Posts Tagged παραμύθι

The Greek Slave


.

..
Two weeks already as a self deportee in a windy and cold Ikaria and I am looking through Eleni’s art books as I have done before. I found «THE GREEK SLAVE» by Jean-Léon Gérôme. The genre is neoclassicism, sub-genre ‘orientalism’, between cartoon and photography and trop bourgeois if you ask my opinion as a whole, but
the Slave captured me. I think she makes an exception. It’s not another Ancient Greece nude, by  the way. She a captive in the War of Greek Independence and she is being sold in the markets of Egypt. The painting is unfinished and this adds to the charm. Maybe in the end she managed to escape?
..

The Greek Slave by Jean-Léon Gérôme

So let this be the third  part the

tri-

lo-

gy.

To make four, a satyric drama, anybody?

.
.
.
.
Wednesday March 13, 2012
.
Next post: Satyricon
.
.
.

3 Σχόλια

Το Μισοκωλάκι και άλλες τρομακτικές ιστορίες από την Ικαρία σε κόμικς


.
.
(For English go to Eleni's blog)
.
«Εν ηφτάνουσι τα λόγια!»
.
Ζόμπις, νεράιδες, φαντάσματα, παραμύθια και άλλες καριώτικες ιστορίες

Εγκαίνια: Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009 – ώρα 20.00 μ.μ.
Χώρος: bartesera, Κολοκοτρώνη 25, Στοά Πραξιτέλους, Αθήνα.
Διάρκεια: 16 Φεβρουαρίου – 02 Απριλίου 2009

Πήραμε μια παραγγελία (λατρεύουμε τις παραγγελίες!) να διαφημίσουμε αυτήν την έκθεση κόμικς με παλιές ιστορίες από την Ικαρία. Μια από τις ιστορίες είναι το Μισοκωλάκι (ή Μισικωλάκι) την οποία ξέρω και μου αρέσει πολύ. Έχει έναν τζοχάδα πατέρα, μια μάνα με καταπιεσμένα μητρικά, έχει κουκιά, έχει ένα μικρό και ελλιποβαρές, κυνηγημένο πλην έξυπνο παιδί, έχει μια κακιά και ηλίθια μάγισα, έχει μια απιδιά και έχει και μουσική με πηδαύλι, πάει να πει φλογέρα.

.

.
he's an avid tree climber, by googoojue | Flickr

source

.

.

Παίρνω λοιπόν και σας δείχνω πρώτα την ζωγραφιά του κομίστα Θανάση Ψαρρού που βρήκα στην προδημοσίευση στο site της συντεχνίας τους comicart.gr που δείχνει την κακιά μάγισα κάτω από την απιδιά.

misikolaki Ikaria 4

και αντιγράφω την ιστορία στην πιο αυθεντική hardcore αιματοβαμένη version σε επίσης hardcore παλιά Ικαριακή διάλεκτο η οποία κατά τη γνώμη μου ταιριάζει καλύτερα σ’ αυτή την ιστορία. Απολαύστε λοιπόν τον αληθινό, τον δικό μας Κοντορεβυθούλη -κι όποιος αντέξει.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΜΙΣΙΚΩΛΑΚΙ

(καταγραφή και επιμέλεια Αλέξ. Πουλιανός, Ικαριακά Γράμματα, 1959)

misikolaki Ikaria

 

Μια φορά γκι’ ένα γκαιρό ήτανε ένας πατέρας και μια μάνα. Τώχανε μεάλο γκαμόμ που εν ηκάνασιν παιδιά. Μια μμέραν ο πατέρας ήλειπεν όξω στα χωράφια. Η μάνα ‘ πόμεινε σπίτιν να μαηρέψει. Το λοιπόν, εκεί που ξεμάτιζεν κουκιά, της ήρτεν να πει. Άχου Παναΐα μου κι’ ας ήταν νάταν παιδιά ικά μου τα κουκιά πούχω στην ποδιά. Έν ηπρόλαεν να τελέψει τη γκουέντα κι’ ούλα τα κουκιά εγινίκασιν παιδιά. Ούλο το σπίτι ήτανε ένα μονοφώνι αφ’ το ταβατούρι που κάνασιν. Εκεά ‘πισπέρα ηποϋρίστην κι’ ο άντρας της. Άμα είδεν μεσ’ στο σπίτι ένα σωρόν παιδιά ησάστισε. Η γυναίκα μαθόν τούπε πως έτσι, αφ’ το μεράκιν της που εν ήκανεν παιδιά της ξέφυγεν ο λόγος κι’ είπε να γίνονταν τα κουκιά παιδιά. Και κείνα μαθόν εγινήκασι. Έναν γκερεμέ ηκλαίασιν και ηφωνάζασι τα παιδιά κι’ ηγυρεύγασιν ψωμί. Και που ο κακοοίρης να μπουκώσει τόσα στόατα. Εκεά ηθύμωσε κι’ ηπήρεν την τσατήρα και τάσφαξεν ούλα.

Μετά λίην ώραν του συνέμπε κι’ είπεν της γυναίκας του:

– «Κρίμας, να η γκρατήσω ένα να τώχομε συντροφιά να μας φυλάει και την απιδιά».

Ά, ηξέχασα να σας πω. Τον γκαιρόν που ξεμάταν τα κουκιά η γυναίκα, της ξέφυγεν το μαχαίρι κι’ ηχάραξεν το πίσω του κουκιού. Άμα ήγινεν παιδίν αυτό το κουκί, φγήκεν κοψοκωλιασμένο. Εν ήταν βαρονούσικο. Την ώρα που σφαζόντανε τα’ αέρφια του, αυτό ηπήεν άθορο, κρυφά-κρυφά κάτ’ αφ’ τη μυλόπλακα του χερόμυλου κι’ ησκεπάστηκε με τη λακανίδα κι’ ηπερίενεν πια τα’ αποϊσόμενο.

Άμα ήκουσε τον πατέρα να λέει πως ήθελε νάμενεν ένα ζωντανό, σηκώνει τη λακανίδα και σαρτέβγει μεσ’ τη μέση. Άμα τώδε τα’ αντρόυνο, ηχαρίκανε κι’ ήμεινε πια παιδίν τους. Επειδής ήτανε κοψοκωλιασμένο, το ‘νοματίσανε από τότες Μισικωλάκι.

Την άλλη μμέρα κιόλας του δώσανε ένα μπιδαυλάκι και το στείλανε να φυλάει την απιδιά.

Το Μισικωλάκι ηνέβηκε απά στην απιδιά και ηπιδαύλιζε.. Κείνην την ώρα πέρασε μια γρε και τώδε, ύστερις του φώναζε με παρακάλια.

Έ, μισι-Μισικωλάκι Ρίξε μου ‘ναν απιδάκι

Να χαρείς το πιδαυλάκι

Το Μισικωλάκι ήκοψεν έναν απίδιν και της τώριξεν κάτω. Η γρε καμώνονταν πως ηπαιδέβγετο να το βρει. Αυτή εν ήτανε γρε, ήτανε μάγισσα κι’ ήθελε να τα’ αρπάξει το Μισικωλάκι και επειδής εν ημπορούσε να σκαρφαλώσει στην απιδιά, ηπολεμούσε να το κάμει να κατέβει και να το φέρει χεροβολιά. Ηγύρισεν πάλιν η γρε κατ’ απάνω του και τούλεε.

Έ, μισι-Μισικωλάκι Ρίξε μου ‘ναν απιδάκι

Να χαρείς το πιδαυλάκι

Το κακόοιρον το Μισικωλάκι της ήριξεν κι’ άλλο. Η γρε πάλι το χχαβάν της: «Έν το βρίσκω. Ε καλοβλέπω κι όλας. Κατέβα να μου το βρεις».

