Posts Tagged otter’s pool

Plungin’


 

 

 
.
.

plungin.

 Ακόμα Ικαρία, μέσα φθινοπώρου 2011. 
.
.
.
,,
Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα
και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου,
τράβηξα, κει που περπατούσα, μες στα χωράφια
χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου.
Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι μου.
Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.
Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά
τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της
μ’ ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραπόστολου.
Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πια
ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.
Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.
Ήταν ένα δικαίωμα.

(Οδυσσέα ΕλύτηΟ Μικρός Ναυτίλος”)
.
.

Monday October 3, 2011

.
.
Previous post: Simply Finnish
.
.

4 Σχόλια

Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (3)


.

ИБЇҸ Pàpàpà ИБЇҸ Pòpòpò

Δ Ο Υ Λ Ε Υ Ε Ι Jτο φράγμα

.

Marianina at the dam

.

.


The last shot white water after the dam

.

Άντεξε όταν –όπως έμαθα- άνοιξαν το μεγάλο φράγμα στα βουνά για να το καθαρίσουν τον Οκτώβρη. Άντεξε και στις δυνατές βροχές του Νοέμβρη. Περιμένοντας να προστεθούν κι άλλες φωτογραφίες, ας παρατηρήσουμε εδώ τη δύναμη του στροβιλισμού. Δεν είναι μια ψηλή υδατόπτωση, αλλά μόνο ένα «σκαλοπάτι» ύψους 30-80 εκατοστών. Όμως έχει μεγάλο μήκος -16 μέτρα περίπου. Με ένα πολύ πρόχειρο υπολογισμό σε όρους που καταλαβαίνει ο πολύς κόσμος (που διαβάζει το blog μου, wow, ole, οέο και σίγουρα ναι), αυτός ο «κινητήρας», ειδικά μετά από βροχή, δίνει δύναμη όσο μια μηχανή φορτηγού 4 τόνων!

Θ’ αντέξει άραγε την πίεση του νερού το δίκλωνο πλατάνι που βλέπουμε σε πρώτο πλάνο; Σίγουρα ναι. Τα δέντρα και ειδικά τα υδροχαρή είναι τρομερές μηχανές. (Βλέπε Lothlorien κτλ. στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.) Μόνο που δεν μπορώ να σας πω έτσι πρόχειρα (και αμισθί) πόσα φορτηγά μας κάνει ένα πλατάνι. Comeonnow! ⭐

p.s. Τι; Βαρεθήκατε; Μα δεν τα ‘χουμε πει; Γρήγορα quick link σε Miss Aniela να δείτε τι κάνει. Ευχαριστώ.

.

.

Thursday December 22, 2007

Next Post: love in the wild

Previous Post: Leave No Trace

.

