Posts Tagged fun

Σαλεμένο Πατατάτο Σώζει Δάση



(update: διαβάστε και τα σχόλια από κάτω!)

Χαίρετε

Διάβασα κάπου ότι ο προϋπολογισμός προβλέπει μόνο 0,1% για το περιβάλλον. Ώρα να κάνουμε κάτι “εκ των έσω”. (Εδώ κολάει το “Στην κουζίνα σου εσύ!) Θα αγωνιστούμε με τις κατσαρόλες μας, συντρόφισσες, να φτιάξουμε ένα μενού πανηγυριού που θα βοηθήσει το περιβάλλον. (Εδώ κολάει το “Τρώμε φύση”) Συγκεκριμένα το περιβάλλον της Ικαρίας.

after the flood by angeloska

Ήταν θέμα που κρεμόταν βάρος στη συνείδησή μου. Κάτω από την από πάνω trash art φωτογραφία απ’ το μπάχαλο που άφησε πίσω της η μανιασμένη Χάλαρη καθώς όρμηξε από τα κατσικοφαγωμένα βουνά με φόρα 1000 d (1 d = 1 diaolos), καθώς και στη σχετική πονεμένη καταχώρηση στο μπλογκ του Ορειβατικού Συλλόγου Ικαρίας όπου μιλούν για “τροποποίηση του τοπίου” (sic), έριξα σχόλια σε στυλ μπλαζέ, λες κι ήμουνα τουρίστρια, ούτε συμπαραστάθηκα ούτε πρότεινα κάτι θετικό.

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

Η Λίνα, ο ξεριζωμένος Πεύκος γίγαντας και τα κομμένα λάστιχα στην κατεστραμμένη  Χάλαρη

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

Τώρα όμως που καταλάγιασε ο πόνος, θα πιάσουμε το πρόβλημα από τη ρίζα, ή μάλλον τη μία απ’ τις δύο ρίζες η οποία παρακαλώ, όπως θα δούμε παρακάτω, φυτρώνει στην κουζίνα!

Γνωστά Δεδομένα:

– Η υπέρμετρες καταστροφικές επιπτώσεις που είχε η μεγάλη βροχόπτωση του Οκτώβρη είχε και ανθρωπογενείς αιτίες.

– Σε συνδυασμό με τις μεγάλες κλίσεις (λόγος ύψους και εμβαδού) μια από τις αιτίες των καταστροφών ήταν η αποψίλωση και η ερημοποίηση των βουνών λόγω της ανεξέλεγκτης χρόνιας υπερβόσκησης.

– Ο αριθμός των κατσικιών “που υπερβόσκουν” διατηρείται υψηλός 1) εξαιτίας των επιδοτήσεων και 2) διότι το κατσικίσιο κρέας, σκέτο, βρασμένο ή ψητό, αποτελεί το βασικό πιάτο των (υπερ)πολλών καλοκαιρινών (υπερ)πανηγυριών όπου (υπερ)συρρέει (υπερ)πολύς κόσμος.

Profitis Ilias

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

3 mother pots feeding many by angeloskaΠαρατηρήσεις:

