Posts Tagged traditional

Reblog: Κρασάκι στην Ικαρία…


.
.
Οι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην Ικαρία

«Με αυτά και με εκείνα έκατσα πάνω από μήνα στην Ικαρία. Έπειτα με φιλοξένησε ένας φίλος που ζούσε μέχρι πρότινος στην Αθήνα ως «υπερκαταναλώτης». Πήρε όμως ανάποδες, την κοπέλα του και τράβηξε μακριά από τη μεγαλούπολη. Εκεί δεν ήταν μόνος του. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί νεαροί που θέλουν να ανακαλύψουν τις ευεργετικές ικανότητες της αποκέντρωσης. Και ευτυχώς η νεολαία της Ικαρίας δεν παρατάει τον τόπο της. Μπορεί να απομακρύνεται για σπουδές ή κάποια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία αλλά όλοι αργά η γρήγορα επιστρέφουν στη θέρμη της. Υγεία για αυτούς δεν είναι το γυμναστήριο και το ρεντμπουλ αλλά να τρώνε κάθε πράγμα στον καιρό του και να βιώνουν τις εποχές.»

.
.
Εεεπ!
Αυτά που λέτε, ξεμπερδέψαμε με την τρέλα του Αυγούστου όπου αλλού θέλαμε να πάμε κι αλλού μας πήγαινε το ρεύμα, πολύς κόσμος, καλός κόσμος στο νησί γαρ, κι εμείς πολύ φιλότιμο γμτ μας και ήρθε η ώρα κι αραιώσαμε να κάνουμε καμιά δουλειά, εν προκειμένω να φτιάξουμε κρασί, για μια φορά, πρώτη φορά, ολοδικό μας!
Τα προηγούμενα χρόνια, όταν προλαβαίναμε μαζεύαμε σταφύλια απ’ όπου να ΄ναι, είχε και κλεμμένα, και τα δίναμε σε φίλους που είχαν πολλά και εγκαταστάσεις και τα πατούσαμε, αλλά εμείς επειδή είχαμε λίγα και υπάρχει και μια πρόληψη των αμπελουργών ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να ασχολούνται με το κρασοκάμωμα (κι ας αντέχουμε τη ζέστη στον τρύγο – κι ας κουβαλάμε σαν γομάρια – κι ας έχουμε πανθομολογουμένως τα καλύτερα πόδια για πάτημα) μας έκαναν πέρα διακριτικά και καταλήγαμε στη κουζίνα και μαγειρεύαμε για τους τρυγητές και τους πατητάδες, τέλος πάντων παίρναμε το μερτικό μας, καμπόσα κιλά να βγει ο χειμώνας, άξια κερδισμένο όμως δεν το ‘λεγες δικό μας κρασί.
Αλλά, αλλά, και τρισαλλά, εφέτος έκατσε αλλιώς καλύτερα, είδε τα βάσανά μας ένας παππούς, ήπιε κι ένα ποτηράκι απ’ το περσινό και τ’ άρεσε, είδε την προκοπή μας και μας έστειλε… στου διαόλου τη μαμά, 3/4 με τα πόδια, να βρούμε ένα αμπέλι μισοπαρατημένο, μισο-άγριο, έχει όμως πολλά σταφύλια και τώρα… το τρυγούμε! Σα να ‘μασταν αφεντικά, σαν να ‘τανε δικό μας!

.
our almost wild ikarian grapes 1our almost wild ikarian grapes 2
.

Από κει και πέρα η ιστορία είναι εκπληκτικά σχεδόν ίδια με όσα έγραψαν οι Παριανοί «χωριάτες» που πέρασαν από Ικαρία το 2014 και είμαι πολύ τυχερή που τους βρήκα και κάνω reblog την αφήγησή τους γιατί α) δεν έχω πια φωτ. μηχανή, β) φοβάμαι μη μου ματιάσετε το κρασί, και γ) δεν θέλω να μας βρει κανένας μουστερής.
Πάντως είναι η ίδια ιστορία. Μόνο τα πρόσωπα είναι κάπως διαφορετικά και κάπως διαφορετική κι η διαρύθμιση του χώρου. Διαβάστε το άρθρο… ➡ ➡ ➡

.
(βράζει τώρα, βράζει)
.
Χαίρε σε σας
και
Χαίρε Βάκχε
που αγαπάς
τα μεθυσμένα
γεωργικά κορίτσια!
.
🙄
.
.
.
….

