Posts Tagged trails

Hiking in Ikaria? Follow the orange dots.


____


__

.
I have a friend fireman (they also do salvage and recovery) who takes pleasure in telling me stories about hikers wounded or lost in impossible places around the island, hikers who were found and saved by the local rescue teams. When, my friend said, the rescuers asked the unfortunate hikers how they got to that place, they took out and showed them standard maps with various trails marked on them.
.
Only that, though the lines on those maps were very convincing, the trails themselves weren’t visible or did not exist at all. The hikers found themselves following abstract lines drawn by somebody on a piece of paper, whereas there was nothing on the ground; no signs, no marks. Just bushes and rocks. And the inevidable and very perplexing goat trails.
.
Cases of lost and distressed hikers are few in Ikaria, however, as more and more maps come about showing -besides motor roads- (…) «hiking trails» (…), I am obliged to warn every hiker of Ikaria to mistrust these publications and to not venture outside the marked paths.
.
A hiking route marked in orange (or other) is a route that takes you somewhere. And most importantly, when you are tired, it’s a route that takes you back home.
.
Notice, for example, in this group of photos the hikers cross jungled forests and steep cliffs one after the other. It’s hot and they often loose they way. But they are young and they are from the island so they don’t care.

But YOU STRANGER don’t ride on the Ikarian cliffs just because a map tells you so. Don’t ride, if you see no marking.
.


.
.

.

.

.

.

.

.

.

.
.
Wednesday December 11, 2011
.
.
.
.

3 Σχόλια

3 (+1) Πεζοπορικές Προτάσεις για το Καλοκαίρι


 

Μια ευγενική προσφορά του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας και εμού του αγριμιού προσωπικά. Βοήθησα να τσεκαριστούν αυτές οι διαδρομές και να συνταχτούν οι τελικές προτάσεις. Χαίρομαι που το αναρτώ. Πάει πολύ καιρός που δεν είχα στο μπλογκ μου κάτι συγκεκριμένο για τεράστια περπατήματα με χάρτες κλπ. Αν πάτε Ικαρία, τις περπατήσετε και βλαστημήσετε, ελάτε να με βρίσετε εδώ. Δεν θα σβήσω τα σχόλιά σας!

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞


Μεγαλώνουμε τις διακοπές μας στην Ικαρία περπατώντας

Λέγεται συχνά ότι ο τουρισμός βουνού ή οικοτουρισμός επιμηκύνει την τουριστική περίοδο. Αυτό είναι σωστό. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι και για τους ίδιους τους περιπατητές οι μέρες ή οι ώρες που περνάμε στο βουνό «επιμηκύνονται» και εκ των υστέρων φαντάζουν μεγαλύτερες και περισσότερες. Η άμεση συνεχής επαφή με τη φύση, οι εναλλαγές, οι δυσκολίες, η σωματική δραστηριότητα, διευρύνουν την συνείδηση “διαστέλλοντας τον χρόνο”, ενώ το πρωινό ξύπνημα (χωρίς αυτό δυστυχώς δεν νοείται “βουνό”) σε καιρό διακοπών (ειδικά στην Ικαρία), εφόσον πετύχει (βλέπε Συμβουλές), προϊδεάζει ότι όσα θα φέρει η μέρα θα είναι όμορφα και εύκολα, αφού το χειρότερο, δηλαδή το πρωινό ξύπνημα, έχει συμβεί και έχει ξεπεραστεί…
 ☺☻☺☻☺☻☺☻☺

 

Εδώ λοιπόν προτείνουμε Τρεις (+1) Πεζοπορικές Περιπέτειες ειδικά για το καλοκαίρι (δηλ. με μπάνιο στη θάλασσα) οι οποίες, ελπίζουμε, θα δημιουργήσουν την αίσθηση ότι οι φετινές διακοπές “έγιναν μεγαλύτερες”, καλύτερες, πλουσιότερες. Εκτός από τη δυνατότητα μπάνιου, η επιλογή έγινε με κριτήρια: α) τη μεγαλύτερη δυνατή εναλλαγή τοπίων, β) σκιά, δέντρα, νερό, γ) τη δυνατότητα διανυκτέρευσης, και κυριότερα, δ) την καλή σήμανση, αν όχι όλων των διαδρομών, τουλάχιστον σημαντικών τμημάτων τους.

