Posts Tagged warm-springs

Two Long Traveling Visitors

'Role the World' - Chris and Sara May's blog about their trip from Greece to India by bicycle
Hi, we are Chris and Sara-may and we are going to travel to India by bike! On our way we are going to make stops to work on farms and volunteer in different projects to help local people a hand and get a great experience and a bed and food in return.Hello
In March 2016 Chris and Sara-May passed from our island on their way from Greece to India by bicycle! Isn’t it amazing? I am sharing Aside from the adventure, the freedom, and to get in good shape for summer – just kidding-, we both crave to learn life through practice after years of studying. In order to get a deeper understanding in who we are and what we want. Biking long distances can get you in a meditative state and gets you to places you otherwise might never end up.with you the part of their blog ‘Role the World’ related to Ikaria. It was a great pleasure for me to assemble this entry. I wish these two long traveling visitors all the good luck from the bottom of my heart!



View of the Ikarian coast from the road

«Icaria turned out to be a whole different story. However the island is almost next to Mykonos it has a different climate and is therefore very foresty and has a lot of variety in the landscape. We could pick the food of the ground, and picked herbs like sage, rosemary, thyme, bay leaf, a camomille variety, malve, and vegetables like wild carrot for our dishes. But it is not only the climate that makes Icaria special. It is also the course of history that gave Icaria a special identity.»

1st night in Ikaria: camp in Fytema

«Icarian people did not had it easy in the course of history due to famines, the wars in the 1940s and constant piracy and Turkish occupation. These circumstances made them also innovative, brave and authentic. For example they destroyed their ports to protect themselves against pirates. Consequently this made them one of the best boat engineers in the Cyclades, because they needed to develop special trics to come on shore.»

Only Love

«In 1912 they also had their own revolution against the Turkish and declared independence for five months. These months they also had their own flag, national anthem, own stemps etc. However, they were occupied by Turkey again while the rest of Greece became a united country. During the Greek civil war (1946-1949) the exiled communists were send to the island which gave Icaria the nickname ‘the Red rock”.»

Idyllic camping spot in the mountains of Ikaria

«Anthony J. Papalas wrote an interesting book about the history of the island titled, «Rebels and Radicals». And somehow you can feel this identity when you wonder around the island. An island that for a long time did not have a lot of connections with the outside world, except for some trade with the neighbouring islands. In the 1970s the Greek government started to invest in the island to boost touristy industry. And however summer can be busy, Icaria remained under the radar of many tourists.»

«Icarian communities»

Campfire in Kiparissi beach north Ikaria

«The night we arrived it was rainy and stormy. We found a beach recommended by an Icarian we found through couchsurfing. Camping life started here, so we discovered that we had only a few tent pins and that our old tent was not waterproof. The tent got blown away almost two times, until we found an old building we could hide under. The next day was full of sunshine so we could dry our stuff and call our first contact: Lefteris from couchsurfing.»

Lefteris and Kaira

«Lefteris responded that we were welcome to stay at his house. We were very lucky to meet him and his girlfriend Irini and not only because we were save from story nights. After cycling some pretty challenging mountain Lefteris picked us up to bring us to a music jam session at his friends house. We arrived in a beautiful little cottage house. Niko the owner transformed four old walls into a cousy house filled with soul.»

Improvised fiesta gathering in Ikaria

«We were lucky to arrive that weekend because there were several fiestas before the Greek fasting period of 40 days. Friends gather together make delicious food, bring their own wine and their music instruments for some cousy evenings. We were offered some great food, wine and company. Thereby the music jam sessions with typical Greek instruments was amazing to experience.»

In the soup lab of our second couchsurfing hosts Lefteris and Irini (Icaria, Greece). Great people who showed us the nice icarian spirit with a lot of hospitality people.

«The night after we visited the second house where many people gathered and the table was filled with fava, the meat of their own pig, bulgur salads, rice, roasted bread, potatoes and of course local strong red wines. These fiesta gatherings were really amazing and we met many great people. We could stay three nights at Lefteris place. He showed us the area and Irini showed us her little soap factory. Which can be read here. We said goodbye and started our cycling journey around the island.»

Swimming in Seychelles beach in March.

«We camped at some amazing places. Also at the famous Seychelles beach with water so blue, you have to wear sunglasses. However at this beach we endured a very stormy night again where Sara was afraid we would get caught between the sea and the rocks. However everything turned out to be fine and we woke up at one of the most beautiful beaches of the islands.»

