Posts Tagged human resources

Soul Powered Works Co


~
Sturmvogel, by Nana agrimi on Flickr
~

Hello
Few weeks ago, I shared this photo, the “Sturmvogel”, on Flickr. I wanted to share it first of all as a gift to my island, and more particularly, if not more significantly, as a gift to a few special people, regardless if they will ever be able to see it.
I felt like I should share my Sturmvogel to show my gratitude.
My gratitude for all the moments, the actions, the initiatives, the performances, the interventions; for the dancing, the hiking, the photo-shooting, the exploring, the discovering; for the awkward moments, the embarrassments, the failures, the betrayals; for the endless debating, the jokes, the partying and the dancing; for the fight to make this small rock in the sea a better place to live.
Certainly, it’s not much. Certainly, most of it is erratic. But for me, just to know that these things happen, these people exist, makes my life on this island richer, happier and more liberating.
It makes the Sturmvogel put on her dream feathers and wings.
It makes the Sturmvogel run, take off and fly.
Making small changes, giving small examples, adding small touches of ingenuity, ephemeral flares of potential. Understanding the environment, communicating with the landscape. Studying history, culture and local lore. Being creative, sophisti-cated but un-technocratic. Enjoying the views, swimming naked, getting dehydrated, blazing lost trails across nowhere lands. Being small and big. Most of all, being un-materialistic, not funded, not subsided, not sponsored, non-profit.
Powered not by the odious “love for one’s home country” but by that primitive, shapeless yet powerful spirit, hidden in forests and rocks, known by poets and artists as genius loci.
Powered by soul power



~

The Sturmvogel is grateful
For the first time in her life she feels she belongs somewhere.
Even harder than that, for the first time in her life she feels attached and committed.

~
SLIDESHOW OF 'Soul powered works co', an album on Flickr. All you can see in this album is people! People who have helped in many ways and through various activities to make life in Ikaria more sustainable. It was created on request by our good old friend Nana to write an article about it in her blog. What an honour! Contents: Intelligent blazing and interconnecting trails to networks. Group hiking and climbing to exciting spots. View hunting and wild swimming. Building a dam (weir) on a fierce mountain torrent (for environmental and esthetic reasons). Digging to bring back a large natural pool to its original size before it was filled with rubble (because of overgrazing and the consequent land erosion). Rebuilding an old watermill and make it grind grain again. Leveling and cleaning forgotten trails through primeval oak forests. Dancing on the mountains to protest against wind turbines. Occupying and restoring an ancient mountain shelter. Supporting and guiding landscape photographers. Planting a long line of colored pylons on a vague old trail on the ridge. Helping set up work camps and outdoor theatricals and con-certs. Supporting and guiding trekkers, artists and performers. Building fences against goats. Planting roses in the desert.
~

The image above is a preview of an album (set on slideshow) on Flickr containing nearly 800 Soul Powered works co photos!!!
Taken in the course of 11 years, between 2007 and 2018, SPWC in Ikaria is a big baby today!
Finding myself by chance as a witness of the first expression of this gutsy active spirit in 2007, and being the first to blog about it, I felt I should do it again, more loudly. Because this time we have the whole thing. And because this time I am not a tourist anymore. I am a permanent resident, and as a Sturmvogel in this spirit I fly; as a Sturmvogel in this spirit I nest.
Soul Powered Works forever!



~
SLIDESHOW OF 'Soul powered works co', an album on Flickr. All you can see in this album is people! People who have helped in many ways and through various activities to make life in Ikaria more sustainable. It was created on request by our good old friend Nana to write an article about it in her blog. What an honour! Contents: Intelligent blazing and interconnecting trails to networks. Group hiking and climbing to exciting spots. View hunting and wild swimming. Building a dam (weir) on a fierce mountain torrent (for environmental and esthetic reasons). Digging to bring back a large natural pool to its original size before it was filled with rubble (because of overgrazing and the consequent land erosion). Rebuilding an old watermill and make it grind grain again. Leveling and cleaning forgotten trails through primeval oak forests. Dancing on the mountains to protest against wind turbines. Occupying and restoring an ancient mountain shelter. Supporting and guiding landscape photographers. Planting a long line of colored pylons on a vague old trail on the ridge. Helping set up work camps and outdoor theatricals and con-certs. Supporting and guiding trekkers, artists and performers. Building fences against goats. Planting roses in the desert.
~

~

related pages / soul power generators
~


Citizens' Mouvement of Rahes Ikaria - Κίνηση Πολιτών Ραχών Ικαρίας στο facebook Ορειβατικός Πεζοπορικός Σύλλογος Ικαρίας - Επίσημη σελίδα στο Google+ Μουσικές Αυλές - Musical Yards on Facebook: posts to page

^^’

.
.
Sunday, October 21 2018
.
.
.
.

8 Σχόλια

Περπατώντας με τη φίλη μας την Ξένια


. .

«…αυτή η χώρα θα μπορούσε να ζει πλουσιοπάροχα και να ευημερεί μέσα στο παγκόσμιο σύστημα ασχολούμενη μοναχά με μικρή και μέση επιχειρηματικότητα στον τομέα του τουρισμού και της πρωτογενούς παραγωγής δίχως γιγαντισμούς και δίχως εκβιασμούς παρά μόνο με σεβασμό στη γη, στο τοπίο και στα μνημεία της φύσης και του πολιτισμού της».
.
(Γ. Μακριδάκης: «Ξεκάθαρα»)

 

Xenia smiles summer IkariaΓεια σας αναγνώστες.

