Posts Tagged Kriti

Ο Βασιλιάς της Ερημιάς *


.
….
..
.
.
.
_Ασπάλαθος ο Πρώτος_________
The Thorn of thorns, the King of the Wilderness.

.

.

.
Two meters tall and I can walk (slowly)
underneath!
.
.

.

Prickly bush and scolopendras Ikaria image074 Under cruel prickly bush .

.
.
photo
.
.
.

.

.


Goat’s Beard + Spiny Broom
Tragopogon sp. + Calicotome villosa
Λαγόχορτο / Πηγουνίτα + Ασπάλαθος

http://www.kretakultur.dk

https://i2.wp.com/farm3.staticflickr.com/2004/2516534585_07e7ba632c_m.jpg

.
Thursday October 18, 2007 – 11:59am (EEST)
 
.
Previous Post: I was on a sailing trip
.
.

Comments

(2 total)

Calicotome villosa

Thursday October 18, 2007 – 12:47pm (PDT)

Αγρίμι
«Γεμάτος δρακονόπετρες εί’ τζη καρδιάς σου ο τόπος
και σώχωρο, ως κι α μ-πολεμώ, δε ντόνε κάνω λώπως.
Εις τσι χειρομυλόπετρες τσ’ αγάπης σου όποιος πέσει
ωσά ντο στάρι σάικα τη νιότη ντου θ’ αλέσει.
Σα ντο σακίζι με μασείς, σα ντ’ άγανο με φτύνεις
και σα ντο ξενικόσταρο στα κάρβουνα με ψήνεις.
Δε σου μαζώνω μπλιο καβρούς, δε μπαίνω μπλιο στα ρυάκια,
για δε μου δίδεις ύστερα όξω τα χαχαλάκια.
Χόντρος στο δώμα εγίνηκα, μικιό μου κορακάλι,
κι έρχεσαι και με καταλείς ψιχάλι γ-καί ψιχάλι.
Του μούρνου τη λερωματέ, το στίμμα τω βατσίνω
μ’ άφηκεν η γι-αγάπη σου, μα δε θα τα ξεπλύνω.
Σαν απού πιάνει το λαγό το τέλι στο ποράλι,
επιάστηκ’ απού το λαιμό στη μπίζηλή σου αγκάλη.
Ασπάλαθος την άνοιξη φορεί χρυσό ν-τακίμι
να σε μερώσω θέλει εγώ κι ας διάχνεις σα ντ’ αγρίμι.»

____________________

Κοντυλιές του παπά Στεφανή
Από ένα δίσκο σκληροπηρυνικής (σαν κι εσένα) Κρητικής μουσικής
που λέγεται… «Αγρίμι και Κοράσο» (!!!!)

Friday October 19, 2007 – 01:16pm (EEST)

.
….

Σχολιάστε

Διασχίζοντας Αγκαθότοπους («Η Φύση ως Βίτσιο») #1


.


Perdiki Ikaria 1

.

Διαχείριση του Πόνου

(έτσι είπε η Ελένη)

Πώς να παίρνεις τη ζωή όπως έρχεται

(έτσι είπε ο Άγγελος)

Πηγαίνοντας ίσια ντουγρού και just do it, ό, τι κι αν είναι μπροστά

(έτσι λέω εγώ)

Στην ανωτέρω φωτογραφία βλέπετε έναν αγκαθότοπο σε λόφο κοντά στο χωριό «Περδίκι» της Ικαρίας. Η Ελλάδα είναι γεμάτη από τέτοια τοπία. Ολοένα γίνονται περισσότερα από τότε που σταμάτησαν (μετά το 1960) οι λεγόμενες «άνυδρες” καλλιέργειες» δημητριακών στα βουνά και τα νησιά (δηλαδή, ξερολιθιές και πεζούλια).

.