1η Μεγάλη Κυκλική
(Αμμούδια – Μαγγανίτης – Καρκινάγρι – Αμμούδια)
photo

(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

 

Ξεκινάμε από το οροπέδιο “Αμμούδια” πάνω από τις Ράχες. Εκεί κάπου (π.χ. στο “Σπιτάκι της Μαμής”) αφήνουμε το αυτοκίνητο (*) και ακολουθούμε το σημαδεμένο μονοπάτι με νότια κατεύθυνση, προς Μαγγανίτη όπου θα φτάσουμε μετά από 3,5 ώρες περίπου. Θα είναι μεσημέρι, οπότε, αν είναι μέρα που έχει καραβάκι για Καρκινάγρι (έχουμε ρωτήσει προηγουμένως το Λιμεναρχείο Αγίου Κηρύκου), κατεβαίνουμε στο λιμανάκι, κάνουμε μια βουτιά στη θάλασσα και επιβιβαζόμαστε. Αν όχι, περνάμε τη μέρα στις ακτές του Μαγγανίτη (μεταξύ Σεϋχελλών και Δάσους), διανυκτερεύουμε και παίρνουμε το καραβάκι για το Καρκινάγρι την επόμενη μέρα.

Φτασμένοι στο Καρκινάγρι, δεν τρώμε βαριά. Η απογευματινή βόλτα στο μονοπάτι για τη Μαύρη είναι must. Ξεκινώντας από τις “Αλυκές”, το παλιό “Μονοπάτι των Φαροφυλάκων” ελίσσεται παραλιακά, όμως δεν φτάνει όπως άλλοτε μέχρι το super highlight της Ικαρίας – το Φάρο του Κάβο Πάπα. Δυστυχώς μετά τη Μαύρη τα περάσματα είναι κλεισμένα με σύρματα.

Η νύχτα θα περάσει στο Καρκινάγρι. Την άλλη μέρα προβλέπεται ανάβαση στον Άγιο Ισίδωρο. Το μονοπάτι αρχίζει λίγο πιο πέρα από τον Άγιο Νικόλαο, στον δρόμο για Τραπάλου. Είναι ένα τσιμεντένιο δρομάκι που ανεβαίνει αριστερά. Προσοχή: Ξεκίνημα πρωί και όχι το μεσημέρι, γιατί η ανηφορική διαδρομή έχει δυτικό προσανατολισμό και ψήνεται στον απογευματινό ήλιο.

Άγιος Ισίδωρος. Φιλόξενο καταφύγιο κάτω από τις κορυφές της Προβατοκεφάλας και της Μέλισσας, όπου αν θέλουμε, μπορούμε να διανυκτερεύσουμε. Ωστόσο, όσοι “τα έχουν βαρεθεί όλα αυτά” μπορούν να πάρουν τον αμαξιτό για τις Ράχες. Εμάς, μας περιμένει η (μερική) διάσχιση της κορυφογραμμής. Το σηματοδοτημένο μονοπάτι ξεκινά έξω από την πόρτα του μοναστηριού και ανεβαίνει σχετικά ομαλά μέχρι τα 1000 μέτρα, διασχίζοντας βραχώδη οροπέδια. Αν έχει σύννεφα κι ομίχλη χρειάζεται προσοχή γιατί προς το νότιο μέρος ανοίγονται βάραθρα. Βαδίζοντας, προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις δύο βουνοκορφές. Καθώς οι βορινές πλαγιές τους είναι σχεδόν επίπεδες, τις αναγνωρίζουμε μόνο από τα γνωστά κολονάκια της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού.

Βρισκόμαστε στο “μονοπάτι της οροσειράς” που απλώνεται από άκρη σε άκρη της Ικαρίας (οι ορειβάτες το ονομάζουν Transikarian trail ή Ridge walk) και κατευθυνόμαστε σταθερά ανατολικά μέσα από μια “πετραία έρημο” προς το μεγάλο οροπέδιο “Εριφή” όπου υπάρχει ακόμα βλάστηση (συστάδες πρίνων και κράταιγων). Το μονοπάτι γίνεται χωματόδρομος ο οποίος σε λίγο διασχίζει μια μεγάλη πετρόχτιστη μάντρα. Στο σημείο εκείνο υπάρχει πινακίδα “Προς Σελίνι – Ρυάκα”. Αν υπάρχουν δυνάμεις, αξίζει μια βόλτα μιάμιση ώρας περίπου (πήγαινε-έλα). Αν δεν είναι προχωρημένο καλοκαίρι, ο ψηλός καταρράκτης και η λίμνη μπορεί να έχουν ακόμα νερό.

Από την Εριφή για τα Αμμούδια άλλοι ακολουθούν το δρόμο (“ποδηλατόδρομος…”) και άλλοι τις γιδόστρατες μέσα από ρεικότοπους στο χείλος των γκρεμών. Τέλος διαδρομής. Καλή μας τύχη!

