Posts Tagged χάρτης

Δεν φαίνονται


.
.

 

Παρόλα αυτά, είνεkεί!!!

Μη πεις μετά πως φταίω εγώ, αν δεν τα βρεις

Μπορεί να είσαι τυχερός και να βρεις άνθρωπο

που θα σου φτιάξει χάρτη.

'Ο Γύρος των Ραχών με τα Πόδια' - Ο πεζοπορικός χάρτης που κυκλοφόρησε το 1998 και χρηματοδότησε τη συντήρηση και επέκταση του δικτύου των μονοπάτιών στην Ικαρία

Καλό καλοκαίρι!!!

6 Σχόλια

Ο Αύγουστος του Αγριμιού


9 απλές βδομάδες στην Ικαρία – 1 αναπάντεχη ανακάλυψη


H ιστορία ήταν ότι, όταν παραδυνάμωσε το μελτέμι,

πήραμε κάποια πανηγύρια και

  • Ζεϊμπέκικο panigiri Ikaria 1 2011 panigiri Ikaria 2 2011
  • και μετά φύγαμε για βουνά 2011_DSC1929

Εγώ (to agrimi) οδηγώ ως συνήθως

(γιατί; γιατί έτσι.) Στο σπίτι άλλοι ποτίζουν, φροντίζουν, κοιμούνται. Εμείς στο βουνό τώρα Όουου Όόόιι! Σχεδόν ομίχλη, σύννεφα κουρέλια τρέχουν, βουνό ρε παιδί μου…

 

 

Περίεργο αυτό, καινούριο ίσως, συναντάμε ανθρώπους που και που. Έχει καλά μέρη. Έχει όλο και πιο πολλά. Τα ‘χω χαμένα μ’ αυτό το νησί. Σ’ ένα χύμα περπάτημα, βγήκε ο ήλιος, ανακάλυψαμε ΑΥΤΟ!!!

Πολλές φορές θα έχω περάσει από κοντά, δίπλα του μπορεί, και δεν το είδα! Και το βρήκα χτες, οι άλλες είχαν μείνει πίσω, έπεσα πάνω του για την ακρίβεια, μέσα στον αέρα και την σχεδόν ομίχλη.

Ένα ιδιόκτητο ορειβατικό καταφύγιο!!! Και σε τι στυλ!!!

Δεν θα πω περισσότερα. Δεν ξέρω αν κάνει. Θα πω όμως, γιατί είναι σπουδαίο, ότι ψάχνοντας στο δίκτυο, βρήκα ότι είναι οι ίδιοι που έχουν βγάλει έναν εντυπωσιακό χάρτη μονοπατιών!!!

Δεν είναι βέβαια τα περισσότερα σημαδεμένα. Είναι όμως διαδρομές που γίνονται, έχω κάνει αρκετές —- ουφ, ουφ. Ας είναι καλά οι άνθρωποι. Όποιος ξέρει και θέλει, μπορεί. Νομίζω πως έχει μια σημασία και να μένει μόνιμα στο νησί. Τέτοιες δουλειές δεν είναι καλοκαιρινές αρπαχτές.

Μπάι σας

(Έι, μη ζηλεύετε. Δουλεύω κάπου κιόλας,
να ξέρετε, να!)

 

.
.
Thursday August 13, 2011
.
.
.
.

5 Σχόλια

3 (+1) Πεζοπορικές Προτάσεις για το Καλοκαίρι


 

Μια ευγενική προσφορά του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας και εμού του αγριμιού προσωπικά. Βοήθησα να τσεκαριστούν αυτές οι διαδρομές και να συνταχτούν οι τελικές προτάσεις. Χαίρομαι που το αναρτώ. Πάει πολύ καιρός που δεν είχα στο μπλογκ μου κάτι συγκεκριμένο για τεράστια περπατήματα με χάρτες κλπ. Αν πάτε Ικαρία, τις περπατήσετε και βλαστημήσετε, ελάτε να με βρίσετε εδώ. Δεν θα σβήσω τα σχόλιά σας!

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞


Μεγαλώνουμε τις διακοπές μας στην Ικαρία περπατώντας

Λέγεται συχνά ότι ο τουρισμός βουνού ή οικοτουρισμός επιμηκύνει την τουριστική περίοδο. Αυτό είναι σωστό. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι και για τους ίδιους τους περιπατητές οι μέρες ή οι ώρες που περνάμε στο βουνό «επιμηκύνονται» και εκ των υστέρων φαντάζουν μεγαλύτερες και περισσότερες. Η άμεση συνεχής επαφή με τη φύση, οι εναλλαγές, οι δυσκολίες, η σωματική δραστηριότητα, διευρύνουν την συνείδηση “διαστέλλοντας τον χρόνο”, ενώ το πρωινό ξύπνημα (χωρίς αυτό δυστυχώς δεν νοείται “βουνό”) σε καιρό διακοπών (ειδικά στην Ικαρία), εφόσον πετύχει (βλέπε Συμβουλές), προϊδεάζει ότι όσα θα φέρει η μέρα θα είναι όμορφα και εύκολα, αφού το χειρότερο, δηλαδή το πρωινό ξύπνημα, έχει συμβεί και έχει ξεπεραστεί…
 ☺☻☺☻☺☻☺☻☺