Το κατσικίσιο κρέας ως βασικό πιάτο του Καριώτικου πανηγυριού έρχεται από παλιά καλή αγροτο-κτηνοτροφική παράδοση,  που όμως τη χάλασε το “υπέρ”, η υπερβολή. Δεν είναι δυνατόν ένα μενού που σχεδιάστηκε για 50-200 άτομα να καλύψει 3000, ενώ ταυτόχρονα από 5-10 πανηγύρια που είχε άλλοτε το καλοκαίρι η Ικαρία να έχει τώρα πάνω από 100! Με τέτοια κίνηση και πελατεία θα φανταζόταν κανείς πως γίνονται εισαγωγές, κι όμως όχι, όλα τα πανηγύρια διαφημίζουν και πράγματι προσφέρουν ντόπιο κρέας! Τι τρώνε και πως ζουν αυτά τα έρμα χιλιάδες ζωντανά στο περιορισμένο εμβαδόν του νησιού δεν θα το σχολιάσω, γιατί είπαμε πως δεν θα μαι αρνητική. Θα εστιάσω σ ένα άλλο τρελό. Αρκετή ποσότητα από το πανάκριβα αγορασμένο (τόσο χρηματικά όσο και περιβαλλοντικά) κρέας μένει αφάγωτο στα τραπέζια όταν τελειώσει το πανηγύρι. Ο λόγος, σήμερα κόσμος δεν είναι λιμασμένος για πρωτεΐνες σε crude μορφή όπως παλιά. Δεν γλύφουν κόκαλα (αχ τι νόστιμα), δεν τρώνε πέτσες (αχ τι νόστιμες..), δεν πίνουν “ζουμί” (τι δυναμωτικό..) κι ας το προσφέρουν δωρεάν. Αγοράζουν κρέας είτε “γιατί είναι παράδοση” ή για να βοηθήσουν το χωριό που κάνει το πανηγύρι (είναι σαν έρανος για κοινωφελείς σκοπούς) και τσιμπάνε απ’ το ψαχνό, καταναλώνοντας δηλαδή μόνο κάτι περισσότερο απ το ½ περίπου της ποσότητας που έχουν αγοράσει. Το υπόλοιπο το πιο πολύ πετιέται στα σκουπίδια το πρωί καμιά φορά μαζί με τα πλαστικά τραπεζομάντιλα! Για να μην τα πολυλέμε, ειδικά στα μεγάλα πανηγύρια (που δεν είναι και λίγα) οι παραδόσεις έχουν διαστρεβλωθεί. Καλά, θα μου πείτε, δικές μας είναι οι παραδόσεις, ότι θέλουμε τις κάνουμε, γουστάρουμε να σφάζουμε, να βράζουμε και να ψήνουμε για 4 χιλιάδες κόσμο. Αν δε σ’ αρέσει, να μην έρχεσαι.

Να κάνετε ότι θέλετε κι εγώ ξέρω να αποστρέφω το βλέμμα μου και να περνάω καλά στο πανηγύρι.” λέω. “Να μην ακούω μετά να κλαίτε όταν γκρεμίζονται τα βουνά, ξεθεμελιώνονται τα σπίτια, πέφτουν οι δρόμοι και τα γεφύρια”.

Όλα άλλαξαν στη δυτική Ικαρία μετά τη μεγάλη βροχή και την πλημμύρα

Και συλλογίζομαι:

Αν τα πανηγύρια είναι (όπως έχει ειπωθεί πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου στην Athens Voice νομίζω κάποτε) η βαριά βιομηχανία της Ικαρίας, με την ίδια λογική οι πρόσφατες καταστροφές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν “βιομηχανικό ατύχημα”.

Και συμπεραίνω. Η ντόπια βιομηχανία έχει βλάβη!

Στην κουζίνα γρήγορα!

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

gantia mΣκοπός μας είναι να μειώσουμε δραστικά την ποσότητα κρέατος που καταναλώνεται στο Καριώτικο πανηγύρι, φτιάχνοντας ένα πιάτο που να είναι κοντά στην παράδοση, να είναι νόστιμο και με υλικά που βρίσκονται στο νησί το καλοκαίρι όταν δουλεύει η πανηγυροβιομηχανία την οποία υποστηρίζουμε με όλη μας τη ψυχή (ώπα!).

In Eleni's blog: Δεν αγοραζω ουτε τρωω αυτο που σκοτωνει το νησι μου.Έλα όμως που το σκέτο κρέας έχει ένα καλό: το κόβεις, το ψήνεις ή το βράζεις, αλάτι πιπέρι, κι έτοιμο! Ποια άλλη τροφή έχει τέτοιο πλεονέκτημα; Δεν θέλει ρώτημα. Η πατάτα! Από το καζάνι του Καριώτικου πανηγυριού θα βγάλουμε τουλάχιστον το μισό κρέας και θα βάλουμε στη θέση του νόστιμες πατάτες που φυτρώνουν μια χαρά σε ψηλά νησιά με οροπέδια όπως η Νάξος που είναι πιο γνωστή και know what και η Ικαρία!

A time to garden by egotoagrimi

Για αρχή, ορίστε το original Πατατάτο των Κυκλάδων όπως το κάνουν για τα πανηγύρια στην Αμοργό σε βίντεο με υπογραφή Μαμαλάκη. Αποδεδειγμένα ταΐζει πολύ λαό.

