Posts Tagged φρίκη

Ο Ιστός της Αράχνης!


.
….

.


.
photo
.

«Άμοιρος όποιος πιαστεί στον Ιστό της Αράχνης…
Τίμημα της απροσεξίας του ο θάνατος…
Ένας θάνατος… φριχτός… αργός… απαίσιος!..»

Road Show 1

photo by Nana Agrimi © All rights reserved

Το παραπάνω ήταν η εισαγωγή του ψυχροπολεμικού σήριαλ που άκουγε ο ΑΚΚ στο ραδιόφωνο, αρχές δεκαετίας του 1970. Φαντάζομαι τι βαριά απειλητική φωνή (με echo και reverb –τα εφέ της εποχής) και τι gothic κλασική μουσική θα είχε από πίσω. Τώρα που λένε, «έκλεισε ο κύκλος της μεταπολίτευσης», γιατί δεν ξαναβγάζουν το αρχείο σε CD;

.

Saturday November 16, 2007 – 02:21pm (EET)

Next Post: Simply Arbutus

Previous Post: C’est fou!

.
….

Comments

(7 total)

Δεν το θυμάμαι αυτό. Ο ΑΚΚ φαίνεται ότι είναι παλαιότερος ημερών. Τα μόνα που κάτι μου θυμίζουν είναι «Το σπίτι των ανέμων», το «Μικρή – πικρή μου αγάπη» και το «Foco d’ Amor». Το τελευταίο, για να εξηγούμαι, το θυμάμαι απ’ το ομώνυμο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού. Κι αυτά σαν κορωνίδα στη «Θεία Λένα» και σε μια ακόμη εκπομπή καπάκι με τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου με την ατάκα «γεια σας και χαρά σας και το Δεσποινάκι στα όνειρά σας», επί χούντας ακόμη. Αλήθεια, υπάρχουν τα αρχεία; Κι άντε και τα βγάλανε. Σε ποιους θα πουλήσουν; Σε κάτι ιστορικούς, κάποιες λογίστριες, κάτι άλλες τρελές, κοπελούδες, άλιεν… Περιορισμένο κοινό. Ξέρω κι εγώ; Λέει;
Όσο για τις αράχνες, τη δουλειά τους κάνουν…

Saturday November 16, 2007 – 06:15am (PDT)

Λογω δουλειας εχω ακουσει κι εχω δει αντιστοιχα αμερικανικα. Ειναι τρομερα. Δηλαδη, ειναι εντελως αρωστημενα. Πιστευω πως θα επρεπε να ξαναπαιζονται σε μορφη ντοκυμαντερ. Για να γελαμε και να φρονιματιζομαστε (νομιζω υπαρχει τετοιο Ελλ. ρημα, ε;) Οι Αμερικανοι (που αν τους σωζει κατι ειναι ο (αυτο) σαρκασμος, το εχουν κανει και το κανουν συνεχεια αυτο (ευτυχως).

Saturday November 16, 2007 – 11:37am (PDT)

Aν τα συγκρίνεις με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της εποχής έχουν ενδιαφέρον. Με την ίδια λογική μπορεί να κάνει κανείς ολόκληρη μελέτη στηριγμένη στα παλιά Άρλεκιν ή στα περιοδικά που κυκλοφορούσαν στις δεκαετίες ’60 – ’70. Και δε θα αναφερθώ στα «σοβαρά», λ.χ. Ταχυδρόμος, Επίκαιρα κλπ. αλλά τα ευρείας κατανάλωσης, όπως για παράδειγμα το Φαντάζιο με τα φωτορομάντζα του (γίνονταν ανάρπαστα από τους εφήβους τις εποχής, γιατί παρουσίαζαν τη Μόνικα Βίττι με μπικίνι) ή το Ρομάντζο. Το τελευταίο είχε και μια εβδομαδιαία στήλη, που αν θυμάμαι καλά έφερε τον τίτλο «Με το Μαχαίρι, το Στιλέτο ή το Δηλητήριο» και κάθε φορά παρουσίαζε μια ραδιούργα γυναίκα από την ιστορία ή τη λογοτεχνία, βλέπε Λουκρητία Βοργία ή Λαίδη Μάκβεθ, ζωγραφισμένες με μελανά χρώματα (Η ζήλεια έκανε το πρόσωπό της να συσπαστεί κλπ, κλπ)
Κρίμα που όταν πέθανε η μητέρα μου πέταξα στοίβες απ’ αυτά. Μπορεί να γελάει κανείς με τις ώρες, χαζεύοντάς τα.

