Posts Tagged Περδίκι

Αγκαθότοποι στο Περδίκι


.

..

.

..

——Φρυγανότοπος με Αγκάθια στην Ικαρία
.
.
  .
——Περδίκι
..

 

.–
–.Perdiki

—-

..
My kind of Postcards from Ikaria
🙂
.

.

Thursday August 14, 2008

Next post: Μια στιγμούλα ξανά πίσω στο “Νησί”

Previous post: Εθελοντική εργασία στην Ικαρία

.

Comments

(6 total)

Τι ωραία! Στο στοιχείο σου πάλι!
Προχτές μιλούσα με έναν πολύ γκαγκάν τύπο που εξερευνά και διασχίζει φαράγγια και κατεβαίνει καταρράκτες και τέτοια, και μου έλεγε ότι οι Έλληνες δεν αξίζουν, δεν έχουν παιδεία κτλ κτλ. Σκεφτόμουν εσένα και του είπα κατάμουτρα ότι κάνει λάθος. Γέλασε πικρά και με κοίταξε περίεργα. Γέλασα κι εγώ πονηρά (σκέφτηκα οτι μάλλον με πέρασε για εθνικιστή, υπερ-πατριώτη) και άλλαξα κουβέντα.
Κι ο ίδιος όμως και η φίλη του ήταν χειροπιαστή διάψευση αυτού που έλεγε. Απλώς γκρίνιαζε. Το οποίο εσύ δεν κάνεις ποτέ. Κι εδώ βρίσκεται η διαφορά στο επίπεδο. Είσαι κάνα-δυο επίπεδα πιο πέρα -κούκλα thornland trekker!..

Friday August 15, 2008 – 09:27pm (EEST)

Απο τις πιο γλυκες στιγμες που εχουμε μοιραστει (τοσο που ανησυχησα για τις σεξουαλικες προτιμησεις μου lol 🙂 ειναι να βγαζουμε τα αγκαθακια με βαλσαμολαδο και τσιμπιδακι…

Saturday August 16, 2008 – 01:55pm (PDT)

Καλά όλα αυτά, όμως έλπιζα πρώτα να μου πείτε πόσο υψηλής αισθητικής αξίας είναι αυτό το τοπίο.

Sunday August 17, 2008 – 09:48pm (EEST)

Ωoπ, σόρυ, ξεχάστηκα (εσύ φταίς!) Ναι είναι φοβερό τοπίο. Το έχει διασχίσει; Πότε το έκανες; Εγώ που ήμουν;

Tuesday August 19, 2008 – 09:57pm (EEST)

chuk chuk ikaria

Εγώ ήμουν στα πουρνάρια. Εσύ ήσουν σε γάμο. Αχά!

Σοβαρά τώρα. Πρώτον, ευχαριστώ. Μ’ αρέσει τόσο αυτή η εικόνα που δεν τη μίκρυνα και την άφησα να προεξέχει στο περιθώριο. Τη θεωρώ εμβληματική για μένα. Δεύτερον, μήπως ξέρεις αν έχει καεί κάποτε αυτό το μέρος;

Wednesday August 20, 2008 – 02:19pm (EEST)

Παλιά έκοβαν τις βελανιδιές και έκαναν κάρβουνα. Μετά έφυγαν. Πήγαν Αμερική. Όσοι έμειναν δεν ξαμόλησαν κατσίκια. Έζησαν και ζουν με τα εμβάσματα και τις συντάξεις. Ήσυχος τόπος…

Friday August 22, 2008 – 03:05pm (EEST)

.

.

Σχολιάστε

Διασχίζοντας Αγκαθότοπους («Η Φύση ως Βίτσιο») #1


.


Perdiki Ikaria 1

.

Διαχείριση του Πόνου

(έτσι είπε η Ελένη)

Πώς να παίρνεις τη ζωή όπως έρχεται

(έτσι είπε ο Άγγελος)

Πηγαίνοντας ίσια ντουγρού και just do it, ό, τι κι αν είναι μπροστά

(έτσι λέω εγώ)

Στην ανωτέρω φωτογραφία βλέπετε έναν αγκαθότοπο σε λόφο κοντά στο χωριό «Περδίκι» της Ικαρίας. Η Ελλάδα είναι γεμάτη από τέτοια τοπία. Ολοένα γίνονται περισσότερα από τότε που σταμάτησαν (μετά το 1960) οι λεγόμενες «άνυδρες” καλλιέργειες» δημητριακών στα βουνά και τα νησιά (δηλαδή, ξερολιθιές και πεζούλια).

.

** Προσοχή: να μην συγχέουμε τους αγκαθότοπους με τους φρυγανότοπους. Οι τελευταίοι βασικά αποτελούνται από μικρούς θάμνους (φρύγανα ή βότανα, τύπου θυμάρι και τέτοια). Έχουν και αγκάθια (τύπου αστιβή), όμως οι αληθινοί αγκαθότοποι βρίθουν από πραγματικά ΜΕΓΑΛΑ ΑΓΚΑΘΩΤΑ ΦΥΤΑ σαν μικρά δέντρα με ανησυχητικά ψιλο-gothicονόματα (θα παραθέσω λίστα σε επόμενο entry).