Camping at paradise but stormy “Seychelles” beach in south Icaria.

«During camping we built campfires and cook our vegetables with rice and bouillon: a delicious meal. We have breakfast with three different kind of fruits and oats. We need to stay healthy for the mountains we have to climb.»

Relaxing in the warm springs of Lefkada Ikaria in March.

«When we ask people to fill up our water we often get many treats. In ten days we cycled form north Icaria to south, to north again to pick up the forgotten phone at the post office and to south again where our ferry would leave. In the south we discovered the amazing hot springs: for free, nobody there, where you can chill in a hot bath in the sea.»

This cute lady invited us for pizza and shared her life story’s with us (Icaria, Greece).

«Near Agios Kerykos, the capital we met the 76-year old Helene in a dark street. A lonely lady who speaks English fluently because she lived and married in America for a while. She could not walk well but that did not keep her from giving us a tour and telling about her growing up on the island. A tough time. According to Helen the second world war was not such a bad period compared to the Greek civil war. And also the conservative climate and strict education made it hard for her, especially because she was an orphan. Her bad marriage with the American tha did not want to have children with an orthodox christian woman did not made it a lot easier afterwards.»

Windsafe camping spot in south Ikaria.

«She was so happy to meet us that she insisted to treat us ” the best pizza in Icaria”. We exchanged phone numbers and the next day we met Helene at restaurant Feloti. Where she told us she is a joker. She wants to make jokes all the time, but at night she cries in her bed she says. Being strucked by all kind of diseases like artritos. We enjoyed her stories so much and are very happy to meet this chatty and lively old lady in the dark streets of Icaria.»

We met this french guy in a old greek tavern with life music and shared food. He invited us for a night in his house (Icaria, Greece).

«In two days we managed to go from south to north to pick up our phone. It started to rain pretty bad and the way was longer than we imagined. However we did manage to see the Icarian carnaval parade in Evdilos. We contacted Yannis, a friend of Lefteris who saved us and took us on our last night to another fiesta with again great food, wine and people. A perfect goodbye to this special island. We could spend the night at a french guy we met a the party and after some nice breakfast we left for our way back to the other side of the island where we would leave by ferry to our third island: Chios.»

Additional pictures

a wonderful old lady who likes to gives cookies when blond strangers cycle in front of her house… (Icaria, Greece). Lefteris just started his own project with friends: He offers hiking tours and can tell about the islands and its ecological environment. Irini is a graduated sociologist. Since three years she moved from Athens to Icaria and is now busy with starting a soap business. Her hobby: making soaps got out of hand and she is now ready to start her Syneme soaps in shops. Syneme is Icarian slang for something like: if its meant to happen, it will happen. However it is very difficult to sell soaps without official papers. We were lucky to see her little working place next to the house where you can totally work in serenity with clean herbal smells. Couchsurfing at Lefteris place. With the supercute dog Kaira and a Rummikub session. Chris having breakfast in Seychelles beach. “Industrial style” in Icaria’s capital Ag. Kirikos.




People like Chris and Sara May who visited Ikaria:

In my blog: 'Jurgen the Nomad' In my blog: 'Adam, the wandering farmer and seed collector' In my blog: Two traveling marine scientists, Benjamin and Josephine, on a short holiday in Ikaria - photostory In Eleni's blog: 'Evan from Milwawkee Wisconsin USA rides his bicycle from Turkey to Greece and finds paradise in Ikaria'



⭐ ⭐ ⭐


Saturday, November 19 2016

Next post: «omnia magica»

Previous post: «Τι θα κάνουμε το φετινό χειμώνα»


5 Σχόλια

Adam, the wandering farmer and seed collector.

“Long live Local Seeds! Long live our agricultural diversity! Preserve our ability to survive on this earth and live in vibrant self relaint communities and cultures!!”
My Photo
Here is a few pieces from Adam’s blog «A Year of Search of Seeds and Hope!» concerning his visit (after India, Punjab, Italy, Thailand, Ethiopia, Peru, Greece) to… Ikaria!
Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer
Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer
Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer
Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer
Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer
Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer
Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer Greece - Ikaria island by forbesfarmer

View out my window in Ikaria

Greece – Ikaria island
Originally uploaded by forbesfarmer

Thermal pool in the sea in Ikaria!

Greece – Ikaria island
Originally uploaded by forbesfarmer

Amazing. Those of you who know me, know that hot springs rank closely behind seeds as my favorite thing in this world
Read More……

Posted by Adam Forbes at 7:50 AM 0 comments

Read More……

Posted by Adam Forbes at 7:49 AM 0 comments

Sunset over the Sea

After a hard days work on a small farm in Ikaria!