Το Μισικωλάκι μ’ ένα σάρτο κατέβηκεν κάτω. Τ’ αρπά η μάγισσα και το μπουζουριάζει στο φυλάκιν της. Ύστερα τ’ ανεκρέμασε στημ πλάτην της κι’ ηπήαινεν σπίτιν της. Άμα ήνοιξεν τη μποριά της αυλής ηφώναζεν της κόρης της:

Άναψε Μαρού το φφούρνο Και καλό μμεζέ σου φέρνω.

Ήμπε στο σπίτιν της η μάγισσα κι’ ‘πόθεκεν το φυλάκιν απά στημ πεζούλα. Ήβγαλεν από μέσα το Μισικωλάκι και τόβαλε σ’ ένα τσουάλιν κι’ από πάνω τώδεσε. Ύστερις επίπεν της κόρης της. Εγώ πααίνω να κάμω κι’ άλλη ββότα. Άμα πυρώσει ο φούρνος να το ρίξεις μέσα το Μισικωλάκι μαζί με το τσουβάλι κι’ άμα γυρίσω νάχεις έτοιμον οφτόν να φάμε. ¨ηγυεν η μάγισσα κι’ ήμεινεν η κόρη της με το Μισοκωλάκι. Άμα ηπύρωσεν ο φούρνος, ηπήεν η κόρη να σηκώσει το Μισοκωλάκι αλλά ησκέφτηκε που δεν ήξερε πώς να το ψήσει. Κι’ ήλεε πώς να κάμω να το ψήσω.

Το Μισικωλάκι που τάκουσεν από μέσ’ στο τσουάλι της είπε: βγάλε με από δω μέσα να σου δείξω πώς να με ψήσεις.

Ηπίστεψεν η Μάρω και το λευτέρωσε.

Το Μισικωλάκι ήρχισε να τη δασκαλέβγει. Να έτσι να θα κάμεις και θα με βάλεις μέσ’ το τσουάλι κι’ ήπιασε τη Μάρω και την τσουβάλιασε. Ύστερις θα πιάσεις τους δυό πουγούνους του τσουβαλιού και θα τους δέσεις σφιχτά –και τώλεε και τώκανε. Κι έτσι κατάφερε κι’ έβαλε τη Μάρω με το τσουβάλιγ και την ήριξε με στο φούρνο να ψηθεί. Απός ηψήθηκε την ήβγαλεν όξω, της ήκοψεν το σηκώτιν και το σέρβιρε στο τραπέζι για να το φάει η μάγισσα. Ύστερις ησηκώθην κι’ ήφυε.

Άμα η ηποϋρίστην η μάγισσα βρήκε το τραπέζι στρωμένο με το σηκώτιν κι’ ήπεσε με τη μούρη και τώφαν. Ηφώναζεν και της Μάρως αλλά δεν απεκούσε.

Ηπήεν κι’ ήψαξε στο κρεβάτιν της και δεν την ήβρε πούμετα. Τότες το κατάλαβεν πως ήφαεν το σηκώτιν της κόρης της. Παίρνει το φυλάκιν της πάλιν και τρέχει και πά στην απιδιά. Εϊδεν το Μισικωλάκι ανεβασμένο στο δέντρο κι’ ήπαιζεν το πιδαύλιν του και τούλεεν πάλι.

Έ, Μισι-Μισικωλάκι Ρίξε μου ‘ναν απιδάκι

Να χαρείς το πιδαυλάκι

Το Μισικωλάκι της ήριξεν ένα. Έν το βρίσκω ήλεεν πάλιν η γρέ. Το Μισικωλάκι όμως ηπονηρεύτηκεν πια και έν ηξανακατέαινεν. Ύστερις τούλεεν η μάγισσα. Πες για μπάρε μου πώς να κάμω ν’ ανέβω να κόψω ατή μου.

Να βάλεις πιάτα-πιάτα να πατήσεις και ν’ ανέβεις. Ήβαλλεν πιάτα-πιάτα, ηπήεν να πατήσει, ησπούσαν τα πιάτα, κι’ ήπεφτεν κάτω.

Και πάλιν τούλεε, πώς να κάμω ν’ ανέβω.

Να βάλεις αυγά-αυγά και ν’ ανέβεις. Ησπούσαν και τ’ αυγά κι’ ήπεφτεν πάλι κάτω. Ησπαρούγγωνε η γρέ το θθυμόν της και ηπαρακάλαν πάλι.

Πες μου Μισικωλάκι πώς να κάμω ν’ ανέβω.

Α σου πω τι α κάμεις. Θα πυρώσεις ένα σίδερο στη φωτιά κι’ απέ θα το περάσεις στο μπισινό σσου και θ’ ανέβεις μια χαρά.

Ήκαμεν η μάγισσα κατά που της είπεν, ήβαλεν το πυρομένο σίδερο στο μπισινό της κι’ ηφουρλάτνισε κι’ ηπετάχτην μισοούρανα κι’ ήπεσεν κάτω κι’ ήσκασε. Κι’ έτσι ηγλύτωσεν το Μισικωλάκι κι’ ηπήεν σπίτιν του κι’ ηζήσανε καλά και μεις καλλίτερα.

————————–

Σιγά μην και σας δώσω γλωσσάρι – XD
πάρτε αγριαπιδιές!

bloomy sage-leafed pear tree thorny sage-leafed pear tree

 


***********The story also appears in English in my friend Eleni’s blog. It is a lighter version with less roughness and brutality. It looses a lot like this, but you do want your children to be able to sleep at night, don’t you?***********

.

Thursday January 22, 2009 – 10:42pm (EET)

Next Post: “Limani”, “Potami”, “Chorio”, “Panigiri”, “Paralia”

Previous Post: Jurgen the Nomad

.

.

Comments

(9 total)

.

Άψογο! Ούτε που θυμάμαι πότε στο έδωσα αυτό το σκληροπυρηνικό κείμενο…

Friday January 23, 2009 – 02:03pm (EET)

.

Κάπου περίπου μετά που γνωριστήκαμε μ’ αυτό ασχολιόσουν και μου είχε κάνει εντύπωση.

Friday January 23, 2009 – 11:33pm (EET)

.

Done the thing and posted entry. Couldn’t put the images in place either. Needed more banging.

Saturday January 24, 2009 – 01:36pm (PST)

.

Το Μισοκωλάκι

– ένα παραμύθι όπως λέγεται στην Ικαρία σε μία από τις πολλές τοπικές παραλλαγές –
(Αφήγηση: Αργυρώ Γιάκα, ετών 67 από το χωριό Άγιος Πολύκαρπος Δήμου Ραχών Ικαρίας. Καταγραφή: Βασιλική, Μαρία, Βιολέτα, μαθήτριες Γυμνασίου –Απρίλιος 2002)