Μετά την Ελένη που έγραψε το αρχικό στα Αγγλικά, είναι σειρά μου να τα πω κι εγώ στα Ελληνικά. Ο λόγος για τη φίλη μας τη Ξένια που όσοι παρακολουθείτε τη μικρή μπλογκόσφαιρά μας, την έχετε δει να φιγουράρει σε πολλές φωτογραφίες στα φυσικά τοπία του νησιού είτε χειμώνα, είτε καλοκαίρι. Νομίζω πως είναι ώρα να μάθετε ποιά είναι η Ξένια και τι δουλειά κάνει στην Ικαρία.

____

Γύρω στο 2008 όπως πολλοί νέοι άνθρωποι εκείνο τον καιρό η Ξένια απέδρασε από τον χαοτικό και καταθλιπτικό κλοιό της Αθήνας και μετακόμισε στην Ικαρία με σκοπό να δοκιμάσει να ριζώσει σε ένα τόπο που της φαινόταν όχι χαλασμένος αλλά φυσικός, ένα τόπο όπου πίστευε ότι θα ένιωθε σπίτι της. Το ξέρουμε, πολύ λίγοι από εκείνους τους νέους ήταν τυχεροί. Το φθινόπωρο, μόλις φύγει ο τελευταίος τουρίστας, «το νησί διπλώνει προς τα μέσα». Ο φόβος της μοναξιάς και ο ερχομός του χειμώνα αποθαρρύνουν τους ανθρώπους της πόλης. Όμως η Ξένια είχε τρία μεγάλα πλεονεκτήματα: αγάπη για τη φύση, υπομονή στις αντιξοότητες και κατανόηση για τους ανθρώπους. Κι έτσι τα κατάφερε! Τώρα πια είναι μόνιμη κάτοικος του νησιού και είναι πολύ ευχαριστημένη με την καινούρια ζωή της. Μαζί της χαιρόμαστε κι εμείς που την ξέρουμε! ^^’

____

Xenia and her bees in IkariaΗ Ικαρία βγήκε σε καλό στην Ξένια και έναν ακόμα λόγο. Βρήκε δουλειά, για την ακρίβεια δύο δουλειές, στους δύο τομείς στους οποίους το νησί διαθέτει πόρους εν αφθονία: μέλισσες και βουνά. Έτσι η φίλη μας έγινε μελισσοκόμος και οδηγός βουνού.
Αν όμως οποιοσδήποτε μπορεί να μάθει και να φροντίζει μέλισσες, ακόμα και σε μια ταράτσα που λέει ο λόγος, το να μάθει τα μυστικά ενός δύσβατου, ορεινού νησιού, να γνωρίσει περπατώντας όλα τα μονοπάτια, να συλλάβει το πνεύμα του τόπου, να μάθει την ιστορία και να κατανοήσει τις παραδόσεις, και πάνω απ’ όλα, να μπορεί να μεταδώσει στους επισκέπτες ένα μέρος απ’ όσα βλέπει κι αισθάνεται στην Ικαρία, δεν είναι κάτι εύκολο που μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε. Όμως η Ξένια κατάφερε να το κάνει και συνεχίζει να το κάνει καλά.
Πως έγινε αυτό;

____

Το πιο βασικό είναι να βρεις και να κτυπήσεις τη σωστή πόρτα. Λίγες βδομάδες μετά την άφιξή της η Ξένια ήρθε σε επαφή με την παρέα του ΟΠΣ Ικαρίας και λόγω της αγάπης της για τη φύση και της εμπειρίας της στα βουνά εκλέχτηκε μέλος του συμβουλίου. Από τότε συμμετείχε και συμμετέχει μέχρι σήμερα σε άπειρες εκδρομές και άλλες δράσεις, εξερευνήσεις, σηματοδοτήσεις διαδρομών και καθαρισμούς μονοπατιών, πάντα με κέφι, έμπνευση και αγάπη. Όμως ας μιλήσουν καλύτερα οι φωτογραφίες, Όλες σχεδόν είναι από τα αρχεία του ΟΠΣ Ικαρίας και βρίσκονται μαζεμένες σε αυτήν τη συλλογή

ΟΠΣ Ικαρίας 001 ΟΠΣ Ικαρίας 006 ΟΠΣ Ικαρίας 007 ΟΠΣ Ικαρίας 008 ΟΠΣ Ικαρίας 015 ΟΠΣ Ικαρίας 005 ΟΠΣ Ικαρίας 017 Posing at the Waterfall (2) Talking to the looker-ons Fun above Cold Getting beaten-up Hard to be a river fairy Walking in Karkinagri On a clear path Cave house 3 Is it time to go? It is time to go. We have to find a pass in these cliffs. No more land. No more walking. Entertainement on the way. Lunch in Karakas

