Posts Tagged Νας



Only the ephemeral is of lasting value~


Celebrating the beginning of summer and the end of the covid-19 lockdown in Greece, while our friends are back and our days and nights are busy, I am hastily writing up this post made out of three short topics.
The firstGroovy Guru 😋 - alias «vixen» 😋 Blurry nightshot taken in a more or less private outdoor theatrical in Ikaria on a date immemorial. Long wild hair all made-up in curls for the needs of the role. Friends from that time might remember I had this for my blog profile icon in the beginnings. is that, on this occasion, I travelled into outer cyberspace and picked up one of my old profile pictures. I think it’s the oldest and, like everything, it’s also connected to a story, but never mind for now; you can just read the short version hidden behind the image.

OPERE IN NATURA, facebook post by visual artist Manfred Flucke containing several photos of artistic stone works made between 1996 and 2009 in various parts of the world: Greece-westcoast, Greece-Ikaria, Volterra, Corsica, Toscana, Isola d’Elba, Isola Panarea, Argentina -7 laghi, isola Capraia, Sedona-Arizona, Sardinia, Toscana-Monte Labbro, Toscana-Firenzuola, Catalonia-Montserrat, Italy-Cilento. © All rights reserved~

The second and most important is, of course, about art; land art in particular – so suitable for Ikaria and it’s wild solitary landscapes. So, I am presenting here a few amazing stone works by the renowned visual artist Manfred Flucke, also known as Deva Manfredo, that I fished out from his facebook page.
Four out of ten were made in Ikaria, as I am sure I can recognize the site where the photos were taken, and that’s most likely Nas. Judging from the color and the kind of the stone, I also suspect that two others were made in Seychelles beach. The remaining four were probably made elsewhere in the world. Yet, they might as well have been in Ikaria because of the light, the shadows and the landscapes in the background which all seem so familiar. They are almost identical to ours!
On facebook, Manfred entitles this collection «OPERE IN NATURA» («Works in Nature»). I liked this wonderfully simple title so I chose to borrow it for my article.
And now see the photos!


⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐


Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 01 on facebook © All rights reserved
Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 02 on facebook © All rights reserved
Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 03 on facebook © All rights reserved Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 04 on facebook © All rights reserved
Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 05 on facebook © All rights reserved Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 06 on facebook © All rights reserved Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 07 on facebook © All rights reserved
Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 08 on facebook © All rights reserved Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 09 on facebook © All rights reserved Manfred Flucke's OPERE IN NATURA 10 on facebook © All rights reserved



I am closing this article with just another German artist, photographer Charleen Dahms. Last year probably, she took a photo in Nas, that I like very much.
The  foundations of the ancient temple, hardly discernible
among spiky spurges and broken pieces.of white marble, and  two female figures standing naked on the top bathed in the dim yellow light of the setting sun with the little cave just below their feet…
I find there is something strongly primal and elemental in the scene. Guided Tour in Ancient NasI think Charleen has captured the essence of this magical wild place.

⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐


Nas, Ikaria, by Charleen Dahms Photography © All rights reserved - Click to view large inside Charleen Dahms Photography website



In my blog 'Agrimi Sum' from 'Agrimi Sum' : a post about the problems of reinstallmentStay safe and
enjoy summer!

Saturday, June 20, 2020
Next post:

10 Σχόλια

Τι θα κάνουμε το φετινό χειμώνα

In Nana to agrimi's blog: 'Always back to angels' pools in spring!'
.«..πάντα είχαμε το όνειρο να φτιάξουμε μια μεγάλη πεζοπορική διαδρομή που θα συνδέει δύο από τα πιο εντυπωσιακά φαράγγια της Ικαρίας, της Χάλαρης στο βορρά και του Ρυάκα στο νότο. Το αποτέλεσμα θα ήταν μια μοναδική «ποταμίσια» διάσχιση του νησιού, από την παραλία του Να στη περιοχή των Ραχών μέχρι την παραλία του Ρυάκα στην περιοχή του Μαγγανίτη

Ημερολόγιο Εκδρομών και Δραστηριοτήτων του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας: 'Κυριακή 8/6/14 : Εκδρομή εξερεύνησης και φαραγγισμού (Εριφή - Ρυάκας)'

