Posts Tagged robbers’-island

Reblog: Κρασάκι στην Ικαρία…


.
.
Οι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην Ικαρία

«Με αυτά και με εκείνα έκατσα πάνω από μήνα στην Ικαρία. Έπειτα με φιλοξένησε ένας φίλος που ζούσε μέχρι πρότινος στην Αθήνα ως «υπερκαταναλώτης». Πήρε όμως ανάποδες, την κοπέλα του και τράβηξε μακριά από τη μεγαλούπολη. Εκεί δεν ήταν μόνος του. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί νεαροί που θέλουν να ανακαλύψουν τις ευεργετικές ικανότητες της αποκέντρωσης. Και ευτυχώς η νεολαία της Ικαρίας δεν παρατάει τον τόπο της. Μπορεί να απομακρύνεται για σπουδές ή κάποια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία αλλά όλοι αργά η γρήγορα επιστρέφουν στη θέρμη της. Υγεία για αυτούς δεν είναι το γυμναστήριο και το ρεντμπουλ αλλά να τρώνε κάθε πράγμα στον καιρό του και να βιώνουν τις εποχές.»

.
.
Εεεπ!
Αυτά που λέτε, ξεμπερδέψαμε με την τρέλα του Αυγούστου όπου αλλού θέλαμε να πάμε κι αλλού μας πήγαινε το ρεύμα, πολύς κόσμος, καλός κόσμος στο νησί γαρ, κι εμείς πολύ φιλότιμο γμτ μας και ήρθε η ώρα κι αραιώσαμε να κάνουμε καμιά δουλειά, εν προκειμένω να φτιάξουμε κρασί, για μια φορά, πρώτη φορά, ολοδικό μας!
Τα προηγούμενα χρόνια, όταν προλαβαίναμε μαζεύαμε σταφύλια απ’ όπου να ΄ναι, είχε και κλεμμένα, και τα δίναμε σε φίλους που είχαν πολλά και εγκαταστάσεις και τα πατούσαμε, αλλά εμείς επειδή είχαμε λίγα και υπάρχει και μια πρόληψη των αμπελουργών ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να ασχολούνται με το κρασοκάμωμα (κι ας αντέχουμε τη ζέστη στον τρύγο – κι ας κουβαλάμε σαν γομάρια – κι ας έχουμε πανθομολογουμένως τα καλύτερα πόδια για πάτημα) μας έκαναν πέρα διακριτικά και καταλήγαμε στη κουζίνα και μαγειρεύαμε για τους τρυγητές και τους πατητάδες, τέλος πάντων παίρναμε το μερτικό μας, καμπόσα κιλά να βγει ο χειμώνας, άξια κερδισμένο όμως δεν το ‘λεγες δικό μας κρασί.
Αλλά, αλλά, και τρισαλλά, εφέτος έκατσε αλλιώς καλύτερα, είδε τα βάσανά μας ένας παππούς, ήπιε κι ένα ποτηράκι απ’ το περσινό και τ’ άρεσε, είδε την προκοπή μας και μας έστειλε… στου διαόλου τη μαμά, 3/4 με τα πόδια, να βρούμε ένα αμπέλι μισοπαρατημένο, μισο-άγριο, έχει όμως πολλά σταφύλια και τώρα… το τρυγούμε! Σα να ‘μασταν αφεντικά, σαν να ‘τανε δικό μας!

.
our almost wild ikarian grapes 1our almost wild ikarian grapes 2
.

Από κει και πέρα η ιστορία είναι εκπληκτικά σχεδόν ίδια με όσα έγραψαν οι Παριανοί «χωριάτες» που πέρασαν από Ικαρία το 2014 και είμαι πολύ τυχερή που τους βρήκα και κάνω reblog την αφήγησή τους γιατί α) δεν έχω πια φωτ. μηχανή, β) φοβάμαι μη μου ματιάσετε το κρασί, και γ) δεν θέλω να μας βρει κανένας μουστερής.
Πάντως είναι η ίδια ιστορία. Μόνο τα πρόσωπα είναι κάπως διαφορετικά και κάπως διαφορετική κι η διαρύθμιση του χώρου. Διαβάστε το άρθρο… ➡ ➡ ➡

.
(βράζει τώρα, βράζει)
.
Χαίρε σε σας
και
Χαίρε Βάκχε
που αγαπάς
τα μεθυσμένα
γεωργικά κορίτσια!
.
🙄
.
.
.
….

.

.
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, 2015
.
.
Previous post: Four Seasons in Ikaria
.
….

5 Σχόλια

Το μπλε και το κόκκινο


.