Αλλά και πάλι βγαίνουν πολλές. Θα τις μικρύνουμε κι άλλο για να χωρέσουν.  🙂

Meanwhile, a friend ΟΠΣ Ικαρίας 053 x14 x4 x6 x8 x19 x21 x6 ΟΠΣ Ικαρίας 064 1st Trail Run Ikaria - A doctor and a volunteer x16.5 x3 x2 Sharing Radi (B XIX) Sharing Radi (B XXII) wild canyon ride 1 x35 a x35 b x35 c x35 d x37 Karavostamo - Arethousa. 2nd part of the hike (7) Karavostamo - Arethousa. 3rd part of the hike (5) Trail of the Elves (Rahes-Kampos) 13 Trail of the Elves (Rahes-Kampos) 14 Trail of the Elves (Rahes-Kampos) 19 Trail of the Elves (Rahes-Kampos) 20 Trail of the Elves (Rahes-Kampos) 24 Trail of the Elves (Rahes-Kampos) 25 wild canyon ride 18 wild canyon ride 21 wild canyon ride 23 S43_6051 S43_6079 S43_6086 S43_6087 S43_6090 S43_6110 S43_6101 S43_9814 S43_9839 S43_9840 S43_9842 S43_9895 Ryakas Ikaria Sept 2013 014 Ryakas Ikaria Sept 2013 043 Ryakas Ikaria Sept 2013 044 EGRf026 (girl of the 2nd team) EGRf035 (canyoning involves swimming) EGRf036 (the 5th large pool & the deepest) EGRf043 (attempt for a performance) Ryakas Ikaria Sept 2013 001 06 Winter Hiking circle in Messaria 21 Winter Hiking circle in Messaria Sharing Radi (B XXV) 06 The Making of TMAFD#1 - The cast posing as obedient woodchucks These Mountains Are For Dancing 02 These Mountains Are For Dancing 03 These Mountains Are For Dancing 05 These Mountains Are For Dancing 06 These Mountains Are For Dancing 08 These Mountains Are For Dancing 09 These Mountains Are For Dancing 10 These Mountains Are For Dancing 11 These Mountains Are For Dancing 12 These Mountains Are For Dancing 13 These Mountains Are For Dancing 14 These Mountains Are For Dancing 16 These Mountains Are For Dancing 17 These Mountains Are For Dancing 18 These Mountains Are For Dancing 19 These Mountains Are For Dancing 20 These Mountains Are For Dancing 21 These Mountains Are For Dancing 22 Ikarian Ridge Walk Dec 18 01 Ikarian Ridge Walk Dec 18 02 Ikarian Ridge Walk Dec 18 03 Ikarian Ridge Walk Dec 18 04 Ikarian Ridge Walk Dec 18 06 Ikarian Ridge Walk Dec 18 09 Two Ladies in Droutsoulas

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι τώρα που ο γιος της ο Ορφέας μεγάλωσε, η Ξένια αξιοποιεί τις γνώσεις, το χρόνο και την εμπειρία της δουλεύοντας επαγγελματικά ως οδηγός βουνού ειδικά για την Ικαρία. Αρκετοί την ξέρουν από τις πεζοπορίες που αναλαμβάνει κάθε άνοιξη και φθινόπωρο με τις ομάδες της Ούρσουλας. Οι πιο πολλοί όμως την έμαθαν από το διάσημο πεζοπορικό φωτοτούρ που έγινε με τον Τσέχο φωτογράφο Zdenek Senkyrik τον περασμένο Ιούνιο.
Οι πεζοπορίες που έχει στο πρόγραμμά της βασίζονται σε αντίστοιχες δοκιμασμένες δράσεις του ΟΠΣΙ, ωστόσο υπάρχουν και κάποιες σπέσιαλ διαδρομές που φυσικά είναι εμπιστευτικές 😉
Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα ας επικοινωνήσει μαζί της στο larosadejerico573@gmail.com ή μέσω της σελίδας της στο  facebook
.

____

Xenia in the Trail of the ElvesΗ Ξένια Αποστολοπούλου γεννήθηκε το 1975. Ο πατέρας της είναι Έλληνας και η μητέρα της Αυστριακή. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στην Αυστρία, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Ασχολήθηκε με την ομοιοπαθητική, τη βοτανολογία και τη βοτανοθεραπεία. Δούλεψε ως ρεσέψιονιστ σε ξενοδοχεία και ως ξεναγός σε διάφορα νησιά. Επίσης δούλεψε σε προγράμματα ΜΚΟ για την προστασία και φροντίδα των ζώων και σε προγράμματα βοήθειας ατόμων με ειδικές ανάγκες. Έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου και έχει ζήσει σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Τον πρώτο καιρό στην Ικαρία έκανε διάφορες δουλειές ώσπου αφιερώθηκε στη μελισσοκομία και την πεζοπορία βουνού. Εκτός από Ελληνικά, μιλά Γερμανικά, Αγγλικά και Ισπανικά. Η Ξένια είναι ιδρυτικό μέλος του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας.

⭐ ⭐ ⭐

.

____girl sunset Ikaria

6 Σχόλια

Το μπλε και το κόκκινο


.

Η Χίος σήμερα, μέρα βροχερή, όπως φαίνεται από το σπίτι μας στην Ικαρία.
.
. Παλιότερα άρθρα για τη ζωή μας στο 'μοναστήρι'. Έτσι περιγράφουμε και γελάμε το τρελό σπιτικό μας στην Ικαρία.Έτσι λοιπόν που λέτε αναγνώστες…

Μας έχουν κλείσει μέσα οι βροχές. Πιο παλιά, τότε που ‘μουν πιο πολύ Αθηναία, θα ‘μουν έξω κι ας έβρεχε αφού δεν χόρταινα τη φύση, και θα κλάδευα και θα φύτευα, τώρα όμως που αποφασίστηκε και ζω μόνιμα εδώ, δεν το βιάζομαι, ωραία είναι στη κουζίνα στο τζάκι, ξεκουραζόμαστε κιόλας, να κάνουμε και τις καθιστικές δουλειές.

.
..
..
. 😳 παρασύρθηκα, γι άλλο πράγμα ήθελα να μπλογκάρω. Ήθελα να πω που έγιναν εκλογές στην Ελλάδα και στην Ικαρία η Αριστερά γενικώς πήρε 71% πράγμα αναμενόμενο βέβαια, κόκκινος βράχος και τέτοια, θα έρχονται να ρωτούνε οι ξένοι πως το κάνουμε πράξη αυτό… Άσε ρε ξένε, μην τα ρωτάς! Ας είναι, εγώ τέτοιο ψήφισα, πάντα τέτοιο ψηφίζω, αλλά για να ξέρετε, δεν με κάνεις για αριστερή, μάλλον για αναρχικιά με αντικοινωνικές τάσεις με κάνεις, ευτυχώς ξέρω αρκετούς αθλητές κι αθλήτριες αντοχής που νιώθουν το ίδιο, έτσι δεν είμαι μόνη μου, έχω κι εγώ κάπου να ανήκω. Αυτά για μένα. Πάμε παρακάτω.