Στη συνέχεια εμείς, πειραματικό φαγητό είναι, θα κάνουμε διάφορες μαγκιές κι αλλαγές. Όμως θα κρατήσουμε το όνομα που είπε γι αστείο ο Μαμαλάκης για το Αμοργιανό πιάτο. Το πιάτο μας θα το πούμε “Σαλεμένο”!

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

Πράγματι, θα χρειαστεί αρκετό σάλεμα. Όμως τι τους έχουμε τους άντρες;

Για να συντομεύουμε, στο λινκ εδώ είναι η βασική συνταγή “Πατατάτο” (για σπίτι) του Μαμαλάκη όπως βλέπουμε στο βίντεο να το φτιάχνουν στην Αμοργό. Κι εδώ είναι μια βελτιωμένη συνταγή της της Νταϊάνας Κόχυλα που είναι και Καριωτίνα, όπου αντί για μπελτέ, βάζουμε φρέσκια ντομάτα, όμως έχει παραλείψει το κρασί, μου φαίνεται περίεργο. Όσο για τα καρυκεύματα, είναι θέμα γούστου, στομαχιού και οικογενειακής ή τοπικής παράδοσης. Της μόδας τώρα είναι η πιπερόριζα τζίντζερ, γιατί όχι;

Σπιτικό Πατατάτο

Τέλος πάντων, δεν είναι δύσκολο φαΐ, κοκκινιστό κρέας με πατάτες να σκεφτείτε, όμως έχει ένα λεπτό σημείο, να μην λιώσουν οι πατάτες και καταντήσει κρέας με κόκκινο πουρέ. Μέσα σε καζάνι 50-200 λίτρων σίγουρα θα λιώσουν κι έτσι πριν τις ρίξουμε στο καζάνι, καλύτερα να τις σοτάρουμε στο λάδι για να σφίξουν κι έτσι θα γίνουν και πιο νόστιμες.

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

Στο κοκκινιστό ή ριγανάτο με πατάτες εγώ (to agrimi) βάζω πρόσθετα λαχανικά και κάνω ένα τύπου pot-au-feu, αλλά πράσα και καρότα δεν έχουμε το καλοκαίρι. Έχουμε όμως μπόλικα ξερά κρεμμύδια που είναι φτηνά, πάνε τέλεια με κρέας και πατάτες και στερεώνουν τον άνθρωπο στο κρασί και στον χορό. Τώρα εγώ πάλι λόγω Κρήτης προτιμούσα το κοκκάρι, σα να λέμε, να μπασταρδέψουμε το κοκκινιστό να φέρνει στο στιφάδο που τραβάει και πιο πολύ κρασί (αφού μιλάμε για πανηγύρι). Άλλοι πάλι προτιμούν πιο κλασικό με μεγάλα κόκκινα κρεμμύδια ολόκληρα ή ψιλοκομμένα. Είναι θέμα γούστου. Εξάλλου τέτοιου είδους φαγητά δεν είναι haute cuisine αλλά μάνα μας Ελλάς, όλη η τέχνη είναι στο ψήσιμο ή και στο τηγάνισμα.

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

Δοκιμάστε κι εσείς να μας πείτε, γιατί ήμαστε αρκετοί που συνεργαστήκαμε στο πειραματικό Project Salemeno και μας ενδιαφέρει η γνώμη σας. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, να θυμάστε, προσπαθούμε να σώσουμε το περιβάλλον του νησιού

♥ που αγαπάμε♥ εδώ πέρα!

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

Υ.Γ. Το παραδοσιακό κρέας στη λαδόκολλα ή το «ζουμί» μπορούν να σερβίρονται ως after.

Ούτως αλλέως μεθυσμένη να χορεύω μετά τις 3 τα ξημερώματα το χάνω. Ποιό περιβάλλον, ποιά ηθικη-ηηή??? Είναι ώρα για γουρουνιές και αμαρτίες… >:D 😳


Ξερή Ρίγανη Ικαρίας

.
.
Saturday December 24, 2010
.
.
.
.

