξόριστους, όσο και τους Καριώτες στο θέμα του φόβου. Τους μεν πρώτους να ξεπεράσουν τον φόβο για την αβέβαιη μοίρα τους, δίνοντάς τους να καταλάβουν ότι η Ικαρία είναι ένα μεγάλο κατοικημένο νησί όπου οι άνθρωποι τους βλέπουν με συμπάθεια, και ότι γι’ αυτόν το λόγο θα ήταν πολύ δύσκολο για τις αρχές να προβούν σε ομαδικές εκτελέσεις και βασανιστήρια. Τους δε δεύτερους, να αντισταθούν στην προπαγάνδα ότι οι εξόριστοι ήταν “μιάσματα” -“τέρατα που αρπάζουν μωρά και τα τρώνε”.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Πίσω στον χρόνο, πίσω στον Πειραιά…

  Την ώρα που οι εξόριστοι επιβιβάζονταν στα βαπόρια, πλήθος από οικογένειες μαζεύονταν στις αποβάθρες.

– Που τους πάτε; Που πάτε τους άντρες μας; φώναζαν κι έκλαιγαν.

  Αντί για απάντηση οι αστυνομικοί παρατάχτηκαν και σήκωσαν τα όπλα τους. Το πλήθος σώπασε.

  Ακούστηκε το πρώτο σφύριγμα για αναχώρηση. Κάποιοι καθυστερημένοι ναύτες προσπαθούσαν με κόπο να διασχίσουν το πλήθος για να φτάσουν στα πλοία. Οι γυναίκες τους τραβούσαν από τα σακάκια, έπεφταν πάνω τους και τους ρωτούσαν

– Που πάει το καράβι σου; Που πάτε;

– Σ’ ένα νησί εκεί πέρα. Στην Ικαρία, είπε ένας κι έτρεξε στο καράβι του.

   Η είδηση διαδόθηκε σαν τη φωτιά στα ξερά χόρτα.

– Που είναι η Ικαρία; Τι είναι η Ικαρία;”

(Εδώ ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει ότι την εποχή εκείνη τα μικρότερα νησιά του Αιγαίου ήταν σχεδόν άγνωστα στον πολύ κόσμο. Τα Δωδεκάνησα μόλις είχαν ενωθεί με την Ελλάδα, κι ενώ ίσως πολλοί ήξεραν τη Λέσβο, τη Χίο ή τη Σάμο, ωστόσο νησιά όπως η Λήμνος, ο Άγιος Ευστράτιος, η Αμοργός, η Φολέγανδρος, η Ικαρία, για το συλλογικό συνειδητό, όπως θα λέγαμε σήμερα, απλά “δεν υπήρχαν”.)

– Ποιος έχει ακουστά αυτό το μέρος. Θα ‘ναι κανένας βράχος, κάποιος είπε.

– Σίγουρα κάνας βράχος καταμεσής στο πέλαγος, συμπλήρωσε άλλος.

   Όσοι ήταν γύρω τους και τους άκουσαν, ανατρίχιασαν. Δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια απ’ τον πόλεμο κι όλοι θυμόνταν τις θηριωδίες των Γερμανών στη διάρκεια της κατοχής. Και τώρα πάλι όπως και τότε ίδια ήταν η βιαιότητα των συλλήψεων, ίδιος ο τρόμος, ίδια κι η αδικία κι ο παραλογισμός. Ήταν ζήτημα δευτερολέπτων για τις πιο ηλικιωμένες γυναίκες, μανάδες, να κάνουν τον συσχετισμό.

– Θα πετάξουν τα παιδιά μας σ’ ένα ξερόβραχο και θα τα παρατήσουν! Και καθώς είναι πολλοί και ο βράχος θα είναι μικρός, δεν θα έχουν χώρο να σταθούν. Θα σπρώχνονται, θα κουράζονται, θα πέφτουν ένας-ένας στη θάλασσα και θα πνίγονται!

  Τα νέα αυτή τη φορά κυκλοφόρησαν ακόμα πιο γρήγορα. Οι γυναίκες βαριαναστέναξαν και άρχισαν να ουρλιάζουν

– Όχι! Όχι! Κατεβάστε τους! Φέρτε τους πίσω!

  Κάποιες λιποθύμησαν ενώ οι πιο τολμηρές έκαναν μερικά βήματα προς τους αστυνομικούς (1).

   Και τότε ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή γυναικεία φωνή:

– Μην κλαίτε! Δεν είναι ξερόβραχος!