.
.

Με τις βροχές καθάρισε ο ορίζοντας στα πέλαγα και βλέπουμε ολοκάθαρα απέναντι την αρχόντισσα Χίο. Αρχόντισσα και δούλα μαζί.
🙄
 .
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Ειδα τα παλια καραβια να περνουν αρμενιζοντας κοιμισμενα σαν κυκνοι, να περνουν στ’ ανοιχτα του χωριου που και σημερα ακομα ονομαζεταιΝα κοίτα, παλιά όταν οι Γενοβέζοι ήταν αφέντες μας, η Χίος ήταν το κέντρο του κόσμου μας. Στο μέγαρο της δυναστείας Τζουστινιάνι στη Γένοβα είχαν βάλει να ζωγραφίσουν στο ταβάνι τους πολέμους και τις κατακτήσεις τους. Είναι μια σύνθεση που ξέρω από μια παλιά καταχώρηση στο μπλογκ της Ελένης. Ο τεράστιος πίνακας λέγεται «Αποθέωση των Τζουστινιάνι». Αν κοιτάξεις καλά τις φιγούρες, ανάμεσα σε παχουλές Χιώτισσες και Σμυρνιές, Ιταλούς και Τούρκους, βλέπεις και ένα-δύο ξαπλωτούς βρακοφόρους Καριώτες. Έχει πολύ πλάκα. 🙂 Τέλος πάντων, πάλι παρασύρθηκα. Ίσως φταίει ο αέρας… Επιστρέφοντας στο θέμα μου, ήθελα να πω ότι στη Χίο τώρα ζει ο καλός μου, ο καλλιεργημένος καλλιεργητής, Μακριδάκης ο οποίος έγραψε πρόσφατα στο μπλογκ του για τους πατριώτες του ότι είναι, λέει, χαμαιλέοντες. Ότι στις βουλευτικές εκλογές υπερψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία κι ότι της έδωσαν ένα τεράστιο 40% κι ότι πάντα έτσι κάνουν, πάνε με τους κρατούντες, όποιοι κι αν είναι, ακόμα κι αν χάνουν. Κι ότι αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που αναλύει σύντομα και περιεκτικά, κυρίως γιατί έχουν ένα βαθύ αθεράπευτο τραύμα από τη μεγάλη Σφαγή της Χίου του 1822 που μάλιστα την ονομάζει, εύστοχα νομίζω, «γενοκτονία». Η ανάλυσή του για τους Χιώτες μου έκανε εντύπωση. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ, μόνο δύο ώρες με το καράβι πιο κάτω, ήμαστε αλλιώς. Δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Χίο, είναι ένα ήμερο, σχεδόν πεδινό, πολύ μεγάλο νησί, τόσο μεγάλο και τόσο κοντινό στα παράλια της Ασίας που νομίζεις πως δεν είναι νησί αλλά μια στεριανή επαρχία της περιφέρειας Αιγαίου που ‘χει κέντρο τη Σμύρνη.
Ενώ εμείς εδώ ήμαστε νησί, νησί μάλιστα με την πλήρη έννοια της λέξης, ορεινό και βραχώδες, προστατευμένο από άγριες θάλασσες, μακριά από μεγάλες στεριές. Μέσα στις βουνίσιες κοιλάδες του ζούμε, κρυμμένοι, δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν ελπίζουμε τίποτα, ψηφίζουμε ό,τι γουστάρει η ψυχή μας, να κι αν βγει, να κι αν δεν βγει, άνθρωπος να ‘ναι και όχι αφέντης.

.

Αυτά.

.

.

υ.γ. Πάντως για μένα να ξέρετε, Κόκκινο νησί, Μπλε νησί, λέοντες και χαμαιλέοντες, είναι σχήματα για να ορίζουμε κάπως το θεμελιακό απροσδιόριστο της νησιωτικής ύπαρξης μας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όπου να ΄ναι κόβει η βροχή και θα ‘βγουμε να μαζέψουμε σέσκουλα. Έχουμε λάδι κι αλεύρι και θα φτιάξουμε πίτα!!!

.

.

look far

^^’

….
.

.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου, 2015
.
 .
.
….

6 Σχόλια

Αυτά κι αν δεν φαίνονται!..


.
.

 

Παρόλα αυτά, είνεkεί!!!

Μη πεις μετά πως φταίω εγώ, αν δεν τα βρεις

.
Ακόμα και ο χάρτης τα έχει λάθος!

Αν  όμως θέλεις, θα τα βρεις.

(όχι όμως χειμώνα γιατί είναι πολύ επικίνδυνα)

Γεια, τώρα.

Δεν ήμαστε μόνο βόλτες. Έχουμε πολλές δουλειές εδώ.

Εύχομαι σ’ όλους…

Καλό υπόλοιπο γλυκό φθινόπωρο!!!

9 Σχόλια

Δεν φαίνονται


.
.

 

Παρόλα αυτά, είνεkεί!!!

Μη πεις μετά πως φταίω εγώ, αν δεν τα βρεις

Μπορεί να είσαι τυχερός και να βρεις άνθρωπο

που θα σου φτιάξει χάρτη.

'Ο Γύρος των Ραχών με τα Πόδια' - Ο πεζοπορικός χάρτης που κυκλοφόρησε το 1998 και χρηματοδότησε τη συντήρηση και επέκταση του δικτύου των μονοπάτιών στην Ικαρία

Καλό καλοκαίρι!!!

6 Σχόλια

Up on the trees + Down on our knees


Picking Olives ~


respecting my namesake ~

Picking Olives 1 Picking Olives 2

Picking Olives 3

hard work ~

limited profit ~

Good sport ~

.
.

6 Σχόλια

Satyricon


. . .