(*) Εννοείται ότι μπορεί κανείς να ανέβει στα Αμμούδια με τα πόδια από τον Χριστό Ραχών, ακολουθώντας τη σήμανση και με οδηγό το χάρτη “Γύρος των Ραχών με τα Πόδια” (εκδ. 2005). Ωστόσο, καλύτερα να πάει κάνεις εκεί πάνω με αυτοκίνητο ή μηχανή για οικονομία χρόνου, ειδικά αν πρέπει να προλάβει το καραβάκι για Καρκινάγρι το μεσημέρι.

2η Μακρά Μονοήμερη
 Ράχες – Περαμεριά – Κάμπος – Εύδηλος
(“Μονοπάτι των Ξωτικών” ή “Μονοπάτι των Δύο Μοναστηριών”)
photo

(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

Τυπικά η διαδρομή ξεκινά από την πλατεία του Χριστού Ραχών (πιθανόν εξυπηρετεί κάποιο πρωινό λεωφορείο), αλλά για οικονομία χρόνου μπορεί κανείς να ξεκινήσει από το “Μικρό Φράγμα” στην περιοχή της Μονής Ευαγγελίστριας Μουντέ. Από τον Χριστό στου Μουντέ ο πεζοπόρος ακολουθεί “τα πατουσάκια”, δηλ. το σηματοδοτημένο μονοπάτι “Γύρος των Ραχών με τα Πόδια”. (Αν επιλέξετε “τα πατουσάκια”, επισκεφθείτε οπωσδήποτε τον “Νερόμυλο Σπανέδων” στον Χάρακα ποταμό ο οποίος έχει αναπαλαιωθεί με χρήματα του πανηγυριού του Χριστού.)
Το Μονοπάτι των Ξωτικών είναι μια απ’ τις πολλές προεκτάσεις του Γύρου των Ραχών που δεν περιλαμβάνονται στην παρούσα (ήδη υπό εξάντληση) έκδοση του χάρτη. Ξεκινά στην ανατολική όχθη του κάτω μικρού Φράγματος όπου υπάρχει πινακίδα. Ακολουθούμε προσεκτικά την σήμανση που μας οδηγεί σε αγροτικό δρόμο ο οποίος μετά αρκετή ώρα καταλήγει στους Λαψαχάδες, πάνω από την εκκλησία του Αγίου Μάρκου, σε μια συνοικία,που ονομάζεται “Πλατέδες”. Κόβουμε αριστερά σε ένα δρομάκι και σε λίγο μπαίνουμε λοξά σε μονοπάτι. Είναι μια περιοχή (πιο κάτω από τις “ερήμους των κατσικιών” και πιο πάνω από τους σημερινούς οικισμούς) άλλοτε κατοικημένη και καλλιεργημένη, που τώρα όμως έχει καταληφθεί από πλούσια κι άγρια βλάστηση – εξ ου και το όνομα “Μονοπάτι των Ξωτικών” που της έδωσαν οι πεζοπόροι.

Το μονοπάτι γίνεται δρόμος που γίνεται πάλι μονοπάτι κ.ο.κ. ώσπου φτάνουμε στη Μονή Θεοκτίστης από την ανατολική δασώδη πλευρά πίσω από το χωριό Πηγή. Αφού παρ’ ελπίδα βρούμε και φάμε λουκουμάδες, ξαναπιάνουμε το μονοπάτι που αρχίζει ακριβώς δίπλα στη Θεοσκέπαστη (το γνωστό μανιταροειδή βράχο με το εκκλησάκι), διασχίζουμε ένα ρουμάνι και βγαίνουμε στο δρόμο του χωριού στη θέση “Αγία Ματρόνα”. Το μονοπάτι κατηφορίζει ακριβώς πίσω από το κτίριο του Συνεταιρισμού. Ήταν (και είναι ακόμα) μία υπέροχη πετρόκτιστη ρύμη σκεπασμένη από δρυς (και βάτους…) που μας οδηγεί στην συνοικία Κέρος του Κάμπου και αργότερα στην πλατεία του χωριού. Ξαφνικά τότε η διαδρομή γίνεται “αρχαιολογική” καθώς ανεβαίνει στην ιστορική Αγία Ειρήνη, περνά δίπλα από το Μουσείο και πιο πέρα από “Τα Παλάτια”, δηλ. το Ρωμαϊκό Ωδείο και αργότερα Βυζαντινό διοικητήριο. Βγαίνει στον κεντρικό δρόμο, τον οποίο ακολουθούμε για λίγο μέχρι πριν το γεφύρι όπου στρίβουμε στον χωματόδρομο για την παραλία του Κάμπου. Από κει και πέρα, τυπικά η διαδρομή συνεχίζεται σηματοδοτημένη, ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο (με κάποια “κοψίματα”) μέχρι τον Εύδηλο και τελειώνει στο τελευταίο πορτοκαλί σημαδάκι (“δίπλα στον τηλεφωνικό θάλαμο”) στην κάτω πλατεία μπροστά στη θάλασσα.
Καλή μας τύχη!
3η Μακρά Μονοήμερη
(Λαγκάδα – Προεσπέρα – Νας)
Εύκολη, κατάλληλη για ωτοστοπατζήδες
photo
(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