Η Χίος σήμερα, μέρα βροχερή, όπως φαίνεται από το σπίτι μας στην Ικαρία.
.
. Παλιότερα άρθρα για τη ζωή μας στο 'μοναστήρι'. Έτσι περιγράφουμε και γελάμε το τρελό σπιτικό μας στην Ικαρία.Έτσι λοιπόν που λέτε αναγνώστες…

Μας έχουν κλείσει μέσα οι βροχές. Πιο παλιά, τότε που ‘μουν πιο πολύ Αθηναία, θα ‘μουν έξω κι ας έβρεχε αφού δεν χόρταινα τη φύση, και θα κλάδευα και θα φύτευα, τώρα όμως που αποφασίστηκε και ζω μόνιμα εδώ, δεν το βιάζομαι, ωραία είναι στη κουζίνα στο τζάκι, ξεκουραζόμαστε κιόλας, να κάνουμε και τις καθιστικές δουλειές.

.
..
..
. 😳 παρασύρθηκα, γι άλλο πράγμα ήθελα να μπλογκάρω. Ήθελα να πω που έγιναν εκλογές στην Ελλάδα και στην Ικαρία η Αριστερά γενικώς πήρε 71% πράγμα αναμενόμενο βέβαια, κόκκινος βράχος και τέτοια, θα έρχονται να ρωτούνε οι ξένοι πως το κάνουμε πράξη αυτό… Άσε ρε ξένε, μην τα ρωτάς! Ας είναι, εγώ τέτοιο ψήφισα, πάντα τέτοιο ψηφίζω, αλλά για να ξέρετε, δεν με κάνεις για αριστερή, μάλλον για αναρχικιά με αντικοινωνικές τάσεις με κάνεις, ευτυχώς ξέρω αρκετούς αθλητές κι αθλήτριες αντοχής που νιώθουν το ίδιο, έτσι δεν είμαι μόνη μου, έχω κι εγώ κάπου να ανήκω. Αυτά για μένα. Πάμε παρακάτω.

.
.

Με τις βροχές καθάρισε ο ορίζοντας στα πέλαγα και βλέπουμε ολοκάθαρα απέναντι την αρχόντισσα Χίο. Αρχόντισσα και δούλα μαζί.
🙄
 .
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Ειδα τα παλια καραβια να περνουν αρμενιζοντας κοιμισμενα σαν κυκνοι, να περνουν στ’ ανοιχτα του χωριου που και σημερα ακομα ονομαζεταιΝα κοίτα, παλιά όταν οι Γενοβέζοι ήταν αφέντες μας, η Χίος ήταν το κέντρο του κόσμου μας. Στο μέγαρο της δυναστείας Τζουστινιάνι στη Γένοβα είχαν βάλει να ζωγραφίσουν στο ταβάνι τους πολέμους και τις κατακτήσεις τους. Είναι μια σύνθεση που ξέρω από μια παλιά καταχώρηση στο μπλογκ της Ελένης. Ο τεράστιος πίνακας λέγεται «Αποθέωση των Τζουστινιάνι». Αν κοιτάξεις καλά τις φιγούρες, ανάμεσα σε παχουλές Χιώτισσες και Σμυρνιές, Ιταλούς και Τούρκους, βλέπεις και ένα-δύο ξαπλωτούς βρακοφόρους Καριώτες. Έχει πολύ πλάκα. 🙂 Τέλος πάντων, πάλι παρασύρθηκα. Ίσως φταίει ο αέρας… Επιστρέφοντας στο θέμα μου, ήθελα να πω ότι στη Χίο τώρα ζει ο καλός μου, ο καλλιεργημένος καλλιεργητής, Μακριδάκης ο οποίος έγραψε πρόσφατα στο μπλογκ του για τους πατριώτες του ότι είναι, λέει, χαμαιλέοντες. Ότι στις βουλευτικές εκλογές υπερψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία κι ότι της έδωσαν ένα τεράστιο 40% κι ότι πάντα έτσι κάνουν, πάνε με τους κρατούντες, όποιοι κι αν είναι, ακόμα κι αν χάνουν. Κι ότι αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που αναλύει σύντομα και περιεκτικά, κυρίως γιατί έχουν ένα βαθύ αθεράπευτο τραύμα από τη μεγάλη Σφαγή της Χίου του 1822 που μάλιστα την ονομάζει, εύστοχα νομίζω, «γενοκτονία». Η ανάλυσή του για τους Χιώτες μου έκανε εντύπωση. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ, μόνο δύο ώρες με το καράβι πιο κάτω, ήμαστε αλλιώς. Δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Χίο, είναι ένα ήμερο, σχεδόν πεδινό, πολύ μεγάλο νησί, τόσο μεγάλο και τόσο κοντινό στα παράλια της Ασίας που νομίζεις πως δεν είναι νησί αλλά μια στεριανή επαρχία της περιφέρειας Αιγαίου που ‘χει κέντρο τη Σμύρνη.
Ενώ εμείς εδώ ήμαστε νησί, νησί μάλιστα με την πλήρη έννοια της λέξης, ορεινό και βραχώδες, προστατευμένο από άγριες θάλασσες, μακριά από μεγάλες στεριές. Μέσα στις βουνίσιες κοιλάδες του ζούμε, κρυμμένοι, δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν ελπίζουμε τίποτα, ψηφίζουμε ό,τι γουστάρει η ψυχή μας, να κι αν βγει, να κι αν δεν βγει, άνθρωπος να ‘ναι και όχι αφέντης.