 

Εδώ λοιπόν προτείνουμε Τρεις (+1) Πεζοπορικές Περιπέτειες ειδικά για το καλοκαίρι (δηλ. με μπάνιο στη θάλασσα) οι οποίες, ελπίζουμε, θα δημιουργήσουν την αίσθηση ότι οι φετινές διακοπές “έγιναν μεγαλύτερες”, καλύτερες, πλουσιότερες. Εκτός από τη δυνατότητα μπάνιου, η επιλογή έγινε με κριτήρια: α) τη μεγαλύτερη δυνατή εναλλαγή τοπίων, β) σκιά, δέντρα, νερό, γ) τη δυνατότητα διανυκτέρευσης, και κυριότερα, δ) την καλή σήμανση, αν όχι όλων των διαδρομών, τουλάχιστον σημαντικών τμημάτων τους.

1η Μεγάλη Κυκλική
(Αμμούδια – Μαγγανίτης – Καρκινάγρι – Αμμούδια)
photo

(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

 

Ξεκινάμε από το οροπέδιο “Αμμούδια” πάνω από τις Ράχες. Εκεί κάπου (π.χ. στο “Σπιτάκι της Μαμής”) αφήνουμε το αυτοκίνητο (*) και ακολουθούμε το σημαδεμένο μονοπάτι με νότια κατεύθυνση, προς Μαγγανίτη όπου θα φτάσουμε μετά από 3,5 ώρες περίπου. Θα είναι μεσημέρι, οπότε, αν είναι μέρα που έχει καραβάκι για Καρκινάγρι (έχουμε ρωτήσει προηγουμένως το Λιμεναρχείο Αγίου Κηρύκου), κατεβαίνουμε στο λιμανάκι, κάνουμε μια βουτιά στη θάλασσα και επιβιβαζόμαστε. Αν όχι, περνάμε τη μέρα στις ακτές του Μαγγανίτη (μεταξύ Σεϋχελλών και Δάσους), διανυκτερεύουμε και παίρνουμε το καραβάκι για το Καρκινάγρι την επόμενη μέρα.

Φτασμένοι στο Καρκινάγρι, δεν τρώμε βαριά. Η απογευματινή βόλτα στο μονοπάτι για τη Μαύρη είναι must. Ξεκινώντας από τις “Αλυκές”, το παλιό “Μονοπάτι των Φαροφυλάκων” ελίσσεται παραλιακά, όμως δεν φτάνει όπως άλλοτε μέχρι το super highlight της Ικαρίας – το Φάρο του Κάβο Πάπα. Δυστυχώς μετά τη Μαύρη τα περάσματα είναι κλεισμένα με σύρματα.

Η νύχτα θα περάσει στο Καρκινάγρι. Την άλλη μέρα προβλέπεται ανάβαση στον Άγιο Ισίδωρο. Το μονοπάτι αρχίζει λίγο πιο πέρα από τον Άγιο Νικόλαο, στον δρόμο για Τραπάλου. Είναι ένα τσιμεντένιο δρομάκι που ανεβαίνει αριστερά. Προσοχή: Ξεκίνημα πρωί και όχι το μεσημέρι, γιατί η ανηφορική διαδρομή έχει δυτικό προσανατολισμό και ψήνεται στον απογευματινό ήλιο.

Άγιος Ισίδωρος. Φιλόξενο καταφύγιο κάτω από τις κορυφές της Προβατοκεφάλας και της Μέλισσας, όπου αν θέλουμε, μπορούμε να διανυκτερεύσουμε. Ωστόσο, όσοι “τα έχουν βαρεθεί όλα αυτά” μπορούν να πάρουν τον αμαξιτό για τις Ράχες. Εμάς, μας περιμένει η (μερική) διάσχιση της κορυφογραμμής. Το σηματοδοτημένο μονοπάτι ξεκινά έξω από την πόρτα του μοναστηριού και ανεβαίνει σχετικά ομαλά μέχρι τα 1000 μέτρα, διασχίζοντας βραχώδη οροπέδια. Αν έχει σύννεφα κι ομίχλη χρειάζεται προσοχή γιατί προς το νότιο μέρος ανοίγονται βάραθρα. Βαδίζοντας, προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις δύο βουνοκορφές. Καθώς οι βορινές πλαγιές τους είναι σχεδόν επίπεδες, τις αναγνωρίζουμε μόνο από τα γνωστά κολονάκια της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού.