.

3 jokes to complete the trilogy smoothly and because we are Greeks, with laughs. As Aristotle  has said:
"Tragedy, then, is an imitation of an action that is serious,
complete, and of a certain magnitude; in language embellished
with each kind of artistic ornament, the several kinds being
found in separate parts of the play; in the form of action,
not of narrative; through pity and fear effecting the proper
purgation of these emotions."
.

______________________________________________________________

Give Greece a chance

_____________________________________________________________

Zorba is dead

______________________________________________________________

The answer is development
The answer is development

______________________________________________________________

with special thanks to the team...

. . .
.
Friday March 18, 2012
.
.
Previous post: The Greek Slave
.
. . .

3 Σχόλια

Μην κλαίτε! Δεν είναι ξερόβραχος!


.

Μια ιστορία για τον φόβο

(for an English version click here)

.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Βαγγέλης Ρίνας, Πειραιάς 1948

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

  Την άνοιξη του 1947, ενώ η σύγκρουση μεταξύ εθνικιστών και των κομμουνιστών στα βουνά της βόρειας Ελλάδας είχε εξελιχτεί σε σκληρό εμφύλιο πόλεμο που φαινόταν ότι θα διαρκούσε πολύ, η εθνικιστική κυβέρνηση της Αθήνας, θέλοντας να εμποδίσει την ανάπτυξη κινημάτων στις πόλεις, διέταξε τη σύλληψη χιλιάδων υποστηρικτών της Αριστεράς και τη μεταφορά τους σε απομονωμένα, δυσπρόσιτα νησιά του Αιγαίου.

   Συλλήψεις και εκτοπισμοί γίνονταν και στο προηγούμενο διάστημα, όμως αυτήν τη φορά η επιχείρηση εκτελέστηκε μαζικά. Μια νύχτα εκείνης της άνοιξης η αστυνομία άρπαξε μέσα από τα σπίτια τους πολλές εκατοντάδες πολίτες της εργατικής και της μεσαίας τάξης. Πολλοί χωρίς αποσκευές, άλλοι ακόμα με τις πυτζάμες, σωριάστηκαν σε φορτηγά και οδηγήθηκαν στον Πειραιά όπου τους περίμεναν πλοία έτοιμα να σαλπάρουν.

   Ένας από αυτούς ήταν ο θείος μου.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ατμόπλοιο 'Χειμάρρα'

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ανεβαίνοντας τη σκάλα του καραβιού ρώτησε ένα ναύτη

– Που πάει το πλοίο;

– Δε θα το ξέρεις το μέρος. Πάμε Ικαρία.

   Ο καλός θείος, σαν παλιός πρόσφυγας που ήταν, γνώριζε αρκετά ώστε να μην αφήσει να του φύγει κουβέντα. Έψαξε και βρήκε αμέσως ένα ήσυχο μέρος στο κατάστρωμα, έβγαλε απ’ τη τσέπη του και πέταξε στη θάλασσα τη ταυτότητά του. Ήταν προπολεμική κι έγραφε τόπο διαμονής “Ικαρία”. Ξέροντας ότι ποτέ δεν εξόριζαν κάποιον στην ίδια του την πατρίδα, ήταν βέβαιος ότι αν τον ανακάλυπταν θα τον μετέφεραν αμέσως σε πλοίο για άλλο νησί.

  Μόλις που πρόλαβε. Σε λίγο ήρθαν για έλεγχο οι χωροφύλακες που θα συνόδευαν τους κρατούμενους.

– Που είναι η ταυτότητά σου;

– Δεν πρόλαβα να την πάρω μαζί μου.

– Πως σε λένε;

– Αγγελίδη, απάντησε σκαρώνοντας επιτόπου επίθετο από το μικρό όνομα της μητέρας του.

– Από που είσαι;

– Από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας.

– Α, Τουρκόσπορε, βρωμοπρόσφυγα! Κάτσε φρόνιμα μη σε πετάξουμε στη θάλασσα! είπαν κι έφυγαν.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Σ’ εκείνο το καράβι, ο θείος πρέπει να ήταν ο μόνος χαρούμενος επιβάτης. Θα ξανάβλεπε τη Νικαριά μετά από πολλά χρόνια που οι επικοινωνίες είχαν διακοπεί. Μόνο όταν πάτησε το πόδι του στο νησί κατάλαβε ότι υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Όταν ζούσε εκεί αλλά κι αργότερα που πήγαινε σαν επισκέπτης, ήταν πολύ κοινωνικός και γλεντζές, πολύ δημοφιλής σε άντρες και γυναίκες. Τώρα λοιπόν οι παλιοί φίλοι τον αναγνώριζαν ανάμεσα στους εξόριστους και, χωρίς να δίνουν καμία σημασία στους χωροφύλακες και στο οφθαλμοφανές γεγονός ότι ο θείος ήταν αιχμάλωτος, τον χαιρετούσαν μεγαλόφωνα και θερμά

– Ε, εδώ είσαι; Καλωσόρισες! Τι κάνεις; Τι χαμπάρια;

   Όταν γινόταν αυτό, ο καημένος ο θείος γύριζε το κεφάλι και παρίστανε ότι δεν μιλούσαν σ’ εκείνον. Μόνο στον καλύτερο φίλο του που επέμενε, είπε

– Σε παρακαλώ, σταμάτα να με φωνάζεις. Με περνάς για κάποιον άλλο. Εμένα με λένε Αγγελίδη.

   Ο φίλος που, εννοείται, γνώριζε το μικρό όνομα της μητέρας του θείου, μπήκε επιτέλους στο νόημα. Του είπε τότε με δυνατή φωνή (για ν’ ακούνε κι οι χωροφύλακες)

– Ω με συγχωρείς. Ήμαστε πολύ μοναχικά εδώ. Ήταν πόλεμος και πεθυμήσαμε πολύ τους παλιούς φίλους. Όταν βλέπουμε ξένους, καμιά φορά τους περνάμε για ‘κείνους. Με συγχωρείς”.