Comments

(4 total)
Βρε, κοριτσάκι… με το συμπάθειο, δηλαδή… Νομίζεις ότι ως άλιεν καταλαβαίνω από τεχνικούς όρους και κινητήρες; Έρχομαι, σε βλέπω, σε διαβάζω, χαίρομαι τα blog σου, λέω και γιούπι-κοίτα-τι-μπορεί-να φτιάξει-κανείς, θαυμάζω και τις ωραίες φωτογραφίες και φαντασιώνομαι. (Και σκορδοκαϊλα μου για τη Miss Aniela)
.
Thursday December 22, 2007 – 12:58am (PST)
Λοιπόν, απόψε φορτώνω και τις υπόλοιπες στο Φλικρ. Εκείνες όμως που βγήκαν ψυχεδελικές λόγω λανθανσμένων ρυθμίσεων που έβαλα στη σουπερσόνικ γκουμούτσα φωτ. μηχανή, δεν θα τις βάλω στο Φλικρ γιατί θα με κράξουν. Θα τις στείλω σε σένα, αν θέλεις για το μπλογκ σου. Είναι μπλογκιάρες φωτογραφίες.
υ.γ. Σήμερα ένας γνωστός μου που είδε αυτό το entry, είπε: «Κρίμα τέτοια κουκλίτσα και μάλλον είναι λεσβία, ε;» 🙂 🙂
.
Thursday December 22, 2007 – 10:51pm (EET)
Ώπα! Ευχαριστώ ωρε!
Όσο για τη Miss Aniela δράττομαι της ευκαιρίας για να πω ότι, στέκοντας στον αντίθετο πόλο από μένα, αυτή η κυρία με ελκύει αφάνταστα (ως concept, όχι σαν γυναίκα). Είναι το τέλειο (υπερβολικά καλοδουλεμένο) urban pin up. Στους χώρους που συχνάζω λόγω δουλειάς πέταξα τα κιτς ημερολόγια με τις σιλικονάτες γκόμενες και κόλλησα στη θέση τους δικές της φωτογραφίες! Τα μαστοράκια κοιτούν με θαυμασμό και σεβασμό. Κάπου (πέρα μακριά) καταλαβαίνουν τι πάει να πει τέχνη. Κι επειδή ξέρουν από δουλειά, νιώθουν πόσο σκληρή δουλειά χρειάζεται η τέχνη για να γίνει. Αντί για τις αλλόκοτες βυζούδες που με αγριεύουν, τι να ‘βαζα δηλαδή; Τις ξεπέτες του Φασιανού; Πάνω από τους τόρνους; Άχα ! Με τίποτα! They couldn’t stand a chance!
Χα χα χα !.. ☺☺☺ Να πεις του γνωστού σου να διαβάζει και τα άλλα posts κι αν είναι επιμελής να χρησιμοποιεί τα tags. Αλλιώς άστον να ψάχνεται.
Χωρίς πλάκα και Μις Ανιέλες τώρα, αλήθεια γράφεις πως ζητάν να γίνουν κι άλλα τέτοια φράγματα; Και τα περί βίδρας; Στείλε τις φωτογραφίες άμεσα.
Friday December 23, 2007 – 11:33am (EET)
Collective Souvenir Pose at the "Fangs"
.
Friday December 23, 2007 – 01:22pm (PST)
.

Σχολιάστε

Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (2)


.
The Making of (2) της Λίμνης
.

Αυτό είναι ένα μεγάλο, τεχνικό και βαρετό άρθρο, συνέχεια του «Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (1)», εμπεριστατωμένο  μεν, πλην ολίγον αυθαίρετο ως συνήθως. Διότι στην Ελλάδα δεν έχουμε παράδοση σ’ αυτά τα θέματα και πάμε στα τυφλά («δοκιμή-λάθος») σκουντουφλώντας (γουστάρω). Παρόλα αυτά, όπως αποδείχτηκε, ΠΕΤΥΧΕ!!!
 Τέλος πάντων, αν βαριόσαστε, μπορείτε να πάτε στη Miss Aniela να δείτε τι κάνει.  Ευχαριστώ.
.
.
DAM Chalares Χάλαρη
.

.

log 2nd, take #2Work like Chinese girlsEmptying another bag of sandWe also smashed capitalism for awhile log 2nd, take #1Michel Rossier, l'architecte SwisseThen we had a long break
.

Αντίθετα με τα μεγάλα φράγματα που είναι φτιαγμένα από αδιαπέραστα υλικά και σκοπό έχουν να σταματούν το νερό, η λογική ενός «αναχώμDAM Chalares Χάλαρηατος» είναι –στην αρχή τουλάχιστον- να έχει διαρροή –για την ακρίβεια, πολλές μικρές διαρροές. Είναι όπως όταν κάνεις ντους και σου πέσει το σφουγγάρι στο δάπεδο της μπανιέρας. Πίσω από το σφουγγάρι γίνεται μια λιμνούλα. Το πιο πολύ νερό κυλάει από πάνω κι από κάτω και φεύγει στο σιφόνι. Όμως ένα μέρος καθυστερεί πίσω από το σφουγγάρι κι εκεί -επειδή η βρώμα επιπλέει- βλέπουμε να μαζεύεται το βρώμικο νερό καθώς πλενόμαστε.