** Προσοχή: να μην συγχέουμε τους αγκαθότοπους με τους φρυγανότοπους. Οι τελευταίοι βασικά αποτελούνται από μικρούς θάμνους (φρύγανα ή βότανα, τύπου θυμάρι και τέτοια). Έχουν και αγκάθια (τύπου αστιβή), όμως οι αληθινοί αγκαθότοποι βρίθουν από πραγματικά ΜΕΓΑΛΑ ΑΓΚΑΘΩΤΑ ΦΥΤΑ σαν μικρά δέντρα με ανησυχητικά ψιλο-gothicονόματα (θα παραθέσω λίστα σε επόμενο entry).

.

Happy in your bushland, oh Ikaria! (2)

.

Χρόνια πολλά πριν ακούσω περί crosscountrytrekking, όταν ήμουν μικρή, δηλαδή, και θύμωνα (περίπου μόνιμη κατάσταση), ειδικά στην Κρήτη (εκεί θύμωνα πάρα πολύ), έφευγα από το σπίτι ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ή ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ σε ευθεία ΙΣΙΑ (ντουγρού), είτε προς τη θάλασσα (κάτω), είτε προς το βουνό (πάνω), είτε προς το πλάι (δεξιά κι αριστερά). Γύρω από το χωριό υπήρχαν θερμοκήπια ανάμεσα σε διάφορες ακαθόριστες εκτάσεις (σαν σκουπιδότοποι, αλλά όχι ακριβώς) και βεβαίως αγκαθότοποι!

.

Thorns in Atheras, Ikaria

.

Όσο μεγάλωνα κι όσο ψήλωνα, τόσο μεγάλωναν, τόσο ψήλωναν αυτοί οι αγκαθότοποι, τόσο απλώνονταν (λόγω της εγκατάλειψης κτλ.). Μεγάλωναν κι ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ! Μια «θάλασσα από τίποτα«, ένας χώρος άχρηστος, αδιάφορος, εχθρικός κι ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΟΣ στους ανθρώπους (ω μαγική εφηβεία).

.

Nana in Ikaria

.

Συχνά τ’ αγκάθια ‘παιρναν φωτιά από τους κοντινούς σκουπιδότοπους. Τον άλλο χρόνο, ξανάβγαιναν και τον επόμενο και μεθεπόμενο (ω χαρά) γινόταν πέλαγος πάλι ! Όμως εγώ στο μεταξύ (ω θλίψη) μεγάλωνα κι έχανα τα προνόμια (ασυλία) της παιδικής ηλικίας. Το χωριό κουτσομπόλευε. Ήταν ώρα να βρω κάπου αλλού να κάνω «το βίτσιο μου». Ευτυχώς σύντομα η Κρήτη μου τέλειωσε -μαζί και οι θυμοί και πολλά άλλα δυσάρεστα διάφορα.

.

.

Τα ευχάριστα που έμειναν ήταν: Το “άσπρο” εκτυφλωτικό μεσημέρι της νότιας Κρήτης κι η εξίσου διεγερτική μυρωδιά των αγκαθιών της. Επίσης ότι δεν παθαίνω (ούτε μάλλον θα πάθω ποτέ) καμία αλλεργία (από σκόνη, από γύρη και τέτοια φυτικά). Επίσης μια μεγάλη αντοχή στον φυσικό (απλό και καθαρό) σωματικό πόνο.

.
Να συνεχίσω να γράφω ;
Φυσικά
votes 14
Εντάξει συνέχισε να δούμε που θα το πας
votes 3
Κρεμόμαστε απ’ το στόμα σου
votes 12
Τι σημασία έχει, αφού έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσεις
votes 2
Όχι
votes 0
Άσε τα αγκάθια. Γράψε μας για την Ανιέλα
votes 0
.