   Κι έτρεξε να πει και στους άλλους το μυστικό. Ο φίλος τους ήταν εξόριστος, έκρυβε το όνομά του κι έπρεπε να κάνουν πως δεν τον ξέρουν.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Ενθύμιον Ικαρίας, 7 Οκτωβρίου 1947. Εκτοπισμένοι πολίτες στον 'Aγιο Κήρυκο Ικαρίας. Διακρίνονται από αριστερά οι Τριφύλλης, Καλοκαιρινός, Αυγερόπουλος και Σπύρος Γαρέζος. Αρχείο Μαρίας Γαρέζου

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

  Ο θείος πέρασε καλά στην Ικαρία γιατί είχε μια ξεκάθαρη αποστολή. Επειδή γνώριζε πρόσωπα και πράγματα, έγινε ο κρυφός σύνδεσμος ανάμεσα στους συντρόφους του και στους Καριώτες. Απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και των δύο πλευρών, μεσολαβούσε ώστε να λύνονται πολλά πρακτικά ζητήματα. Αλλά το κυριότερο που έκανε ήταν ότι βοήθησε τόσο τους εξόριστους, όσο και τους Καριώτες στο θέμα του φόβου. Τους μεν πρώτους να ξεπεράσουν τον φόβο για την αβέβαιη μοίρα τους, δίνοντάς τους να καταλάβουν ότι η Ικαρία είναι ένα μεγάλο κατοικημένο νησί όπου οι άνθρωποι τους βλέπουν με συμπάθεια, και ότι γι’ αυτόν το λόγο θα ήταν πολύ δύσκολο για τις αρχές να προβούν σε ομαδικές εκτελέσεις και βασανιστήρια. Τους δε δεύτερους, να αντισταθούν στην προπαγάνδα ότι οι εξόριστοι ήταν “μιάσματα” -“τέρατα που αρπάζουν μωρά και τα τρώνε”.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Πίσω στον χρόνο, πίσω στον Πειραιά…

  Την ώρα που οι εξόριστοι επιβιβάζονταν στα βαπόρια, πλήθος από οικογένειες μαζεύονταν στις αποβάθρες.

– Που τους πάτε; Που πάτε τους άντρες μας; φώναζαν κι έκλαιγαν.

  Αντί για απάντηση οι αστυνομικοί παρατάχτηκαν και σήκωσαν τα όπλα τους. Το πλήθος σώπασε.

  Ακούστηκε το πρώτο σφύριγμα για αναχώρηση. Κάποιοι καθυστερημένοι ναύτες προσπαθούσαν με κόπο να διασχίσουν το πλήθος για να φτάσουν στα πλοία. Οι γυναίκες τους τραβούσαν από τα σακάκια, έπεφταν πάνω τους και τους ρωτούσαν

– Που πάει το καράβι σου; Που πάτε;

– Σ’ ένα νησί εκεί πέρα. Στην Ικαρία, είπε ένας κι έτρεξε στο καράβι του.

   Η είδηση διαδόθηκε σαν τη φωτιά στα ξερά χόρτα.

– Που είναι η Ικαρία; Τι είναι η Ικαρία;”

(Εδώ ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει ότι την εποχή εκείνη τα μικρότερα νησιά του Αιγαίου ήταν σχεδόν άγνωστα στον πολύ κόσμο. Τα Δωδεκάνησα μόλις είχαν ενωθεί με την Ελλάδα, κι ενώ ίσως πολλοί ήξεραν τη Λέσβο, τη Χίο ή τη Σάμο, ωστόσο νησιά όπως η Λήμνος, ο Άγιος Ευστράτιος, η Αμοργός, η Φολέγανδρος, η Ικαρία, για το συλλογικό συνειδητό, όπως θα λέγαμε σήμερα, απλά “δεν υπήρχαν”.)

– Ποιος έχει ακουστά αυτό το μέρος. Θα ‘ναι κανένας βράχος, κάποιος είπε.

– Σίγουρα κάνας βράχος καταμεσής στο πέλαγος, συμπλήρωσε άλλος.

   Όσοι ήταν γύρω τους και τους άκουσαν, ανατρίχιασαν. Δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια απ’ τον πόλεμο κι όλοι θυμόνταν τις θηριωδίες των Γερμανών στη διάρκεια της κατοχής. Και τώρα πάλι όπως και τότε ίδια ήταν η βιαιότητα των συλλήψεων, ίδιος ο τρόμος, ίδια κι η αδικία κι ο παραλογισμός. Ήταν ζήτημα δευτερολέπτων για τις πιο ηλικιωμένες γυναίκες, μανάδες, να κάνουν τον συσχετισμό.

– Θα πετάξουν τα παιδιά μας σ’ ένα ξερόβραχο και θα τα παρατήσουν! Και καθώς είναι πολλοί και ο βράχος θα είναι μικρός, δεν θα έχουν χώρο να σταθούν. Θα σπρώχνονται, θα κουράζονται, θα πέφτουν ένας-ένας στη θάλασσα και θα πνίγονται!

  Τα νέα αυτή τη φορά κυκλοφόρησαν ακόμα πιο γρήγορα. Οι γυναίκες βαριαναστέναξαν και άρχισαν να ουρλιάζουν

– Όχι! Όχι! Κατεβάστε τους! Φέρτε τους πίσω!

  Κάποιες λιποθύμησαν ενώ οι πιο τολμηρές έκαναν μερικά βήματα προς τους αστυνομικούς (1).

   Και τότε ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή γυναικεία φωνή:

– Μην κλαίτε! Δεν είναι ξερόβραχος!