DAM Chalares ΧάλαρηΘεωρητικά τώρα, αν αφήσουμε το σφουγγάρι στην ίδια θέση εγκάρσια στη μπανιέρα και περάσουν και πλυθούν –ας πούμε- 200 άτομα, το αποτέλεσμα θα είναι το σφουγγάρι να στομώσει από τη βρώμα (ανθρώπινο λίπος και νεκρά κύτταρα, σκόνη κτλ.) και να γίνεται κάθε φορά όλο και λιγότερο διαπερατό. Το ανάχωμα θα γίνει φράγμα.

Η λογική του σφουγγαριού στη μπανιέρα χρησιμοποιήθηκε για το μικρό φράγμα που έφτιαξαν η Κίνηση Πολιτών Ραχών Ικαρίας και οι εθελοντές της SCIστο χείμαρρο Χάλαρη της Ικαρίας. Σε μήκος 16 μέτρων περίπου, χρησιμοποίησαν ξερούς κορμούς και κλαδιά σαν σκDAM Chalares Χάλαρηελετό, τον γέμισαν με βράχια και μικρότερες πέτρες και μετά με άμμο και βότσαλα. Ευτυχώς σε εκείνο το σημείο υπήρχαν κάποια μεγάλα δέντρα (πλατάνια, ιτιές) μέσα στην κοίτη κι αυτά χρησίμευσαν για «κόντρες». Πάνω τους στηρίχτηκε ο σκελετός της κατασκευής.

Η αρχική ιδέα ήταν να μη χρησιμοποιηθεί κάποιο βιομηχανικό υλικό για στεγάνωση, αλλά το ανάχωμα να γίνει μόνο με τα υλικά που βρίσκονταν επί τόπου. Στην πορεία όμως, από ανησυχία για την επιτυχία της κατασκευής, κάποιος είπε για τσιμέντο, άλλος είπε για πηλόχωμα. Όμως το τσιμέντο και το πηλόχωμα είναι βαριά υλικά καθώς θα έπρεπε DAM Chalares Χάλαρηνα μεταφερθούν από μακριά (μέσα σε σάκους στην πλάτη) κι έτσι οι προτάσεις απορρίφθηκαν. Άλλωστε έπρεπε να γίνει κάτι όσο το δυνατόν πιο απλό. Ώστε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, ότι, δηλαδή, θα μπορούσαν κι άλλοι άνθρωποι αλλού να κάνουν το ίδιο πράγμα χωρίς μεγάλα μέσα.

Αν, αντίθετα, αρχίσεις και περιπλέκεις τα πράγματα (φέρε το ‘να, φέρε τ’ άλλο),
1ον κινδυνεύεις να χαθείς στη διαδικασία και στο τέλος να μην γίνει τίποτα, και
2ον ανοίγεις το δρόμο στους εργολάβους. Σου λέει ο άλλος
DAM Chalares Χάλαρη (και θα έχει δίκιο): Τι κάθεσαι ρε και βασανίζεσαι; Άσε θα το κάνουμε επαγγελματικά. Θα κατεβάσουμε δρόμο, θα πάμε τη μπετονιέρα και τα υλικά και θα γίνει ένα φράγμα μούρλια!» Κι άντε μετά εσύ να πεις όχι. Γι’ αυτό δεν πρέπει να περιπλέκουμε τα πράγματα.