Αναγνώστη, σπάνια είδες να γράφω στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Αλήθεια είναι, ποτέ μου δεν ένιωσα ότι ανήκω σε κάποιους ή σε κάτι, παρά μόνο -κι αυτό τώρα τελευταία- ότι ανήκω στο χώρο που ζω.
Εδώ λοιπόν στο νησί, εκτός από μια μοναδική κορυφογραμμή με κρυφές κοιλάδες και άγριες παραλίες, έχει μερικά πολύ εντυπωσιακά βαθιά φαράγγια. Τέτοια μέρη, όταν είμουν μικρή, όποτε τα έβρισκα, ήθελα να τα κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Αργότερα όμως κατσίκια, αγελάδες, σκουπίδια, τσιμέντα και μπάζα με έκαναν και κατάλαβα ότι αν και μοναχική από τη φύση μου, πρέπει να βοηθώ να γνωρίσουν οι άνθρωποι καλύτερα το περιβάλλον τους και να μην το καταστρέφουν, γιατί είναι ο μόνος αληθινός πλούτος που έχουμεScetchy map of the hike of the two canyons in Ikaria στην Ελλάδα.
Γι’ αυτό, τώρα όπως κι άλλες φορές, βοηθάω στην ιδέα του ΟΠΣ Ικαρίας που την κεντρική ιδέα της βρήκα κι έγραψα για εισαγωγή.
Θέλω λοιπόν να βοηθήσω να φτιαχτεί «το Μονοπάτι των Δύο Φαραγγιών» : να μαζευτούν φωτογραφίες και συντεταγμένες, να οριστούν σημεία για διανυκτέρευση, να μετρηθούν αποστάσεις και να ασφαλιστούν δύσκολα περάσματα.
Νας, Χάλαρη, Εριφή, Σελίνι, Γέλι, Ρυάκας – τα ξέρω καλά αυτά τα μέρη. Ένα λέω μόνο:
άσχετα αν δεν έγινε τίποτα στην πράξη, δίκαια αυτή η έκταση κηρύχτηκε κάποτε «Περιοχή NATURA2000»!
The wet part of the trail in Chalares Canyon, IkariaΌσοι αγαπάτε τα άγρια τοπία με βράχια, δέντρα και νερά, δείτε τώρα μερικές φωτογραφίες που μάζεψα και συμφωνήστε μαζί μου. Αξίζει να γίνει το «Μονοπάτι των Δύο Φαραγγιών»!!!

.My 5fingers

I love Ikarian canyons!


Φαράγγι της Χάλαρης : Νας – Πέζι__

Nas, woman in the heart of nature A Noon in the River 9 While everybody was watching the Olympic games

Στερέωση σχοινιού ασφαλείας στο Φαράγγι της Χάλαρης 24 hours in the canyon 7 Dipotama in a rather dry May

Ratsos 02.09.16 - 02: Irresistible classic pose 24 hours in the canyon 3 On the way home through the pine trees in the green side of the canyon


Αθέρας : ΠέζιΕριφήΓέλι__

Pezi 07: Young Prince Hawthorn! Ikaria 214: Between Agios (St.) Isidoros & Mt. Melissa (1033 m.) Ikaria 72

proespera-1, from 'Stacking stones Pezi 01: Melting rocks Going swimming on the mountain

Hawthorn with white blossoms on the plateau wildcamp3, from 'Mountain Camping Easter' We scout

EGRf009 (view of the island and other rocks) EGRf064: Amazing rock formations inside the passage to the canyon. EGRf058: The man and the place


Φαράγγι Ρυάκα : Γέλι – παραλία Ρυάκα__

A crest of the ridge seen from below We laugh EGRf062: Amazing rock formations inside the passage to the canyon

Chapel between two crests Ryakas Ikaria Sept 2013 015 Ryakas Ikaria Sept 2013 035

EGRf039 (the girls of the 1st team) EGRf040 (as inviting as it looks) EGRf026 (girl of the 2nd team)

Ryakas Ikaria Sept 2013 034 EGRf030 (Zino looking at the fall) EGRf036 (the 5th large pool & the deepest)

Ryakas Ikaria Sept 2013 036 EGRf033 (Zino tired) EGRf031 (4th large pool)

EGRf035 (canyoning involves swimming) Ryakas Ikaria Sept 2013 013 Ryakas Ikaria Sept 2013 031

Ryakas Ikaria Sept 2013 039 EGRf044 (general view of Ryakas canyon from the beach) EGRf046 (Ryakas beach - end of the hike)


Στοιχεία άλλα δεν δίνω.
Είναι νωρίς και ξέρω ότι προτρέχω
και είμαι βιαστική κι αυθαίρετη ως συνήθως.
Αλλά άμα γουστάρεις, αναγνώστη, γενικά για τα φαράγγια της Ικαρίας
μπορείς να δεις πολλές εικόνες στο: Google Image Search: «Ikaria+canyon»