Βρισκόμαστε στο “μονοπάτι της οροσειράς” που απλώνεται από άκρη σε άκρη της Ικαρίας (οι ορειβάτες το ονομάζουν Transikarian trail ή Ridge walk) και κατευθυνόμαστε σταθερά ανατολικά μέσα από μια “πετραία έρημο” προς το μεγάλο οροπέδιο “Εριφή” όπου υπάρχει ακόμα βλάστηση (συστάδες πρίνων και κράταιγων). Το μονοπάτι γίνεται χωματόδρομος ο οποίος σε λίγο διασχίζει μια μεγάλη πετρόχτιστη μάντρα. Στο σημείο εκείνο υπάρχει πινακίδα “Προς Σελίνι – Ρυάκα”. Αν υπάρχουν δυνάμεις, αξίζει μια βόλτα μιάμιση ώρας περίπου (πήγαινε-έλα). Αν δεν είναι προχωρημένο καλοκαίρι, ο ψηλός καταρράκτης και η λίμνη μπορεί να έχουν ακόμα νερό.

Από την Εριφή για τα Αμμούδια άλλοι ακολουθούν το δρόμο (“ποδηλατόδρομος…”) και άλλοι τις γιδόστρατες μέσα από ρεικότοπους στο χείλος των γκρεμών. Τέλος διαδρομής. Καλή μας τύχη!

(*) Εννοείται ότι μπορεί κανείς να ανέβει στα Αμμούδια με τα πόδια από τον Χριστό Ραχών, ακολουθώντας τη σήμανση και με οδηγό το χάρτη “Γύρος των Ραχών με τα Πόδια” (εκδ. 2005). Ωστόσο, καλύτερα να πάει κάνεις εκεί πάνω με αυτοκίνητο ή μηχανή για οικονομία χρόνου, ειδικά αν πρέπει να προλάβει το καραβάκι για Καρκινάγρι το μεσημέρι.

2η Μακρά Μονοήμερη
 Ράχες – Περαμεριά – Κάμπος – Εύδηλος
(“Μονοπάτι των Ξωτικών” ή “Μονοπάτι των Δύο Μοναστηριών”)
photo

(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

Τυπικά η διαδρομή ξεκινά από την πλατεία του Χριστού Ραχών (πιθανόν εξυπηρετεί κάποιο πρωινό λεωφορείο), αλλά για οικονομία χρόνου μπορεί κανείς να ξεκινήσει από το “Μικρό Φράγμα” στην περιοχή της Μονής Ευαγγελίστριας Μουντέ. Από τον Χριστό στου Μουντέ ο πεζοπόρος ακολουθεί “τα πατουσάκια”, δηλ. το σηματοδοτημένο μονοπάτι “Γύρος των Ραχών με τα Πόδια”. (Αν επιλέξετε “τα πατουσάκια”, επισκεφθείτε οπωσδήποτε τον “Νερόμυλο Σπανέδων” στον Χάρακα ποταμό ο οποίος έχει αναπαλαιωθεί με χρήματα του πανηγυριού του Χριστού.)
Το Μονοπάτι των Ξωτικών είναι μια απ’ τις πολλές προεκτάσεις του Γύρου των Ραχών που δεν περιλαμβάνονται στην παρούσα (ήδη υπό εξάντληση) έκδοση του χάρτη. Ξεκινά στην ανατολική όχθη του κάτω μικρού Φράγματος όπου υπάρχει πινακίδα. Ακολουθούμε προσεκτικά την σήμανση που μας οδηγεί σε αγροτικό δρόμο ο οποίος μετά αρκετή ώρα καταλήγει στους Λαψαχάδες, πάνω από την εκκλησία του Αγίου Μάρκου, σε μια συνοικία,που ονομάζεται “Πλατέδες”. Κόβουμε αριστερά σε ένα δρομάκι και σε λίγο μπαίνουμε λοξά σε μονοπάτι. Είναι μια περιοχή (πιο κάτω από τις “ερήμους των κατσικιών” και πιο πάνω από τους σημερινούς οικισμούς) άλλοτε κατοικημένη και καλλιεργημένη, που τώρα όμως έχει καταληφθεί από πλούσια κι άγρια βλάστηση – εξ ου και το όνομα “Μονοπάτι των Ξωτικών” που της έδωσαν οι πεζοπόροι.