.

.
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, 2015
.
.
Previous post: Four Seasons in Ikaria
.
….

5 Σχόλια

Ήμεσσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας…


. . .

.

Δημοσιεύτηκε στις 9 του Γενάρη 2012 στο

Ήμεσσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας…

μοναδικό δείγμα παλιάς γλώσσας κι ατμόσφαιρας κι όμως δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, τι με νοιάζει, η ουσία είναι ότι έχω ακούσει τέτοιες ιστορίες και έχω ζήσει φάσεις που τις θυμίζουν, όχι βέβαια τις ίδιες ακριβώς, μην τρελαθούμε, τέλος πάντων, φέτος χριστούγεννα το αντιγράφω στο μπλογκ μου και το αφιερώνω κι εγώ (to agrimi), όπως και η Μυρτώ, σε:

«…όλους τους πάππους στην Ικαρία, για τους δύσκολους χειμώνες που περάσανε και περνούν στα βουνά και βρίσκουν πάντα τον τρόπο να δουν όμορφα την ζωή και το καταφέρνουν.»

 Πολλά είπα. Διαβάστε. Για να μη χαλάσω την αίσθηση του κείμενου, το γλωσσάρι το έχω σε σχόλιο εκτός καταχώρησης.

.

Lost house in a lost village

.

.Ή μ ε σ σ α ν  τ ρ ε ι ς  ψ υ χ ε ρ ο ί

ε λ ό ο υ  μ α ς

Ήμεσσαν κατάζακα, η αθράκα έκαιε, το λιοκόμπομα ηπόσωνε για ούλλους. Εκάμναμε χάζιν την φωτιά και πασκίζαμε να ζεστοκοπιθούμε. Ήμεσσα μαργωμένοι από την ψακάδα. Η αεροφιτσάδα του βουνού ακουότανε από τον αναφάντη. Ο ουρανός ηξεφουντανίστη, ήχασεν  τα μπούτσα του και ηξεπατώθηκεγ καλά-καλά.

Ήμασσαν τρεις ψυχεροί ελόου μας, από το ανέρσυμα στο μετόχι, κεροφωτάαμε. Απαντέχαμε ν’άβγει ο  ήγιος. Λιασμένα, καθούρι, χειμεράδιν, ψωμίγ και ελιά και κρασοβυτιές με καλοψημένον το κρασίν, μας εκρατούσαν συντροφιά.

Άξαφνα ηκούσαμε την ποργιά, σαν να ζαγάρει κάτι στο πίσκοτο, ο Στεφανής του Νικολακιού σαρτεύγει το κατώφλι. Είχε αποσώσει στο βουνό. Ηκόπιαεν και εγίναμε μια κάγκα.

Στην πέρα πάντα του σπιθκιού ηκρέμουταν μια λύρα, εξεκίνησε το τσιμπούσιν, το τραγούδιν και ατοί μας… εγίναμε σουαρεζήδες, ενώ ο ράτσος μας εξεκούφενε.

Έτσε α, πάνω στο ζεύκιν μάς εβρήκε το χαραμέριν, ο καιρός έπιασε ν’ανεπαλιάνει. Έκαμε ανεχαλλέ και ένας ένας ηύρεν την αμαλαγιάγ να ηποσώσει στην σκέπη του, στην κερά του. Ήπαψαν οι λωλλάδες, εκλείσαμε το μάνταλο, ηπήραμε τα φυλάκια μας και ηπετάσαμε αλλάι, σαν νερογάμηδες.

. . .Μυρτώ Αξαρλή

.

Με μερικούς ανθρώπους καταλαβαίνόμαστε σ’ αυτό το νησί. Δεν είναι και λίγο. Δεν χρειάζομαι πιο πολλούς. Τους ευχαριστώ. Τη νέα χρονιά ονειρεύεστε όσο το δυνατό περισσότερο. Και επειδή είναι παράδοση να μας αρέσουν τα παραδοσιακά τέτοια εποχή, ορίστε μερικά στο μπλογκ της Ελένης και δικά μου :

the lost village adventure Επιστροφή στον Λαγουδότοπο Τοπία και θέματα με μουσική ΌΠΙΣΘΕΝ ΗΡΈΜΑ Έλλειψη Συγκέντρωσης

Καλή Χρονιά! ❤

Happy 2015!