Παρ’ όλα αυτά, μπορούσε να βρεθεί κάτι που μεταφέρεται εύκολα και κάνει δουλειά στεγάνDAM Chalares Χάλαρηωσης. Π.χ. στα μικρά φράγματα του Μανώλη Γλέζου στη Νάξο είχαν χρησιμοποιήσει φύλλα νάιλον. Αυτή ήταν μια καλή ιδέα. Όμως το νάιλον αποσυντίθεται γρήγορα, σκίζεται και γίνεται «νιφάδες» -σκέτη μόλυνση, εντελώς ακατάλληλη για ποτάμι.
.
Έτσι τελικά κάποιος πρότεινε γεο-ύφασμα, δηλ. το γνωστό πράσινο διχτυωτό πανί που χρησιμοποιούν για να μαζεύουν τιDAM Chalares Χάλαρης ελιές, ή για να κάνουν τέντες ή για να καλύπτουν τις οικοδομές κτλ. Φτηνό και αποτελεσματικό υλικό κι αυτό προκρίθηκε να γίνει. Το πράσινο ανθεκτικό γεο-ύφασμα τοποθετήθηκε σαν ενδιάμεσος «στεγανωτής» ανάμεσα στις πέτρες σε όλο το μήκος του αναχώματος.
Μα είναι διάτρητο, θα πείτε. Α ναι, ευτυχώς που είναι διάτρητο. Όμως με το σφουγγάρι, το διάτρητο γεο-ύφασμα στην αρχή θα αφήνει το νερό να το διαπερνά. Σιγά-σιγά όμως οι τρύπες θα γεμίζουν με βρωμιές και χώματα, ενώ ταυτόχρονα χάρη στην ελαστικόDAM Chalares Χάλαρητητά του θα παίρνει το σχήμα του αναχώματος και θα γίνεται πιο ανθεκτικό στη πίεση του νερού.
.

Στο τέλος –όπως και με το βρώμικο σφουγγάρι- το γεο-ύφασμα θα γίνει τόσο αδιαπέραστο όσο και το νάιλον. Μόνο που το γεο-ύφασμα δεν αποσυντίθεται από τον ήλιο, το πέρασμα του χρόνου και τις αλλαγές τις θερμοκρασίας όπως το κοινό πλαστικό.
.
DAM Chalares Χάλαρη

Από στατικής άποψης η αντοχή του φράγματος βασίζεται στη τεχνική «τζούντο». Ότι δηλαδή για να μείνουμε στη θέση μας, χρησιμοποιούμε τη δύναμη του αντιπάλου. Και στη περίπτωση αυτή ο «αντίπαλος» είναι ο χείμαρρος. Η ορμή του, πέφτοντας πάνω στα πλεγμένα υλικά, θα τα κάνει να πλέξουν ακόμα καλύτερα μεταξύ τους. Θα υπάρξουν απώλειες (κάποια κομμάτια θα φύγουν), όμως όσα μείνουν θα κλειδώσουν μεταξύ τους –«θα κουμπώσουν», όπως οι μυς στο σώμα των παλαιστών. Πρέπει όμως να έχει ληφθεί φροντίδα το σχήμα του αναχώματος/φράγματος να εΦοίβος -take #2ίναι υδροδυναμικό. Είναι βασικό αυτό –όπως και στο τζούντο. Το νερό να μπορεί να υπερπηδά με ομαλό τρόπο το ανάχωμα. Με απλά λόγια, «υδροδυναμικό» σημαίνει ότι το ανάχωμα πρέπει να μοιάζει «σαν να ήταν πάντα εκεί», σαν να ήταν φυσικό –όπως οι προσχώσεις που φτιάχνει μόνος του ο ποταμός (και περδουκλώνεται μόνος του όπως συχνά το παθαίνουν οι γίγαντες).
..

back to workCool chat with heavy stones in handsThe dam taking a shapeAlmost finished - Σχεδόν τελειώσαμε

Και τα λοιπά. Και τα λοιπά. Θα μπορούσα να γράφουμε για αυτά ο Άπιστος Θωμάς κι εγώ για ώρες. Καλύτερα να πούμε όμως ποιος είναι ο σκοπός του εγχειρήματος.  Σε τι θα βοηθήσει;

WΕ made it - ΕΜΕΙΣ το κάναμε
.