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Ήταν μια φορά μια οικογένεια μεγάλη και πολύ φτωχή. Μάνα, πατέρας και παιδιά ’εν είχανε να φάνε. Μια μέρα λέει η μητέρα στον άντρα της:
-Τι θα ψήσομεν σήμερα;
Και λέει ο άντρας της:
-Να σου φέρω αλεύρι να ζυμώσεις;
Πήγε λοιπόν το αλεύρι κι αυτή άρχισε να ζυμώνει.
Τα παιδιά ήταν τόσο πεινασμένα, που παίρνανε την ζύμη λίγη-λίγη, την πλάθανε κουλουράκια, τη βάζανε στη φωτιά να ψηθεί και την τρώγανε. Έτσι η ζύμη τελείωσε.
Έρχεται το βρά ’υ ο άντρας της και την ρωτάει:
-Που ’ναι το ψωμί που ’φτιαξες;
Εκείνη του είπε:
-Τα παιδιά έφαγαν όλο το ζυμάρι.
Ο πατέρας γίνηκε θεριό άγριο και ήταν έτοιμος να τα σκοτώσει, αλλά είπε στην κυρά:
-Ετοίμασε τα μικρά, θα πάω να τα ξορίσω.
Αλλά τα μικρά πριν φύγουνε πήρανε μαζί τους φασόλια και στο δρόμο που πηγαίνανε τα ρίχνανε πίσω τους για να μπορούν ύστερα να επιστρέψουν.
Ο πατέρας τα πήγε τόσο μακριά που νόμιζε πως ‘εν θα μπορέσουν να γυρίσουν ποτές μα έλα που τα παιδιά ήταν τόσο πονηρά, που την πρωίαν ήταν πάλι σπίτι. Ο πατέρας όταν τα δε γίνηκε Τούρκος. Λέει της κυράς του:
-Ετοίμασε τα μικρά θα τα xορίσω πάλι .
Αυτή τη φορά πήραν μαζί τους ρεβίθια και ξαναγυρίσανε την άλλη μέρα.
Όταν τα είδε ο κύρης τους να ετρελάθηκε από το θυμό του. Πιάνει το τσεκούρι και τα σκοτώνει ένα -ένα. Το πιο μικρό όμως δεν το πρόλαβε και του ’κοψε μόνο τον πισινό. Ύστερα αυτό πήγε και κρύφτηκε πίσω από ένα μπαούλο. Η κέρα έπιασε κι έκλαιγε και χτυπιόταν:’’Αχ , τι θα κάνουμε τώρα που τα σκότωσες κι είμαστε δίχως παιδιά;’’ Εκεί λοιπόν πετιέται το Μισοκωλάκι και φωνάζει: ΄΄Εγώ είμ’ εδώ΄΄. Τότε ο πατέρας του έτρεξε να το πιάσει, αλλά αυτό έφυγε απ’ το σπίτι και πάλι ’εν το πρόλαβε.
Στο δρόμο που επήενε απάντησε μια γριά μάγισσα. Του λέει: ΄΄Α, εσύ είσαι το Μισοκωλάκι΄΄, και κίνησε να το πιάσει. Εκεί πού ’τρεχε ο μικρός , βλέπει μια αχλαδιά κι ανεβαίνει απάνω. Η γριά από κάτω φώναξε:΄΄Ε , μισέ, Μισοκωλάκι! Ρίξε μου ένα αχλαδάκι΄΄. Το Μισοκωλάκι της έριξε ένα, μα η γριά έκανε τη στραβή και του είπε: ΄΄κατέβα βρε να μου το δώκεις γιατί ’ε βλέπω΄΄. Όμως το παιδί ’εν κατέβηκε γιατί φοβόταν. Τότε η γριά του ξαναφωνάζει: ΄΄ Ε , μισέ, Μισοκωλάκι! Ρίξε μου ένα αχλαδάκι΄΄. Της ξαναρίχνει το λοιπό και εκείνη του φωνάζει:΄΄κατέβα βρε να μου το δώκεις γιατί έχω στραβωθεί…΄΄. Τότε το Μισοκωλάκι κατέβηκε να βρει το αχλάδι. Η γριά όμως είχε μαζί ένα τσουβάλι, πιάνει το Μισοκωλάκι, το βάζει μέσα και το δένει καλά από πάνω.
Στο δρόμο που επήενε φώναζε:΄΄ πύρωνε Μαρού, το φούρνο και καλό μεζέ σου φέρνω΄΄. Κάποτες η γραί πόνεσε τη μέση από το βάρος. Άφηκε το τσουβάλι χάμω και πήγε πιο πέρα να κατουρήσει. Ώσπου να πάει και να ΄ρτει ήβγε όξω το Μισοκωλάκι και έβαλε μες το τσουβάλι πέτρες. Στο δρόμο η γριά από το βάρος τ ΄ακούμπαγε συνέχεια και έλεγε:΄΄ γιατί με κόβγεις, βρε Μισοκωλάκι;΄΄, και όσο έφτανε στο σπίτι έκραζε τη Μαρού να πυρώσει το φούρνο. Πόσωσε η γριά στο σπίτι κι έπιασε ν’ αδειάσει το τσουβάλι. Εκεί που λες γυρίζει το κεφάλι και βλέπει το Μισοκωλάκι πάνω σ’ ένα ράφι. Ήθελε λοιπόν να το πιάσει αλλά έπρεπε να το κάνει με τρόπο. Του φωνάζει:
-Μίλησε, Μισοκωλάκι, πως ανέβηκες απάνου;
Και το πονηρό Μισοκωλάκι της απαντά:
-Έβαλα πιάτα -πιάτα κι ανέβηκα.
Πιάνει η γριά ν’ ανέβει πας τα πιάτα, πέφτει και τσακίζεται.
-Ε, Μισοκωλάκι, πως ανέβηκες απάνω;
-Έβαλα παγκέτες –παγκέτες κι ανέβηκα.
Αρχίζει κι η γριά να βάζει παγκέτες κάνει ν’ ανέβει, πέφτει κατάχαμα.
Τελευταία της λέει το Μισοκωλάκι:
-Έβαλα ένα πυρωμένο σίδερο στον πισινό και ανέβηκα εδώ πάνω.
Παίρνει η γριά τη μασιά, τη ρίχνει μες το ’ζάκι και κάθεται πάνω. Μόλις άγγιξε το πυρωμένο σίδερο, έβγαλε φωνή μεγάλη και απόθανε από τον πόνο. Και έζησε το Μισοκωλάκι καλά και εμείς καλύτερα.

Sunday January 25, 2009 – 10:37pm (EET)

.

Δεν θυμάμαι, αγρίμι, αν σου ‘δωσα κι αυτή την εκδοχή. Τέλος πάντων, όπως βλέπεις είναι από μια γιαγιά το 2002. Με το πέρασμα του χρόνου αυτός ο άγριος τραχύς μύθος «ημέρεψε» κάπως. Μαλάκωσε.

Sunday January 25, 2009 – 10:40pm (EET)

.

Πολύ πείνα, ρε παιδί μου, έπεφτε τα παλιά χρόνια. Να μη τολμάει μια γυναίκα να ευχηθεί να έχει πολλά παιδάκια, έπεφτε μπαλτάς!

Monday January 26, 2009 – 10:20pm (EET)

.
  • DD
  • Offline

Πολλά παιδιά πολλά στόματα… και οι χρόνοι τραχείς και δύσκολοι… Ετσι ξεπέσαμε στην ανυδρία του ενός-δύο παιδιών και στην συρρικνωσή μας… Περισσότερα χρήματα λιγότερα παιδικά γέλια… Αξιζει το τίμημα? ή καλύτερη η πείνα, αυτή του στομαχιού, από εκείνη της καρδιάς!!!
Τέλειο το παραμύθι… αλλά ακόμη καλύτερη η γλώσσα του, η ζωντανή, η ταξιδεύτρα.

Wednesday January 28, 2009 – 07:21am (CET)

.

Α μπράβο! Εσύ, σαν να μου φαίνεται, κατάλαβες γιατί δεν έβαλα γλωσσάρι!

Thursday January 29, 2009 – 08:34pm (EET)

.

The language of the original sounds a bit like «abracadabra» white magic. It has a soothing effect. I read this to my son in a heavy sweet voice with as best old Ikarian accent as I could and he was magnetized!

Friday January 30, 2009 – 03:31am (PST)

.
.

Σχολιάστε

Master Goatsucker Nightjar


____.

.

