Posts Tagged house

Ήμεσσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας…


. . .

.

Δημοσιεύτηκε στις 9 του Γενάρη 2012 στο

Ήμεσσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας…

μοναδικό δείγμα παλιάς γλώσσας κι ατμόσφαιρας κι όμως δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, τι με νοιάζει, η ουσία είναι ότι έχω ακούσει τέτοιες ιστορίες και έχω ζήσει φάσεις που τις θυμίζουν, όχι βέβαια τις ίδιες ακριβώς, μην τρελαθούμε, τέλος πάντων, φέτος χριστούγεννα το αντιγράφω στο μπλογκ μου και το αφιερώνω κι εγώ (to agrimi), όπως και η Μυρτώ, σε:

«…όλους τους πάππους στην Ικαρία, για τους δύσκολους χειμώνες που περάσανε και περνούν στα βουνά και βρίσκουν πάντα τον τρόπο να δουν όμορφα την ζωή και το καταφέρνουν.»

 Πολλά είπα. Διαβάστε. Για να μη χαλάσω την αίσθηση του κείμενου, το γλωσσάρι το έχω σε σχόλιο εκτός καταχώρησης.

.

Lost house in a lost village

.

.Ή μ ε σ σ α ν  τ ρ ε ι ς  ψ υ χ ε ρ ο ί

ε λ ό ο υ  μ α ς

Ήμεσσαν κατάζακα, η αθράκα έκαιε, το λιοκόμπομα ηπόσωνε για ούλλους. Εκάμναμε χάζιν την φωτιά και πασκίζαμε να ζεστοκοπιθούμε. Ήμεσσα μαργωμένοι από την ψακάδα. Η αεροφιτσάδα του βουνού ακουότανε από τον αναφάντη. Ο ουρανός ηξεφουντανίστη, ήχασεν  τα μπούτσα του και ηξεπατώθηκεγ καλά-καλά.

Ήμασσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας, από το ανέρσυμα στο μετόχι, κεροφωτάαμε. Απαντέχαμε ν’άβγει ο  ήγιος. Λιασμένα, καθούρι, χειμεράδιν, ψωμίγ και ελιά και κρασοβυτιές με καλοψημένον το κρασίν, μας εκρατούσαν συντροφιά.

Άξαφνα ηκούσαμε την ποργιά, σαν να ζαγάρει κάτι στο πίσκοτο, ο Στεφανής του Νικολακιού σαρτεύγει το κατώφλι. Είχε αποσώσει στο βουνό. Ηκόπιαεν και εγίναμε μια κάγκα.

Στην πέρα πάντα του σπιθκιού ηκρέμουταν μια λύρα, εξεκίνησε το τσιμπούσιν, το τραγούδιν και ατοί μας… εγίναμε σουαρεζήδες, ενώ ο ράτσος μας εξεκούφενε.

Έτσε α, πάνω στο ζεύκιν μάς εβρήκε το χαραμέριν, ο καιρός έπιασε ν’ανεπαλιάνει. Έκαμε ανεχαλλέ και ένας ένας ηύρεν την αμαλαγιάγ να ηποσώσει στην σκέπη του, στην κερά του. Ήπαψαν οι λωλλάδες, εκλείσαμε το μάνταλο, ηπήραμε τα φυλάκια μας και ηπετάσαμε αλλάι, σαν νερογάμηδες.

. . .Μυρτώ Αξαρλή

.

Με μερικούς ανθρώπους καταλαβαίνόμαστε σ’ αυτό το νησί. Δεν είναι και λίγο. Δεν χρειάζομαι πιο πολλούς. Τους ευχαριστώ. Τη νέα χρονιά ονειρεύεστε όσο το δυνατό περισσότερο. Και επειδή είναι παράδοση να μας αρέσουν τα παραδοσιακά τέτοια εποχή, ορίστε μερικά στο μπλογκ της Ελένης και δικά μου :

the lost village adventure Επιστροφή στον Λαγουδότοπο Τοπία και θέματα με μουσική ΌΠΙΣΘΕΝ ΗΡΈΜΑ Έλλειψη Συγκέντρωσης

Καλή Χρονιά! ❤

Happy 2015!