 

Καλός φίλος με αυτοκίνητο μας ανεβάζει στην Λαγκάδα (*)και μας αφήνει στην ευχή της Παναγίας. Παίρνουμε το δρόμο πίσω από την εκκλησία με κατεύθυνση βορειοανατολική. Μετά την “ποριά” αρχίζει το μονοπάτι για Βρακάδες, το πλησιέστερο κατοικημένο χωριό που δεν απέχει πολύ. Από Βρακάδες βαδίζουμε στον χωματόδρομο για Κουνιάδο και μετά κατηφορίζουμε ομαλά (στο δρόμο πάντα) για Προεσπέρα σε μια ξάερη, δροσερή διαδρομή, με θέα στο Αιγαίο και στο ηλιοβασίλεμα. Κατηφορίζουμε, κατηφορίζουμε, μέχρι τον παραλιακό δρόμο όπου στρίβουμε δεξιά και πάμε για το Να. Τέλος διαδρομής. Καλή μας τύχη!

(*) Ο Άγιος Ισίδωρος δεν απέχει πολύ (σε ευθεία γραμμή) από την Λαγκάδα, ενώ διακρίνεται το ίχνος του παλιού μονοπατιού που, τέμνοντας κάθετα τους δρόμους, συνδέει τις δύο τοποθεσίες. Επομένως, στην 1η Μεγάλη Κυκλική η επιστροφή, αντί να είναι προς τα Αμμούδια, μπορεί να είναι προς Λαγκάδα (προσφέρεται για διανυκτέρευση) και μετά για το Να.

4η Χύμα
Για ανοργάνωτους Και μεθυσμένους

Όταν βρεθούμε, κι όπου βρεθούμε, σε ορεινή περιοχή μακριά απ’ τη θάλασσα (π.χ. μετά από πανηγύρι), σνομπάρουμε το αυτοκίνητο. Σνομπάρουμε επίσης και τις ασφαλτοστρωμένες οδούς και αφηνόμαστε στην μαγεία του χωματόδρομου. Όπου τους βρούμε, τους ακολουθούμε με γενική κι αόριστη κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Όλοι συνδέονται μεταξύ τους, οπότε αφού περάσουμε από αυτό οι πεζοπόροι λέμε “πίσω αυλή” (σπίτια, στάνες, χωράφια, σκουπιδότοπους), κάποια στιγμή θα καταλήξουμε στη “θάλαττα – θάλαττα”. Αν κάπου συναντήσουμε πορτοκαλί βουλίτσες, είναι το οργανωμένο δίκτυο μονοπατιών. Τις ακολουθούμε αδίστακτα. Θα είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα διαδρομή.
Καλή μας τύχη!
Συμβουλές:

– Το πρόβλημα του πρωινού ξυπνήματος στις διακοπές αντιμετωπίζεται έχοντας προβλέψει να υπάρχει έτοιμος ή ημι-έτοιμος καφές στο ψυγείο ή δίπλα στο κρεβάτι. Για δύσκολες περιπτώσεις, τοποθετούμε κοντά στο κρεβάτι του υπναρά ένα μπουγιέλο με νερό. (☺☺)

– Απαραίτητα: Θερινός ελαφρύς υπνόσακος, πετσέτα, σακάκι, μακρύ παντελόνι, εντομοαπωθητικό, μποτάκια, μεγάλο χαμόγελο.