Comments


Μια παρόμοια φόρτιση με έπιανε μικρό όταν φύτρωναν και μεγάλωναν τα αγριόχορτα στις άκρες των οικοπέδων τους χειμερινούς μήνες στην Ιεράπετρα. Γενικά είχα μια μανία καταγραφής του πράσινου με το μυαλό μου σε όποιο τοπίο επισκεπτόμουν. Όσο περισσότερο το πράσινο, τόσο πιο πολύ ευφραίνονταν η καρδιά. Αργότερα κάβλωνε και το κορμί. Αλήθεια ποιά μουσική ταιριάζει στους αγκαθότοπους;



Να σου δώσω να γράφεις εσύ το μπλογκ μου; χαχαχα!.. Τόσο ωραία τα λες!
Για τη μουσική, μμμ.. δεν ξέρω, βασικά τα τζιτζίκια είναι εντάξει. Προσωπικά εγώ διασχίζοντας ακούω hip-hop στο ipod. Δεν ξέρω αν ταιριάζει, αλλά εμενα απλά μου δίνει δύναμη και με βοηθάει – έτσι μονότονη μουσική που είναι – να απασχολεί το μυαλό μου και να μην απελπίζομαι (το οποίο είναι πολύ βασικό -να μην παθαίνει κανείς κρίση πανικού) Όμως τώρα τελευταία δεν μου αρέσει πολύ…

ευχαριστώ για το comment

🙂


Και εγώ ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Δε θα γινόταν να γράφω το blog σου, η επαφή μου με τη φύση είναι ελάχιστη τα τελευταία χρόνια. Όσο για τα λόγια, αυτά είναι του αέρα…Είναι κακό πράγμα ο πανικός σε αγκαθότοπους. Όχι τίποτα άλλο, αλλά υπάρχει κίνδυνος να τσαλαπατήσεις τα αγκάθια! 😉


.

Comments (1)

Διασχίζοντας Αγκαθότοπους («Η Φύση ως Βίτσιο» ) #2


.
….
.
.

(η φωτό είναι του Άγγελου από το Φλικρ)
.

Στο TrainSpotting οι τύποι τρελαμένοι πάνε εκδρομή στη Σκωτία και βγαίνουν στα moors (ρεικότοποι) και περπατάνε. Αχανείς εκτάσεις χωρίς νόημα. Όχι για μένα. Αυτή η ταινία ήταν σημαδιακή. Επίσης σημαδιακά ήταν τα βιβλία του Castaneda, όχι για τα μαγικά κόλπα, αλλά για τα τοπία: την άμεση επαφή με τα “χωρίς νόημα” Μεξικάνικα chaparrals.

.

Η δική μου Σκωτία, το δικό μου Μεξικό, βρέθηκε στην Ικαρία. Οι λόγοι ήταν:

1ον) παλιά ήταν όλη γεμάτη πεζούλια

άρα τώρα είναι γεμάτη αγκαθότοπους, πιο πολύ στο ανατολικό μέρος, από την περιοχή του Ευδήλου και πιο πέρα ανατολικά (κάτι σχέση έχει και με τα ασβεστολιθικά πετρώματα, αλλά δεν είναι της ώρας).

.

2ον) οι άνθρωποι δεν νοιάζονται.

Σκασίλα τους μεγάλη και Δέκα παπαγάλοι. (Είναι περίεργο που δεν κουτσομπολεύουν σε ό, τι δεν τους αφορά, αλλά κι αυτό δεν είναι της ώρας). Επίσης είναι κι αυτό που έχει πει η Ελένη σωστότατα κατά τη γνώμη μου. Οι Ικαριώτες, αν και τώρα πια βασικά (δυστυχώς) ασχολούνται με τις οικοδομές κτλ., τουλάχιστον θυμούνται ακόμα πως δεν είναι κακό, ντροπή και ξεφτίλα η στενή επαφή με τη φύση. Δεν πάσχουν απ’ τα κόμπλεξ του νεόπλουτου μικροαστού.

.

3ον) Υπάρχει νερό!