.
. . .
Saturday December 20, 2014
.
.
.
. . .

5 Σχόλια

Φωτο που μου λέει


. . .

.

.

.

Set: Long Group Hikes Ikaria May 2012

Originally uploaded by angeloska

for the cause of landscape preservation propaganda.

© Ηλίας Νόκας

3 Σχόλια

Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό (# ανακαινισμένος αχυρώνας)


. . .
.
.

 angeloska | Flickr  Χαίρετε αναγνώστες αυτού του μπλογκ.

Με αφορμή τη παρακάτω φωτογραφία που ανέβασα στο Φλικρ, η οικοδέσποινα Νανά (to agrimi) με κάλεσε να ολοκληρώσω ένα μέρος της :-) συναρπαστικής :-) σειράς «Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό» ανακοινώνοντας ότι η ανακαίνιση του βοηθητικού κτίσματος (αχυρώνας) στο κτήμα μας στην Ικαρία τελείωσε επιτέλους μετά ένα χρόνο σκληρής δουλειάς, στίψιμο του μυαλού και πολλά έξοδα. Όμως τελικά τέλειωσε και ήδη ο χώρος χρησιμοποιείται ως αποθήκη, εργαστήριο, γραφείο, το καλοκαίρι φιλοξενούμε φίλους, ενώ επίσης το δίνουμε και ως AirBnB ^^’
.
. . .
.
Ready to Host, by angeloska | Flickr
.
. . .
.

Επί της ουσίας δεν αλλάξαμε τίποτα. Τόσο που απορεί κανείς που πήγαν τα λεφτά. Ωστόσο όλα άλλαξαν. Με την έννοια ότι τα όλα (μα όλα!) βγήκαν, ξαναφτιάχτηκαν, και ξαναμπήκαν στη θέση τους. Η μόνη «ξένη προσθήκη» ήταν τα κάγκελα (από απλή σωλήνα γαλβανιζέ) στη σκεπή, καθώς και το κλιματιστικό που το είχαμε από παλιά και δεν ξέραμε τι να το κάνουμε, και να που βρήκε τη θέση του. Αργότερα αν ίσως βάλουμε κότες, πολύ θα το εκτιμήσουν! :-)
.
. . .
.

Εδώ η προηγούμενη κατάσταση, φθινόπωρο 2009. Περιμένουμε τα δέντρα που ταλαιπωρήθηκαν με τις εργασίες να ξαναπετάξουν φυλλώματα
.
31sm 42sm
45sm 44sm
. . .
.
και διαμορφώνουμε τα πεζούλια και φτιάχνουμε κήπους.
.
photo
.

Στους ενδιαφερόμενους ευχόμεθα «και στα δικά σας»!
.
. . .
.
.
Χαιρετισμούς από Ικαρία.
.
.
UPDATE:
.
Περισσότερες φωτογραφίες από γύρω και μέσα
.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

.
.
. . .
.
Thursday May 1, 2012
.
.
Previous post: Noris Bania Fetos
.
. . .

5 Σχόλια

Παραδοσιακό Σπίτι στο χωριό (# οι πετράδες στη ρύμη)


.
….

Χαίρετε.