   Ήταν μια Καριωτίνα. Είχε κατέβει στο λιμάνι μήπως δει γνωστά πρόσωπα πάνω στα καράβια, μήπως μπορέσει να τους χαιρετίσει. Κι ενώ έψαχνε με τα μάτια τα καταστρώματα, μια γνωστή της πιο δίπλα, μεγαλύτερή της γυναίκα, αρπάχτηκε πάνω της φωνάζοντας

– Θα τους πνίξουν! Θα τους αφήσουν στην Ικαρία που είναι μια ξέρα και θα πνιγούν!

   Τα ΄χασε όταν κατάλαβε τι τρομερή φήμη είχε κυκλοφορήσει στο πλήθος. Ξεπερνώντας όμως την έκπληξή της, όρμησε τότε και, γυρίζοντας ανάμεσα στις γυναίκες, τους έλεγε

– Ακούστε με! Στην Ικαρία ζει ο πατέρας μου! Κι εγώ εκεί μεγάλωσα και πήγα σχολείο! Είναι ένα μεγάλο νησί με πολύ κόσμο. Ησυχάστε κι ελάτε να σας εξηγήσω.

   Η Καριωτίνα ήταν μια ψηλή γυναίκα με ξανθά μαλλιά και σοβαρό πρόσωπο. Όμως τα μάτια της ήταν καλοσυνάτα και κάπου στο βάθος παιχνίδιζε μέσα τους ένα χαμόγελο. Ήταν μοδίστρα. Στη διάρκεια της κατοχής είχε πάρει μέρος στην αντίσταση. Ήταν μια γυναίκα που ήξερε να μιλάει στον κόσμο.

– Η Ικαρία είναι ένα μεγάλο πράσινο νησί με πολλά νερά και χωράφια και σπίτια, άρχισε. Έχει πολλά χωριά, μικρά και μεγάλα, και καλούς φιλόξενους ανθρώπους. Έχει βουνά και ποτάμια και πολλά δέντρα. Δεν ξέρω τον λόγο πάντως σας λέω, αποκλείεται να στέλνουν εκεί τους ανθρώπους μας για να βασανιστούν. Και βέβαια, Θεός φυλάξει, δεν θα πέσουν στη θάλασσα. Ίσα-ίσα που λέω, νέοι άνθρωποι είναι κι αγωνιστές, μια χαρά θα τα πάνε. Και σπίτια θα βρουν να μείνουν κι ο κόσμος εκεί θα τους βοηθήσει.

   Με ανακούφιση άκουγαν τα λόγια της οι γυναίκες κι ησύχαζαν. Άρχισαν δειλά-δειλά να ρωτάνε

– Έχει Ταχυδρομείο; Κάθε πότε έχει βαπόρι; Πόσο μακριά είναι; Πως να στείλουμε χρήματα, ρούχα και τρόφιμα;

  Το πλήθος ήταν ήσυχο τώρα. Τα καράβια σφύριξαν και σήκωσαν άγκυρα. Γύρισαν τις πλώρες και σάλπαραν για το Αιγαίο που, ανυποψίαστο για το δράμα, λαμπύριζε ολόφωτο στ’ ανοιχτά. Άσπρα μαντίλια ανέμισαν στον αέρα

– Στο καλό! Στο καλό! Να γυρίσετε γρήγορα!

Η μάχη της αξιοπρέπειας είχε κερδηθεί. Ο τρόμος και το χάος είχαν νικηθεί.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Στην Ικαρία τώρα οι εξόριστοι, όπως είχε προβλέψει η Καριωτίνα στο λιμάνι, έδωσαν τις μάχες τους, οργανώθηκαν κι η ζωή τους τακτοποιήθηκε σύντομα. Δεν υπήρχαν φυλακές ούτε συρματοπλέγματα. Ήταν μόνο εξορία. Εξορία όμως που, καθώς έφθαναν συνεχώς κι άλλα καράβια, φάνηκε πως ήταν σε έκταση τέτοια που πρώτη φορά καταγραφόταν στα χρονικά. Τελικά, το νησί γέμισε εξόριστους. Μόνο και μόνο λόγω του μεγάλου αριθμού τους, δεν γινόταν παρά οι συνθήκες να είναι σχετικά ήπιες. Κι εκείνοι, παρά τα καψόνια, τις στερήσεις και τις ταλαιπωρίες, ζούσαν σε καθεστώς ημι-ελευθερίας. Όπως έλεγε ο θείος μου

  Δεν ήμασταν φυλακισμένοι και δεν ονομάζαμε τους εαυτούς μας εξόριστους. Αυτό θα ήταν υποτιμητικό. Δεν ήμασταν απόβλητοι. Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας μαχητές της δημοκρατίας κι έτσι λέγαμε πως ήμασταν όμηροι. Κι έτσι περνούσαμε τις δυσκολίες με κέφι και ψηλό ηθικό.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου ο θείος μου κι οι άλλοι “όμηροι” γύρισαν και δουλεύοντας σκληρά ξανασήκωσαν σιγά-σιγά την Ελλάδα μέσα από τα ερείπια. Στην Ικαρία είχαν κάνει καλές δοκιμές. Εκεί ο φοιτητής της ιατρικής φρόντισε τους πρώτους ασθενείς του, ο μουσικός έγραψε τα πρώτα κομμάτια του, ο ζωγράφος ζωγράφισε τα πρώτα έργα του. Εκεί οι μελλοντικοί μηχανικοί κι αρχιτέκτονες επισκεύασαν σπίτια, πηγάδια και στέρνες, λιθόστρωτα μονοπάτια και νερόμυλους. Κατοπινοί σπουδαίοι τεχνίτες έφτιαξαν πράγματα χωρίς εργαλεία, δημοσιογράφοι έστησαν εφημερίδες γραμμένες στο χαρτί του μπακάλη, πολιτικοί δοκίμασαν την ευφράδεια τους μιλώντας στα πουλιά, φιλόσοφοι δημοσίευσαν τα πρώτα τους δοκίμια στα σύννεφα.