Το μονοπάτι γίνεται δρόμος που γίνεται πάλι μονοπάτι κ.ο.κ. ώσπου φτάνουμε στη Μονή Θεοκτίστης από την ανατολική δασώδη πλευρά πίσω από το χωριό Πηγή. Αφού παρ’ ελπίδα βρούμε και φάμε λουκουμάδες, ξαναπιάνουμε το μονοπάτι που αρχίζει ακριβώς δίπλα στη Θεοσκέπαστη (το γνωστό μανιταροειδή βράχο με το εκκλησάκι), διασχίζουμε ένα ρουμάνι και βγαίνουμε στο δρόμο του χωριού στη θέση “Αγία Ματρόνα”. Το μονοπάτι κατηφορίζει ακριβώς πίσω από το κτίριο του Συνεταιρισμού. Ήταν (και είναι ακόμα) μία υπέροχη πετρόκτιστη ρύμη σκεπασμένη από δρυς (και βάτους…) που μας οδηγεί στην συνοικία Κέρος του Κάμπου και αργότερα στην πλατεία του χωριού. Ξαφνικά τότε η διαδρομή γίνεται “αρχαιολογική” καθώς ανεβαίνει στην ιστορική Αγία Ειρήνη, περνά δίπλα από το Μουσείο και πιο πέρα από “Τα Παλάτια”, δηλ. το Ρωμαϊκό Ωδείο και αργότερα Βυζαντινό διοικητήριο. Βγαίνει στον κεντρικό δρόμο, τον οποίο ακολουθούμε για λίγο μέχρι πριν το γεφύρι όπου στρίβουμε στον χωματόδρομο για την παραλία του Κάμπου. Από κει και πέρα, τυπικά η διαδρομή συνεχίζεται σηματοδοτημένη, ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο (με κάποια “κοψίματα”) μέχρι τον Εύδηλο και τελειώνει στο τελευταίο πορτοκαλί σημαδάκι (“δίπλα στον τηλεφωνικό θάλαμο”) στην κάτω πλατεία μπροστά στη θάλασσα.
Καλή μας τύχη!
3η Μακρά Μονοήμερη
(Λαγκάδα – Προεσπέρα – Νας)
Εύκολη, κατάλληλη για ωτοστοπατζήδες
photo
(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

 

Καλός φίλος με αυτοκίνητο μας ανεβάζει στην Λαγκάδα (*)και μας αφήνει στην ευχή της Παναγίας. Παίρνουμε το δρόμο πίσω από την εκκλησία με κατεύθυνση βορειοανατολική. Μετά την “ποριά” αρχίζει το μονοπάτι για Βρακάδες, το πλησιέστερο κατοικημένο χωριό που δεν απέχει πολύ. Από Βρακάδες βαδίζουμε στον χωματόδρομο για Κουνιάδο και μετά κατηφορίζουμε ομαλά (στο δρόμο πάντα) για Προεσπέρα σε μια ξάερη, δροσερή διαδρομή, με θέα στο Αιγαίο και στο ηλιοβασίλεμα. Κατηφορίζουμε, κατηφορίζουμε, μέχρι τον παραλιακό δρόμο όπου στρίβουμε δεξιά και πάμε για το Να. Τέλος διαδρομής. Καλή μας τύχη!

(*) Ο Άγιος Ισίδωρος δεν απέχει πολύ (σε ευθεία γραμμή) από την Λαγκάδα, ενώ διακρίνεται το ίχνος του παλιού μονοπατιού που, τέμνοντας κάθετα τους δρόμους, συνδέει τις δύο τοποθεσίες. Επομένως, στην 1η Μεγάλη Κυκλική η επιστροφή, αντί να είναι προς τα Αμμούδια, μπορεί να είναι προς Λαγκάδα (προσφέρεται για διανυκτέρευση) και μετά για το Να.

4η Χύμα
Για ανοργάνωτους Και μεθυσμένους

Όταν βρεθούμε, κι όπου βρεθούμε, σε ορεινή περιοχή μακριά απ’ τη θάλασσα (π.χ. μετά από πανηγύρι), σνομπάρουμε το αυτοκίνητο. Σνομπάρουμε επίσης και τις ασφαλτοστρωμένες οδούς και αφηνόμαστε στην μαγεία του χωματόδρομου. Όπου τους βρούμε, τους ακολουθούμε με γενική κι αόριστη κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Όλοι συνδέονται μεταξύ τους, οπότε αφού περάσουμε από αυτό οι πεζοπόροι λέμε “πίσω αυλή” (σπίτια, στάνες, χωράφια, σκουπιδότοπους), κάποια στιγμή θα καταλήξουμε στη “θάλαττα – θάλαττα”. Αν κάπου συναντήσουμε πορτοκαλί βουλίτσες, είναι το οργανωμένο δίκτυο μονοπατιών. Τις ακολουθούμε αδίστακτα. Θα είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα διαδρομή.
Καλή μας τύχη!
Συμβουλές:

– Το πρόβλημα του πρωινού ξυπνήματος στις διακοπές αντιμετωπίζεται έχοντας προβλέψει να υπάρχει έτοιμος ή ημι-έτοιμος καφές στο ψυγείο ή δίπλα στο κρεβάτι. Για δύσκολες περιπτώσεις, τοποθετούμε κοντά στο κρεβάτι του υπναρά ένα μπουγιέλο με νερό. (☺☺)

– Απαραίτητα: Θερινός ελαφρύς υπνόσακος, πετσέτα, σακάκι, μακρύ παντελόνι, εντομοαπωθητικό, μποτάκια, μεγάλο χαμόγελο.