19 Σχόλια

Έλλειψη Συγκέντρωσης


Πρώιμες φέτος οι Αποκριές και σε λίγο τσακ μπαμ τέλειωσαν!
.
.
Ο παρακάτω σατιρικός μονόπρακτος μονόλογος σε τέσσερις σκηνές ανέβηκε πριν δυο χρόνια τέτοια εποχή σε μια παράσταση της ομάδας www.sinthesis.gr. Ήταν στο ίντερνετ, αλλά κατέβηκε μετά. Το είχα όμως φυλάξει και αποφάσισα να το αποθανατίσω. Προφανώς το κείμενο είναι γραμμένο από Ικαριώτη. Το να μπορείς να σατιρίζεις τόσο ανελέητα, αλλά και τόσο πετυχημένα τον ίδιο σου τον εαυτό είναι κατά τη γνώμη μου δείγμα μεγάλης υγείας. Όσο για το αν ισχύουν αυτά που περιγράφει, όχι βέβαια. Οι Ικαριώτες είναι από τους πιο επίμονους κι εργατικούς ανθρώπους που ξέρω. Απόδειξη της εργατικότητάς τους είναι άλλωστε το ίδιο το κείμενο. Το να κάνεις κάποιον να γελάσει είναι πολύ σκληρή δουλειά. Αν υπάρχει κάτι, αυτό το κάτι είναι μια κάποια «έλλειψη συγκέντρωσης», μια κάποια έλλειψη ορθού προσανατολισμού της νεανικής επιχειρηματικότητας, μια έλλειψη κοινωνικής ευθύνης, έλλειψη ορθολογικού μακρόπνοου σχεδίου βιώσιμης ανάπτυξης…
Άχου εν ημπορώ άλλο. Σώνει ως εδώ γιατί με πνίγουν τα γέλια.
Απολαύστε και Καλές Αποκριές!
.
Kicking back

________________________________

ΙΚΑΡΙΩΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ (1)

Μετά το στρατό ηκάθουμουν κι εν ημπόρουν. Ησκέφθην το καλά κι ένα χρόνο μετά ήνοιξα την πρώτη μου επιχείρηση: όχι πολλά, ένα καφενείο στις Ράχες. Το ‘χε ένας θείος, ηδούλευγέ ένα χρόνο, αλλά ηκουράσθη, ηπέτασε κι είπα να του βουθήσω. Ε, ηπήρα το κι ήνοιξά το. Ήνοιγά το στις 11 το βράδυ, αλλά κάθε βράδυ. Όποιος ήθελε πιο νωρίς, το κλειδί το ‘χα ποθεμένο πρώτο τραπέζι όξω, κάτω απ’ το μπουκέφαλο τασάκι, απέσω απ’ το ρολόι της ΔΕΗ. Δημοκρατία στο καφενείο μου. Όποιος ήθελε ήμπαινε κι ήφτιαχνε τον καφέ του. Αλλά και το ουζάκι του. Για μεζέ είχα τα πάντα… Σαρδελίτσες ελίτσες τυράκι… Προίκα απ’ το θείο. Ησερβίρασιν ο ένας στον άλλο, ησέρβιραν κι εμένα, όποτε ηπήαινα… Καλή επιχείρηση, μά/σαλάχ, δόξα τω λαώ και παρέες ήβρισκα και λεφτά ήβγαζα, αλλά βρουχ, εν ημπόρουν άλλο, ηβαρέθην κι ήκλεισά το. Ηπέτασα.

.

ikaria village by janwillemsen

_____________________________

ΙΚΑΡΙΩΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ (2)

Ηδαιμόνιζέ με που το ψωμί στο σπίτι ήτανε αιωνίως μπαγιάτικο. Ήφερνέ το ένας έμπορος από τη Σάμο. Αλλά ήτανε στόκος. Το ψωμί. Αλλά επειδή εγώ είμαι μαμούνι, εν ημπόρουν να κάθομαι, ησκέφθην το ένα χρόνο κι ήντα α κάμω, ήνοιξα άλλη μια επιχείρηση.