.
. . .
Saturday December 20, 2014
.
.
.
. . .

5 Σχόλια

Τοπία και θέματα με μουσική


.
..
Γεια σας
εννοείται ότι μαζεύουμε με ελιές και τέτοια όμως και η πνευματική εργασία έχει και τα καλά της γιατί με κάτι πρέπει να απασχολούμε το μυαλό μας. Η συγκομιδή της ελιάς, αν και ευχάριστη, είναι μονότονη και ώρες-ώρες γίνεται βαρετή. Έτσι βάλαμε ένα task πριν λίγο καιρό να βρούμε τι μουσική ταιριάζει με τα τοπία που μας περιβάλλουν, τα τοπία και τα θέματα της Ικαρίας. Κάπως έτσι είχε γίνει και με το …
..
..
Τέλος πάντων, για την επιλογή της μουσικής έγινε ολόκληρο brainstorming κι εγώ είχα ετοιμάσει για εδώ μια περισπούδαστη επιστημονική εισαγωγή αλλά την έσβησα όταν πελάγωσα, όπως λένε εδώ. Η ουσία είναι ότι η πλάστιγγα έκλινε τελικά υπέρ της παλιάς παραδοσιακής μουσικής. Αυτά, και πάμε στα βιντεάκια.
 

Στο πρώτο βίντεο που ετοίμασε ο Άγγελος από τον ΟΠΣ Ικαρίας, οι φωτογραφίες τοπίων είναι οι παλιές της Ελένης που δεν είναι πια στο Φλικρ. Η μουσική επένδυση είναι ένας συγκινητικός παλιός Καριώτικος χορός από δίσκο βινυλίου του 1960. Το δεύτερο βίντεο παίζει μερικές από τις πολύ γνωστές ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Χρήστου Μαλαχία. Η μουσική επένδυση είναι πάλι ο Καριώτικος χορός. αλλά ακόμα πιο παλιός, σε μια σειρά παραλλαγών, παιγμένων με λύρα. Είναι πολύ ωραίο άκουσμα και νομίζω πως είναι το πιο αγαπημένο μου. Αυτές ο μουσικές είναι αρχαίες και δυνατές σαν τα τοπία μας μάλιστα από μια εποχή που οι άνθρωποι είχαν απόλυτη σχέση και δέσιμο με το φυσικό χώρο τους.
  Εννοείται ότι και για τα δυο σας συστήνω full screen view. Τα στοιχεία και τα καθέκαστα των εικόνων και του ήχου θα τα βρείτε στα λινκς κάτω από τα βίντεο.


 

Καλή Θέαση κι Ακρόαση! 🙂
 

….

.

.
Σάββατο 8 Νοεμβρίου, 2014
.
.
….

4 Σχόλια

Up on the trees + Down on our knees


Picking Olives ~


respecting my namesake ~

Picking Olives 1 Picking Olives 2

Picking Olives 3

hard work ~

limited profit ~

Good sport ~

.
.

6 Σχόλια

Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό (# ανακαινισμένος αχυρώνας)


. . .
.
.

 angeloska | Flickr  Χαίρετε αναγνώστες αυτού του μπλογκ.

Με αφορμή τη παρακάτω φωτογραφία που ανέβασα στο Φλικρ, η οικοδέσποινα Νανά (to agrimi) με κάλεσε να ολοκληρώσω ένα μέρος της :-) συναρπαστικής :-) σειράς «Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό» ανακοινώνοντας ότι η ανακαίνιση του βοηθητικού κτίσματος (αχυρώνας) στο κτήμα μας στην Ικαρία τελείωσε επιτέλους μετά ένα χρόνο σκληρής δουλειάς, στίψιμο του μυαλού και πολλά έξοδα. Όμως τελικά τέλειωσε και ήδη ο χώρος χρησιμοποιείται ως αποθήκη, εργαστήριο, γραφείο, το καλοκαίρι φιλοξενούμε φίλους, ενώ επίσης το δίνουμε και ως AirBnB ^^’
.
. . .
.
Ready to Host, by angeloska | Flickr
.
. . .
.