– Τα νερά της Ικαρίας γενικώς πίνονται. Παντού πάντως, όπου συμβουλεύουμε για στάση, υπάρχει κανονική πηγή ή δίκτυο με πόσιμο νερό.
– Η Ικαρία δεν είναι μεγάλο νησί και οι αποστάσεις στην πραγματικότητα του χάρτη είναι μικρές. Ωστόσο, διαθέτει εντυπωσιακό ανάγλυφο τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή κλίμακα, πράγμα το οποίο επιβραδύνει σημαντικά την πεζοπορία.
– Δεν απομακρυνόμαστε από την καθορισμένη διαδρομή χωρίς να ξέρουμε πως θα την ξαναβρούμε.
– Αν έχουμε πρόθεση να διανυκτερεύσουμε π.χ. σε ένα μοναστήρι ή κοντά σε κατοικημένο τόπο δηλώνουμε την παρουσία μας και τις προθέσεις μας σε όποιον ντόπιο δούμε. Εκτός ότι το απαιτεί η ευγένεια, είναι πολύ καθησυχαστικό και για τα δύο μέρη.
– Δεν βιαζόμαστε! Δεν υποκύπτουμε στo “πρέπει να τα δούμε όλα”. Άλλωστε, τι να δούμε; Στην Ικαρία όλα είναι απλά, ωστόσο υπάρχει παντού μια μαγεία την οποία καταστρέφει η βιασύνη.
– Οι χάρτες των εικόνων είναι μόνο ενδεικτικοί για να δοθεί μια οπτική εντύπωση των διαδρομών. Απαραίτητη η παραβολή τους με τους κανονικούς έντυπους γεωγραφικούς χάρτες του νησιού.
– Για συνοδεία και καθοδήγηση απευθυνόμαστε στους επαγγελματίες Οδηγούς Βουνού της Ικαρίας.
– Για μια μεγάλη ποικιλία φωτογραφιών με ετικέτα «μονοπάτια» και «Ικαρία» κλικ στο Flickr
Καλό δρόμο σε όλους!
.
.
.
.
Thurday July 1, 2011
.
Next post: I am immature
.
Previous post: Summer window
.
.

2 Σχόλια

ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ 2


….
….

.

Χαίρετε

Εδώ έχει χαρτιά, πολλά χαρτιά, μελέτες, σφραγίδες και πιστοποιητικά που μάζεψε κι έστησε ένα παλικάρι από αγάπη, κάτι νόμιζε, πίστευε, έλπιζε. Ανοίξτε να δείτε, θα μείνετε άναυδοι, όχι ότι δεν έχουν αντίκρυσμα, κάθε άλλο, λένε αλήθεια, το περιβάλλον που αποτυπώνουν είναι αξιόλογο, όμως είναι χαρτιά, χαρτιά, χωρίς να φαίνεται κάποια θέληση από πίσω που να θέλησε να εφαρμοστούν. Μάταιος Κύκλος Εργασιών.

Αξιοθαύμαστος όμως! Σαν όνειρο είναι…

….
Wednesday January 28, 2011

.

Next post: Helping Hands

.

Previous post: ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ 1

.

….

3 Σχόλια

«Limani», «Potami», «Chorio», «Panigiri», «Paralia»


.
.
.
.
That’s the basic outdoor vocabulary for a young Greek tourist (usually a Studying the map of Ikaria by Anastasia Pafili on Instagram free camper) in Ikaria. Port, River, Village, Festival, Beach. It’s seems enough. I use the same to communicate. Why bother with elaborate details. It won’t help. The only thing it will get me is questions like «Are you from Ikaria and bring everything down to the level of family origins. No. Better leave it like this. Did you go to the «Potami«? I was at the «Paralia«. I had coffee in the «Chorio«. What time is the ferry from the «Limani«? The basic geography. I am no better. It’s long since I presented a map of my world in Ikaria. The one I am giving you here is by a Slovenian, yes a Slovenian from Lubliana who for several months has walked and driven all around Ikaria! Here is the link:
.

When you open the map, the blue pins open to boxes containing lots of information.

Well done, Jernej!

A similar in concept but very primitive thing was drawn by a storyteller years ago.
Map of Ikaria's nicest spots

Primitive but that’s cool too. Well done Eleni!

.

Update 1
.
This entry would be lacking if I didn’t add this map –the most viewed of all maps of Ikaria because it’s a tablecloth!!!
.
IMGP0051 by kostenoglou   by fliegender
.
Update 2
.
Yet, no matter how good or not a map may be, I doubt whether they are useful to a clueless summer hiker

 

(like a bored camper perhaps)
.
photo
.
to find our private, secret places
.
.
.
But if they do, I am sure they won’t be too many so I would gladly share.
.
 ° 
.
Wednesday March 4, 2009 – 08:04pm (EET)
.
.