Μπα, όχι πολλά! Είχαμ’ ένα φούρνο στο χωριό, αλλά, ε γκζέρω γιατί, ήτανε κλειστός για χρόνια. Ε, ηπήα κι άνοιξά τον. Κι ήβαλα το κλειδί στο ρολόι της ΔΕΗ. Κι ο φούρνος επιτέλους ηδούλεψε. Ο πελάτης δεν ηναγκάζετο α ‘ρτει πρωί-πρωί ίνα βρει φρέσκο ψωμί. Και μεσημέρι είχα φρέσκο ψωμί και απόγευμα και βράδυ. Όποιος ήθελε, όποτε ήθελε, ηπήαινε, ήπαιρε το κλειδί απ’ το ρολόι της ΔΕΗ, ήνοιγε, ηζύμωνε, ήναφτε το φούρνο κι ήψηνε ό,τι ‘θελε. Ακόμα και τυρόπιτες. Τυρί ηπαίρανε από δίπλα. Είχα κι ένα δίσκο απά στο μπάγκο με ψιλά, ηπληρώνανε, ηπαίρανε και ρέστα κι ηπετούσαν.

Αλλά να δεις τι λαός είμαστε εμείς οι Καριώτες, ήφηναν και καμιά περισσευούμενη φρατζόλα για μένα ή για τον ξένο. Όποιος απ’ τα γύρω ξέμενε αργά στο χωριό, ήξερε ότι άμα ηπήαινε στο φούρνο θα έβρισκε λίγο ψωμί. Ό, τι ήθελε ο πελάτης ήκαμνε. Μόνη μου απαίτηση να μην αφήνουνε το μαγαζί ανοιχτό. Ηκλειδώνανέν το κι ηφήνανε το κλειδί στο ρολόι της ΔΕΗ. Πάνω απ’ όλα η τάξη και η ασφάλεια.

Α πεις, αφήνεις το μαγαζί μπάτε σκύλοι αλέστε; Έλα μωρέ! Σε ποιον θα κάνει καρδιά να με κλέψει; Είναι τόσο εύκολο που δεν του πάει. Άσε που ο ιστορικός εκείνος φούρνος ηνέπνεε σεβασμό, γιατί ποτέ, κανένα φαγητό σε ταψί δε μου κάηκε. Η νοικοκυρά ήτανε από πάνω κι ηπρόσεχε. Εγώ ηκάθουμουν εις το ζαχαροπλαστείο της Κολοκασούς για κάνα ουζάκι.

Πολύ καλά ηπήε ο φούρνος, δόξα τω λαώ. Όλο το χωριό ευχαριστημένο και καλά λεφτά ήβγαζα, αλλά, βρουχ. Εν ημπόρουν άλλο. … Ηβαρέθην κι ήκλεισά τον. Ηπέτασα.

.

pot Ikaria

_____________________________

ΙΚΑΡΙΩΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ (3)

Εγώ είμαι επιχειρηματικό μαμούνι. Κι αφού εν ημπόρουν να κάθομαι, ησκέφθην το ήντα α κάμω και μετά από ένα χρόνο ήνοιξα άλλη μια επιχείρηση.
Μπα, όχι πολλά! Ησχολήθην με τη γεωργία. Ήφτιασα ένα δασύλλιο με καναβουριές. Φουντοκόμος. Και με την πελατεία, συνέπεια.
Εν τους ήφερνα εγώ γουρούνι στο σακί. Ο πελάτης ηπήαινε κι ήβλεπε το δέντρο να ξέρει τι παίρνει. Όχι ερήμην, μαθές! Τα ’χα όλα μαντρωμένα με συρματόπλεγμα ίνα μην τα φάνε τα κατσίκια, αλλά το κλειδί του λουκέτου πάνω στην πέτρα, εκεινά μπροστά, μην ψάχουν το.
Όποιος ηγούσταρε ηπήαινε στη φυτεία κι ηπότιζε τα δενδρύλλια, ήκοβγε κι ό,τι ήθελε, ηρχόταν και μου ’δινε τον οβολό του… και κάνα ψιλοκομμένο…
Κι εγώ Κέρβερος! Βούθαγα τη γυναίκα μου, που ’χε ανοίξει ένα κομμωτήριο σελφ-σέρβις πέρα στον Άγιο κι έπρεπε να είμαι σπίτι να της κάνω παρέα. Η φυτεία καλά ηπήαινε. Ήρχοντο και τα φρικιά από την Αθήνα, ήστηναν τις σκηνές τους κάτ’ απ’ τις καναβουριές και όλοι με το χαμόγελο.

Καλή η δουλειά, δόξα τω λαώ. Καλή χαρά όλη η οικογένεια στα πανηγύρια απ’ τα ντουμάνια και καλό όνομα ήφτιαξα με τη φυτεία και καλά λεφτά ήβγαζα, δε μ’ ένοιαζε η κούραση, αλλά, βρουχ. Εν ημπόρουν άλλο, ηβαρέθην κι ήκλεισά τη. Ηξεπάτωσά τη κι όλας. Ηπέτασα.