MasterGoatsucker blinded by the lights of the motorbike during a ride somewhere in the mountains of Ikaria.
Λεβεντο Μπάκι  photo

Google the word “Goatsucker” and you will meet up with the most gothic terror like Werewolf and Roswell creature lore put together. Yet this birdie (Caprimulgus Europaeus) is a completely innocent birdie.

The only wild thing about it is that it flies noiselessly through the trees and it looks a bit like a nighthawk. By no way does it milk goats at night, nor does it cut their throats to drink their blood. It feeds on night butterflies and moths of which Ikaria has plenty and I suspect that if there were more of this bird and other night fowl on the island, there would be much less of this pest

__Κάμπια της Κουμαριάς by Karl Hauser __a moth by IRDKETAS __Body Snatchers by Nicote

and I wouldn’t have to cover my skin with talcum powder when I walk through the bushes.

lil shinnery goddess

Στα Ελληνικά πάντως προτιμώ να το λέμε «Γιδοβυζάχτρα» κι ας σημαίνει το ίδιο με το Ισπανικό Chupacampra ( μπρρρ…). Τι δηλαδή, να το λέμε «Δοχείο Νυκτός«?

Άλλωστε είναι τόσο όμορφο το αρχαίο ελληνικό όνομά της, «Αιγοθηλή»!!!
(βλ. σχόλιο παρακάτω)

____

Saturday November 22, 2008 – 01:26pm (EET)

Next Post: Jurgen the Nomad

Previous Post: Ikaria in Images (1)

____

Comments

(5 total)

.

Another super photo of a rarely seen wonderful night creature and I know that you haven’t posted your best! Why are you such a smart ass?

Sunday November 23, 2008 – 04:17am (PST)

‘cuz i sat with the best teachers 😛

Sunday November 23, 2008 – 08:10pm (EET)

.

Δεν μοιάζει ούτε με βρυκόλακα ούτε με δοχείο νυκτός. Έχει βέβαια μια παράξενη φωνή σαν να σου κάνει κάποιος πλάκα πίσω από τους θάμνους τη νύχτα, όμως τίποτα πιο τρομερό από αυτό. Μου κάνει εντύπωση που στην Ικαρία αν και ήμαστε τόσο ευαίσθητοι στις ιστορίες τεράτων, αυτά τα πουλιά δεν έχουν συνδεθεί με κάτι φρικιαστικό. Τα θεωρούν κουκουβάγιες και είναι οκ.
Όμως -μπορεί να μη ξέρεις- στους Φούρνους υπάρχει ένας θρύλος για chupacampra. Google it και πες μου τη γνώμη σου.

————————————–

Ωραία φωτογραφία! Δύσκολο!
————————————–

Έχω το εξής πρόβλημα. Και πολλά νυχτοπούλια θέλω να βλέπω και να ακούω, και εσένα με το δέρμα σου σκεπασμένο με ταλκ να μοιάζεις με (όμορφο) φάντασμα. Πρέπει να διαλέξω;

Monday November 24, 2008 – 02:09pm (EET)

Πασίγνωστο το «τέρας των Φούρνων» που ήταν κάτι σαν πελώριος σκύλος (The Hound of the Baskervilles) που κολυμπούσε από νησί σε νησί και έκοβε τον λαιμό των κατσικιών και έπινε το αίμα τους -υποτίθεται. Όλα φυσικά ήταν συνομωσία μεταξύ κτηνοτρόφων, ζωοκλεφτών και του κτηνίατρου για να δικαιολογήσουν μαζικούς φόνους κατσικιών λόγω εδαφικών αντεκδικήσεων. Μια βεντέτα, δηλαδή.
Πράγματι υπήρχε και κάποιο σκυλί -ένα κακόμοιρο γερμανικό τσοπανόσκυλο που είχαν εγκαταλείψει τουρίστες – το οποίο μεσ’ την απελπισία του, ίσως είχε σκοτώσει καναδυό κατσίκια για να τραφεί. Σ’ αυτό το κακόμοιρο πλάσμα (το οποίο προφανώς σκότωσαν αργότερα στα κρυφά) τα έριξαν όλα! Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν διάφοροι γνωστοί ουφολόγοι και τερατολόγοι.

Που τα ξέρω; Ε, τα ξέρω. Όταν γυρίζει κανείς τις ερημιές πρέπει να ξέρει και να μαθαίνει πολλά. Μην με περάσουν κι εμένα για chupacampra! Γι’ αυτό και πάντα λέω σε κάποιο καλό τύπο ντόπιο (ή αφήνω να με δει και να καταλάβει) που πάω.

_________________________
Ευχαριστώ για τα περί της φωτογραφίας.
_________________________
Ε καλά και χωρίς ταλκ καλή δεν είμαι; χαχα -;)

Tuesday November 25, 2008 – 11:39am (EET)

.

The Hound of the Baskevilles in Fournoi????? aaaaaaaaaaaaaaaa!
Why do you NEVER tell ME stories like that?

Wednesday November 26, 2008 – 03:45am (PST)

.

.

5 Σχόλια

Cozied Up


.

coziedup

Old entry updated on November 10, 2012.

The same things over again, just a few newer thoughts…

Roof over our heads for the winter in Ikaria
.
So again I am taken in to spend the winter
.
room
.
and again I hope this old roof  above our heads holds, because if not,
I and my friend Elina Picking Olives 1
who I have been picking olives with, will have to find a shelter, something maybe like this.
.
photo
an eventuality that’s making us laugh and think about the life of one of the patron saints of this island, Saint Theoktisti of Lesbos, an ascet whose adventurous life you can read in Paros life magazine in two issues: St. Theoktisti (part i) and St. Theoktisti (part ii) She seemed to be an Aegean version of St Mary of Egypt
.
Saint Mary, also known as Maria Aegyptica
so the icons testify
Poor little thing, she had escaped the pirates and she was living in the forests (!!!) of Paros all naked and wild, trusting only to God until near the end of her life she was discovered by a pious hunter who gave her a christian burial. Later her bones were considered holly and miraculous and they somehow ended up in Ikaria.
.
After the proliferate, here’s the asceticAbout the old convent that those bones were kept (until they disappeared and probably hidden somewhere for safety) Eleni has written a few lines in her blog long ago but they are still valid:
.
(At Theoskepasti, the old mushroom shaped chapel of St Theoktisti in Ikaria) «…the natural, human and divine connect and there are some typical Ikarian concepts involved too, such as balance (the rock), poverty (obvious), economy (obvious too), integration and harmony with nature (though it’s by no means small, you can’t see it until you are actually there). So I’d call this a “lowlight” an Ikarian highlight!«
.
.Devil's nuns Ikaria
Anyway, I hope that we won’t become too ascetic this year or any other year. It’s as thorny here as to make any serious ascet envious…
Yet Immortality will have to wait.Skywatcher
And (though it’s tempting) we won’t be Miss Anielas either
.

We’d better repair that roof the soonest possible ’cause our boyfriends are coming to visit!!!

we

9 Σχόλια

Ο Ιστός της Αράχνης!


.
….

.


.
photo
.

«Άμοιρος όποιος πιαστεί στον Ιστό της Αράχνης…
Τίμημα της απροσεξίας του ο θάνατος…
Ένας θάνατος… φριχτός… αργός… απαίσιος!..»

Road Show 1

photo by Nana Agrimi © All rights reserved

Το παραπάνω ήταν η εισαγωγή του ψυχροπολεμικού σήριαλ που άκουγε ο ΑΚΚ στο ραδιόφωνο, αρχές δεκαετίας του 1970. Φαντάζομαι τι βαριά απειλητική φωνή (με echo και reverb –τα εφέ της εποχής) και τι gothic κλασική μουσική θα είχε από πίσω. Τώρα που λένε, «έκλεισε ο κύκλος της μεταπολίτευσης», γιατί δεν ξαναβγάζουν το αρχείο σε CD;

.