– Τα νερά της Ικαρίας γενικώς πίνονται. Παντού πάντως, όπου συμβουλεύουμε για στάση, υπάρχει κανονική πηγή ή δίκτυο με πόσιμο νερό.
– Η Ικαρία δεν είναι μεγάλο νησί και οι αποστάσεις στην πραγματικότητα του χάρτη είναι μικρές. Ωστόσο, διαθέτει εντυπωσιακό ανάγλυφο τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή κλίμακα, πράγμα το οποίο επιβραδύνει σημαντικά την πεζοπορία.
– Δεν απομακρυνόμαστε από την καθορισμένη διαδρομή χωρίς να ξέρουμε πως θα την ξαναβρούμε.
– Αν έχουμε πρόθεση να διανυκτερεύσουμε π.χ. σε ένα μοναστήρι ή κοντά σε κατοικημένο τόπο δηλώνουμε την παρουσία μας και τις προθέσεις μας σε όποιον ντόπιο δούμε. Εκτός ότι το απαιτεί η ευγένεια, είναι πολύ καθησυχαστικό και για τα δύο μέρη.
– Δεν βιαζόμαστε! Δεν υποκύπτουμε στo “πρέπει να τα δούμε όλα”. Άλλωστε, τι να δούμε; Στην Ικαρία όλα είναι απλά, ωστόσο υπάρχει παντού μια μαγεία την οποία καταστρέφει η βιασύνη.
– Οι χάρτες των εικόνων είναι μόνο ενδεικτικοί για να δοθεί μια οπτική εντύπωση των διαδρομών. Απαραίτητη η παραβολή τους με τους κανονικούς έντυπους γεωγραφικούς χάρτες του νησιού.
– Για συνοδεία και καθοδήγηση απευθυνόμαστε στους επαγγελματίες Οδηγούς Βουνού της Ικαρίας.
– Για μια μεγάλη ποικιλία φωτογραφιών με ετικέτα «μονοπάτια» και «Ικαρία» κλικ στο Flickr
Καλό δρόμο σε όλους!
.
.
.
.
Thurday July 1, 2011
.
Next post: I am immature
.
Previous post: Summer window
.
.

2 Σχόλια

Από της Ελιάς τον Κάμπο στην Εριφή


.
….

..Nana
.


Γειάαα…

Σε συνεργασία με το hikingIkaria Group  δημοσιεύω αυτό το κείμενο του Άγγελου στο blog μου. Aυτό το μονοπάτι με αφορά προσωπικά. Κάναμε αυτή τη διαδρομή το καλοκαίρι. Αργότερα βέβαια το ούτως ή άλλως δύσκολο αυτό μονοπάτι καταστράφηκε από κατολισθήσεις και η διαδρομή άλλαξε. Έγινε ακόμα καλύτερη. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Erifi Elias Kampos trail map (draft)

___________________________________________

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ

~ Από της Ελιάς τον Κάμπο στην Εριφή ~
______________

Όταν κάποτε, πολύ πριν γίνει ο δρόμος, βρέθηκα πρώτη φορά στης Ελιάς τον Κάμπο, συνάντησα δίπλα σ’ ένα παλιό σπίτι στο βάθος της λαγκαδιάς, την ηλικιωμένη θεία ενός φίλου μου από το χωριό Καρές στις Ράχες.

– «Εδώ μένεις το καλοκαίρι;», την ρώτησα.

– «Όχι βέβαια. Ήρθα το πρωί από το χωριό να κάνω τις δουλειές μου και θα γυρίσω πίσω το απόγευμα».

– «Συγγνώμη» της είπα. «Για ποιο χωριό μιλάς; Για τις Καρές;»

– «Ε, ναι. Ποιο άλλο;» μου αποκρίθηκε αδιάφορα.

Το σπιτάκι ήταν στη ρίζα του βουνού. Κοίταξα ψηλά τα βράχια και έπαθα ίλιγγο. Έβαλα με το νου μου ότι τον ίδιο δρόμο θα ανέβαινε το απόγευμα και έπαθα σοκ. Η κορυφή «Ρούκουνας» που ορθώνεται πάνω από της Ελιάς τον Κάμπο, έχει υψόμετρο 971 μέτρα!!! Η μικροκαμωμένη γιαγιά άξιζε να πάρει παγκόσμιο βραβείο ορειβασίας!

Και όμως. Μέσα σ’ αυτό το απίθανο τοπίο οι παλιοί Καριώτες είχαν φτιάξει ένα μονοπάτι που σώζεται μέχρι σήμερα. Πρόσφατα μάλιστα, κάποιοι ορειβάτες το σημάδεψαν, στήνοντας σε διάφορα σημεία της διαδρομής πύργους με πέτρες (τους λεγόμενους «κούκους»). Έτσι τώρα μπορεί κανείς να επιχειρήσει την ανάβαση χωρίς φόβο να χαθεί.

Ακολουθώντας τους «κούκους» από της Ελιάς τον Κάμπο, διασχίζουμε τον χείμαρρο «Κουρελό» (σύνορο των Δήμων Ραχών και Ευδήλου) και μπαίνουμε στην περιοχή «Σπόδα» (ανήκει στο Δ. Δ. Μαγγανίτη). Μετά δύο ώρες περίπου, σχεδόν στη μέση της διαδρομής, φτάνουμε στο «Γέλι», ένα μικρό οροπέδιο σαν μπαλκόνι σε υψόμετρο 580 μέτρων. Εδώ βλέπουμε ίχνη ανθρώπινης παρουσίας. Στα δεξιά, μέσα σε σύδεντρο με πρίνους βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Φαίνεται πως ήταν κέντρο μικρής μοναστικής κοινότητας σε καιρούς αλλοτινούς, όπως κι ο Άγιος Ισίδωρος πάνω από το Καρκινάγρι.