.

evdilos ikaria by kikiller

_____________________________

ΙΚΑΡΙΩΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ (4)

Μετά τις τρεις πρώτες εταιρείες μου το επιχειρηματικό δαιμόνιο είχε μπει για καλά μέσα μου. Βέβαια τελικά ηπέτουν, αλλά εγώ είμαι μαμούνι κι εν ημπορώ να κάθομαι. Ησκέφθην το λοιπόν ένα χρόνο, ήντα α κάμω κι ήνοιξα κι άλλη μια επιχείρηση.
Όχι πολλά! Ένα θερινό σινεμά άνοιξα στον Άγιο. Όχι με ταινίες… Μην τρέχω να τυλίγω να ξετυλίγω σα μοδίστρα τα καρούλια!.. Είχα dvd και προτζέκτορα και οθόνη. Τίποτ’ άλλο, μην πουν ότι το κάνω Βίλατζ!…
Καλά ηπήαινε ο σινεμάς. Εγώ ηκάθουμου εις το καφενείο για τσιπουράκι, εκινά δίπλα ήτανε και το κομμωτήριο της γυναίκα μου, ηπήαινα να παίξω ένα στοιχηματάκι, μου ’ριχνε κι ένα κουρεματάκι κι ένα ξυρισματάκι η γειτόνισσα…
Αλλά ο σινεμάς, σινεμάς. Όποιος ήθελε ήμπαινε μέσα. Ο πρώτος ήγνώριζε πως το κλειδί το ’χα , κρυμμένο στη γλάστρα με το βασιλικό στο κεφαλόσκαλο. Ηφέρνανε και το καρεκλάκι τους γιατί τα δικά μου τα είχα στοιβαγμένα και πού να τα ξεστοιβάζουνε… Μην τους κουράζω τους πατριώτες μου!… Καλοί άνθρωποι. Ήφερναν στο καφενείο και τα λεφτά για τα εισιτήριά τους…
Ηκουβάλουν στο σινεμά και ντιβιντιά από εφημερίδες και ντοκυμαντέρ και τσόντες κι ελληνικές ταινίες, ό,τι ’θελαν. Ελεύθερη έκφραση. Ηβάζαν τα κι ήβλεπάν τα. Ευχαριστιόταν ο κόσμος. Μια θειά μου στη γιορτή μου ήφερε δώρο κι ένα γιασεμί κι ηφύτεψέ το για να μη βλέπουν οι απ’ έξω… Κι ηπότιζάν το ούλοι οι πελάτες.
Καλά πήγαινε ο σινεμάς, δόξα τω λαώ. Και χαρά στα παιδιά έδινε και το πολιτιστικό επίπεδο του νησιού ανέβαζε και καλά λεφτά ήβγαζα, ε μ’ ήνοιαζε η κούραση, αλλά, βρουχ. Εν ημπόρουν, άλλο, ηβαρέθην κι ήκλεισά το. Ηπέτασα.

Γλωσσάρι
εν ημπόρουν = δεν άντεχα
ηπέτασα = έφυγα βιαστικός, εξαφανίστηκα, την κοπάνησα
ποθεμένο = ακουμπισμένο
μπουκέφαλο = αναποδογυρισμένο
μά/σαλάχ = «δόξα το θεό» ή «μπράβο» ή «να μην βασκαθείς» (ανάλογα την περίπτωση)
μαμούνι = ο ανήσυχος, ο εργατικός άνθρωπος
ε γκζέρω = δεν ξέρω
α ‘ρτει = να έρθει
απ’ τα γύρω = από τα γύρω χωριά
στον Άγιο = στον Άγιο Κήρυκο, την πρωτεύουσα της Ικαρίας
ηξεπάτωσά τη = την ξερίζωσα

Εσείς ποιά «επιχείρηση» του Ικαριώτη επιχειρηματία θα θέλατε να συνεχίσετε;
Το καφενείο
18
Το φούρνο
12
Τις καναβουριές
12
Το σινεμά
21
.