Συνεχίζοντας από τα προηγούμενα (ευχαριστώ, σεβαστή οικοδέσποινα), φτάνουμε πια στο τέλος αυτής της χωματο-λιθου-ργικής επιχείρησης. Τώρα τον πρώτο ρόλο έχει η πέτρα και οι τεχνίτες της, οι “πετράδες” ή “λιθοξόοι” αν το θέλετε αρχαϊστί.

yellow pink rough stones from the quarry unloaded on the foundation of the new lane

Στην πρώτη φωτό βλέπουμε τη ρύμη γυμνή “ταμπάνι” (θεμέλιο) και πάνω της ακουμπισμένες τεράστιες “πελεκανιές” πέτρες, γερές με καλές επιφάνειες σε απόχρωση κίτρινο ροζ. Προέρχονται από ένα νταμάρι στο Πέζι κοντά σ’ αυτήν την περιοχή.

ikaria's roks by languana

Στη δεύτερη φωτό οι πετράδες, αφού έχουν σπάσει τις πέτρες σε μικρότερα κομμάτια και τις έχουν πελεκήσει ώστε να εφαρμόζουν σωστά, τις κτίζουν στο ταμπάνι δεμένες μέσα σε ισχυρό τσιμεντοκονίαμα. Είναι Αλβανοί που ζουν μόνιμα στην Ικαρία και κάνουν αυτή τη δουλειά εδώ και αρκετά χρόνια. Κτίζουν 10 τετραγωνικά μέτρα περίπου τη μέρα.

The bottom of the lane has to be very strong. The Albanian work team cutting the stones and planting them in concrete.

Στην τρίτη φωτό φαίνεται το αποτέλεσμα της δουλειάς μετά από τέσσερις μέρες. Έχει βρέξει και φαίνεται πολύ ωραίο, έτσι δεν είναι;

The bottom part of the new large lane wet after rain.

Στην τέταρτη φωτό έχουν περάσει ακόμα δυο μέρες (μπετονιέρα, σφυρί, αλφάδι, μυστρί) και η καινούργια επίστρωση έχει σχεδόν τελειώσει. Στο βάθος δεξιά φαίνεται η είσοδος του κτήματος. Επίσης στα δεξιά κάτω από το δέντρο φαίνονται ακουμπισμένα “τσιμενταύλακα” που πήραμε από ένα παλιό υδραγωγείο, άχρηστο πια, που περνούσε μέσα από το κτήμα.

The top part of the new lane. On the right pieces of old water ducts that will be used to drain the water from the lane.

Εκείνο το παλιό υδραγωγείο ήταν κάτι σαν αυτό

photo

Αυτά τα παλιά τσιμενταύλακα αφού εφαρμοστούν και δεθούν, θα διοχετεύουν το νερά που έρχονται από το βουνό ώστε η νέα ρύμη να μένει πάντα στεγνή. Εκτός ότι είναι γερά και έχουν τις σωστές ακριβώς διαστάσεις, έχουν το αισθητικό πλεονέκτημα ότι το παλιωμένο τσιμέντο τους δένει απόλυτα με τη πέτρα της ρύμης. Φαίνονται σαν να είναι κι αυτά φτιαγμένα από πέτρα.

Θερμές ευχαριστίες στη σεβαστή οικοδέσποινα για την ωραία ιδέα!

Στην τελευταία φωτό βλέπουμε τη ρύμη όπως συνεχίζεται μετά την είσοδο του κτήματος. Είναι η παλιά ρύμη. Ξέρω, σας αρέσει, ρομαντικοί αναγνώστες. Τρως όμως κάτι τούμπες όταν περπατάς τον χειμώνα όταν οι φαγωμένες πέτρες είναι υγρές μετά τη βροχή! Τέλος πάντων, δεν θα την πειράξω. Μόνο θα την καθαρίσω από τα χώματα και τα χόρτα και καθώς τα νερά θα πηγαίνουν στο καινούριο υδραγωγείο πιστεύω ότι θα μένει στεγνή -όπως έμενε στεγνή και τα παλιά χρόνια όταν ήταν “κεντρική λεωφόρος” και την περπατούσε πολύς κόσμος.

The lane after the entrance of the property. It will remain as it is. Only a bit of cleaning and better draining so that it’s not slippery in winter.