Saturday November 16, 2007 – 02:21pm (EET)

Next Post: Simply Arbutus

Previous Post: C’est fou!

.
….

Comments

(7 total)

Δεν το θυμάμαι αυτό. Ο ΑΚΚ φαίνεται ότι είναι παλαιότερος ημερών. Τα μόνα που κάτι μου θυμίζουν είναι «Το σπίτι των ανέμων», το «Μικρή – πικρή μου αγάπη» και το «Foco d’ Amor». Το τελευταίο, για να εξηγούμαι, το θυμάμαι απ’ το ομώνυμο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού. Κι αυτά σαν κορωνίδα στη «Θεία Λένα» και σε μια ακόμη εκπομπή καπάκι με τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου με την ατάκα «γεια σας και χαρά σας και το Δεσποινάκι στα όνειρά σας», επί χούντας ακόμη. Αλήθεια, υπάρχουν τα αρχεία; Κι άντε και τα βγάλανε. Σε ποιους θα πουλήσουν; Σε κάτι ιστορικούς, κάποιες λογίστριες, κάτι άλλες τρελές, κοπελούδες, άλιεν… Περιορισμένο κοινό. Ξέρω κι εγώ; Λέει;
Όσο για τις αράχνες, τη δουλειά τους κάνουν…

Saturday November 16, 2007 – 06:15am (PDT)

Λογω δουλειας εχω ακουσει κι εχω δει αντιστοιχα αμερικανικα. Ειναι τρομερα. Δηλαδη, ειναι εντελως αρωστημενα. Πιστευω πως θα επρεπε να ξαναπαιζονται σε μορφη ντοκυμαντερ. Για να γελαμε και να φρονιματιζομαστε (νομιζω υπαρχει τετοιο Ελλ. ρημα, ε;) Οι Αμερικανοι (που αν τους σωζει κατι ειναι ο (αυτο) σαρκασμος, το εχουν κανει και το κανουν συνεχεια αυτο (ευτυχως).

Saturday November 16, 2007 – 11:37am (PDT)

Aν τα συγκρίνεις με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της εποχής έχουν ενδιαφέρον. Με την ίδια λογική μπορεί να κάνει κανείς ολόκληρη μελέτη στηριγμένη στα παλιά Άρλεκιν ή στα περιοδικά που κυκλοφορούσαν στις δεκαετίες ’60 – ’70. Και δε θα αναφερθώ στα «σοβαρά», λ.χ. Ταχυδρόμος, Επίκαιρα κλπ. αλλά τα ευρείας κατανάλωσης, όπως για παράδειγμα το Φαντάζιο με τα φωτορομάντζα του (γίνονταν ανάρπαστα από τους εφήβους τις εποχής, γιατί παρουσίαζαν τη Μόνικα Βίττι με μπικίνι) ή το Ρομάντζο. Το τελευταίο είχε και μια εβδομαδιαία στήλη, που αν θυμάμαι καλά έφερε τον τίτλο «Με το Μαχαίρι, το Στιλέτο ή το Δηλητήριο» και κάθε φορά παρουσίαζε μια ραδιούργα γυναίκα από την ιστορία ή τη λογοτεχνία, βλέπε Λουκρητία Βοργία ή Λαίδη Μάκβεθ, ζωγραφισμένες με μελανά χρώματα (Η ζήλεια έκανε το πρόσωπό της να συσπαστεί κλπ, κλπ)
Κρίμα που όταν πέθανε η μητέρα μου πέταξα στοίβες απ’ αυτά. Μπορεί να γελάει κανείς με τις ώρες, χαζεύοντάς τα.

Saturday November 16, 2007 – 06:46pm (PDT)

(Σιγά-σιγά, ρε παιδιά! Που να σας προλάβω;)
Λοιπόν…
Ήταν το 1970 στη πιο σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας και ήμουν 13 χρονών. Ο σταθμός ήταν των Ενόπλων Δυνάμεων, ΥΕΝΕΔ (σήμερα ΝΕΤ) ή όπως το λέγαμε τότε, το «Ενόπλων». Το σήριαλ παιζόταν στις 10 το βράδυ, όχι μόνο γιατί ήταν hardcore gothic, αλλά και για να συμπίπτει με τις Ελληνικές εκπομπές των ξένων ραδιοσταθμών που έκαναν δριμεία κριτική στη Χούντα. Ο πατέρας μου ήταν αριστερός, έτσι το καλό ραδιόφωνο του σαλονιού έπαιζε ή Λονδίνο ή Μόσχα, την ίδια ώρα όμως η γιαγιά μου κι εγώ κλειδωνόμαστε στην κρεβατοκάμαρά της και ακούγαμε κρυφά στο τρανζίστορ τον Ιστό της Αράχνης!
Οι συνταγματάρχες δεν τσιγκουνεύονταν τα λεφτά. Το κατάπτυστο σήριαλ ήταν ότι πιο καλοστημένο έχω ακούσει ποτέ. Ούτε με το Θέατρο στο Ραδιόφωνο συγκρινόταν ούτε με τίποτα. Όσο για την πλοκή… Σφαγές, λεηλασίες, αποπλανήσεις, ξεριζωμοί, εκβιασμοί και (υπονοούμενοι) βιασμοί, πλύσεις εγκεφάλου, παιδομάζωμα. Γενικά το περιεχόμενο ήταν ανάλογο με την συντριπτική εισαγωγή. Υποτίθεται (αν και δεν λεγόταν ανοιχτά) ότι ο Ιστός της Αράχνης ήταν κάτι σαν μυστική οργάνωση ή οργανωμένο σχέδιο για την αποπλάνηση, τη διαφθορά και την καταστροφή των «υγιώς σκεπτόμενων» Ελλήνων πατριωτών.
Θυμάμαι αμυδρά μια κοπέλα που είχε πιαστεί στον Ιστό και είχε βρεθεί στη Βουλγαρία, όπου την εκβίαζαν να προδώσει, να κάνει να δείξει, κι εκείνη έκλαιγε και σπάραζε. Το φριχτό λάθος της ήταν ότι είχε αγαπήσει τον «κακό», ο οποίος, κορίτσια, είχε μια καταπληκτική γοητευτική βαθιά φωνή που ακόμα θυμάμαι. Της έλεγε, θα την παντρευόταν και θα κανόνιζε νοσοκομείο για το άρρωστο αδελφάκι της, αν γυρίζοντας στην Ελλάδα, συνωμοτούσε και πρόδιδε, κλπ. κλπ. Ομολογώ ότι υπήρξαν φορές, ειδικά σε κάποια επεισόδια όπου υπονοούνταν, εκτός από ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια, το είχα χάψει το παραμύθι.
Θα άξιζε μια γερή γελοιοποίηση σ’ αυτό το τερατούργημα. Θα ήταν πολύ διδακτικό, όπως λέει η Ελένη Ικ. Όμως αποκλείεται αυτό να συμβεί. Πολλοί συντελεστές ζουν και βασιλεύουν, καθώς και ο πολύ γνωστός σεναριογράφος. «Περασμένα – Ξεχασμένα» και δεν με πειράζει καθόλου. Μου φτάνει και μου περισσεύει (και γελάω 2πλά) όταν καμιά φορά βλέπω να κοροϊδεύουν τον σημερινό διάδοχο εκείνου του σεναριογράφου, τον… Παπακαλιάτη!