   Ήταν μια Καριωτίνα. Είχε κατέβει στο λιμάνι μήπως δει γνωστά πρόσωπα πάνω στα καράβια, μήπως μπορέσει να τους χαιρετίσει. Κι ενώ έψαχνε με τα μάτια τα καταστρώματα, μια γνωστή της πιο δίπλα, μεγαλύτερή της γυναίκα, αρπάχτηκε πάνω της φωνάζοντας

– Θα τους πνίξουν! Θα τους αφήσουν στην Ικαρία που είναι μια ξέρα και θα πνιγούν!

   Τα ΄χασε όταν κατάλαβε τι τρομερή φήμη είχε κυκλοφορήσει στο πλήθος. Ξεπερνώντας όμως την έκπληξή της, όρμησε τότε και, γυρίζοντας ανάμεσα στις γυναίκες, τους έλεγε

– Ακούστε με! Στην Ικαρία ζει ο πατέρας μου! Κι εγώ εκεί μεγάλωσα και πήγα σχολείο! Είναι ένα μεγάλο νησί με πολύ κόσμο. Ησυχάστε κι ελάτε να σας εξηγήσω.

   Η Καριωτίνα ήταν μια ψηλή γυναίκα με ξανθά μαλλιά και σοβαρό πρόσωπο. Όμως τα μάτια της ήταν καλοσυνάτα και κάπου στο βάθος παιχνίδιζε μέσα τους ένα χαμόγελο. Ήταν μοδίστρα. Στη διάρκεια της κατοχής είχε πάρει μέρος στην αντίσταση. Ήταν μια γυναίκα που ήξερε να μιλάει στον κόσμο.

– Η Ικαρία είναι ένα μεγάλο πράσινο νησί με πολλά νερά και χωράφια και σπίτια, άρχισε. Έχει πολλά χωριά, μικρά και μεγάλα, και καλούς φιλόξενους ανθρώπους. Έχει βουνά και ποτάμια και πολλά δέντρα. Δεν ξέρω τον λόγο πάντως σας λέω, αποκλείεται να στέλνουν εκεί τους ανθρώπους μας για να βασανιστούν. Και βέβαια, Θεός φυλάξει, δεν θα πέσουν στη θάλασσα. Ίσα-ίσα που λέω, νέοι άνθρωποι είναι κι αγωνιστές, μια χαρά θα τα πάνε. Και σπίτια θα βρουν να μείνουν κι ο κόσμος εκεί θα τους βοηθήσει.

   Με ανακούφιση άκουγαν τα λόγια της οι γυναίκες κι ησύχαζαν. Άρχισαν δειλά-δειλά να ρωτάνε

– Έχει Ταχυδρομείο; Κάθε πότε έχει βαπόρι; Πόσο μακριά είναι; Πως να στείλουμε χρήματα, ρούχα και τρόφιμα;

  Το πλήθος ήταν ήσυχο τώρα. Τα καράβια σφύριξαν και σήκωσαν άγκυρα. Γύρισαν τις πλώρες και σάλπαραν για το Αιγαίο που, ανυποψίαστο για το δράμα, λαμπύριζε ολόφωτο στ’ ανοιχτά. Άσπρα μαντίλια ανέμισαν στον αέρα:

– Στο καλό! Στο καλό! Να γυρίσετε γρήγορα!

Η μάχη της αξιοπρέπειας είχε κερδηθεί. Ο τρόμος και το χάος είχαν νικηθεί.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Στην Ικαρία τώρα οι εξόριστοι, όπως είχε προβλέψει η Καριωτίνα στο λιμάνι, έδωσαν τις μάχες τους, οργανώθηκαν κι η ζωή τους τακτοποιήθηκε σύντομα. Δεν υπήρχαν φυλακές ούτε συρματοπλέγματα. Ήταν μόνο εξορία. Εξορία όμως που, καθώς έφθαναν συνεχώς κι άλλα καράβια, φάνηκε πως ήταν σε έκταση τέτοια που πρώτη φορά καταγραφόταν στα χρονικά. Τελικά, το νησί γέμισε εξόριστους. Μόνο και μόνο λόγω του μεγάλου αριθμού τους, δεν γινόταν παρά οι συνθήκες να είναι σχετικά ήπιες. Κι εκείνοι, παρά τα καψόνια, τις στερήσεις και τις ταλαιπωρίες, ζούσαν σε καθεστώς ημι-ελευθερίας. Όπως έλεγε ο θείος μου