Όμως για να βγούμε στην Εριφή, θέλουμε ακόμα 1,5 ώρα δρόμο. Όταν φτάσουμε, κάτω από τα κουρασμένα πόδια μας το έδαφος γίνεται ξαφνικά εντελώς επίπεδο. Τι ανακούφιση! Μπροστά μας ανοίγεται το αχανές οροπέδιο –πλατύ και ίσιο σαν μεγάλο αεροδρόμιο.

Με στόχο να καλύψουν ολόκληρη τη περιοχή NATURA 2000, οι «κούκοι» των ορειβατών διασχίζουν την Εριφή με κατεύθυνση το Φράγμα της Χάλαρης και στη συνέχεια μέσα από το μονοπάτι του φαραγγιού καταλήγουν στο Να. Ωστόσο, για να κάνει κανείς τη διαδρομή του NATURAαπό άκρη σε άκρη, χρειάζεται εμπειρία και αντοχή. Εσείς, όταν βγείτε (ξεθεωμένοι) στην Εριφή, προτείνω να έχετε κανονίσει να έρθουν να σας μαζέψουν με αυτοκίνητα. Ή καλύτερα να κάνετε το ανάποδο: να σας ανεβάσουν στην Εριφή με αυτοκίνητο και από εκεί να κατηφορίσετε για της Ελιάς τον Κάμπο. Οι πιο ωραίες βουτιές στη θάλασσα γίνονται μετά από τέτοιες ιλιγγιώδεις καταβάσεις.

grouvalina ikaria

Φιλικά

Άγγελος Καλοκαιρινός

.

.
Σημειώσεις:
1) Το παραπάνω κείμενο προέρχεται από το φόρουμ της διαδικτυακής κοινότητας των οδοιπόρων της Ικαρίας, http://www.facebook.com/groups/hikingIkaria/ Εκεί μπορείτε να απευθυνθείτε για τυχόν παρατηρήσεις και απορίες. Επίσης θα βρείτε και άλλες περιγραφές μονοπατιών της Ικαρίας και χρήσιμες συμβουλές. 2) Η διαδρομή σχεδιάστηκε στο αντίστοιχο τμήμα του Χάρτη «Ικαρία – Φούρνοι» της Road Editions, Αθήνα 2005. Είναι μια πολύ πρόχειρη αποτύπωση, απλά και μόνο για να δίνει μια γενική ιδέα της απόστασης και της κατεύθυνσης.

(για την αντιγραφή Αθηνά Σκ. (γνωστή και ως «αγρίμι«)

.
 

21 Φεβρουαρίου 2009   Photo Update !
.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

.

.
 

South Ikarian adventure 2

.

South Ikarian adventure 5

.

South Ikarian adventure 3

.

South Ikarian adventure 4

.

South Ikarian adventure 9

.

There is always a chapel

.

Wednesday March 28, 2007 – 01:29pm (EEST)

Next Post: ΑΠΕΙΛΕΣ

Previous Post: Not Briar Rose but Esor RairB

.

Comments

(10 total)

Αφήνει έξω το Άγιο Ισίδωρο, όμως είναι ένα πολύ «λογικό» μονοπάτι. Πρέπει να είναι πολύ απότομο, ε; Ο καινούριοσ δρόμος πρέπει να έχει κάνει μεγάλη ζημιά σίγουρα. Σε συνδυασμό με τα κατσίκια που δεν αφήνουν να φυτρώσει τίποτα, εκεί γύρω από τον καινουριο δρόμο πρέπει να μιαζει με νταμάρι. Αυτό -πάντως- το «σύδεντρο με πρίνους» και «εκκλησάκι» μου κάνει καλό κλικ για wild shots.

Και στο τέλος εκείνη η ακτή και η θάλασσα…  😳

Thursday March 29, 2007 – 12:39pm (PDT)

Νανά, είσαι απαράδεκτη που δεν βρήκες το μονοπάτι, τα παράτησες και πήγες τσουλώντας μέχρι τη θάλασσα!

Thursday February 19, 2009 – 09:55pm (EET)

Εσύ είσαι απαράδεκτος που μου τα είπες άλλαν-τάλλων!
Αλλά επειδή είμαι γεμάτα καλοσύνη, μόλις έκανα photo update και πρόσθεσα φωτογραφίες!