Και μ’ αυτά τελειώσαμε με την επιχείρηση “Ρύμη -Ανακατασκευή για αυτοκίνητο». Υπήρξαν πολλές λεπτομέρειες και τεχνικές δυσκολίες που λύθηκαν τις οποίες δεν θα αναφέρω. Στο τέλος όλα πήγαν καλά. Το συνολικό κόστος ήταν γύρω στις 6000 ευρώ και το έργο διήρκεσε ένα μήνα περίπου. Ήταν πονοκέφαλος για μένα να σχεδιάσω και να συντονίσω την όλη επιχείρηση ώστε να μην γίνουν κακοτεχνίες και χωρίς να διαπραχθούν “βαρβαρότητες” ενάντια στη φύση και την παράδοση. Όμως ήμουν τυχερός που είχα εξαιρετικούς τεχνίτες, σύμβουλους και βοηθούς. Κι επίσης ότι έβαζα κι εγώ το χέρι μου παντού. Και είχα άμεση επαφή με το αντικείμενο. Αυτό ήταν το πιο σπουδαίο νομίζω.

Dirty hand

Όταν θέλει ο καιρός, η τύχη και η οικοδέσποινα, η επόμενη ανάρτηση θα αφορά την ανακατασκευή της παραδοσιακής σκεπής του σπιτιού. Είναι του… 1830!

An 1830 roof of pine planks and cypres beams. Walls of clay mixed with hay.

Θα τα πούμε σε ένα-δυο μήνες.

Γεια σας.

7 Σχόλια

Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό (# η μπουλντόζα στη ρύμη)


.
….

Σήμερα πέρασε διαπαραταξιακή επιτροπή του Δήμου Ραχών για έλεγχο και ενέκρινε ομόφωνα το έργο.  Οπότε κι εγώ, «εγκεκριμμένος» πια, ανεβάζω φωτογραφίες από την πιο extreme, την πιο σοκαριστική φάση του.

Ορίστε η παλιά ρύμη «πακέτο» φορτωμένη στο μπουλντοζάκι!

the stones of the ancient inter-village lane are loaded on the bulldozer

Δεν υπάρχει πια «ρύμη». Έχει μείνει μόνο η βάση της, δηλ. ένα ανηφορικό χωμάτινο επίπεδο σαν ράμπα.  Ανεβάζουμε τις τελευταίες πέτρες μέχρι την είσοδο του κτήματος όπου βρίσκεται το εργοτάξιο.

40 sq. m. of ancient paving dismantled and moved to the worksite inside the property

Οι πέτρες σωριάζονται. Είναι πολύ γερές και θα ξαναχρησιμοποιηθούν σε θεμέλια και σε ξερολιθιές. Η νέα (οδική) ρύμη θα στρωθεί με καινούργιες πέτρες από το νταμάρι ειδικά κομμένες γι’ αυτό τον σκοπό.

The stones are pilled waiting to be used in foundations and stonewalls. The new lane will be paved with new stones.

5 Σχόλια

Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό (# το τσαπάκι στη ρύμη)


.
….

Χαίρετε αγαπητοί αναγνώστες και φιλοπερίεργοι επισκέπτες.

Λατρευτή οικοδέσποινα τα σέβη μου. Λοιποί τρελλοί, γεια σας ! :) :)

Συνεχίζω από το προηγούμενο post

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

Όταν μπλέξει κανείς με 100% αυθεντική παράδοση, το πρόβλημα είναι πως να την κάνει βιώσιμη σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και συμβατή με τον σημερινό τρόπο ζωής, χωρίς όμως να διασπάσει τα βασικά χαρακτηριστικά τα οποία την αποτελούν.

Και 100% αυθεντική παράδοση στην περίπτωση του συγκεκριμένου κτήματος και σπιτιού ήταν ότι το συγκεκριμένο κτήμα και σπίτι συνδέεται με τον κεντρικό δρόμο (“διοδεύεται”, όπως είναι ο νομικός όρος) όχι με δρόμο, αλλά με “ρύμη” -δηλ. με παραδοσιακό λιθόστρωτο μονοπάτι (καλντερίμι ή “ντουσεμές” όπως λέγεται στην Ικαρία) με ψηλούς τοίχους (ξερολιθιές) και από τις δυο του πλευρές!