Greece – Ikaria island
Originally uploaded by forbesfarmer



My first three weeks in Greece were spent on the island of Ikaria. Some of you have heard about Ikaria because it was featured in the news (CNN, BBC, and National Geographic) recently as a place where local people live the longest. When I arrived to the island, a large film crew was just leaving. They are part of a project called The Blue Zones which studies humans’ longevity and the reasons why in some areas people can live much longer than average. The reports painted Ikaria as a very remote, undeveloped island, in which people still live connected to the land. Some of the reasons they gave for the people’s health are that the Ikarians eat many wild greens, make teas from wild herbs, are not rushed and stressed, work outside or walk a lot, eat a balanced diet of local foods, and have a strong sense of community. After hearing this on my first day I had high expectations for the island. However, in my first days I ate no wild greens, felt the people were not kind, and wondered sadly through empty farm fields now filled with weeds. The island did not seem remote or magical to me – it seemed developed and very modern after coming straight from the Andes. Villagers did not greet me with soup or a potato as I passed their house and instead often ignored me or grunted quietly. Part of my disappointment is because the Blue Zone story exaggerated a good deal to make the news and a large part is because I simply had trouble adjusting to life in another new culture and way of life. After so many transitions this year I know that each country or drastically different place throws my emotions for a loop, but there is nothing I can do to stop this.

While walking back from the store with my yogurt Elias spotted me in his truck. He was headed to feed the animals and do some work on his farm. There were language barriers and I wasn’t sure if he had forgotten our meeting or what. However, everything seems to work out better than I could have guessed. He showed me all the parts of his farm (which jutted out over the sparkling blue sea!). We picked some plants along the walk and I harvested a sack full of wild oregano for the restaurant. Life is about the moments – not the days and there are few moments as beautiful as picking oregano and thyme while gazing out at the blue sea, with the wind in my hair.

Elias didn’t have time to show me many more plants, so I offered to help him work. This took him by surprise, but we were soon hard at work- digging and preparing the small fields to plant. After work I was fed a Greek feast by his wife and they refused any money. The next day our work continued: cleaning pig pens and planting tomatoes. After a hard morning work his wife made a picnic lunch for me (two homemade cheeses, local bread, cucumber, tomato, and local olives). I ran up the river which ends at the sea next to their hotel and dunked my sweaty body in the cool water. I ate every bite of the delicious food and fell asleep in the shade next to a rushing river. Upon waking I swam again in the cool water and frolicked naked up the valley. In the evening I worked again with Elias. As the sun set majestically over the sea we looked back on our work and enjoyed Elias’s homemade wine. Life couldn’t get any better!

I spent a few days with Elias and his wife Thea – working, running up the river, and feeling the calming powers of the sea. When I went to leave they would not accept a cent for the hotel room or all the huge meals they had fed me. At this time I became convinced of the Greek hospitality which everyone speaks of. People like Thea, Uncle Yiannis, and the other locals who I met during this week showed me what Greece has to teach me. They told me stories of the time they spent in America and how they couldn’t stand the life there. They hated having to compete with their neighbors over houses and cars, they missed the relaxed Greek life with less pressure to constantly work, and they longed for a community like the one which exists here in Ikaria. They may not farm much anymore – but they all still make their own wine, oil, and often cheese. Nearly everyone has a vegetable garden. They know which wild plants can be eaten and many save the ancient seeds from their garden – which are adapted to the harsh, sea conditions. It is very different from the agrarian lives of Peru or Ethiopia, but has a lot to teach me nonetheless.


Posted by Adam Forbes at 8:32 AM

5 Σχόλια

Ραδιενεργές Βιταμίνες;


..Picture from my blog post 'Two long travelling visitors' - At the warm springs of Lefkada Ikaria in March

Μεταφράζω εδώ σχεδόν κατά λέξη το ρεπορτάζ του Νταν Μπιούτνερ, επικεφαλής ομάδας ερευνητών του National Geographic στην Ικαρία, σχετικά με την πιθανή θετική επίδραση που μπορεί να έχει το ραδόνιο στην αύξηση της υγείας και του προσδόκιμου ορίου ζωής του πληθυσμού του νησιού. Η άποψη είναι ριζοσπαστική, δεν είναι όμως χωρίς θεμελίωση γι’ αυτό και την δημοσιεύω. Έχει επίσης σημασία γενικότερα, καθώς στην Ελλάδα παντού υπάρχει ραδόνιο και ραδιούχες πηγές. Περισσότερα σχετικά με την έρευνα για τους παράγοντες μακροζωίας στις «Γαλάζιες Ζώνες» του πλανήτη θα βρείτε στο