Εν συντομία:
1ον με το να καθυστερεί η ροή του νερού, το έδαφος κάτω από τη κοίτη του χειμάρρου «ενυδατώνεται». Ανεβάζοντας τη στάθμη μιας ανοιχτής φυσικής λίμνης, ταυτόχρονα μεγαλώνεις την έκτασή της και επιπλέον αυξάνεις το βάρος του νερού που πιέζει τον πυθμένα. Αποτέλεσμα: Το έδαφος υγραίνεται σε μεγάλη έκταση και βάθος. Ανοίγουν πόροι και ρωγμές, δημιουργούνται μικρές υδάτινες φλέβες και υπόγειοι θύλακοι νερού. Ξεφράζουν οι κλειστές παλιές πηγές. Μισοπεθαμένες ρίζες δέντρων ξαφνικά βρίσκουν νερό, ξεδιψάνε και ξαναζωντανεύουν. Σπρώχνουν τότε κι αυτές με τη σειρά τουςAngelos and Yorgos τα βράχια (ναι οι ρίζες μπορούν και το κάνουν αυτό) κι ανοίγουν κι άλλες ρωγμές κτλ. Είναι αυτό που λένε «εμπλουτισμός του υδροφόρου ορίζοντα».

2ον καθυστερώντας η ροή του νερού, ποτίζονται τα φυτά. That simple. Σαν το αυτόματο πότισμα. Ας μην επεκταθGeneric - end of storyώ. Είναι αυτό που λένε «υποβοήθηση της αναγέννησης της βλάστησης». Για ένα φαράγγι σαν τη Χάλαρη, ταλαιπωρημένο από την υπερβόσκηση, τις φωτιές και τη παράνομη υδροληψία, αυτό είναι πού βασικό.

3ον η ίδια η λίμνη en soi ως αυταξία.

η ίδια η λίμνη *en soi*
ως αυταξία

Nana fishies in Ikaria

.


Ιστορικής σημασίας ήταν επίσης ότι τότε για πρώτη φορά μαζεύτηκαν, κόπηκαν και μεταφέρθηκαν έξω από το ποτάμι άχρηστα διαλυμμένα λάστιχα άρδευσης.
.

.
ΜFor Reasons of Honourολονότι η υδροληψία είναι παράνομη και παρ’ όλο που αυτά τα σπασμένα λάστιχα δεν ήταν έτσι κι αλλιώς σε χρήση, χρειάστηκε να το κάνουμε κρυφά τότε.
Μόνο χρόνια αργότερα έγινε επίσημη ανοιχτή επιχείρηση αποκομιδής όλων αυτών των σκουπιδιών όταν πλέον το ποτάμι είχε πάθει μεγάλη ζημιά από μια τρομερή πλημμύρα.
.

Sunday August 12, 2007
.
Next post: The Ikarian Dance actually

Pervious post: Το καλύτερο μπεγλέρι είναι…

.
.
….