Επί της ουσίας δεν αλλάξαμε τίποτα. Τόσο που απορεί κανείς που πήγαν τα λεφτά. Ωστόσο όλα άλλαξαν. Με την έννοια ότι τα όλα (μα όλα!) βγήκαν, ξαναφτιάχτηκαν, και ξαναμπήκαν στη θέση τους. Η μόνη «ξένη προσθήκη» ήταν τα κάγκελα (από απλή σωλήνα γαλβανιζέ) στη σκεπή, καθώς και το κλιματιστικό που το είχαμε από παλιά και δεν ξέραμε τι να το κάνουμε, και να που βρήκε τη θέση του. Αργότερα αν ίσως βάλουμε κότες, πολύ θα το εκτιμήσουν! :-)
.
. . .
.

Εδώ η προηγούμενη κατάσταση, φθινόπωρο 2009. Περιμένουμε τα δέντρα που ταλαιπωρήθηκαν με τις εργασίες να ξαναπετάξουν φυλλώματα
.
31sm 42sm
45sm 44sm
. . .
.
και διαμορφώνουμε τα πεζούλια και φτιάχνουμε κήπους.
.
photo
.

Στους ενδιαφερόμενους ευχόμεθα «και στα δικά σας»!
.
. . .
.
.
Χαιρετισμούς από Ικαρία.
.
.
UPDATE:
.
Περισσότερες φωτογραφίες από γύρω και μέσα
.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

.
.
. . .
.
Thursday May 1, 2012
.
.
Previous post: Noris Bania Fetos
.
. . .

5 Σχόλια

Noris Bania Fetos


... 


Ποολλές, πάαρα πολλές βδομάδες στην Ικαρία…

Ήρθε η άνοιξη πια και μετά τόσο κρύο χειμώνα,

φαίνεται σαν καλοκαίρι. Ara Noris Bania Fetos.

Noris Bania Fetos

Εξάλλου, λένε ότι…

... 

Τι άλλο να κάνεις; Οι πατάτες φυτεύτηκαν

κι οι λεμονιές είν’ εντάξει, αλλάζουν φύλλα, τον άλλο μήνα θ’ ανθίσουν.

Πλάκα έχουμε. Να η στέρνα για πότισμα μαζί κι η πισίνα με ντους.

Για βουνό για σε θάλασσα Pola Bania Fetos!

River pool in Ikaria to irrigate and to swim
. . .

8 Σχόλια

Παραδοσιακό Σπίτι στο χωριό (# οι πετράδες στη ρύμη)


.
….

Χαίρετε.

Συνεχίζοντας από τα προηγούμενα (ευχαριστώ, σεβαστή οικοδέσποινα), φτάνουμε πια στο τέλος αυτής της χωματο-λιθου-ργικής επιχείρησης. Τώρα τον πρώτο ρόλο έχει η πέτρα και οι τεχνίτες της, οι “πετράδες” ή “λιθοξόοι” αν το θέλετε αρχαϊστί.

yellow pink rough stones from the quarry unloaded on the foundation of the new lane

Στην πρώτη φωτό βλέπουμε τη ρύμη γυμνή “ταμπάνι” (θεμέλιο) και πάνω της ακουμπισμένες τεράστιες “πελεκανιές” πέτρες, γερές με καλές επιφάνειες σε απόχρωση κίτρινο ροζ. Προέρχονται από ένα νταμάρι στο Πέζι κοντά σ’ αυτήν την περιοχή.

ikaria's roks by languana

Στη δεύτερη φωτό οι πετράδες, αφού έχουν σπάσει τις πέτρες σε μικρότερα κομμάτια και τις έχουν πελεκήσει ώστε να εφαρμόζουν σωστά, τις κτίζουν στο ταμπάνι δεμένες μέσα σε ισχυρό τσιμεντοκονίαμα. Είναι Αλβανοί που ζουν μόνιμα στην Ικαρία και κάνουν αυτή τη δουλειά εδώ και αρκετά χρόνια. Κτίζουν 10 τετραγωνικά μέτρα περίπου τη μέρα.

The bottom of the lane has to be very strong. The Albanian work team cutting the stones and planting them in concrete.