«Μακάρι να μπορούσα να πω ότι ήμαστε οι πρώτοι που αποκαλύπτουμε την είδηση ότι η Ικαρία είναι από τους κυριότερους ίσως παγκοσμίως προορισμούς υγείας, όμως φοβάμαι πως μας έχουν προλάβει άλλοι προ πολλού -εδώ και τουλάχιστον δύο χιλιάδες χρόνια.
Από τουλάχιστον το 500 π.Χ. Ικαρία ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους ως τόπος ξανανιώματος και θεραπείας. Το κομβικό σημείο αυτής της παράδοσης υγείας το βρήκαμε στην νοτιοδυτική άκρη του νησιού, σε έναν οικισμό που λέγεται Θέρμα και στα περίφημα ραδιενεργά λουτρά που τον περιβάλλουν. Κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της έρευνας, η ομάδα μας επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στη διατροφή και τον τρόπο ζωής για να εξηγηθεί το γεγονός ότι οι άνθρωποι φτάνουν σε σε ηλικία 90 ετών σε υψηλότερα ποσοστά εδώ από σχεδόν οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Διερευνήσαμε τον ρόλο του σκοπού, της θρησκείας, ακόμη και τη σημασία που έχουν τα σύντομα διαλείμματα για ύπνο στη διάρκεια της ημέρας. Σήμερα, θα διερευνήσουμε τα διάσημα λουτρά της Ικαρίας για να δούμε αν ίσως συνεισφέρουν ως παράγοντας υγείας για τις 10.000 ακμαίες ψυχές που ζουν σ ‘αυτό το νησί.»


Ikaria Nan warm pool..


«Κατά πρώτον, τα λουτρά συγκεντρώνονται μόνο στη νοτιοδυτική γωνιά του νησιού, κοντά στην πόλη ‘Αγιος Κήρυκος. Προς τα ανατολικά, νερά με φυσαλίδες που αχνίζουν ξεπηδούν από το έδαφος σε μια σειρά από σπήλαια γεμάτα ατμούς. Ντόπιοι επιχειρηματίες έχουν κλείσει αυτά τα σπήλαια και έχουν εμπορευματοποιήσει τα νερά, έτσι για λίγα δολάρια, μπορείτε να μπείτε, να καθήσετε και να τυλιχτείτε με «θεραπευτικές» αναθυμιάσεις.»



«Ακριβώς δυτικά της πόλης, όσοι έχουν το θάρρος να κατέβουν το απότομο στριφογυριστό μονοπάτι σ’ έναν επισφαλή γκρεμό, μπορούν να λουστούν δωρεάν στο σημείο όπου η βραχώδης ακτή συναντά τα γαλάζια στο χρώμα του κοβάλτιου νερά του Αιγαίου. Ένα ημικύκλιο από ογκόλιθους περικλείει μια μικρή πισίνα, όπου το ζεστό μεταλλικό νερό αναμειγνύεται με το κρύο νερό της θάλασσας δημιουργώντας ένα χλιαρό μπάνιο.»ikaria 051 by raposa7.