Comments

(8 total)
Αποκαλύπτομαι 🙂 τσακάλι μου
Tuesday August 14, 2007 – 08:19pm (EEST)
Καλά, η «τεχνική του τζούντο» είναι γνωστή στην αρχιτεκτονική, στα φράγματα και σε άλλες κατασκευές. Σου είχα μιλήσει γι’ αυτή άλλωστε. Όμως η «τεχνική του βρώμικου σφουγγαριού», πώς; Αυτό είναι εντελώς καινούργιο!!! Ακούγεται αστείο, αλλά μου φαίνεται πως βρήκες την καλύτερη δυνατή παρομοίωση για ένα ελαφρύ «διαπερατό» φράγμα ανάσχεσης σε χείμαρρο. Έτσι ακριβώς –ελπίζουμε να- λειτουργεί.
Αυτό θα φανεί με τις πρώτες βροχές. Τότε θα κατέβουν βρώμικα νερά με χώματα και φύλλα και σαπίλες που θα σωρευτούν στο ανάχωμα και θα αρχίσουν να κλείνουν τα ανοίγματα ανάμεσα στα ξύλα στην άμμο και τις πέτρες, αλλά και θα βουλώνουν «τα μάτια του γεω-υφάσματος». Έτσι το ανάχωμα θα γίνεται όλο και λιγότερο διαπερατό (φαινόμενο του σφουγγαριού). Ταυτόχρονα, η πίεση του νερού θα στερεώνει όλο και καλύτερα το φράγμα στη θέση του (φαινόμενο «τζούντο»).υ.γ Ρε ~nan, δε μου λες, τέτοια πράγματα σκέφτεσαι όταν κάνεις μπάνιο; Τέτοιες εμπνεύσεις έχεις; Μήπως θα έχουμε κάποτε τη τύχη να σε δούμε να τρέχεις γυμνή στους δρόμους φωνάζοντας «εύρηκα!» σαν τον Αρχιμήδη;
Tuesday August 14, 2007 – 08:19pm (EEST)
Παραλειπόμενα # 1
Ο παλιόφιλος ο Michel Rossier ο αρχιτέκτονας που ήρθε και μας είδε, μας συμβούλεψε να κάνουμε το ανάχωμα όσο το δυνατόν πιο λείο και από τις δυο μεριές (σαν «σαμάρι») ώστε να νερό μην βρίσκει αντίσταση. Να μην στροβιλίζεται, δημιουργώντας κραδασμούς και δονήσεις. Δεν είμαι σίγουρος ότι το κάναμε καλά αυτό. Θα έπρεπε να αφιερώσουμε πολύ περισσότερο χρόνο και ιδιαίτερη προσοχή στο χτίσιμο της πέτρας –να γίνει δηλ. σαν ξερολιθιά. Αν και οι εθελοντές γρήγορα έμαθαν να χτίζουν καλά τις πέτρες (σαν puzzle), δεν προλάβαμε να βάλουμε ανάμεσά τους αρκετά «κλειδιά» όπως με τις ξερολιθιές. Ήταν μια σοβαρή παράλειψη. Ελπίζουμε να μην έχει σοβαρές επιπτώσεις.
Ελπίζουμε επίσης η πρώτη βροχή να μην είναι πολύ δυνατή και η Χάλαρη να μην κάνει καμιά ξαφνική «κατεβασιά». Δηλαδή η λίμνη πίσω από το ανάχωμα να γεμίσει σιγά-σιγά και να ξεχειλίσει ομαλά. Έτσι όταν αργότερα, στο καταχείμωνο, αγριέψει ο χείμαρρος και κουβαλήσει ξύλα, χώμα και πέτρες, αυτά είτε να περάσουν από πάνω (τα ελαφρύτερα), είτε (τα βαρύτερα) να κατακάτσουν στον πυθμένα ή να ακουμπήσουν ομαλά στο ανάχωμα και να το ενισχύσουν.
Θα δούμε… Πείραμα είναι άλλωστε.
Tuesday August 14, 2007 – 08:20pm (EEST)
Παραλειπόμενα # 2
Από όσο μπορώ να ξέρω, άλλο τέτοιο πείραμα δεν έχει γίνει σε ορεινό χείμαρρο στην Ελλάδα. Τα μικρά φράγματα του Μανώλη Γλέζου γύρω από τον Απείρανθο της Νάξου είναι ανασχετικά σε ρυάκια και ξεροπόταμα, και ανακατασκευές σε παλαιών παραδοσιακών γιστερνών, πηγαδιών και υδραγωγείων. Έγιναν κι αυτά με εθελοντική εργασία (επιστρατεύοντας τη νεολαία το καλοκαίρι) και έχουν το ίδιο σκοπό, δηλ. τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα και την αποφυγή των καταστροφικών γεωτρήσεων. Όμως πέρα από αυτά τα δύο, δεν υπάρχει άλλη ομοιότητα. Αν το φραγματάκι μας στη Χάλαρη αντέξει, θα ήμαστε πρωτοπόροι.
Tuesday August 14, 2007 – 08:21pm (EEST)
Παραλειπόμενα # 3
Και ενώ γίνονταν αυτά τα σπουδαία, τη 2η μέρα ενώ παλεύαμε με τα ξύλα και τις πέτρες, ξαφνικά μάθαμε ότι μας κατηγορούσαν ότι είχαμε –λέει- κόψει τα λάστιχα που μεταφέρουν το νερό στο Να για λόγους –λέει- οικολογικούς!!! Εκεί χρειάστηκε να συγκρατήσω τον Γιώργο, τον αρχηγό της επιχείρησης, να μην τον πιάσει απελπισία και τα παρατήσει. Πόσες και πόσες φορές κι αν έχω δει και έχω διαβάσει, να κάνουν κάποιοι τις βρωμοδουλειές τους και να τα φορτώνουν μετά στους «οικολόγους». Πράγματι κάποιοι είχαν κόψει κάποια λάστιχα σε κάποια μακρινή περιοχή. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι ήταν «εσωτερική υπόθεση» -οι γνωστές διαμάχες ανάμεσα στους οικισμούς για τη διανομή του νερού.υ.γ. δεν ξέρω για τη «Κίνηση Πολιτών» (στην οποία, όπως ξέρεις, δεν ανήκω επίσημα, ας πούμε), εγώ πάντως δεν είμαι «οικολόγος». Άκου «οικολόγος» -χα χα!
Tuesday August 14, 2007 – 08:24pm (EEST)