Comments

(11 total)

Mazi sou!

Wednesday March 4, 2009 – 08:05pm (CET)

.

I hated it when I was younger and picked up hitchikers who said, «We are going to the Potami. Where is the Potami dude?»
Great entry. Up to the point of vocabulary and map making.

Thursday March 5, 2009 – 12:49pm (EET)

Efxaristo, Dharma!

AKK : must have felt like you were a department store assistant : «Hey dude, where is the stuff for the beach?»

Friday March 6, 2009 – 11:00am (EET)

.

Exactly as you say! Like a servant!
One of the reasons I got into map making was self-pride. No more «Take us to the Potami dude»!

Friday March 6, 2009 – 07:22pm (EET)

.

For the record I say that I made that map out of a «leave me alone» motivation so that my friends and go-bys remembered my instructions and ‘what-to-dos’ and I didn’t have to go with them.
I scanned the map I found in the original «Ancient Icaria» and typed and painted on it what I wanted to show. There were no trail network back then. Only the small «Round of Rahes» and … I had noted down «Trachilas» as a «nudist beach»!!!!!!!!!

Saturday March 7, 2009 – 03:31am (PST)

.

What I read in both maps is love for the place.

Saturday March 7, 2009 – 08:18pm (EET)

The place loved them. What they do is loving back.

Girl in Ratsos Ikaria 1

Saturday March 7, 2009 – 08:29pm (EET)

.

I suppose that an accountant knows everything about balance sheets.

Sunday March 8, 2009 – 03:00pm (EET)

That’s all we know in fact. Thank you 🙂 You are trained to credits, deficits -that stuff.

Sunday March 8, 2009 – 08:19pm (EET)

.

Hey, good job to update and save those two «tablecloth maps». Besides their value as photos, we have added many hilarious comments about tablecloth map making! Yes of course, this map is the most viewed and it gives a great subject for conversations at dinner time!

Tuesday March 17, 2009 – 09:49pm (EET)

thnx ~* that was the idea ;

Tuesday March 17, 2009 – 11:12pm (EET)

.

.
.

Σχολιάστε

Από της Ελιάς τον Κάμπο στην Εριφή


.
….

..Nana
.


Γειάαα…

Σε συνεργασία με το hikingIkaria Group  δημοσιεύω αυτό το κείμενο του Άγγελου στο blog μου. Aυτό το μονοπάτι με αφορά προσωπικά. Κάναμε αυτή τη διαδρομή το καλοκαίρι. Αργότερα βέβαια το ούτως ή άλλως δύσκολο αυτό μονοπάτι καταστράφηκε από κατολισθήσεις και η διαδρομή άλλαξε. Έγινε ακόμα καλύτερη. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Erifi Elias Kampos trail map (draft)

___________________________________________

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ

~ Από της Ελιάς τον Κάμπο στην Εριφή ~
______________

Όταν κάποτε, πολύ πριν γίνει ο δρόμος, βρέθηκα πρώτη φορά στης Ελιάς τον Κάμπο, συνάντησα δίπλα σ’ ένα παλιό σπίτι στο βάθος της λαγκαδιάς, την ηλικιωμένη θεία ενός φίλου μου από το χωριό Καρές στις Ράχες.

– «Εδώ μένεις το καλοκαίρι;», την ρώτησα.

– «Όχι βέβαια. Ήρθα το πρωί από το χωριό να κάνω τις δουλειές μου και θα γυρίσω πίσω το απόγευμα».

– «Συγγνώμη» της είπα. «Για ποιο χωριό μιλάς; Για τις Καρές;»

– «Ε, ναι. Ποιο άλλο;» μου αποκρίθηκε αδιάφορα.

Το σπιτάκι ήταν στη ρίζα του βουνού. Κοίταξα ψηλά τα βράχια και έπαθα ίλιγγο. Έβαλα με το νου μου ότι τον ίδιο δρόμο θα ανέβαινε το απόγευμα και έπαθα σοκ. Η κορυφή «Ρούκουνας» που ορθώνεται πάνω από της Ελιάς τον Κάμπο, έχει υψόμετρο 971 μέτρα!!! Η μικροκαμωμένη γιαγιά άξιζε να πάρει παγκόσμιο βραβείο ορειβασίας!

Και όμως. Μέσα σ’ αυτό το απίθανο τοπίο οι παλιοί Καριώτες είχαν φτιάξει ένα μονοπάτι που σώζεται μέχρι σήμερα. Πρόσφατα μάλιστα, κάποιοι ορειβάτες το σημάδεψαν, στήνοντας σε διάφορα σημεία της διαδρομής πύργους με πέτρες (τους λεγόμενους «κούκους»). Έτσι τώρα μπορεί κανείς να επιχειρήσει την ανάβαση χωρίς φόβο να χαθεί.