«Όπως έγραψε ο Δρ Αντώνης Παπαλάς στο βιβλίο του «Αρχαία Ικαρία», οι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι επισκέπτες να καταγράφονται στα λουτρά. Πίστευαν ότι τα ύδατα αυτά ανακούφιζαν τους πόνους και θεράπευαν τη μερική παράλυση. Σήμερα, προσελκύουν κυρίως άτομα που υποφέρουν από ρευματισμούς, αρθρίτιδα και δερματικές παθήσεις. Εμείς πήραμε συνέντευξη από έναν ορθοπεδικό στο νησί ο οποίος μας ανέφερε εκατοντάδες περιπτώσεις ασθενών που βρήκαν ανακούφιση από τους πόνους των οστών και των αρθρώσεων. (Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι μια θεραπεύτρια που χρησιμοποιεί παραδοσιακά φάρμακα της Ανατολής μου έστειλε email στο οποίο ισχυρίζεται ότι διαδοχικά συνεχόμενες λούσεις διαποτισμού την θεράπευσαν από πολλές μορφές καρκίνου και όγκους και βελτίωσαν την όρασή της.) Αλλά, βεβαίως, το μεγάλο ερώτημα είναι:
Έχουν τα λουτρά κάποια σχέση με τη μακροζωία στην Ικαρία;
Το ραδόνιο είναι το βασικό συστατικό σε αυτά τα λουτρά. Το ραδόνιο είναι ένα άκρως επικίνδυνο ραδιενεργό στοιχείο που εκπέμπεται συνεχώς από τη γη. Όταν εισπνέεται, μπορεί να διεισδύσει στην εσωτερική επιφάνεια του πνεύμονα και «ιονίζει» τα κύτταρα -ανακατεύοντας ουσιαστικά τον κώδικα του DNA και δυνητικά προκαλώντας καρκίνο. Πράγματι, το ραδόνιο είναι η δεύτερη κύρια αιτία καρκίνου του πνεύμονα στις ΗΠΑ. Το ραδόνιο δεν αναδίδεται μόνο από τα λουτρά αλλά και από ολόκληρο το νησί. Στο βορειοανατολικό τμήμα της Ικαρίας πολλά σχολεία και σπίτια ερευνήθηκαν για ραδόνιο και σε όλες τις δοκιphotoμές αναφέρθηκαν υψηλά επίπεδα έκθεσης.»


«Πώς θα μπορούσαν τα υψηλά επίπεδα ραδονίου να εξηγήσουν τη μακροζωία;
Κάποιες δημοσιεύσεις στο Περιοδικό της Βρετανικής Ραδιολογίας (Τεύχος 78, 2005), υποστηρίζουν ότι η συνεχής έκθεση σε χαμηλά επίπεδα ακτινοβολίας μπορεί όντως να βοηθήσει στην επιδιόρθωση του DNA μέσα από μια διαδικασία που ονομάζεται radiation hormesis. Η εξήγηση είναι περίπλοκη, αλλά ουσιαστικά είναι κάτι ανάλογο με τον τρόπο που τα ιχνοστοιχεία που βρίσκονται στον οργανισμό μας (χαλκός, ψευδάργυρος, σελήνιο, κ.α.) σε naked in warm pool Ikariaμικρή ποσότητα μας κάνουν καλό, ενώ θα ήταν τοξικά σε υψηλές δόσεις.»


«Έτσι, αν οι Ικαριώτες λαμβάνουν συνεχώς μικρές δόσεις ραδονίου χαμηλού επιπέδου ακτινοβολίας, θα μπορούσε αυτό να εξηγήσει το υγιέστερο DNA τους;
Οι πιο πολλοί πυρηνικοί επιστήμονες θα έλεγαν ότι όχι, η ακτινοβολία ασχέτως επιπέδου είναι κάτι κακό. Όμως ποτέ δεν ξέρει κανείς. Για πολλά χρόνια, οι σοφοί πίστευαν ότι η γη ήταν επίπεδη.»

«Ζήστε Πλατιά,»



Δεν ξέρω τι να πω. Κι όμως αυτή η θεωρία κάπου στέκει. Πλάκα-πλάκα μήπως ισχύει η βασική αρχή του «ζην επικινδύνως»; «Όποιος ζήσει, θα ζήσει πιο πολύ»; Κάτι ξέρω εγώ γι’ αυτό;



Thursday April 30, 2009 - 01:04pm (EEST)
Next Post: The Answer to How is Yes!
Previous Post: Spring Clean



(15 total)

Ο Νταν είναι «γάτα με πέταλα». Απίστευτος πολύπλευρος τύπος. Κι οι δυο ήμαστε στην επικίνδυνη ηλικία. Αν ζήσουμε, θα ζήσουμε!
Κατά τα άλλα η θεωρία έχει βάση. Κάτι τέτοιο είχε γράψει στη δεκαετία του 1950 ένας δημοσιογράφος ονόματι Παναγής Λεωτσάκος στο βιβλίο «Ικαρία το Νησί του Ραδίου» ότι ο βομβαρδισμός με ιόντα ραδονίου είναι αναζωογονητικός. Αργότερα βέβαια θάφτηκε το θέμα μέσα στην γενική αντίδραση για τα πυρηνικά.

Thursday April 30, 2009 - 09:41pm (EEST)

Ποτε δεν φοβηθηκα το ραδονιο. Η γιαγια μου ειχε μανια να αεριζει τα δωματια πολλες ωρες καθε πρωι κι πηρα κι εγω τη συνηθεια. Οξυγονο και παλι οξυγονο. Κι αυτο δηλητηριο δεν ειναι; Δεν σκουριαζει τα σιδερα; Κι ομως μ’ αυτο εμεις ζουμε.