Saturday November 16, 2007 – 06:46pm (PDT)

(Σιγά-σιγά, ρε παιδιά! Που να σας προλάβω;)
Λοιπόν…
Ήταν το 1970 στη πιο σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας και ήμουν 13 χρονών. Ο σταθμός ήταν των Ενόπλων Δυνάμεων, ΥΕΝΕΔ (σήμερα ΝΕΤ) ή όπως το λέγαμε τότε, το «Ενόπλων». Το σήριαλ παιζόταν στις 10 το βράδυ, όχι μόνο γιατί ήταν hardcore gothic, αλλά και για να συμπίπτει με τις Ελληνικές εκπομπές των ξένων ραδιοσταθμών που έκαναν δριμεία κριτική στη Χούντα. Ο πατέρας μου ήταν αριστερός, έτσι το καλό ραδιόφωνο του σαλονιού έπαιζε ή Λονδίνο ή Μόσχα, την ίδια ώρα όμως η γιαγιά μου κι εγώ κλειδωνόμαστε στην κρεβατοκάμαρά της και ακούγαμε κρυφά στο τρανζίστορ τον Ιστό της Αράχνης!
Οι συνταγματάρχες δεν τσιγκουνεύονταν τα λεφτά. Το κατάπτυστο σήριαλ ήταν ότι πιο καλοστημένο έχω ακούσει ποτέ. Ούτε με το Θέατρο στο Ραδιόφωνο συγκρινόταν ούτε με τίποτα. Όσο για την πλοκή… Σφαγές, λεηλασίες, αποπλανήσεις, ξεριζωμοί, εκβιασμοί και (υπονοούμενοι) βιασμοί, πλύσεις εγκεφάλου, παιδομάζωμα. Γενικά το περιεχόμενο ήταν ανάλογο με την συντριπτική εισαγωγή. Υποτίθεται (αν και δεν λεγόταν ανοιχτά) ότι ο Ιστός της Αράχνης ήταν κάτι σαν μυστική οργάνωση ή οργανωμένο σχέδιο για την αποπλάνηση, τη διαφθορά και την καταστροφή των «υγιώς σκεπτόμενων» Ελλήνων πατριωτών.
Θυμάμαι αμυδρά μια κοπέλα που είχε πιαστεί στον Ιστό και είχε βρεθεί στη Βουλγαρία, όπου την εκβίαζαν να προδώσει, να κάνει να δείξει, κι εκείνη έκλαιγε και σπάραζε. Το φριχτό λάθος της ήταν ότι είχε αγαπήσει τον «κακό», ο οποίος, κορίτσια, είχε μια καταπληκτική γοητευτική βαθιά φωνή που ακόμα θυμάμαι. Της έλεγε, θα την παντρευόταν και θα κανόνιζε νοσοκομείο για το άρρωστο αδελφάκι της, αν γυρίζοντας στην Ελλάδα, συνωμοτούσε και πρόδιδε, κλπ. κλπ. Ομολογώ ότι υπήρξαν φορές, ειδικά σε κάποια επεισόδια όπου υπονοούνταν, εκτός από ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια, το είχα χάψει το παραμύθι.
Θα άξιζε μια γερή γελοιοποίηση σ’ αυτό το τερατούργημα. Θα ήταν πολύ διδακτικό, όπως λέει η Ελένη Ικ. Όμως αποκλείεται αυτό να συμβεί. Πολλοί συντελεστές ζουν και βασιλεύουν, καθώς και ο πολύ γνωστός σεναριογράφος. «Περασμένα – Ξεχασμένα» και δεν με πειράζει καθόλου. Μου φτάνει και μου περισσεύει (και γελάω 2πλά) όταν καμιά φορά βλέπω να κοροϊδεύουν τον σημερινό διάδοχο εκείνου του σεναριογράφου, τον… Παπακαλιάτη!