Με συγχωρείτε τώρα, εντάξει είμαι όσο δεν παίρνει ρομαντικός αλλά δεν ζω στην Ικαρία χωρίς αυτοκίνητο να φτάνει μέχρι (ή σχεδόν μέχρι) την αυλή του σπιτιού μου. Είναι μια από τις μικροπολυτέλειες της ζωής στην επαρχία και στην εξοχή. Πόσο μάλλον όταν το νοικοκυριό είναι αγροτικό και πολυσύνθετο, χρειάζεται να γίνουν τόσες δουλειές, τόσες επισκευές και να κουβαληθούν τόσα πράγματα.

Έπρεπε λοιπόν η στενή και ανώμαλη “ρύμη” να γίνει “δρόμος” -δηλαδή, να γίνει έτσι ώστε να περνάει αυτοκίνητο. Γελούσα όταν πήρα την απόφαση να το κάνω και ζήτησα άδεια από τον Δήμο Ραχών για την επέμβαση. Εγώ που φτιάχνω μονοπάτια και τόσες φορές έχω θυμώσει όταν για ασήμαντο λόγο χαλάνε τις παλιές ρύμες, βρισκόμουν στην θέση να χαλάσω μια ρύμη και μάλιστα μια από τις ωραιότερες της περιοχής μου.

Πλάκα σας κάνω. Δεν θα την χαλάσω. Ή μάλλον θα την χαλάσω πρώτα κι ύστερα θα την ξαναφτιάξω καλύτερη. Όσο καλή δεν ήταν ποτέ, τουλάχιστον στο μήκος των 50 μέτρων που μου χρειάζεται για να μπω στο κτήμα μου.

το τσαπάκι στη ρύμη 1 το τσαπάκι στη ρύμη 2

Στην αρχή λοιπόν ισοπέδωση και διαπλάτυνση και μετά αργότερα ξαναστρώσιμο με πέτρες και ανακατασκευή των εκατέρωθεν τοίχων πάλι με πέτρα. Θα κοστίσει αρκετά χρήματα, όμως θα γίνει ένα έργο γερό και ωραίο που θα δώσει και το παράδειγμα σε άλλους για παρόμοιες περιπτώσεις. Ναι, οι παλιές ρύμες μπορούν να γίνουν “οδικές” με λίγη υπομονή, επιμονή και μεράκι. Άλλωστε αυτό που θέλουμε -και όπως προείπα- είναι ο χώρος να μην χάσει την ακεραιότητα του -την Ικαριοσύνη του. Αλλιώς ας αγόραζα ένα οικόπεδο στη Κινέτα με μέσα μια μεζονέτα!

Να λοιπόν που οι εργασίες άρχισαν, πρώτα με το λεγόμενο “τσαπάκι”, έναν μικρό εκσκαφέα που ο οδηγός του χειρίζεται αριστοτεχνικά με ακρίβεια σαν ρομπότ από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

 

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

Φωτό 1: Αφού έχουμε κόψει κλαδιά και βάτους με το πριόνι, “το τσαπάκι” αρματώνεται και μπαίνει στην ρύμη. Είχα αγωνία αν θα χωρούσε και πως θα ανέβαινε. Κανένα πρόβλημα όμως.