.

Αυτά.

.

.

υ.γ. Πάντως για μένα να ξέρετε, Κόκκινο νησί, Μπλε νησί, λέοντες και χαμαιλέοντες, είναι σχήματα για να ορίζουμε κάπως το θεμελιακό απροσδιόριστο της νησιωτικής ύπαρξης μας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όπου να ΄ναι κόβει η βροχή και θα ‘βγουμε να μαζέψουμε σέσκουλα. Έχουμε λάδι κι αλεύρι και θα φτιάξουμε πίτα!!!

.

.

look far

^^’

….
.

.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου, 2015
.
 .
.
….

6 Σχόλια

Τι πιστεύουμε



~

Αν θες να το μάθεις, βρίσκεται στο «What I believe» της Ελένης.

…… I believe in the power of the imagination to remake the world, to release the truth within us, to hold back the night, to transcend death, to charm motorways, to ingratiate ourselves with birds, to enlist the confidences of madmen. I believe in my own obsessions, in the beauty of the car crash, in the peace of the submerged forest, in the excitements of the deserted holiday beach, in the elegance of automobile graveyards, in the mystery of multi-storey car parks, in the poetry of abandoned hotels. . . . I believe in the death of tomorrow, in the exhaustion of time, in our search for a new time within the smiles . . . . . . I believe in madness, in the truth of the inexplicable, in the common sense of stones, in the lunacy of flowers, in the disease stored up for the human race by the Apollo astronauts. I believe in nothing.…….

Αν θες να μάθεις τα νέα μας, ήμαστε καλά,  διάγουμε περίπου στην ίδια ατμόσφαιρα

…….. ………

Καλύτερα δες slideshow γιατί βαριέμαι να γράφω κι εσύ να διαβάζεις


Αν θες, γράψε σχόλιο να με ρωτήσεις.Για την ώρα η είδηση είναι ότι αποφασίσαμε να ψηφίσουμε στις δημοτικές εκλογές

παράταξη αυτόνομη τοπική που έχει σήμα τη σπείρα

Επίσης μπήκε και η άνοιξη. Αυτά ήταν τα νέα μας. Σας χαιρετούμε.

~

~

4 Σχόλια

Freelander


Φύσηξε νοτιάς κι έβρεξε

Goat in the rain

Κι όταν φυσά νοτιάς και βρέχει, οι ξένοι φυτρώνουν πιο καλύτερα και βγάζουν ρίζες στη νέα πατρίδα

Τα σέβη μου σ’εκείνους που επιμένουν

Καλά τα λέει στο ikariamag η Φαηδόνα. Κάνε κλικ στην φωτογραφία της για να διαβάσεις. Από το κείμενο της δανείστηκα τον τίτλο της σημερινής καταχώρησης.

Freelander on ikariamag,gr

Το αναδημοσιεύω αλλά με ψιλά γράμματα γιατί το σωστό είναι να πάτε να το διαβάσετε στο πρωτότυπο και να την ευχαριστήσετε ανεβάζοντας τον αριθμό των αναγνώσεων. Ο Freelander θα μπορούσε να είμαι εγώ.

Freelander

Σήμερα  συνάντησα τον Ξένο. Σας στέλνει χαιρετίσματα, λέει και σας περιμένει όταν θα πάρετε την άδεια. Ξένος είναι και το όνομά του, το κανονικό. Μα όταν τον είχαμε πρωτοδεί, μας είχε φανεί κυριολεκτικά ξένος .

Δεν είχε γεννηθεί εκεί, δεν είχε μεγαλώσει, δεν είχε καν ένα συγγενή στο χωριό.