Tuesday February 9, 2010

Next post: Holes and Horns

Previous post: Η Ικαριώτικη Σούστα στον καιρό της Παγκοσμιοποίησης.

.

.

Comments

(4 total)

Αχ το ‘θελα λίγο γέλιο απόψε κι ας το ξέρω το μονόλογο! Τέλεια επιλογή φωτογραφιών! Ψήφισα «το σινεμά». Είναι που όλοι ξέρουν πως ενδιαφέρομαι για «τα πολιτιστικά» – χαχαχα!!!

Αχ ειναι τρομερα αστειο. Δε χορταινω να το διαβαζω! Ομως τωρα -βρουχ- πρεπει να πετασω!..

Χαχα! Βρήκα και τη συνέχεια…
http://www.lifo.gr/blogs/giatros/13912
http://www.lifo.gr/blogs/giatros/13912#blogtop
(επικαιροποιημένη)

_____________________________________
ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΩΡΑΡΙΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ΙΚΑΡΙΑΣ

Από Δευτέρα πήρε μπρος το θερινό ωράριο καταστημάτων
σε όλη την Ελλάδα. Σε όλη; Όχι ακριβώς.

Σύμφωνα με ανασφαλείς πληροφορίες μας
(έχουν ψυχικά προβλήματα)
στις Ράχες Ικαρίας ακολουθείται άλλο ωράριο.

Τα εμπορικά καταστήματα, όπως και τα υπόλοιπα,
παραμένουν κατά κάποιον τρόπο ανοιχτά ή και κλειστά
όλη μέρα, το ίδιο είναι, όμως:

Οι καταστηματάρχες εκεί έσπασαν οι ίδιοι τις βιτρίνες τους παραδοσιακά,
με πλάκες Ικαρίας εις ένδειξιν διαμαρτυρίας κατά της αστυνομικής βίας.
Από Δευτέρα ισχύει συνεχές εορταστικό ωράριο
που θα κρατήσει όλο το χρόνο, γιατί κάθε μέρα,
σύμφωνα με το εορτολόγιο, είναι μια-δυο γιορτές.

Ο πελάτης μπορεί όποια ώρα της μέρας θέλει να μπαίνει στο μαγαζί
από τη σπασμένη βιτρίνα συμπαραστεκόμενος κι αυτός στις διαδηλώσεις
της λοιπής χώρας. Δοκιμάζει ρούχα ή παπούτσια, διαλέγει και παίρνει,
αφήνει τα χρήματα στο καλαθάκι που βρίσκεται στον πάγκο,
όπου υπάρχουν και ψιλά για ρέστα. Αν θέλει να ψωνίσει με πιστωτική,
μπορεί να πάει μετά να βρει τον καταστηματάρχη
στο καφενείο-ταβέρνα-παντοπωλείο.

Όσοι πελάτες δε θέλουν να συμπαρασταθούν,
μπορούν να μπαίνουν στο μαγαζί,
πάλι όποια ώρα θέλουν, αλλά από την πόρτα.
Το κλειδί είναι κρυμμένο στο ρολόι της ΔΕΗ.

Παρακαλούνται μετά τα ψώνια τους να κλειδώσουν την πόρτα
του καταστήματος και το κλειδί να το ξαναφήσουν στο ρολόι της ΔΕΗ.

.

Άχα! , το ήξερα βέβαια. Ο ‘giatros’ καλό είναι που συνεχίζει, αλλά εντάξει σαν sequel δεν είναι τόσο αστείο όσο το πρώτο που ήταν αυθόρμητο και «εκτός επικαιρότητας».

.

Σχολιάστε

Simply Greek


.

.


 

♥♥♥
 part of the Simply set of entries .. . ..

Ikaria 14

. . .Ikaria 13

Ikaria 11 Ikaria 10

Ikaria 25

Ikaria 3 Ikaria 09

Ikaria 01

Ikaria 15 Ikaria 07

.

.

Ikaria 08

Ikaria 04

Ikaria 02

Ikaria 17

.

.

Ikaria 03  Ikaria 16  Ikaria 22

Ikaria 12

Ikaria 18 Ikaria 20 Ikaria 23

Ikaria 21

Ikaria 20 Ikaria 05

Ikaria 24

Photos by E.I.

Wish I was there. I would be happy.
Even in the form of a butterfly on the leaves.

 

4 Σχόλια