Sunday November 17, 2007 – 02:44pm (EET)

Συσπάσεις? βασανιστήρια? όμορφες κακές? κακοί με βαθιά ερωτική φωνή? Έλεος! Φτιάχτηκα, μεσημεριάτικα Κυριακής (και έξω ψιχαλίζει). Και λείπει και ο μάστορής μου…

https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3371/3514047685_5f807dd18c_b.jpg

-άχου’αχου 😦 😮

Sunday November 17, 2007 – 03:36pm (EET)

Εχετε πλακα που καταφερνετε και συζητατε και ο,τι αλλο εκτος απο το αληθινο νοημα του τιτλου, του αποσπασματος και βεβαια… πανω απ’ όλα της κεντρικης εικονας!!!

Wednesday November 20, 2007 – 11:05am (PST)

🙂

Saturday November 23, 2007 – 01:19pm (EET)

2 Σχόλια

Μια Φαντασίωση


.
….

κοιτάζοντας μια «Βοσκοπούλα» του Bouguereau. από τη συλλογή φωτό : hashishshaker

Τον περασμένο μήνα η οικοδέσποινα και καλύτερη φίλη μου, η Ελένη, πάλευε με ένα λεύκωμα με βοσκοπούλες του Μπουγκερώ…

The Young Shepherdess by William Bouguereau France 1885 Oil on canvas (2)

The Young Shepherdess by William Bouguereau France 1885 Oil on canvas (3)
The Young Shepherdess by William Bouguereau France 1885 Oil on canvas (1)
The Young Shepherdess by William Bouguereau France 1885 Oil on canvas

Όταν παράταγε το βιβλίο, τύχαινε πάντα να μένει ανοιχτό σ’ αυτή την εικόνα. Επειδή απαγορεύεται αυστηρά να της πειράζω τα βιβλία και τα χαρτιά, κατάντησα να πάθω πλύση εγκεφάλου με αυτήν τη συγκεκριμένη «ακαδημαϊκή» βοσκοπούλα…

The Shepherdess

Το βιβλίο με τον Μπουγκερώ ήταν ανοιχτό όπως πάντα στη συγκεκριμένη σελίδα, όταν τώρα με τις φωτιές η τηλεόραση έτυχε να δείχνει ένα τοπίο της νότιας Εύβοιας. Ήταν από μια περιοχή που είχε καεί πριν αρκετά χρόνια και ξαναφύτρωσε. Εδώ κι εκεί ήταν συστάδες με δέντρα, θύσανοι με θάμνους κι ανάμεσά τους χορτάρι! Ενώ η κάμερα εστίαζε πιο μακριά σε κάτι βουνά με δάση που κάπνιζαν, σε πρώτο πλάνο έβλεπα εγώ (toagrimi) ένα ξαναγεννημένο «παραδοσιακό» βοσκοτόπι! Και δίπλα ακριβώς στην τηλεόραση κιούνταν ο καταραμένος πίνακας του Μπουγκερώ. Είπα «κιούνταν» επίτηδες. Μέσα από το βασικό Κρητικό ένστικτό μου, εξαιτίας του συνδυασμού Μπουγκερώ και Megachannel, πυροδοτήθηκε και ξεπήδησε μια φαντασίωση

Να ‘μουνα, λέει, βοσκοπούλα;

Αληθινή βοσκοπούλα –με κοπάδι, με σκύλο, με τσιγκελωτό ραβδί κι ipod. «Καλή» βοσκοπούλα, «οικο-βόσκισσα». Να περιπλανιέμαι, να διασχίζω ερημιές (μήπως αυτό δεν κάνω και τώρα;), να καθαρίζω τα δάση, να τα προσέχω. Να βρίσκω τα νερά, να τα προσέχω. Να οδηγώ τους χαμένους πεζοπόρους (όλο πιο πολλοί κυκλοφορούν τελευταία –ευτυχώς). Να παραπλανώ τους κυνηγούς. Να ανακαλύπτω τα κρυφά μέρη που πάνε τα φορτηγά και πετάνε μπάζα και σκουπίδια.

The Young Shepherdess by William Bouguereau France 1885 Oil on canvas

Να ρίχνω καρφιά να τους σκάω τα λάστιχα.

Να ‘μουνα βοσκοπούλα στην Ικαρία;

Το σκέφτομαι τώρα που παίζει να μείνουμε μόνιμα στο νησί. Το τυρί και το γάλα πιάνουν καλή τιμή. (Ξέρω να φτιάχνω ένα πιπεράτο τυράκι –τύπου chèvres– άλλο πράγμα.) Κανείς νομίζω δεν θα με παρεξηγήσει, δεν θα με κοροϊδέψει. Ίσα- ίσα που ευχαρίστως –πιστεύω- θα με άφηναν να περνώ από τα χωράφια τους και να τα καθαρίζω με το κοπάδι μου. Στα εγκαταλειμμένα χωράφια, στα έρημα (άχρηστα;) δάση, έτσι θα λιγοστέψει λιγάκι ο κίνδυνος της φωτιάς.

The Young Shepherdess by William Bouguereau France 1885 Oil on canvas (2)

Θα ‘μουνα μια αυτοδημιούργητη, αυτοχρηματοδοτούμενη βοσκοπούλα. Δεν θα κοιμόμουν με κομματάρχες. Δεν θα δεχόμουν καμιά Ευρωπαϊκή επιδότηση. Έτσι κι αλλιώς, χιόνι, βροχή, λιοπύρι, ποδαρόδρομος, άγρια ζώα, μαμούνια, δεν με τρομάζουν. Δεν συγκρίνονται με ένα πρωινό μποτιλιάρισμα στην Πέτρου Ράλλη…

Ωπ! γιατί ξαφνικά μου φαίνεται τόσο εύκολο; Και όμως. Τα έβαλα κάτω και είδα. Χρειάζομαι τουλάχιστον μια 12άδα κατσίκια. Θα έχω τρεις αρχη-γίδες, τη Φυρή, τη Ψαρή και τη Χιόνη. Ο τράγος θα λέγεται Πατερημός. Αν έχω κι άλλον, θα λέγεται Βαρεμένος! Έτσι, μ’ αυτόν τον απλούστατο τρόπο θα γίνω «κεφαλαιοκράτισσα» –θα έχω «κεφάλια» τα οποία θα γεννούν «τόκους»χα χα : ))

Γιατί ξαφνικά να μου φαίνεται τόσο εύκολο;

Έλα μ** στον τόπο σου!
μ π ε ε ε ε…

.

Sunday September 2, 2007

Next post: ΤΟ ΤΖΑΜΠΑ ΠΕΘΑΝΕ!!!

Previous post: Europe -fires actually

.