Friday May 1, 2009 - 01:34am (PDT)

Δεν είμαι σε θέση να ελέγξω επιστημονικά το άρθρο, δεν είναι της ειδικότητάς μου. Εμπειρικά πάντως έχω να πω το εξής:

Είμαι υπερθυροειδική και πριν κατέβω για διακοπές στην Ικαρία οι θυρορμόνες μου ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Στην Ικαρία «ξεχνούσα» να πάρω τα χάπια μου, γιατί ένοιωθα καλά. Ξαναπήγα για εξετάσεις και ήταν σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα. Λίγο καιρό αργότερα υποτροπίασα πάλι, οπότε ξανάρχισα την αγωγή. Το πιθανότερο να ήταν συμπτωματικό, αλλά από τις συμπτώσεις που σε κάνουν να στέκεσαι και να λες «ρε, λες;»

Saturday May 2, 2009 - 09:21pm (CEST)

Eleni (Alien): α ετσι εξηγουνται λοιπον τα υπεροχα ματια σου, «καυτα γκαζια» σου και τα …κρακερακια!

Sunday May 3, 2009 - 01:46am (PDT)

Ενδιαφέρον αυτό που λέει η Άλιεν. ‘Εχω ένα φίλο Ικαριώτη με υπερθυροειδισμό. Ζει και δουλεύει στην Αθήνα σε μια χαλαρή δουλειά και όμως ταλαιπωρείται πολύ από τον θυρεοειδή του. Όταν καταφτάνει Ικαρία είναι ένας άνθρωπος και όταν είναι για να φύγει είναι ένας άλλος. Έχει «μαλακώσει».

Σκέφτομαι και τις γυναίκες. Πόσες ξέρω που έχουν θυρεοειδή, το πιο συνηθισμένο σε όλη τη Μεσόγειο. Νομίζω ότι είναι γενετικό. Στην Ικαρία είναι περίπου το ίδιο ποσοστό, όμως αναλογικά ελάχιστες περιπτώσεις ξέρω που παίρνουν φάρμακα ή έχουν κάνει μερική ή ολική αφαίρεση του αδένα.

Εγώ είμαι ή μάλλον ήμουν υποτασικός. Γιατρέ, Νανά, τι έχεις να πεις που δεν είμαι πια;

Sunday May 3, 2009 - 09:49pm (EEST)

Yποτασικός, φυσικά! ~☺~

Monday May 4, 2009 - 12:43am (CEST)

Τι τιμή! Η ηγουμένη Άλιεν σχολίασε το άρθρο μου!

Monday May 4, 2009 - 11:18am (EEST)

Δεν είμαι γιατρός. Είμαι «ψαχούλι» (= ερασιτέχνις ερευνήτρια) και σας επισημαίνω ότι το ραδόνιο είναι κατά πρώτο και κύριο λόγο «ευγενές αέριο» (όπως το νέον, το ξένον και το ήλιον) με υψηλή πτητικότητα, όπως επίσης σαν όλα τα ευγενή χημικά στοιχεία, δεν αντιδρά ούτε αναμιγνύεται με κανένα άλλο χημικό στοιχείο. «Δεν κάνει παρέα με κανένα» -να το πω έτσι. Σχηματίζει μικροσκοπικές μοριακού μεγέθους φυσαλίδες που λόγω τη μεγάλης κινητικότητας και πτηρικότητάς τους διαπερνούν τα πάντα, το νερό, τα πετρώματα, τον οργανισμό ζώων και φυτών και … που πάει; Πάει στον ουρανό, στη στρατόσφαιρα!
Διαπερνώντας το σώμα μας, το μυαλό μας, τους αδένες, τα αιμοφ. αγγεία μας φυσικά προκαλεί διαστολή, το οποίο δημιουργεί (ναι!) ένα συναίσθημα ευεξίας και ευφορίας.
(π.χ. έχετε εισπνεύσει ήλιο και να σας πιάσουν τρελά γέλια; ε κάτι τέτοιο είναι αλλά όχι σε τόσο ακραία μορφή -αχχαχχαοουχα χααχιι- γιατί με το ήλιο μπορεί και να σταματήσει η καρδιά σου από τους σπασμούς)