Ακολουθώντας τους «κούκους» από της Ελιάς τον Κάμπο, διασχίζουμε τον χείμαρρο «Κουρελό» (σύνορο των Δήμων Ραχών και Ευδήλου) και μπαίνουμε στην περιοχή «Σπόδα» (ανήκει στο Δ. Δ. Μαγγανίτη). Μετά δύο ώρες περίπου, σχεδόν στη μέση της διαδρομής, φτάνουμε στο «Γέλι», ένα μικρό οροπέδιο σαν μπαλκόνι σε υψόμετρο 580 μέτρων. Εδώ βλέπουμε ίχνη ανθρώπινης παρουσίας. Στα δεξιά, μέσα σε σύδεντρο με πρίνους βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Φαίνεται πως ήταν κέντρο μικρής μοναστικής κοινότητας σε καιρούς αλλοτινούς, όπως κι ο Άγιος Ισίδωρος πάνω από το Καρκινάγρι.

Όμως για να βγούμε στην Εριφή, θέλουμε ακόμα 1,5 ώρα δρόμο. Όταν φτάσουμε, κάτω από τα κουρασμένα πόδια μας το έδαφος γίνεται ξαφνικά εντελώς επίπεδο. Τι ανακούφιση! Μπροστά μας ανοίγεται το αχανές οροπέδιο –πλατύ και ίσιο σαν μεγάλο αεροδρόμιο.

Με στόχο να καλύψουν ολόκληρη τη περιοχή NATURA 2000, οι «κούκοι» των ορειβατών διασχίζουν την Εριφή με κατεύθυνση το Φράγμα της Χάλαρης και στη συνέχεια μέσα από το μονοπάτι του φαραγγιού καταλήγουν στο Να. Ωστόσο, για να κάνει κανείς τη διαδρομή του NATURAαπό άκρη σε άκρη, χρειάζεται εμπειρία και αντοχή. Εσείς, όταν βγείτε (ξεθεωμένοι) στην Εριφή, προτείνω να έχετε κανονίσει να έρθουν να σας μαζέψουν με αυτοκίνητα. Ή καλύτερα να κάνετε το ανάποδο: να σας ανεβάσουν στην Εριφή με αυτοκίνητο και από εκεί να κατηφορίσετε για της Ελιάς τον Κάμπο. Οι πιο ωραίες βουτιές στη θάλασσα γίνονται μετά από τέτοιες ιλιγγιώδεις καταβάσεις.

grouvalina ikaria

Φιλικά

Άγγελος Καλοκαιρινός

.

.
Σημειώσεις:
1) Το παραπάνω κείμενο προέρχεται από το φόρουμ της διαδικτυακής κοινότητας των οδοιπόρων της Ικαρίας, http://www.facebook.com/groups/hikingIkaria/ Εκεί μπορείτε να απευθυνθείτε για τυχόν παρατηρήσεις και απορίες. Επίσης θα βρείτε και άλλες περιγραφές μονοπατιών της Ικαρίας και χρήσιμες συμβουλές. 2) Η διαδρομή σχεδιάστηκε στο αντίστοιχο τμήμα του Χάρτη «Ικαρία – Φούρνοι» της Road Editions, Αθήνα 2005. Είναι μια πολύ πρόχειρη αποτύπωση, απλά και μόνο για να δίνει μια γενική ιδέα της απόστασης και της κατεύθυνσης.

(για την αντιγραφή Αθηνά Σκ. (γνωστή και ως «αγρίμι«)

.
 

21 Φεβρουαρίου 2009   Photo Update !
.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

.

.
 

South Ikarian adventure 2

.

South Ikarian adventure 5

.

South Ikarian adventure 3

.

South Ikarian adventure 4

.

South Ikarian adventure 9

.

There is always a chapel

.

Wednesday March 28, 2007 – 01:29pm (EEST)

Next Post: ΑΠΕΙΛΕΣ

Previous Post: Not Briar Rose but Esor RairB

.

Comments

(10 total)

Αφήνει έξω το Άγιο Ισίδωρο, όμως είναι ένα πολύ «λογικό» μονοπάτι. Πρέπει να είναι πολύ απότομο, ε; Ο καινούριοσ δρόμος πρέπει να έχει κάνει μεγάλη ζημιά σίγουρα. Σε συνδυασμό με τα κατσίκια που δεν αφήνουν να φυτρώσει τίποτα, εκεί γύρω από τον καινουριο δρόμο πρέπει να μιαζει με νταμάρι. Αυτό -πάντως- το «σύδεντρο με πρίνους» και «εκκλησάκι» μου κάνει καλό κλικ για wild shots.

Και στο τέλος εκείνη η ακτή και η θάλασσα…  😳

Thursday March 29, 2007 – 12:39pm (PDT)

Νανά, είσαι απαράδεκτη που δεν βρήκες το μονοπάτι, τα παράτησες και πήγες τσουλώντας μέχρι τη θάλασσα!