Comments

(20 total)

Για να καταλάβω τώρα το είδος της φαντασίωσης το άλιεν:
Είσαι να λέμε η βοσκοπούλα που την αγάπησε πολύ το αμούστακο παιδί κι αφού τονε φίλησες στο στόμα του ‘πες μ’ αναστεναγμό ότι για της αγάπης τον καημό είναι μικρός ακόμα;
Ή είναι αυτό το είδος της ειδυλλιακής νοσταλγίας σε πίνακες ακαδημαϊκών ζωγράφων με επιρροές από προραφαηλίτες και βικτωριανούς; Η αθώα παιδίσκη που έχει αυτό το κάτι στο βλέμμα, μεταξύ μην – πλησιάζετε – δαγκώνω – και -να – σκάσετε – αλλά – τις – ευαισθησίες – μου – δεν – τις – εκθέτω;
Προβληματίστηκα πάλι.
Monday September 3, 2007 – 01:18pm (PDT)
Περίμενε αλιεν. Μην τρομάζεις toagrimi. Πρόσεξες ότι δεν είναι highlighted entry; Μην τη τρομάζεις. Σπάνια γράφει δικά της πράγματα. Σίγουρα δεν θα είναι κάτι με ευαισθησίες. Παραπλανητική εισαγωγή για κάτι πολύ πρακτικό μου μυρίζει εδώ.
Tuesday September 4, 2007 – 01:10am (EEST)
Καλά. Αφήνω φαγάκι από μακριά και πάω και κρύβομαι και αναμένω.
Monday September 3, 2007 – 03:21pm (PDT)
@Eleni Alien : μην ανησυχείς …μητέρα
@ΑΚΚ : μην ανησυχείς …πατέρα. Θα είναι κάτι μάλλον πολύ βαρετό, όπως οι πίνακες του Μπουγκερώ.
Tuesday September 4, 2007 – 03:07pm (EEST)
Μπα περαστικό είναι… επειδή σιγά μην της μείνει κουσούρι με τον ακαδημαισμό… !
Τώρα η φαντασίωση μάλλον λόγω του κειμένου -μαγική εικόνα- που ακολουθεί… Να φαντασιωθούμε ως προς το περιεχόμενο του κειμένου ή ως προς τις προθέσεις της βοσκοπούλας του Bouguereau?

Wednesday September 5, 2007 – 11:59pm (CEST)

Κοίτα τι γίνεται! Ακόμα δεν έγραψες τίποτα (κι ούτε ανακοίνωσες) και έχεις τόσα σχόλια από μεγάλα προσώπατα (εμού συμπεριλαμβανομένου, βεβαίως). Καλά το λένε. Οι βοσκοπούλες και τα σχετικά είναι βαθιά μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο. Αμέσως κάνει κλικ.
Friday September 7, 2007 – 12:24am (EEST)
Κλικ? Όχι σε μένα. Δεν το περίμενα σου είπα αυτό. Στην αρχή, είπα, «ξεφτίλα». Μετά σκέφτηκα (μεταξή μας) τον Κάιν.
Σοβαρά, πρακτικά, τώρα λέμε, τα δάση όσο κι αν μας φαίνονται ωραία, έχουν τα χάλια τους. «Κρακ-κρουκ» κάνουν τα γέρικα δέντρα με τη ζέστη. Χρειάζονται κόψιμο, άλλα θέλουν καθάρισμα.
Μη ήμαστε δογματικοί με τα κατσίκια. Άμα τα προσέχεις και τα βόσκεις (φιρουλι φιρουλα) κάνουν καλή δουλειά.
Friday September 7, 2007 – 11:22pm (EEST)
Και εγώ μαζί σου!!!Κάπως έτσι το’χω και εγώ το «θέμα» αλλά με laptop αντί για ipod!!!
Saturday September 8, 2007 – 12:49pm (EEST)
Λοιπόν, αγαπητή μέλλουσα «οικο-βόσκισσα» θες να κλείσουμε τη πρώτη σου δουλειά; Έχω δικό μου ένα δάσος 8 στρέμματα κι ένα κτήμα 12 στρέμματα μισό-μισό οικογενειακό. Ξέρεις που είναι. Και τα δυο, καθώς και η περιοχή ανάμεσά τους, θέλουν επειγόντως καθάρισμα «επαγγελματικό». Προς το παρόν για αμοιβή, προσφέρω ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα και μια άγρια βραχοπαραλία πιο κάτω (αυτά φυσικά μπορείς να πάρεις μόνη σου -έτσι το λέω).
Θεέ μου, γιατί κι εμένα ξαφνικά άρχισε να μου φαίνεται εύκολο;
Να ‘σαι καλά. Μου ‘φτιαξες το κέφι.
μπεεε…
Saturday September 8, 2007 – 01:09pm (EEST)
Όπα ένας, πελάτης!
(Γειά σου ρε γαιοκτήμονα…)
Μη ξεχνάς όμως πως είναι μόνο μια φαντασίωση. Κάτι ήθελα να δείξω. Κάποιο μήνυμα να περάσω. Να πω πόσο αποφασισμένη είμαι κάτι να κάνω, κι ας είναι κι αυτό άλλη μια τρελή εφεύρεσή μου, μια αυθαίρετη ιδέα, μια (καταδικαστέα;) μοναχική λύση.
Η φύση είναι τρομακτικό πράγμα. Αργά ή γρήγορα τα δάση, κάθε τι πράσινο στην Ελλάδα θα καεί. Όλη αυτή η βιομάζα θα καθαριστεί μόνη της! Θα γίνει κάρβουνο, πετρέλαιο για μετά εκατομύρια χρόνια.
Σήμερα έβαλα ένα ξερό χόρτο να ακουμπήσει για λίγο στην καυτή εξάτμιση της μηχανής του DT. Πήρε φωτιά!..
Σπίθες, κάψες παντού φυτίλια. Είναι φυσικό. Όμως δεν το αντέχει η ψυχή μου.Δεν θέλω τις γαίες σου, τις βραχοπαραλίες και τα ηλιοβασιλέματα. Έχω δικά μου. Αυτό που θέλω από σένα είναι, ότι κι αν γίνει, να μου φυλάξεις μια θέση στην ιστορία είτε για καλό είτε για κακό. Ιστορικός δεν ήσουνα κι είσαι ακόμα; Φύλαξε μου την υστεροφημία.(Ναι, καλά το καταλάβατε. Έχω μελαγχολήσει βαριά.)
Saturday September 8, 2007 – 11:16pm (EEST)
Αστο διαλο! Εβαλα τα κλαματα. Α:))γαμ:))θτ
Saturday September 8, 2007 – 11:18pm (EEST)
Αφού με κάρφωσες με τον Μπουγκερώ (και καρφώθηκες κι εσύ -καλά να πάθεις να κοιτάς ξένα πράγματα…), θα σε καρφώσω κι εγώ: άσε το μελό (που δεν σου παει) και άνοιξε ΤΩΡΑ τα ντοκουμέντα σου! UN-FAO http://www.fao.org/
Εμενα προσωπικα καθολου δεν θα με χαλαγε να γινοσουν «οικοβόσκισα» χρηματοδοτημενη απο το FAO του ΟΗΕ.
Αντε γιατι με θυμωνει οταν κλαις… Ριξε facts. Pame parapera.
Saturday September 8, 2007 – 02:08pm (PDT)
Αυτή τη στιγμή σκέφτομαι με τόσο πολλή δύναμη που ακούω να γυρίζουν τα σκουριασμένα γρανάζια του μυαλού μου. Ρε διαβόλισες, θέλετε να πείτε ότι ο περιφρονημένος FAO (λέω για τους αναγνώστες, FAO = Food and Agriculture Organization) του περιφρονημένου ΟΗΕ στηρίζει το project «οικοβόσκισες»???
zdoiing και καρα-γκλουπ!
please elaborate…
Sunday September 9, 2007 – 03:28pm (EEST)
Τί να πεις; Πεθαίνει ο παλιός κόσμος σιγά σιγά και μαζί του πεθαίνει και ένα μέρος του εαυτού μας που πρόλαβε να ζήσει μέσα του. Κουράγιο, ίσως κάτι καλό βγει από όλα αυτά.
Sunday September 9, 2007 – 04:49pm (EEST)
‘Αεινταααα! Νάτη! Εκδηλώθηκε. Μπράβο και σ’ ανώτερα! Τις επικροτούμε τέτοιες πρωτοβουλίες!
Συζητήσεως γενομένης για τον Κάιν ποιόνα ή ποιάνα πας να φονεύσεις; Κι επειδή εμένα η φαντασία μου οργιάζει και δεν έχω δει μέχρι στιγμή αδερφό, αλλά μια soulsister αρχίζω και ανησυχώ μπας και οι αναίμακτες προσφορές της αρέσουν στον ύψιστο και μία ωραία πρωία της πάρεις και το κεφάλι.
(Ελένη, πρόσεχε για καλό και για κακό. Γιατί τούτη εδώ κρατάει κι από νησί φονιάδων).
Άγγελε, το νου σου! Εσύ είσαι μυαλωμένος άγγελος.
Sunday September 9, 2007 – 11:41am (PDT)
Η μια Ελένη με μαλώνει. Η άλλη Ελένη με υποψιάζεται. Ο ΑΚΚ με λέει διαβόλισα. Μου ‘ρχεται να κρατήσω μούτρα. Αλλά ευτυχώς υπάρχουν ο Adespotos κι ο Guadalquivir…
Εγώ (toagrimi) (τη μανα μου εχω σφάξει -χάικω, χάικω…) λέω ότι τώρα ο Κάιν (ο βοσκός) κι ο Άβελ (ο γεωργός) πρέπει να ενωθούν. Οι πόλεις έχουν καταστρέψει τον πλανήτη. Όχι όλες, αλλά πάντως οι περισσότερες.
Πράγματι ο FAO υποστηρίζει το σχέδιο μου. Αλλά γι’ αυτό να περίμένετε το επόμενο entry. Μέχρι τότε Θα κρατήσω λίγα μούτρα τελικά.
Sunday September 9, 2007 – 09:52pm (EEST)