Είτε της θάλασσας, είτε του βουνού -ποτάμι, ρυάκι ή στέρνα – αδιάφορο. Είναι πολύ σπουδαίο μετά από μια «διάσχιση αγκαθότοπου» να βρίσκω μέρος να βγάλω τα ρούχα μου και να μπω στο νερό. Το γλυκό νερό πάντως είναι καλύτερο. Το αλμυρό νερό της θάλασσας ψιλοτσούζει στις μικρο-πληγές και τους ερεθισμούς (είναι όμως απολυμαντικό).

.

4ον) Το κυριότερο -ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΥΝΗΓΟΥΣ!!!

Εντάξει, έχω δει κανα-δυό, αλλά μου φάνηκε πως μάλλον έκαναν βόλτα και είχαν το όπλο και το σκύλο για δικαιολογία (μην τους πουν φλώρους και «οικολόγους»). Άλλη μια τεράστια διαφορά με την Κρήτη. Τέλος πάντων, καταλαβαίνετε πόσο μεγάλο είναι αυτό το πλεονέκτημα. Άντε να είσαι μπλοκαρισμένη μέσα σε αγκάθια 1, 70 μέτρα ύψος και να ακούς ντουφεκιές. Πως θα πείσεις τον πορωμένο μαλάκα πως δεν είσαι πέρδικα; (Παλιά που πήγαινα σε άλλα μέρη, κουβαλούσα σφυρίχτρα μόνο και μόνο γι’ αυτό το λόγο.)

.

5ον) είναι αργό νησί.

Κανείς δεν βιάζεται. Όπως θα δείτε αργότερα στα της τεχνικής, η γενική βραδύτητα είναι πολύ σημαντική από ψυχολογικής απόψεως για μια επιτυχημένη διάσχιση αγκαθότοπου. Δεν είναι για σπηντάτους τύπους (άντε πάμε, αργήσαμε, φύγαμε, τι κάνουμε εδώ;) και πρέπει να βοηθάει και η περιρέουσαατμόσφαιρα. Ε, από αυτή την άποψη η Ικαρία είναι τέλεια. Γιατί δηλαδή να βιαστούμε; Μήπως για να προλάβουμε τραπέζι στο trendy εστιατόριο; Αχα!..

Αυτά για την Ικαρία. Και συγγνώμη για το ξερό ύφος μου. Είναι που ντρέπομαι λιγάκι.

Πάμε τώρα στην τεχνική και στη φιλοσοφία του πράγματος….

.

Comments

(2 total)

Ευχαριστώ για τη προσθήκη των φωτογραφιών. Είναι τιμή μου να έχει μπει σε τόσο εξειδικευμένο (βλ. «προχωρημένο») μπλογκ. Που να το ήξερα, όταν τις έβγαζα…
Φυσικά ξέρεις που είναι. Έχεις αγκαθο-περπατήσει εκεί; Στα δεξιά έχει κάτι αγριο-αγκαθιές *τεράστιες* -1,70 μ. ύψος- απ’ αυτές που κατάλαβα πως σου αρέσουν.
Γενικώς πολύ καμαρώνω που ξερενόμαστε και ήμαστε φίλοι. Κι αυτά που λες για την Ικαρία, είναι πολύ σωστά.

Thursday March 8, 2007 – 10:34pm (EET)

Τα αισθήματα είναι αμοιβαία.
Φυσικά και ξέρω που είναι αυτός ο μεγαλειώδης αγκαθότοπος. Στη «Ξανθή» πάνω από τον Εύδηλο. Τρομερό μέρος. Αν γινόντουσαν αγώνες διάσχισης αγκαθότοπου, εκεί θα ήθελα να είναι. Από το Γήτεμα (Φύτεμα;) ανηφορίζοντας μέχρι το Κάστρο του Κοσκινά (που φαίνεται στο βάθος στη φωτογραφία σου).

Friday March 9, 2007 – 10:59am (EET)

.
.

Σχολιάστε