Saturday February 21, 2009 – 11:28am (EET)

Πήγα χτες και προσπάθησα να βρω το μονοπάτι για της Ελιάς τον Κάμπο. Χάθηκα! Βγήκα στο ‘Πινάκι’. Τρελό τοπίο. Το αγριότερο που έχω δει στη ζωή μου. Τεράστιες εκτάσεις. Χάος και Μεγαλείο. Απέτυχα αλλά παθιάστηκα. Αναλαμβάνω το ζήτημα προσωπικά και θα το βρω το δύσκολο πέρασμα που έχει μπερδέψει τόσο κόσμο. Αξίζει τον κόπο.

Wednesday May 27, 2009 – 10:55pm (EEST)

Και βέβαια αξίζει τον κόπο! Το τοπίο δεν είναι απλώς από άλλο πλανήτη. Είναι από άλλο γαλαξία! Και όμως υπάρχουν περάσματα με «σκαλιά» ανάμεσα στους γκρεμούς και η θέα δεν παίζεται! Μήπως έμαθες πως μπήκε εκείνη η φωτιά; Τελικά αποκλείστηκε οριστικά το ενδεχόμενο να γίνει ΧΥΤΑ στο Πινάκι; Ελπίζω να έληξε αυτή η υπόθεση γιατί αλλιώς…

Thursday May 28, 2009 – 08:36pm (EEST)

Ξέχασα να ρωτήσω. Είδες τα μυστήρια πίλιαστρα των ορειβατών; Είδες τη σήμανση της διαδρομής με πινέλο και τον αριθμό «19»; Μήπως ξέρεις κάτι;

Τεσπα, πρέπει να μπουν πολλές πολλές πορτοκαλί κουκίδες και κούκοι και να ασφαλιστεί αυτή η διαδρομή. Αν δεν πιστεύουν εσένα κι εμένα πως είναι ωραία, οι άγνωστοι (μάλλον ξένοι) που προσπάθησαν να την σημαδέψουν, κάτι ξέρουν. Απάνω του! (κι έρχομαι κι εγώ όταν μπορέσω)

Thursday May 28, 2009 – 08:42pm (EEST)

bosss?? άκου «boss»; δεν ντέπεσαι που με έκανες ρόμπα στο hiking Ikaria;

Απαντήσεις: 1) η φωτιά δεν ήταν από κεραυνό όπως νόμιζες. Δυστυχώς ήταν βαλτή για λόγους αντεκδίκησης. 2) δεν ξέρω αν αποκλείστηκε, πάντως δεν γίνεται κουβέντα για χωματερή στο Πινάκι. Η περιοχή είναι πολύ μακριά από τα τρία κέντρα της Ικαρίας. Έτσι όπως είναι οι δρόμοι, τα απορριματοφόρα θα ήθελαν πολλές ώρες για να πάνε και να γυρίσουν. 3) Είδα τα πίλιαστρα και μερικά είναι εντυπωσιακά. Ξεκινούν από την ακτή στο Πινάκι, διασχίζουν τον νέο δρόμο και ανεβαίνουν για την Εριφή. Μετά μέσα στη Χάλαρη για να καταλήξουν στο Να όπως είχαμε υποθέσει. Όμως εγώ δεν θα σημαδέψω αυτή την διαδρομή που την βρίσκω εφιαλτικά απότομη. Θα προτιμήσω την κανονική διαδρομή που ξεκινάει από της Ελιάς τον Κάμπο. ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΒΡΩ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ! που θα μου πάει 🙂 μόνο που θα πρέπει να ξεκινήσω από κάτω προς τα πάνω (ωχ τα πνευμόνια μου…)

4) έλα ελαφίνα μας!

Friday May 29, 2009 – 07:52pm (EEST)

Ρώτησα και κανείς δεν ήξερε τι ήταν το «19» και τα βελάκια. Είναι όμως σαφώς ορειβατικά και υποθέτω ότι σημαίνουν την αρχή της διαδρομής «Πινάκι – Νας». «Πινάκι – Νας» τρελό ακούγεται, αλλά υπάρχουν πολλοί τρελλοί στον κόσμο. Θα έδινα πολλά να μάθαινα ποιοί είναι. Τεσπα, όπως λες κι εσύ, εμείς τη δουλειά μας, τσούκου-τσούκου πινελάκι, τσούκου-τσούκου βραχάκι.

Friday May 29, 2009 – 07:59pm (EEST)

.

5 Σχόλια

Someone else’s constructive vice : Picture and Comments in Flickr.com


.
….
.
https://egotoagrimi.files.wordpress.com/2009/07/09-bushes-ikaria.jpg
.
.
I wanted to go on writing about *my needlework* but I’m having difficulty in chosing photos that would make some sense and make the text clearer. Until then, I recommend someone else’s *direct approach*.
Trail of the Elves # 2 by angeloska__Trail of the Elves # 1 by angeloska

.