.

Happy in your bushland, oh Ikaria! (2)

.

Χρόνια πολλά πριν ακούσω περί crosscountrytrekking, όταν ήμουν μικρή, δηλαδή, και θύμωνα (περίπου μόνιμη κατάσταση), ειδικά στην Κρήτη (εκεί θύμωνα πάρα πολύ), έφευγα από το σπίτι ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ή ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ σε ευθεία ΙΣΙΑ (ντουγρού), είτε προς τη θάλασσα (κάτω), είτε προς το βουνό (πάνω), είτε προς το πλάι (δεξιά κι αριστερά). Γύρω από το χωριό υπήρχαν θερμοκήπια ανάμεσα σε διάφορες ακαθόριστες εκτάσεις (σαν σκουπιδότοποι, αλλά όχι ακριβώς) και βεβαίως αγκαθότοποι!

.

Thorns in Atheras, Ikaria

.

Όσο μεγάλωνα κι όσο ψήλωνα, τόσο μεγάλωναν, τόσο ψήλωναν αυτοί οι αγκαθότοποι, τόσο απλώνονταν (λόγω της εγκατάλειψης κτλ.). Μεγάλωναν κι ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ! Μια «θάλασσα από τίποτα«, ένας χώρος άχρηστος, αδιάφορος, εχθρικός κι ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΟΣ στους ανθρώπους (ω μαγική εφηβεία).

.

Nana in Ikaria

.

Συχνά τ’ αγκάθια ‘παιρναν φωτιά από τους κοντινούς σκουπιδότοπους. Τον άλλο χρόνο, ξανάβγαιναν και τον επόμενο και μεθεπόμενο (ω χαρά) γινόταν πέλαγος πάλι ! Όμως εγώ στο μεταξύ (ω θλίψη) μεγάλωνα κι έχανα τα προνόμια (ασυλία) της παιδικής ηλικίας. Το χωριό κουτσομπόλευε. Ήταν ώρα να βρω κάπου αλλού να κάνω «το βίτσιο μου». Ευτυχώς σύντομα η Κρήτη μου τέλειωσε -μαζί και οι θυμοί και πολλά άλλα δυσάρεστα διάφορα.

.

.

Τα ευχάριστα που έμειναν ήταν: Το “άσπρο” εκτυφλωτικό μεσημέρι της νότιας Κρήτης κι η εξίσου διεγερτική μυρωδιά των αγκαθιών της. Επίσης ότι δεν παθαίνω (ούτε μάλλον θα πάθω ποτέ) καμία αλλεργία (από σκόνη, από γύρη και τέτοια φυτικά). Επίσης μια μεγάλη αντοχή στον φυσικό (απλό και καθαρό) σωματικό πόνο.

.
Να συνεχίσω να γράφω ;
Φυσικά
votes 14
Εντάξει συνέχισε να δούμε που θα το πας
votes 3
Κρεμόμαστε απ’ το στόμα σου
votes 12
Τι σημασία έχει, αφού έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσεις
votes 2
Όχι
votes 0
Άσε τα αγκάθια. Γράψε μας για την Ανιέλα
votes 0
.

Comments


Μια παρόμοια φόρτιση με έπιανε μικρό όταν φύτρωναν και μεγάλωναν τα αγριόχορτα στις άκρες των οικοπέδων τους χειμερινούς μήνες στην Ιεράπετρα. Γενικά είχα μια μανία καταγραφής του πράσινου με το μυαλό μου σε όποιο τοπίο επισκεπτόμουν. Όσο περισσότερο το πράσινο, τόσο πιο πολύ ευφραίνονταν η καρδιά. Αργότερα κάβλωνε και το κορμί. Αλήθεια ποιά μουσική ταιριάζει στους αγκαθότοπους;



Να σου δώσω να γράφεις εσύ το μπλογκ μου; χαχαχα!.. Τόσο ωραία τα λες!
Για τη μουσική, μμμ.. δεν ξέρω, βασικά τα τζιτζίκια είναι εντάξει. Προσωπικά εγώ διασχίζοντας ακούω hip-hop στο ipod. Δεν ξέρω αν ταιριάζει, αλλά εμενα απλά μου δίνει δύναμη και με βοηθάει – έτσι μονότονη μουσική που είναι – να απασχολεί το μυαλό μου και να μην απελπίζομαι (το οποίο είναι πολύ βασικό -να μην παθαίνει κανείς κρίση πανικού) Όμως τώρα τελευταία δεν μου αρέσει πολύ…

ευχαριστώ για το comment

🙂


Και εγώ ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Δε θα γινόταν να γράφω το blog σου, η επαφή μου με τη φύση είναι ελάχιστη τα τελευταία χρόνια. Όσο για τα λόγια, αυτά είναι του αέρα…Είναι κακό πράγμα ο πανικός σε αγκαθότοπους. Όχι τίποτα άλλο, αλλά υπάρχει κίνδυνος να τσαλαπατήσεις τα αγκάθια! 😉


.

Comments (1)