Thursday February 19, 2009 – 09:55pm (EET)

Εσύ είσαι απαράδεκτος που μου τα είπες άλλαν-τάλλων!
Αλλά επειδή είμαι γεμάτα καλοσύνη, μόλις έκανα photo update και πρόσθεσα φωτογραφίες!

Saturday February 21, 2009 – 11:28am (EET)

Πήγα χτες και προσπάθησα να βρω το μονοπάτι για της Ελιάς τον Κάμπο. Χάθηκα! Βγήκα στο ‘Πινάκι’. Τρελό τοπίο. Το αγριότερο που έχω δει στη ζωή μου. Τεράστιες εκτάσεις. Χάος και Μεγαλείο. Απέτυχα αλλά παθιάστηκα. Αναλαμβάνω το ζήτημα προσωπικά και θα το βρω το δύσκολο πέρασμα που έχει μπερδέψει τόσο κόσμο. Αξίζει τον κόπο.

Wednesday May 27, 2009 – 10:55pm (EEST)

Και βέβαια αξίζει τον κόπο! Το τοπίο δεν είναι απλώς από άλλο πλανήτη. Είναι από άλλο γαλαξία! Και όμως υπάρχουν περάσματα με «σκαλιά» ανάμεσα στους γκρεμούς και η θέα δεν παίζεται! Μήπως έμαθες πως μπήκε εκείνη η φωτιά; Τελικά αποκλείστηκε οριστικά το ενδεχόμενο να γίνει ΧΥΤΑ στο Πινάκι; Ελπίζω να έληξε αυτή η υπόθεση γιατί αλλιώς…

Thursday May 28, 2009 – 08:36pm (EEST)

Ξέχασα να ρωτήσω. Είδες τα μυστήρια πίλιαστρα των ορειβατών; Είδες τη σήμανση της διαδρομής με πινέλο και τον αριθμό «19»; Μήπως ξέρεις κάτι;

Τεσπα, πρέπει να μπουν πολλές πολλές πορτοκαλί κουκίδες και κούκοι και να ασφαλιστεί αυτή η διαδρομή. Αν δεν πιστεύουν εσένα κι εμένα πως είναι ωραία, οι άγνωστοι (μάλλον ξένοι) που προσπάθησαν να την σημαδέψουν, κάτι ξέρουν. Απάνω του! (κι έρχομαι κι εγώ όταν μπορέσω)

Thursday May 28, 2009 – 08:42pm (EEST)

bosss?? άκου «boss»; δεν ντέπεσαι που με έκανες ρόμπα στο hiking Ikaria;

Απαντήσεις: 1) η φωτιά δεν ήταν από κεραυνό όπως νόμιζες. Δυστυχώς ήταν βαλτή για λόγους αντεκδίκησης. 2) δεν ξέρω αν αποκλείστηκε, πάντως δεν γίνεται κουβέντα για χωματερή στο Πινάκι. Η περιοχή είναι πολύ μακριά από τα τρία κέντρα της Ικαρίας. Έτσι όπως είναι οι δρόμοι, τα απορριματοφόρα θα ήθελαν πολλές ώρες για να πάνε και να γυρίσουν. 3) Είδα τα πίλιαστρα και μερικά είναι εντυπωσιακά. Ξεκινούν από την ακτή στο Πινάκι, διασχίζουν τον νέο δρόμο και ανεβαίνουν για την Εριφή. Μετά μέσα στη Χάλαρη για να καταλήξουν στο Να όπως είχαμε υποθέσει. Όμως εγώ δεν θα σημαδέψω αυτή την διαδρομή που την βρίσκω εφιαλτικά απότομη. Θα προτιμήσω την κανονική διαδρομή που ξεκινάει από της Ελιάς τον Κάμπο. ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΒΡΩ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ! που θα μου πάει 🙂 μόνο που θα πρέπει να ξεκινήσω από κάτω προς τα πάνω (ωχ τα πνευμόνια μου…)

4) έλα ελαφίνα μας!

Friday May 29, 2009 – 07:52pm (EEST)

Ρώτησα και κανείς δεν ήξερε τι ήταν το «19» και τα βελάκια. Είναι όμως σαφώς ορειβατικά και υποθέτω ότι σημαίνουν την αρχή της διαδρομής «Πινάκι – Νας». «Πινάκι – Νας» τρελό ακούγεται, αλλά υπάρχουν πολλοί τρελλοί στον κόσμο. Θα έδινα πολλά να μάθαινα ποιοί είναι. Τεσπα, όπως λες κι εσύ, εμείς τη δουλειά μας, τσούκου-τσούκου πινελάκι, τσούκου-τσούκου βραχάκι.

Friday May 29, 2009 – 07:59pm (EEST)

.

5 Σχόλια