Ok then, foreign readers, this post was about builidng a wier in the river. Until the first rains, let’s say that we are through with this business. Let’s move on.(pst= I have already jumped out of the bath tab naked and yelling: EUREKA!)

Tuesday August 14, 2007 – 11:22pm (EEST)

Γκρούβαλοι και γκρουβαλάκια
φτιάχνουν σένια φραγματάκια.
old photo enhanced
Wednesday August 15, 2007 – 11:32am (PDT)
Οι γκρούβαλοι και τα γκρουβαλάκια έμαθα ήταν από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Προφανώς το παίζουν be free -προσπαθούν να το καθυστερήσουν όσο μπορούν να μην τους μασήσει το σύστημα, να μαζέψουν εμπειρίες. Το ότι ήταν μια Αμερικάνα ανάμεσά τους με κούφανε. Δεν κατάλαβα και δεν έμαθα γι αυτό.
Δες τώρα αγάπη μου τι έγινε εκεί αργότερα
Wednesday August 15, 2007 – 10:57pm (EEST)
.
.

Comments (1)

Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (1)


 

.

Inspect site

.

The Making Of (της Λίμνης)

.

Το πρώτο είναι να έχεις έναν καλό τύπο για αρχηγό.

Yorgos and the Lentisk
.

Το δεύτερο είναι να κατέβεις στο φαράγγι.

'Project Otter' -where exactly are we going?

Το τρίτο είναι να διαλέξεις μια καλή (υπάρχουσα) λίμνη.

Το μέρος πρέπει να είναι ωραίο για ένα λόγο παραπάνω: για να εμπνέει τους δουλευτές. Ως γνωστόν, ο σωστός χώρος και οι καλές συνθήκες εργασίας ανεβάζουν την παραγωγικότητα. Πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει μισθός κι οι δουλευτές δουλεύουν τζάμπα (εθελοντές), ο χώρος πρέπει να είναι και γαμώ.

'Project Otter' # 2 - inspect site
.

Το τέταρτο είναι να μην κολλήσετε στα «τεχνικά προβλήματα». Όταν υπάρχουν χέρια κι άνθρωποι, ΤΕΧΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

log 2nd, take #1
.

Το πέμπτο είναι να βάλετε ξερούς κορμούς εγκάρσια στο ρεύμα.

Το έκτο είναι να βάλετε πέτρες και βράχια ανάμεσα στους κορμούς

.
The dam taking a shape
.

Το έβδομο είναι να μαζεύετε από το βυθό άμμο και βότσαλα για να μπουν μετά ανάμεσα στους βράχους και τους κορμούς σαν «γέμιση».

Work like Chinese girls
.

Το όγδοο είναι… να έχετε τη βοήθεια των ξωτικών που θα σας φέρουν μερικές μαγικές «πέτρες-κλειδιά»

Φοίβος -take #2

Διάβασε τη συνέχεια…

Να κι εγώ (to agrimi) εδώ από κάτω, ενώ περιμένω
να ανέβουν καινούριες φωτογραφίες στο Φλικρ.