Έτσι το ραδόνιο διαλύει θρόμβους, άλατα στις αρθρώσεις και χίλιες δυο συσωρευμένες μαλακίες στον οργανισμό, τόσο που παλιά λέγανε να μην κάνεις πολλές ώρες μπάνιο σε ραδονιούχα νερά γιατί γίνεσαι high και ζαβλακώνεσαι, και άμα το παρακάνεις, μπορεί να πάθεις «αντίστροφο εγκεφαλικό» -να κάψεις ασφάλειες απο υπερβολική αιμάτωση του εγκεφάλου λόγω του υπερβολικά καλού καθαρισμού που κάνουν οι φυσαλίδες ραδονίου στα τριχοειδή αιμοφόρα αγγεία.
Με το κατακλυσμό από φάρμακα αυτές

Monday May 4, 2009 - 11:38am (EEST)

Με το σύγχρονο κατακλυσμό από φάρμακα αυτές οι παλιές (φτηνές!) Θεραπείες υποβαθμίστηκαν και θα είχαν κιόλας ξεχαστεί, αλλά ευτυχώς πάντα μας αρέσει το «χαμάμ» και το να κάνουμε μπάνιο σε θερμά νερά στο ύπαιθρο ή σε κλειστές πισίνες με παρέα.
Το ραδόνιο κατηγορήθηκε ως «ραδιενεργό». Το οποίο όμως είναι ένα ερώτημα. Είναι μεν ισότοπο του ραδίου, όμως δεν είναι στερεό και δεν εναποτίθεται όπως το ράδιο. Είναι «γρήγορο αέριο» με ελάχιστη ως μηδαμινή ακτινοβολία.


π.χ. σε μια σπηλιά ή σε ένα δωμάτιο που δεν αερίζεται. Τότε αντί να φεύγει να παει στον ουρανό (τι κάνει εκεί είναι άλλο ζήτημα) κλωθογυρίζει, το αναπνέουμε και ρουφάμε την ναι μεν ελάχιστότατη ακτινοβολία του η οποία μετά από μήνες και χρόνια μπορεί να προκαλέσει επικίνδυνες μεταλλάξεις στα κύταρρα -δηλ. καρκίνο.

Επομένως, ζήτω τα ραδονιούχα νερά και τα υπαίθρια ακόμα πιο καλά.
Κάτω τα κλειστά δωμάτια!
Κάτω τα κλειστά μυαλά!

Monday May 4, 2009 - 11:55am (EEST)

Γιατρέ μου!..

Monday May 4, 2009 - 09:09pm (EEST)

Μπραβο αγριμι μας!
Δε μας λες πως μπορουμε να εμπορευτουμε αυτο το αεριο; Μπαινει σε φιαλες; Μου στελνεις ενα καφασι με μια 12αδα;


Tuesday May 5, 2009 - 10:59am (PDT)

Παιδιά, γεια σας!

Έχει συνέχεια. Από το χθεσινό ΒΗΜΑ:

Wednesday May 6, 2009 - 09:08am (CEST)

Μικρός ο κόσμος. Τον Βέλγο τον Μισέλ Πουλέν με τη φοφερή ατάκα («they take their time to die, so they live longer!») τον ξέρει η Εlleνη,

Dan & Michel by Romain Legrand

Τον Χαραλάμπους από το Βήμα τον ξέρω κι εγώ και τόσοι άλλοι. Όλο στην Ικαρία τριγυρίζει…

tango sto panigiri II

Τα περί του ατυχήματος πολύ σωστά. Πολύ ωραία στην Ικαρία αλλά άμα φάω πουθενά τα μούτρα μου …κλάφτα Χαραλάμπους…

Wednesday May 6, 2009 - 08:55pm (EEST)

Αντιγράφω από το άρθρο «Ικαρία – Στα ίχνη της μακροζωίας» του Δημήτρη Χαραλάμπους στο BHMagazino, τεύχος 446, 3/5/09

Αφού ο Χαραλάμπους περιγράφει τα τρεχούμενα, κλείνει ως εξής:

«Μακροβιότητα και τύχη, σε ένα νησί που ζει μονάχο και ξεχασμένο, «κατά λάθος». Ο Μανώλης Ταμπακάκης, ελληνοαμερικανός εικονολήπτης του CNN, κατά τη διάρκεια γυρίσματος στα Θερμά Ικαρίας και στην προσπάθειά του να πάρει το καλύτερο πλάνο έχασε την ισορροπία του, έπεσε από βράχο ύψους τριών μέτρων και τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι. Παθολόγος και Ωτορινολαρυγγολόγος στο νοσοκομείο του Αγίου Κήρυκου του παρείχαν τις πρώτες βοήθειες. Αξονικός τομογράφος δεν υπάρχει και η μεταφορά του κρίθηκε επιτακτική. Κινητοποιήθηκαν το CNN, η αμερικανική πρεσβεία και τέσσερα υπουργεία για τη διαμετακόμισή του στην Αθήνα. Με ένα C130, πέντε (!) ώρες μετά το ατύχημα, εισαγόταν σε αθηναϊκό νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται ακόμη.