Άμα έχεις χρόνο (και αντοχές) διάβασε ένα σχετικό άρθρο εδώ http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=09.09.2007,id=71241480

που μιλάει για σχεδόν τα πάντα.

Monday September 10, 2007 – 03:55pm (EEST)

ΟΚ αυτό ακριβώς εννοεί. Μόνο που εμείς το είδαμε, τ’ ακούσαμε, τρομάξαμε, τρέξαμε, έπαθε η καρδιά μας, χάσαμε το πανηγύρι. Τη Νανά και το Θωμά τους κοροϊδεψαν. Ευχαριστούμε Guadaliquivir. Ένα παρόμοιο άρθρο έχει βαλει to agrimi σε link στο προηγουμενο entry. Όμως για τους φιλόλογους που αγαπούν τα όμορφα γραμμενα, αντιγράφω την αρχή τουτουνού του άρθρου: «Αν πιστέψουμε τους δασολόγους, για τους οποίους το δάσος είναι ένας ενιαίος ζωντανός οργανισμός, έρχεται πάντοτε, περιοδικά, μια στιγμή κατά την οποία η συσσώρευση της ενέργειας υπερβαίνει ένα κρίσιμο όριο και η βλάστηση μετατρέπεται σε βιολογική πυριτιδαποθήκη. Η ενέργεια εκρήγνυται. Με δεδομένο τον νόμο που ρυθμίζει μια τέτοια διακύμανση, καταλαβαίνουμε ότι, ειδικώς για τις παρθένες περιοχές, το σημείο Ω ως προς την έκλυση της ενέργειας, βιολογικά νομοτελειακό, προαναγγέλλεται με μιαν υποψία επικείμενου ξεσπάσματος που κυκλοφορεί στον αέρα όλο και πιο απειλητική. Κλαδιά και θάμνοι, φύλλα και καρποί, τα απειράριθμα εύφλεκτα στοιχεία του λαβύρινθου της φύσης, συντονίζονται με το άγχος της αντίστροφης μέτρησης…»

Monday September 10, 2007 – 01:13pm (PDT)

>>:))>-*-<((:<<

«Αχ να’ μουνα…»
Τι όμορφο entry. Τρίτη 28 Απριλίου 2009, δυο χρόνια μετά και είναι σαν τώρα.

Tuesday April 28, 2009 – 01:29pm (EEST)

.
….

3 Σχόλια

THREATS VIII – ΑΠΕΙΛΕΣ VIII


.
….

My boyfriend

.Th
.
.

This is Master Tyrannosaurus Stelio –the “crocodile” of Ikaria, Mykonos and other islands. The biggest I have seen was about 45 cm long. It makes a claka-laka-clak when walking. Master Stelio can run very fast. Then it makes chiki-chiki-chiki-chak. Stelios eat flies. Far back in the Jurassic period their big ancestors may have been eating flies too. I don’t want to know how big the flies were in those times.

In Ikaria they call them “korkofilas” which is a corruption of the ancient Greek word “krokodilos” –the crocodile. People think that it’s because they look like crocodiles. This is the story:

«The crocodile gets its name from the Greeks who observed them in the Nile river. The Greeks called them krokodilos, a compound word from kroke, which means «pebbles» and drilos, which means «worm». To the Greeks, this «worm of the stones» was so named because of the crocodiles habit of basking in the sun on gravel-covered river banks.»
http://en.wikipedia.org/wiki/Crocodile

«Όταν οι Ιωνες έφτασαν στην Αίγυπτο, συνέκριναν τη μορφή των αληθινών κροκοδείλων (που ως τότε ονομάζονταν «χαμψαι») μ’ εκείνη των σαυρών της πατρίδας τους και τους έδωσαν το ίδιο όνομα όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος: «καλέονται δε ού κροκόδειλοι αλλά χάμψαι, κροκοδείλους δε Ιωνες ωνόμασαν, εικάζοντες αυτών τα είδεα τοίσι παρά σφίσι γινομένοισι κροκοδείλοισι τοίσι εν τήσι αιμαστήσι». Η ονομασία «κροκόδειλος χερσαίος» είναι προγενέστερη της απόδοσης της ονομασίας «κροκόδειλος» στα μεγαλόσωμα ερπετά του Νείλου…»
http://www.mykonostour.gr/greek/mykonos_general_information/mykonos_animal.html

.
.
Do you find the korkofilas sexy?
Yes
votes : 9
No
votes : 3
No opinion
votes : 0
.
Tuesday April 24, 2007 – 11:17pm (EEST)
.

Comments

(11 total)

Is the story about the Greeks and the crocodiles from Herodotus?

The new Greek sea-captains are no better 😀

Thursday April 26, 2007 – 01:45am (PDT)

Αλλού τους ονομάζουνε «κουρκουταυλους» αλλά δεν ακούγεται και τόσο σέξι.
Μου αρέσει το σχέδιο σου για τατουάζ — και οι άλλες φωτογραφίες […]

😏

draft-tatoo-lizard-ikaria

Thursday May 3, 2007 – 11:24pm (PDT)

Γι’ αυτό σου λέω, προτιμώ: «καβλόσαυροι» 🙂 .

(κλικι-κλικι-κλακ)

Friday May 4, 2007 – 10:22am (EEST)

Κάποια φίλη σου μ’ έκανε και θυμήθηκα αυτό το entry σήμερα.

Monday March 9, 2009 – 08:44pm (EET)

I say, YES!

Monday March 9, 2009 – 11:37pm (EET)

d:- next thing is to lie down very still on a rock and attract one to crawl on you body… Juraccic!

Nan nu_4

Tuesday March 10, 2009 – 01:24pm (EET)

mmmmmmmmmm……  😉
and we can do even better…

Tuesday March 10, 2009 – 07:28pm (EET)

egotoagrimi

I’m getting to like you…

Thursday March 12, 2009 – 01:44pm (EET)

 Let’s all get JurasSick…

.

🙂 .^^’
.

Friday March 13, 2009 – 01:03am (EET)

egotoagrimi

You can count on us!!! 😉

Friday March 13, 2009 – 01:16pm (EET)

 

💓 🙌

Friday March 13, 2009 – 05:15pm (EET)

.

2 Σχόλια

Older Posts »