Sunday November 17, 2007 – 02:44pm (EET)

Συσπάσεις? βασανιστήρια? όμορφες κακές? κακοί με βαθιά ερωτική φωνή? Έλεος! Φτιάχτηκα, μεσημεριάτικα Κυριακής (και έξω ψιχαλίζει). Και λείπει και ο μάστορής μου…

https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3371/3514047685_5f807dd18c_b.jpg

-άχου’αχου 😦 😮

Sunday November 17, 2007 – 03:36pm (EET)

Εχετε πλακα που καταφερνετε και συζητατε και ο,τι αλλο εκτος απο το αληθινο νοημα του τιτλου, του αποσπασματος και βεβαια… πανω απ’ όλα της κεντρικης εικονας!!!

Wednesday November 20, 2007 – 11:05am (PST)

🙂

Saturday November 23, 2007 – 01:19pm (EET)

2 Σχόλια

Ikaria actually (August 2007)


.
….
.
.,,,

.

Εγώ (toagrimi) ερασιτέχνης blogger, αναδημοσιεύω άρθρο μιας Καριωτίνας, επαγγελματίας δημοσιογράφου, της Νταϊάνας Κόχυλα – «ΤΑ ΝΕΑ» (17 Αυγούστου 2007) Ναι, έτσι είναι, ρε γμτ. Ευτυχώς όχι σε μας, αλλά πιο πέρα στις Ράχες, ναι έτσι είναι τα πράγματα. Καημένε αγγελούκο… Πρόσεξε μη σε πατήσουν (από τη μία μεριά) τα Hummer και (από την άλλη μεριά) οι χούλιγκανς γκρούβαλοι. Είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όμως κι αυτό θα περάσει. Κάνε υπομονή. Σε λίγες μέρες θα έχουμε συνάντηση. Καλή ιδέα το μπριάμ, έτσι;

μπριαμ στη γαστρα

_______________________________

Φάγαμε… «Στου Τσουρή»
Καθώς το γράφω αυτό, ζούμε στην Ικαρία τη μεγαλύτερη αύξηση τουρισμού που έχει περάσει ποτέ το νησί. Τόση που τον Δεκαπενταύγουστο, κάτι τουρίστες έστησαν τη σκηνή τους στο μπαλκόνι ενός φίλου στον κεντρικό δρόμο του Χριστού, μέχρι φυσικά να τους διώξει. Υποδομή για τόσο κόσμο δεν υπάρχει ακόμα στο νησί· το νερό είναι τεράστιο θέμα και πρόβλημα, οι παραλίες και τα μονοπάτια, τουλάχιστον κοντά στο κέντρο των Ραχών, το πιο τουριστικό μέρος του νησιού, έχουν καταβρωμίσει από σκουπίδια (είναι αξιοσημείωτο πόση Coca Cola, σουβλάκια και παγωτά καταναλώνει ο κόσμος, κρίνοντας από αυτά που πετάνε παντού και εξίσου αξιοσημείωτο, που δεν έχουν βάλει οι δήμοι ανθρώπους να καθαρίζουν, ενώ οι ανεγκέφαλοι ακόμα καίνε τα σκουπίδια στις χωματερές με αποτέλεσμα να μυρίζει πλαστικίλα η περιοχή του Εύδηλου). Οι στενοί δρόμοι, αυτοί που είναι στρωμένοι αλλά και οι χωματόδρομοι, γέμισαν Cayenne, Ηummer και Jeep, τα οποία δεν χωράνε και οδηγούνται από πρωτευουσιάνους που νομίζουν ότι βρίσκονται στην εθνική οδό  (μέχρι να πέσουν από κανένα γκρεμό, όπως έγινε εδώ κοντά χθες το βράδυ). Μέχρι ρέιβ πάρτι (δύο, παρακαλώ) έχουν γίνει φέτος .
.
Hummer in Ikaria!