Περιέργεια, καχυποψία. Τι γυρεύει ένας ξένος το χειμώνα στο νησί; Αυτό το ερώτημα μπορεί να κάνει ένα ολόκληρο χωριό να ‘’σκάσει’’!

Και να δημιουργήσει.  Δεκάδες  ευφάνταστες μυθοπλασίες με πιθανή προέλευση και   τους σκοπούς του ξένου, που συνηθέστερα σχετίζονται  με εγκλήματα, εμπόριο ναρκωτικών και άλλα μυστήρια του υποκόσμου.

Ο ξένος έδινε κι αυτός τροφή στη φαντασία. Ήτανε λιγομίλητος. Δεν ήτανε περαστικός. Είχε έρθει για  καινούρια αρχή σε τόπο που είχε ονειρευτεί. Γι’ αυτό και απέφευγε να δίνει «συνεντεύξεις», να λέει για τον  εαυτό του, παλιές συνήθειες, τον κόσμο που είχε αφήσει πίσω.  Είχε έρθει άλλωστε ακριβώς γι’ αυτό το λόγο,  ν’ αφήσει πίσω. Και προτιμούσε να ρωτά για να μαθαίνει για την καινούρια του ζωή ή έστω να παραμένει σιωπηλός παρά να απαντάει. Ύποπτο ήτανε για μας, πάρα πολύ ύποπτο.

Και όταν έπεσε ο χειμώνας ο βαρύς,  ο Ξένος έγινε Ξενάκι. Γιατί συναντηθήκαμε στο καφενείο όταν είχαμε μείνει τρεις κι ο κούκος, γιατί βοήθησε στα ξύλα, γιατί ήταν εκεί σε όλες τις χαρές και λύπες του χωριού, όταν οι περισσότεροι ντόπιοι έλειπαν.

Τώρα πια έχουν περάσει αρκετά χρόνια, το χωριό πάει να ερημώσει και το Ξενάκι ακόμη εκεί. Δεν έχει κάνει κανένα έγκλημα ως τώρα. Μόνο κανένα περίπατο στ’ αγριεμένα μονοπάτια και  στα δάση που κοντεύουν να στοιχειώσουν.

Κι εμείς εδώ απ’ την οθόνη να χαζεύουμε καμία φωτογραφία που ανεβάζει πού και πού στο διαδίκτυο. Να σχολιάζουμε

-Φανταστική!! Πού είναι το μέρος;
-Είναι λίγο πιο πάνω απ το σπίτι σου!

Ο Ξένος είναι τυχερός που έχει αυτό το όνομα. Δε θα το καταλαβαίνει, δε θα πληγώνεται όταν ακόμη και τώρα κάποιοι τον αποκαλούν ξένο, εδώ, στον τόπο του.

η Φαηδόνα

νaνa

7 Σχόλια

Αυτά κι αν δεν φαίνονται!..


.
.

 

Παρόλα αυτά, είνεkεί!!!

Μη πεις μετά πως φταίω εγώ, αν δεν τα βρεις

.
Ακόμα και ο χάρτης τα έχει λάθος!

Αν  όμως θέλεις, θα τα βρεις.

(όχι όμως χειμώνα γιατί είναι πολύ επικίνδυνα)

Γεια, τώρα.

Δεν ήμαστε μόνο βόλτες. Έχουμε πολλές δουλειές εδώ.

Εύχομαι σ’ όλους…

Καλό υπόλοιπο γλυκό φθινόπωρο!!!

9 Σχόλια

Όλα Τέντα τον Αύγουστο



 αγαπημένε
νεόφτωχε αστέ πρόσεχε φέτος σκέψου οργανώσου 
  εγώ η αρχαία σου εύχομαι να περάσεις καλά
.
painting ramp
.
island summer by karina logo | Flickr
.
.
.
Ikaria 2013
.
.
view egotoagrimi's profile | Flickr phew
.
Monday July 15, 2013
Νext post : ∩oso ∩ια Vα?
.

8 Σχόλια

Δεν φαίνονται


.
.

 

Παρόλα αυτά, είνεkεί!!!

Μη πεις μετά πως φταίω εγώ, αν δεν τα βρεις

Μπορεί να είσαι τυχερός και να βρεις άνθρωπο

που θα σου φτιάξει χάρτη.

'Ο Γύρος των Ραχών με τα Πόδια' - Ο πεζοπορικός χάρτης που κυκλοφόρησε το 1998 και χρηματοδότησε τη συντήρηση και επέκταση του δικτύου των μονοπάτιών στην Ικαρία

Καλό καλοκαίρι!!!

6 Σχόλια

Older Posts »