Φωτό 2 : Στα αριστερά της ρύμης οι παλαιοί, σύμφωνα με τους νόμους της αρχιτεκτονικής πριν το τσιμέντο, είχαν φυτέψει κι ορθώσει τεράστιους βράχους για να κλειδώνουν και να συγκρατούν την ξερολιθιά. Για να μεγαλώσει το πλάτος της ρύμης, δυστυχώς αυτοί οι βράχοι έπρεπε να ξεριζωθούν, να κοπούν και να φύγουν. Όταν τους περιέλαβε με την τσάπα του το μηχάνημα, στεναχωρήθηκα λίγο. Είμαι σίγουρος όμως πως “οι παλιοί” δεν θα τους ένοιαζε πια και τόσο. Δεν ήταν ρομαντικοί οι παλιοί σαν τους σημερινούς κατοίκους της πόλης. Ήταν πρακτικοί. “Αφού θα μείνεις. Αφού θες δρόμο για το σπίτι σου που θα μείνεις”. Έτσι θα έλεγαν. Πάνω απ’ όλα η ζωή.

Φωτό 3: Το τσαπάκι έχει ξεριζώσει τους δύο από τους τέσσερις θεόρατους βράχους. Έχω εντυπωσιαστεί από το μέγεθος και το βάρος τους. Τα 2/3 ήταν μέσα στο χώμα. Απορώ πως τους είχαν φέρει και τους τοποθέτησαν. “Λίγο-λίγο, σιγά-σιγά με τους λοστούς” μου απαντούν οι γείτονες. “Πρέπει να μαζεύτηκαν και να δούλεψαν γι’ αυτό καμιά δεκαριά άτομα. Εθελοντική εργασία. Δημόσιο έργο.” “Πάει τώρα”, σκέφτομαι. “Ξάπλα κάτω οι πέτρες”. Ξαφνικά μου φαίνεται πως τα χρήματα που θα πληρώσω για να ξαναφτιάξω τη ρύμη δεν είναι τόσο πολλά. Μου φαίνεται πως πρέπει να βάλω τα δυνατά μου να την κάνω πολύ όμορφη και γερή.

Φωτό 4: Το τσαπάκι αρματώνεται “το καρφί” κι αρχίζει να κοπανάει τους βράχους για να τους κάνει κομμάτια. Θα τα χρησιμοποιήσουμε σε χίλιες δυο δουλειές, στο λιθόστρωτο, στις τοιχοποιίες, σαν γέμισμα κτλ. Όμως η πέτρα είναι απίστευτα γερή. Το κοπάνισμα και το σπάσιμο πήραν ώρες. ‘Ηθελα να αγανακτήσω αλλά δεν τολμούσα. Κατάλαβα πως αν κρατήθηκε το κτήμα που αγόρασα “ακέραιο και αυθεντικό” μέχρι το σήμερα, ακόμα και αν δεν βρέθηκαν άλλοι αγοραστές, αυτό οφειλόταν σ’ αυτούς τους τέσσερις σχεδόν άθραυστους βράχους. Αν δεν ήταν εκεί, η ρύμη θα είχε γίνει δρόμος πολύ εύκολα πριν πολλά χρόνια και τότε ποιος ξέρει πως θα είχε εξελιχθεί η κατάσταση. Μπορεί το κτήμα και το σπίτι να είχαν παραμείνει “ακέραια και αυθεντικά” όμως μάλλον θα τα είχε αγοράσει κάποιος άλλος.

Φωτό 5: Το σπάσιμο των βράχων τελείωσε και το ηρωικό τσαπάκι αρχίζει να τραβάει τα χώματα από την εκσκαφή προς τα πάνω. Στεναχωριέμαι προς στιγμήν που το λιθόστρωτο της ρύμης εξαφανίστηκε κάτω από τα χώματα. Όμως θα φύγουν γιατί θα τα χρειαστούμε για άλλες δουλειές. Άλλωστε μόλις τελειώσει η δουλειά με την τσάπα, στο έργο θα μπει ο “πετράς”. Τον περιμένω με ανυπομονησία. Σπασμένες πέτρες και μπάζα δεν είναι η καλύτερη μου, πόσο μάλλον καθώς δουλεύουμε με deadline από τη φύση. Μπορεί να έρθουν βροχές.