Με τέτοια αύξηση λοιπόν, κάπου πρέπει να φάει όλος αυτός ο κόσμος. Η ντόπια κουζίνα είναι απλή και σχετικά φτωχιά. Ο φίλος και συνάδελφος Η. Μαμαλάκης έκανε πάλι μοδάτο το κολοκάσι και χθες κάποιος με ρώτησε για μια καντίνα εδώ, στα πέριξ των Ραχών, για την οποία άκουσε ότι το μαγειρεύει.
Εγώ όταν δεν τρώω στην αυλή μου πηγαίνω σε τρία- τέσσερα εστιατόρια, είτε για ντόπια πιάτα, όπως τα πιτάκια με μάραθο (τον μαζεύουν την άνοιξη και τον βάζουν στην ψύξη) είτε για ψάρι (τον Αύγουστο είναι δυσεύρετο). Το κατσικάκι, κλασική τροφή στο νησί, το αποφεύγω διότι αυτά που είναι «ελευθέρας βοσκής» απογυμνώνουν τη χλωρίδα των βουνών που κατοικούνται ανεξέλεγκτα (30.000 μάλιστα) για τη βαμβακόπιτα (υποπροϊόν του πιο ραντισμένου και γενετικώς μεταλλαγμένου φυτού της Ελλάδας), με την οποία ταΐζονται από τους «βοσκούς». Είτε αυτό είτε βόσκουν κυριολεκτικά κάτω από το σύννεφο των χωματερών.
Γνωρίζω ότι ίσως το παράκανα στην εισαγωγή μου για να παρουσιάσω ένα απλό ταβερνείο στην άλλη πλευρά του νησιού, στην πρωτεύουσα μάλιστα, όπου πάμε για να ησυχάσουμε στις δύσκολες ημέρες του Αυγούστου. Μιλώ για το εστιατόριο του Τσουρή πάνω στον κύριο δρόμο του Αγ. Κηρύκου, με τραπέζια που βλέπουν το γραφικό λιμάνι και με μαγειρική που είναι απλή, σπιτική, αλλά και που καμιά φορά εκπλήσσει.


Μέχρι αστακό έχουμε φάει εδώ, όταν υπάρχει (τα «κόκκινα» βράχια της Ικαρίας έχουν πολύ αστακό, μέχρι και «αμερικάνους» όπως αποκαλούν τον αστακό Ατλαντικού ο οποίος έφτασε εδώ από το σχέδιο Μάρσαλ!). Τα λαδερά του καλοκαιριού, από μελιτζάνες μέχρι φασολάκια, είναι όλα εξαιρετικά νόστιμα. Το χταπόδι κρασάτο που δοκιμάσαμε πρόσφατα είναι πλούσιο πιάτο με μεγάλο χταπόδι, το οποίο «συμβιβάζεται» δίπλα σε μια χούφτα σπιτικές τηγανητές πατάτες. Τα γεμιστά έχουν γεύση μαμαδίστικη. Το μπριαμ- κατσαρόλας και όχι φούρνου- είναι όσο λαδερό χρειάζεται για να βουτήξεις μπόλικο ψωμί. Το κύριο χάρισμα του Τσουρή όμως είναι η τοποθεσία, μέσα στην κωμόπολη του Αγ. Κηρύκου. Δροσισμένο από τη θάλασσα, χωρίς καμιά βαβούρα τουριστική, είναι μαγαζί όπου ο ιδιοκτήτης γνωρίζει την πελατεία του και ως εκ τούτου προσέχει τι θα σερβίρει.

«Στου Τσουρή», Άγιος Κήρυκος Ικαρίας
.

.

Saturday August 18, 2007 – 11:31pm (EEST)

Next Post: iT’s gOt To rAin nOw!