  Δεν ήμασταν φυλακισμένοι και δεν ονομάζαμε τους εαυτούς μας εξόριστους. Αυτό θα ήταν υποτιμητικό. Δεν ήμασταν απόβλητοι. Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας μαχητές της δημοκρατίας κι έτσι λέγαμε πως ήμασταν όμηροι. Κι έτσι περνούσαμε τις δυσκολίες με κέφι και ψηλό ηθικό.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου ο θείος μου κι οι άλλοι “όμηροι” γύρισαν και δουλεύοντας σκληρά ξανασήκωσαν σιγά-σιγά την Ελλάδα μέσα από τα ερείπια. Στην Ικαρία είχαν κάνει καλές δοκιμές. Εκεί ο φοιτητής της ιατρικής φρόντισε τους πρώτους ασθενείς του, ο μουσικός έγραψε τα πρώτα κομμάτια του, ο ζωγράφος ζωγράφισε τα πρώτα έργα του. Εκεί οι μελλοντικοί μηχανικοί κι αρχιτέκτονες επισκεύασαν σπίτια, πηγάδια και στέρνες, λιθόστρωτα μονοπάτια και νερόμυλους. Κατοπινοί σπουδαίοι τεχνίτες έφτιαξαν πράγματα χωρίς εργαλεία, δημοσιογράφοι έστησαν εφημερίδες γραμμένες στο χαρτί του μπακάλη, πολιτικοί δοκίμασαν την ευφράδεια τους μιλώντας στα πουλιά, φιλόσοφοι δημοσίευσαν τα πρώτα τους δοκίμια στα σύννεφα.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Όλα αυτά σε μένα πάντα θύμιζαν λίγο τα θαυμαστά κατορθώματα των ναυαγών στη “Μυστηριώδη Νήσο” του Ιουλίου Βερν. Τελικά, στην όμορφη γη δεν υπάρχουν ξερόβραχοι. Μόνο κάποια μέρη που ξεράθηκαν γιατί η άγνοια κι ο φόβος έκαναν τους ανθρώπους να σκύψουν το κεφάλι και να παραιτηθούν.

  * στη μνήμη του Σ. (για τα παιχνίδια και το σπίτι)

  * στη μνήμη της Φ. (για το σπίτι και τις ιστορίες)

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Σημειώσεις:

(1) Απορεί κανείς σήμερα πως οι γυναίκες έβαλαν με το μυαλό τους τέτοιο φρικτό τέλος για τους δικούς τους. Και όμως, τόσο η ιστορία όσο και η λαϊκή παράδοση έχουν καταγράψει ανάλογα περιστατικά. Παράδειγμα, το γνωστό Επτανησιακό τραγούδι της εποχής της Αγγλοκρατίας “Σ’ ένα παπόρο μέσα”. Πολλοί αιχμάλωτοι δεν έφταναν στην κρεμάλα. Στη διάρκεια του ταξιδιού τους πετούσαν στη θάλασσα.

Αναφορές:

α) Σύντομη περιεκτική ιστορία του Εμφυλίου στην Ελληνική Wikipedia.

β) Το “Εμφύλιος Πόλεμος: μια τραγωδία για όλους τους Έλληνες” στον ιστότοπο του Μουσείου Δημοκρατίας στον Άη Στράτη, ειδικά την ενότητα “1944: Απελευθέρωση και νέες πολιτικές συγκρούσεις” όπου πολλές φωτογραφίες και ντοκουμέντα από οικογενειακά αρχεία παλαιών εξορίστων.

γ) Από το ιστολόγιο “Κόκκινος Φάκελος” την καταχώρηση “Τόποι Εξορίας – Ικαρία” όπου εκτενής περιγραφή των συνθηκών της εξορίας με μαρτυρίες και ντοκουμέντα.

δ) Το αρχείο του εξόριστου στην Ικαρία επαγγελματία φωτογράφου Στέλιου Κασιμάτη “Με φόντο τα πλοία της εξορίας” στη σελίδα της Πολιτιστικής Εταιρείας “Φωτογραφίζοντας”.

Ευχαριστώ την Ελένη που είχε την έμπνευση να ανεβάσει στο μπλογκ της το Special Edition 1947. όπου είδα τη φωτογραφία του θείου μου και ξύπνησαν μέσα μου αυτές οι παλιές ιστορίες.

Και βέβαια ευχαριστώ τη Νανά (to agrimi) ιδιοκτήτρια του παρόντος ιστολόγιου για την φιλοξενία.

 

.
.
Tuesday March 6, 2012
.
Next post: The Greek Slave
.
Previous post: Αντίο Αθήνα
.
.

 

6 Σχόλια