.

.

Wednesday July 25, 2007 – 11:49pm (EEST)

Next Post: Το καλύτερο μπεγλέρι είναι…

Previous Post: Φτιάχνοντας ένα Μονοπάτι στο Βουνό

.

.

Comments

(8 total)

Γουάου! πιο ωραία φαίνεται αυτή η φωτογραφία, μαστοράκι μου, στο μπλογκ σου, παρά στο Φλικρ. Πόσα ξέρεις…
Κρύψου καλά.
Σε φιλώ
Ε.
Thursday July 26, 2007 – 02:44pm (EEST)
Καλησπέρα! Πολύ όμορφο το blog σου, έχει κάτι από το μυστήριο της Ικαρίας. Είσαι από τη Κρήτη και ταλαιπωρήθηκες ψυχικά εκεί πολύ. Μου είπες για την απόπειρα βιασμού και λυπήθηκα πολύ. Ελπίζω στην Ικαρία να βρήκες περισσότερη φυσική και λιγότερη ανθρώπινη αγριάδα.
.
Thursday July 26, 2007 – 04:12pm (EEST)
@ΑΚΚ: μπουχου-χου… επειδή ξέρω να φτιάχνω μηχανάκια και υδραυλικά, όταν μου κάτσει και κάνω κάτι αρτίστικο, με λένε «μαστοράκι», δεν με λένε «καλλιτέχνις». Μπουχου-χου… Άδικε ντουνιά!
@guadalkivir: Σ’ ευχαριστώ!  Με μια φράση συνοψισες ένα μεγάλο κομάτι του περιεχομένου αυτού εδώ του μπλογκ.
.
Thursday July 26, 2007 – 11:11pm (EEST)
.
.
.
Tέλειο! Not bad at all for a Doorgirl 🙂
Μπράβο για το πρώτο. Για το τρίτο να εξηγήσεις asap το λόγο που φτάξαμε μια τεχνητή λίμνη. Μεγάλο ~τεράστιο~ ΜΠΡΑΒΟ για το τέταρτο. Και βέβαια όλα τα λεφτά είναι στο όγδοο. Πραγματικά τον αγάπησα τον Φοίβο. Και πραγματικά «η άλλη διάσταση» είναι πολύ σημαντική για τέτοια έργα.
Αχ, τρέχω τώρα να φορτώσω φωτογραφίες στο Φλικρ.
.
Tuesday July 31, 2007 – 11:32pm (EEST..
.
Πολύ καλή δουλειά! Αν θέλετε βοήθεια πάντως εγώ είμαι διαθέσιμη να ψάχνω να βρω τα ξωτικά. Τρία καλοκαίρια έζησα τις πιο πολλές ώρες κι εγώ κι η παρέα μου όλοι μαζί γυμνοί σε κείνο κει το μέρος. 😳
.
Tuesday July 31, 2007 – 10:53pm (PDT).
.
@AKK : Ωχ ναι, πρέπει να εξηγήσω τα τεχνικά. Το είχα ξεχάσει. Με είχε παρασύρει η ομορφιά των φωτογραφιών και της φάσης γενικότερα. Αλλά δεν πρέπει να μας παρεξηγήσουν ότι παίζουμε σαν τα παιδάκια με τα χώματα τις πέτρες και τα νεράκια χωρίς λόγο. Έτσι;
@ elmamelenia : Σε ξέρω, σ’ έχω δει και έχεις ειδικότητα. Είσαι πανέμορφη. Τα ξωτικά σε θέλουν.
.
Wednesday August 1, 2007 – 05:50pm (EEST).
.
Πριν από μερικές μέρες που έμεινα στο ποτάμι γνώρισα τον Φοίβο. Απίστευτο παιδί με ακόρεστη δίψα για τα πάντα! Ελπίζω αν καταφέρω και ξανακατέβω Ικαρία φέτος να τον βρώ πάλι..
.
Friday August 3, 2007 – 06:00pm (EEST.
.

.

2 Σχόλια