Previous Post: The Ikarian Dance actually

.

Comments

(4 total)

.

Καλά τα λέει η Νταϊάνα. Αλλά εντάξει, δεν συμβαίνει και κάτι τρομερό. Η Ικαρία, το πιο άσημο από τα μεγαλούτσικα νησιά, έγινε της μόδας. Το ίδιο «έπαθε» και η Λήμνος, απ’ ότι μαθαίνω. Δεν είναι αναγκαστικά κάτι κακό. Εξάλλου, το θέλαμε κι εμείς λίγο. Αύγουστος είναι και θα περάσει.
Ελπίζω ότι γενικά θα μείνει κάτι καλό απ’ όλα αυτά. Θέλω να πω ότι θα αρχίσουν κάποιοι να ψάχνουν στα σοβαρά λύσεις για τα σκουπίδια, για το κάμπινγκ, για τα κατσίκια, για το νερό κτλ. –για τη περίφημη «διαχείριση» που λέμε και ξαναλέμε.
Γενικά πάντως έχουμε καλό κόσμο. Καλό νέο κόσμο που βρίσκει τρόπους και περνάει καλά. Όλο παρέες και βόλτες, συζητήσεις και γέλια ακούω και βλέπω. Για τα Hummer και τους χούλιγκανς/γκρούβαλους, οκ όπου υπάρχει κόσμος, υπάρχουν κι αυτά. Κανείς δεν δίνει σημασία.
Όταν χιονίσει και μαυρίσει ο ουρανός τον Γενάρη, όλα αυτά θα φαίνονται σαν ιστορίες από άλλο πλανήτη. Δεν είναι «παίξε-γέλασε» η Ικαρία να είναι «της μόδας» έτσι απλά.
Κι αν θες και κάτι άλλο, άκου: αφού η Ελένη δεν ταράχτηκε, δεν σφίχτηκε και δεν έπαθε πονοκέφαλο να φέρει βροχή κι ανεμοζάλη, τότε όλα είναι εντάξει. Μάλλον «λαμβάνει» καλά vibrations.υ.γ. 1: Έχει πολύ ωραία κορίτσια, Τα αγόρια πως τα βλέπεις;
υ.γ. 2: συνάντηση; Ωχ ναι, έχουμε συνάντηση. Ελπίζω να τα κάνετε όλα εσείς γιατί εγώ είμαι ένα όρθιο πτώμα. Μπριάμ ναι. Με φέτα ή καθούρα, οκ.
Sunday August 19, 2007 – 10:22pm (EEST)
I agree with AKK. I don’t think there is anything wrong -on principle- with a place becoming popular and fashionable. Ikaria deserves it and moreover it has something to teach. After all it’s for only August, isn’t it? I don’t feel at all «the tension» which is responsible for *my headaches* and I won’t ~make rain and gale~ righ now (we are fixing the roof :lol). It’s good that wE aRE nOT aLoNE!!! They are aliens, but what do you want? I was an alien once, wasn’t I? The same goes for you ~nan. If you weren’t an alien… ha ha!
Monday August 20, 2007 – 05:23am (PDT)
Με κάλεσαν σε ένα από τα rave parties και να ομολογήσω την αμαρτία μου …κολακεύτηκα! Έχω πατήσει τα 30!.. Απέφυγα τη πρόκληση γιατί ευτυχώς είχα babysitting το Σιδεράκι.
Θα με λιθοβολήσετε; Παρακαλώ όχι. Τα άκουσα ήδη από τον Θωμά και παίξαμε και 2-3 μπάτσες. Αυτός (και όχι εγώ) λέει πως παίζουν πολύ όμορφα αγόρια τριγύρω. Γι’ αυτό. Εγώ όμως έχω μάτια μόνο για τον (…)
Monday August 20, 2007 – 11:07pm (EEST)
😀 😀 😀
Το έχω ξαναγράψει ότι έχεις και μας κρύβεις πολλά !!!
Tuesday August 21, 2007 – 06:01pm (EEST)
.

Σχολιάστε