Ελπίζω ο πετράς να πιάσει δουλειά στην ώρα του. Τον ξέρω. Κάνει ωραία δουλειά. Θα σας αρέσει κι εσάς. Κι ελπίζω να αρέσει και στους παλιούς που τους χάλασα για να τους ξαναφτιάξω τη ρύμη. Σ’ εμένα έτυχε. Τι να κάνουμε; Αφού θα μείνω, δεν είπαμε;

https://i0.wp.com/www.gravatar.com/avatar/370d9664f371ac71dcf19597d1e31f5b.png

Άγγ. Κ. :)

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

υ.γ. : Δεν σας είπα. Αυτά γινόντουσαν ανήμερα την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ενώ εμείς παλεύαμε με τις πέτρες, λίγο πιο κάτω τα παιδάκια του Δημοτικού σχολείου και Νηπιαγωγείου του χωριού έβαζαν λουλούδια στο μνημείο των πεσόντων φορώντας στα κεφάλια τους χάρτινα περιστέρια της ειρήνης. Συγκινήθηκα.

Comments (1)

Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό (# πρώτες φωτογραφίες)


___

1833

.

Χαίρετε αγαπητοί αναγνώστες και φιλοπερίεργοι επισκέπτες.

Λατρευτή οικοδέσποινα τα σέβη μου. Λοιποί τρελλοί, γεια σας ! 🙂 🙂

Σήμερα θα δοκιμάσω τη δυνατότητα «galleries» που προσφέρει το WordPress. Θα σας παρουσιάσω μια σειρά φωτογραφιών από τα κτίσματα μέσα στο κτήμα. Ακολουθούν σύντομες περιγραφές.

 

1) Η τουαλέτα / λουτρό τα οποία είναι σ’ ένα σπιτάκι έξω στην αυλή.

2) Το σπίτι (κύριο κτίσμα) κτίστηκε το 1820-30 περίπου. Εδώ η δυτική πλευρά με τις πολύ ενδιαφέρουσες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες (τζάκι, καμινάδες και ξυλόφουρνος)

3) Η σκεπή ήταν με πλάκες τις οποίες αντικατέστησαν με κεραμίδια (Χιώτικα) στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Στο βάθος άλλα σπίτια του χωριού και η θάλασσα.

4) Η νότια πλευρά του σπιτιού.

5) Τυπικό μακρυνάρι, δηλαδή, τρία δωμάτια στη σειρά το ένα δίπλα στο άλλο. Μπροστά μακρόστενη αυλή με κληματαριά.

6) Φεύγοντας από το σπίτι και πηγαίνοντας για τον αχυρώνα.

7) Ο Αχυρώνας ανάμεσα σε θαλερές λεμονιές και πορτοκαλιές. Δίπλα είναι πηγή και δυο στέρνες.

8) Πάντα υπάρχει ένας κορκόφιλας στη σκεπή κάθε αξιοπρεπούς αυθεντικού Ικαριακού αχυρώνα. Οι μύγες βλέπετε…

9) Ο αχερώνας Κτίστηκε πολύ παλιά, επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε αρκετές φορές με τελευταία το 1976 όταν έβαλαν κεραμίδια και αντικατέστησαν τα ξύλινα ή πέτρινα «πρέκια» πάνω από τις πόρτες και τα παράθυρα με τσιμεντένια.

10) Γύρω παντού ελιές. Ο αχερώνας (το βασικότερο κτίσμα σε ένα παραδοσιακό αγροτικό νοικοκυριό -μπορεί βασικότερος κι απ’ το σπίτι) είναι μονόχωρος και πολύ ευρύχωρος.

my page in Flickr

Άγγ. Κ. 🙂

ps. μόλις συνειδητοποίησα ότι το πειραχτήρικο αγρίμι έχει εντάξει αυτές τις καταχωρήσεις στο category «lifestyle» !!!

.

15 Σχόλια

Older Posts »