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

   Όλα αυτά σε μένα πάντα θύμιζαν λίγο τα θαυμαστά κατορθώματα των ναυαγών στη “Μυστηριώδη Νήσο” του Ιουλίου Βερν. Τελικά, στην όμορφη γη δεν υπάρχουν ξερόβραχοι. Μόνο κάποια μέρη που ξεράθηκαν γιατί η άγνοια κι ο φόβος έκαναν τους ανθρώπους να σκύψουν το κεφάλι και να παραιτηθούν.

  * στη μνήμη του Σ. (για τα παιχνίδια και το σπίτι)

  * στη μνήμη της Φ. (για το σπίτι και τις ιστορίες)

ººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººººº

Σημειώσεις:

(1) Απορεί κανείς σήμερα πως οι γυναίκες έβαλαν με το μυαλό τους τέτοιο φρικτό τέλος για τους δικούς τους. Και όμως, τόσο η ιστορία όσο και η λαϊκή παράδοση έχουν καταγράψει ανάλογα περιστατικά. Παράδειγμα, το γνωστό Επτανησιακό τραγούδι της εποχής της Αγγλοκρατίας “Σ’ ένα παπόρο μέσα”. Πολλοί αιχμάλωτοι δεν έφταναν στην κρεμάλα. Στη διάρκεια του ταξιδιού τους πετούσαν στη θάλασσα.

Αναφορές:

α) Σύντομη περιεκτική ιστορία του Εμφυλίου στην Ελληνική Wikipedia.

β) Το “Εμφύλιος Πόλεμος: μια τραγωδία για όλους τους Έλληνες” στον ιστότοπο του Μουσείου Δημοκρατίας στον Άη Στράτη, ειδικά την ενότητα “1944: Απελευθέρωση και νέες πολιτικές συγκρούσεις” όπου πολλές φωτογραφίες και ντοκουμέντα από οικογενειακά αρχεία παλαιών εξορίστων.

γ) Από το ιστολόγιο “Κόκκινος Φάκελος” την καταχώρηση “Τόποι Εξορίας – Ικαρία” όπου εκτενής περιγραφή των συνθηκών της εξορίας με μαρτυρίες και ντοκουμέντα.

δ) Το αρχείο του εξόριστου στην Ικαρία επαγγελματία φωτογράφου Στέλιου Κασιμάτη “Με φόντο τα πλοία της εξορίας” στη σελίδα της Πολιτιστικής Εταιρείας “Φωτογραφίζοντας”.

Ευχαριστώ την Ελένη που είχε την έμπνευση να ανεβάσει στο μπλογκ της το Special Edition 1947. όπου είδα τη φωτογραφία του θείου μου και ξύπνησαν μέσα μου αυτές οι παλιές ιστορίες.

Και βέβαια ευχαριστώ τη Νανά (to agrimi) ιδιοκτήτρια του παρόντος ιστολόγιου για την φιλοξενία.


.
.
Tuesday March 6, 2012
.
Next post: The Greek Slave
.
Previous post: Αντίο Αθήνα
.
.

6 Σχόλια

Αντίο Αθήνα



~

Αθήνα

~

.

Ήταν σαν φυλακή με τοίχους, πολλούς τοίχους,

τσιμέντο, πλακάκια και μάρμαρα γεμάτα ονόματα,

συνθήματα, εκκλήσεις, μουτζούρες, κραυγές

εγκλωβισμένων. Κι οι φωτιές, οι καπνοί σαν στρώματα

που ‘καιγαν κατάδικοι στα κλουβιά, τα κελιά, άλλη μια

κι άλλη μια εξέγερση στη φυλακή.

Το μίσος που βράζει, απόγνωση, σύγχυση, και η οργή,

φυλακισμένοι και φύλακες ένα πράγμα.

Και πολύ τηλεόραση όπως στη φυλακή

Α όχι, την επόμενη εξέγερση δεν θα τη δω.

Αντίο Αθήνα. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.

Πως θα μπορούσα; Αφού ήμαστε συνονόματες.

Αντίο Αθήνα, ουκ απολείπειν σε ο Θεός.

Πάω σε παλιά μακρινή αποικία και θα ξανάρθω

όταν δεν είσαι πια φυλακή.

Αντίο Αθήνα

.
.
.
.
.
Saturday February 26, 2012
.
.
.
.

9 Σχόλια

The New Savages


.
.
.
Simply better than the Rainbow people
This post is a sequel of «Sliding Ikarian Impressions»
There is no money but indeed. art flourishes in times of crisis.
• • • • • • • • • • • • • • • • • •
Annamaria and Doria crossing the River 1  Annamaria and Doria crossing the River 2

Atalandi by the River Kate Sorin and Marte by the River

Maria by the River Kate Sorin and Marte by the River
Atalandi by the Sea  Holm Oak, Ikaria 2

• • • • • • • • • • • • • • • • • •

  Studio paintings in acrylic on board and canvas
Jan/Feb 2011  by Paul Lewis (all rights reserved)
Note: Being connected to Paul in Flickr, again one of my photos
inspired one of his paintings.
I'm proud again!
 
New Savages, Nas, Ikaria
Rainbow people Elina in a secret cove, Ikaria Nana in a secret cove, Ikaria 1 Nana in a secret cove, Ikaria 3 Nana in a secret cove, Ikaria 4
.
.
Thursday May 13, 2011
Next post: It’s true
Previous post: Sliding Ikarian Impressions

2 Σχόλια

Older Posts »