A lot of patience and knowledge was required there too. Yet, that person’s approach is Rock Progressive by genre, while mine is Zen. He lives in Ikaria and he is much older than I but we are good friends and we often have interesting, constructive conversations about our strange vices in nature.

.
.

.

Ήθελα να συνεχίσω να γράφω για το *(μ)πλέξιμο μου*, όμως δυσκολεύομαι να βρω κάποιες φωτογραφίες που να κάνουν νόημα. Έτσι κι αλλιώς, στη φάση με τα αγκάθια δεν προβλέπεται λήψη και παρουσίαση φωτογραφιών. Μέχρι να αποφασίσω τι θα κάνω, σας προτείνω την *άμεση προσέγγιση* κάποιου άλλου.

.

.
Trail of the Elves # 2 by angeloska__Trail of the Elves # 1 by angeloska

 

Χρειάστηκε η ίδια υπομονή και γνώση. Όμως η δική του προσέγγιση είναι Rock Progressive ως προς το είδος, ενώ η δική μου είναι Zen. Μένει μόνιμα στην Ικαρία και είναι πολύ μεγαλύτερος από μένα, όμως ήμαστε φίλοι και κάνουμε ενδιαφέρουσες, εποικοδομητικές συζητήσεις για τα παράξενα βίτσια μας στη φύση.

 

.

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ - Μια συνέντευξη του Άγγελου Κ. στην Αθηνά Σκ.

.

.

Monday March 12, 2007 – 01:15pm (EET)

Next Post: Thorns of the World Unite

Previous Post: Διάλειμμα για Τζούρες Θυμάρι

.

.

Comments

(10 total)

hey – English too!
I could only guess before what the subject was – I hadn’t thought of needlework!
😎

Monday March 12, 2007 – 04:24pm (CET)

I have seen it and I can tell you it’s unbelievable!!! You have to know what she is doing otherwise you understand nil. It’s such a slow motion through the needles. Like a spider’s sort of the other way round. (phew -can’t explain)
Nan, we ‘ve got to have at least some photos of the large thorn shrubs. Wild pears? Phyracanthus? Pseudo-acacias? And are you shirtless only in dungarees when alone?
Looking forward to your answer in the link. I know you know.

Monday March 12, 2007 – 10:25pm (EET)

@ Simon G : did you realy get it?

@ AKK : Like a spider? Why not. Thanks. I’ll work this idea. I find it tough to explain it myself too.
For the type of thorn shrubs you have to wait for the official list.
For my outfit, he he he… Don’t be too curious! Let’s say a fakir’s outfit *more or less* -:lol:-
Of course I know. See you there.

Tuesday March 13, 2007 – 10:28am (EET)

When we thrash through the brush here, to go fishing or just off-trail hiking, we often encounter a notorious variety of needlework known as devil’s club, Oplopanax horridus. Often I’ve blindly reached for a handhold only to grasp its wicked stem. I like the plant still; you would love it.

Wednesday March 14, 2007 – 07:43am (PDT)

actually, I still feel I need just a little explanation of what is involved in your thorn-craft…

Wednesday March 14, 2007 – 04:28pm (CET)

@ greg : I don’t know it. The name is frightening. «Oplo» in Greek means «weapon» and from your description it makes me think of those clubs with nails knights fought with in the middle ages.

@ Simon G : In Munhausen’s tales wasn’t there a man in his company who ran as fast as a bullet and in order to make him walk slowly together with the others, they had him carry a heavy iron ball? That’s my thorns. My thorns are my iron ball. Do you get it?

Thursday March 15, 2007 – 10:40pm (EET)

Καλησπέρα σας.. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι είσαστε πολύ όμορφη…
Χάρηκα που σας γνώρισα και συγχαρητήρια για την σελίδα!!

Friday March 16, 2007 – 01:40pm (PDT)

Ναι καλά… Έτσι λέτε σε όλες…

Sunday March 18, 2007 – 09:52pm (EET)

Leaves are just starting to bud out, but here it is:

https://i0.wp.com/farm1.static.flickr.com/182/432838037_da81e8344f.jpg

Tuesday March 27, 2007 – 08:38am (PDT)

hi greg!
thank you for the link to the photo! It looks very painful and the colours (too bright) are threatening. It does look like a rod of torture. This is not my idea. How terrible it must be to grasp to take hold from such thing! I will use it as an example to avoid.

Saturday March 31, 2007 – 10:12pm (EEST)

.

Σχολιάστε