Οκτώ χιλιάδες ψυχές τον χειμώνα και πολλαπλάσιες το καλοκαίρι, αφημένες στην τύχη τους από το κράτος κάθε κομματικής απόχρωσης. Αν ο άτυχος Μανώλης ήταν ένας ταπεινός Ικαριώτης, ντόπιος και εν δυνάμει αιωνόβιος, ίσως πέθαινε αβοήθητος πριν την ώρα του. Ισως πάλι έβγαινε ανεπανόρθωτα λαβωμένος από κάποιο δωμάτιο του νοσοκομείου του Αγίου Κήρυκου, περιμένοντας τον τομογράφο, τη μονάδα αυξημένης φροντίδας, τον ειδικευμένο γιατρό, το καράβι, το ελικόπτερο, το θαύμα.

Αν υπάρχει ένα δίδαγμα από την επίσκεψη του «National Geographic» και του CNN στο νησί του Ικάρου και τη μεγάλη έρευνα για τη μακροβιότητα, αυτό είναι τα θλιμμένα λόγια του Ηλία, μόλις το τηλέφωνο στη «Θέα» χτύπησε και τα νέα της ασφαλούς μεταφοράς του Μανώλη έφτασαν, χαρίζοντας ένα πικρό χαμόγελο: «Ζούμε πολύ και μάλλον κατά τύχη».

Λοιπόν, η λύση εδώ και τώρα. Όποιος πέσει και κτυπήσει, αρρωστήσει (κούφια η ώρα), γεννήσει στην Ικαρία, κατευθείαν τηλεφωνάκι στο CNN!

Wednesday May 6, 2009 - 09:32pm (EEST)

Κάνε σωστή τη δουλειά και δώσε το τηλέφωνο!

Thursday May 7, 2009 - 01:38pm (EEST)


2 Σχόλια



Ikaria Nan warm pool


Εξερευνώντας την ακτογραμμή, ξαφνικά … ανακαλύψαμε μια θερμοπηγή!..

Naked in warm pool Ikaria

As we were exploring the coastline, all of a sudden we discovered …
a warm spring in the sea!



(~τα tsi-mpou-ria αναβάλλονται~)


(~μη χάσετε το comment του Άπιστου Θωμά από κάτω~)
(~σπάνια μιλάει αυτό το παιδί, αλλά όταν μιλάει…~)


Sunday July 8, 2007 - 09:04pm (EEST)
Next Post: Shhh...
Previous Post: OFF THE RECORD #2


(2 total)

Καμιά φορά ρωτάνε διάφοροι ποιος είναι ο λόγος που γράφει η Νανά που πάει, τι κάνει, γιατί αποκαλύπτει μυστικά. Δεν θα ‘πρεπε, λένε, γιατί θα πλακώσει ο τουρισμός και η οικοδόμηση και «θα χαλάσει το μέρος». Δεν μας χέ…** -:) Ego ο Άπιστος Θωμάς έχω να πω:
(Uno) Όλα τα μέρη είναι «χαλασμένα». Ελάχιστα πράγματα έχουν απομείνει από το παλιό αγροτικό παρελθόν.
(Due) Τουρισμός, μεταφορές και οικοδομή είναι τεράστιες βιομηχανίες και βρίσκονται παντού στον πλανήτη –σύντομα και στο διάστημα. Αδύνατον να τις αποφύγει κανείς.
(Tre)το ζήτημα είναι να αποκαλύψεις <> ένα μέρος μήπως και <> και κάνεις να έρθει ο <> κόσμος και όχι ο <> κόσμος. Που θα κάνει τα <> πράγματα και όχι τα <>.
Sunday July 8, 2007 - 09:05pm (EEST)
(Πέμπτη 30 Απριλίου 2009)
 Συνιστώ βομβαρδισμό με ιόντα ραδονίου τα οποία διαπερνουν κτλ.
Thursday April 30, 2009 - 09:44pm (EEST)