Στην τρίτη φωτό φαίνεται το αποτέλεσμα της δουλειάς μετά από τέσσερις μέρες. Έχει βρέξει και φαίνεται πολύ ωραίο, έτσι δεν είναι;

The bottom part of the new large lane wet after rain.

Στην τέταρτη φωτό έχουν περάσει ακόμα δυο μέρες (μπετονιέρα, σφυρί, αλφάδι, μυστρί) και η καινούργια επίστρωση έχει σχεδόν τελειώσει. Στο βάθος δεξιά φαίνεται η είσοδος του κτήματος. Επίσης στα δεξιά κάτω από το δέντρο φαίνονται ακουμπισμένα “τσιμενταύλακα” που πήραμε από ένα παλιό υδραγωγείο, άχρηστο πια, που περνούσε μέσα από το κτήμα.

The top part of the new lane. On the right pieces of old water ducts that will be used to drain the water from the lane.

Εκείνο το παλιό υδραγωγείο ήταν κάτι σαν αυτό

photo

Αυτά τα παλιά τσιμενταύλακα αφού εφαρμοστούν και δεθούν, θα διοχετεύουν το νερά που έρχονται από το βουνό ώστε η νέα ρύμη να μένει πάντα στεγνή. Εκτός ότι είναι γερά και έχουν τις σωστές ακριβώς διαστάσεις, έχουν το αισθητικό πλεονέκτημα ότι το παλιωμένο τσιμέντο τους δένει απόλυτα με τη πέτρα της ρύμης. Φαίνονται σαν να είναι κι αυτά φτιαγμένα από πέτρα.

Θερμές ευχαριστίες στη σεβαστή οικοδέσποινα για την ωραία ιδέα!

Στην τελευταία φωτό βλέπουμε τη ρύμη όπως συνεχίζεται μετά την είσοδο του κτήματος. Είναι η παλιά ρύμη. Ξέρω, σας αρέσει, ρομαντικοί αναγνώστες. Τρως όμως κάτι τούμπες όταν περπατάς τον χειμώνα όταν οι φαγωμένες πέτρες είναι υγρές μετά τη βροχή! Τέλος πάντων, δεν θα την πειράξω. Μόνο θα την καθαρίσω από τα χώματα και τα χόρτα και καθώς τα νερά θα πηγαίνουν στο καινούριο υδραγωγείο πιστεύω ότι θα μένει στεγνή -όπως έμενε στεγνή και τα παλιά χρόνια όταν ήταν “κεντρική λεωφόρος” και την περπατούσε πολύς κόσμος.

The lane after the entrance of the property. It will remain as it is. Only a bit of cleaning and better draining so that it’s not slippery in winter.

Και μ’ αυτά τελειώσαμε με την επιχείρηση “Ρύμη -Ανακατασκευή για αυτοκίνητο». Υπήρξαν πολλές λεπτομέρειες και τεχνικές δυσκολίες που λύθηκαν τις οποίες δεν θα αναφέρω. Στο τέλος όλα πήγαν καλά. Το συνολικό κόστος ήταν γύρω στις 6000 ευρώ και το έργο διήρκεσε ένα μήνα περίπου. Ήταν πονοκέφαλος για μένα να σχεδιάσω και να συντονίσω την όλη επιχείρηση ώστε να μην γίνουν κακοτεχνίες και χωρίς να διαπραχθούν “βαρβαρότητες” ενάντια στη φύση και την παράδοση. Όμως ήμουν τυχερός που είχα εξαιρετικούς τεχνίτες, σύμβουλους και βοηθούς. Κι επίσης ότι έβαζα κι εγώ το χέρι μου παντού. Και είχα άμεση επαφή με το αντικείμενο. Αυτό ήταν το πιο σπουδαίο νομίζω.

Dirty hand

Όταν θέλει ο καιρός, η τύχη και η οικοδέσποινα, η επόμενη ανάρτηση θα αφορά την ανακατασκευή της παραδοσιακής σκεπής του σπιτιού. Είναι του… 1830!

An 1830 roof of pine planks and cypres beams. Walls of clay mixed with hay.

Θα τα πούμε σε ένα-δυο μήνες.

Γεια σας.

7 Σχόλια

Older Posts »