Google Image Search for: Ikaria+canyonGoogle Image Search for: Ikaria+canyon

👣 👍 ♑ 🌄




Σάββατο, 8 Οκτωβρίου, 2016



6 Σχόλια

Ικαρία τον Αύγουστο – Οδηγίες Χρήσης

[in English]
Το ‘χει η μοίρα μου, το θέλω κι εγώ, όταν κοντεύει ο Αύγουστος γίνομαι επικοινωνιακή και δημοσιεύω ή αναδημοσιεύω κάτι καλό για τον τουρισμό στην Ικαρία, όπως π.χ. το περσινό «Touristicon». Φέτος θέλω να προβάλω την πρωτοβουλία της «Αυτόνομης Συσπείρωσης Πολιτών Ικαρίας» να βγάλουν ένα κείμενο με τίτλο «Ικαρία τον Αύγουστο – Οδηγίες Χρήσης» που απευθύνεται στη ζωντανή νεολαία που γεμίζει το νησί τον Αύγουστο, καλωσορίζοντας τους σαν φίλους, εξηγώντας τα βασικά, δίνοντας λύσεις. Μου είπαν ότι θα βγει σε φυλλάδιο που θα μοιράζεται στα στέκια του καλοκαιριού, μακάρι, αυτό θα ήταν τέλειο. Τέλος πάντων, διαβάστε το. Εκτός από το καταπληκτικό εισαγωγικό σκίτσο που είναι δικό τους, οι άλλες εικόνες είναι δικές μου προσθήκες. Μερικές κρύβουν λινκς που οδηγούν σε διάφορες σχετικές αναρτήσεις, δικές μου  ή της Ελένης. ^^’


ΑΣΠΙ: Ικαρία τον Αύγουστο - Οδηγίες Χρήσης


«Φίλοι μας, καλωσορίσατε

Το βλέπετε απ’το καράβι, η Ικαρία είναι ένα μακρόστενο ψηλό βουνό χωρίς πεδιάδες και πολλές παραλίες, ενώ τα πιο πολλά χωριά είναι κρυμμένα στο εσωτερικό. Από τη φύση της δεν είναι κατάλληλη για μαζικό τουρισμό. Το άγριο τοπίο της δεν προσφέρει την άνεση και τη βολική γραφικότητα που αναζητά ο τουρίστας-καταναλωτής. Παρόλα αυτά, από τότε που έγινε γνωστή σαν τουριστικός προορισμός, συμβαίνει το εξής παράδοξο: η διαφορετικότητα της Ικαρίας (όχι μόνο ως προς το τοπίο αλλά και τον τρόπο ζωής και τη βιοθεωρία των κατοίκων) προσελκύει αρκετό κόσμο, κυρίως νέους που θέλουν να δουν «τι παίζει εδώ»– να δοκιμάσουν, να πάρουν μια γεύση από αυτήν τη διαφορετικότητα. Επειδή όμως, θέλουν επίσης και να βρεθούν μαζί με άλλους ανθρώπους που αναζητούν το ίδιο πράγμα, καταφθάνουν όλοι μαζί τον Αύγουστο. Έτσι, εκείνες τις λίγες εβδομάδες η διαφορετική Ικαρία γίνεται «εναλλακτική Ικαρία». Γίνεται μια χαοτική (εναλλακτικά μαζική) ‘Αντιμύκονος’.»


Camping in AntiMykonos

«Κίνητρό μας η αγάπη μας για τον τόπο. Σκοπός μας να περάσουμε καλά όλοι μαζί.»

«Είναι κρίμα, γιατί παρά τα πολλά ελαττώματα και τα λάθη μας, πιστεύουμε ότι η διαφορετικότητά μας έχει κάτι να δείξει (ίσως και να διδάξει) στους ανθρώπους της πόλης. Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο να γίνει σε τόσο πολλούς ανθρώπους μαζί, όταν δηλαδή η πόλη μετακομίζει σε μας.

Είναι κρίμα επίσης γιατί είμαστε συνηθισμένοι να είμαστε λίγοι. Ενώ μας αρέσει πολύ που έχουμε κόσμο, είναι δύσκολο να προσαρμοστούμε στη πολυκοσμία και να διαχειριστούμε τις καταστάσεις όπως θα έπρεπε.

Αυτό το κειμενάκι δεν είναι τουριστικός οδηγός.

Γράφτηκε από μια ομάδα φίλων, μελών της Αυτόνομης Συσπείρωσης Πολιτών Ικαρίας (*), με σκοπό να ενημερώσει για τα προβλήματα και τις ελλείψεις μας και να βοηθήσει τον νεανικό κόσμο που έρχεται στο νησί για διακοπές εκείνες τις εβδομάδες ώστε να αποφύγει τις κακοτοπιές. Το κίνητρο μας είναι η αγάπη μας για τον τόπο. Σκοπός μας είναι να περάσουμε καλά όλοι μαζί. Ο τρελός μήνας Αύγουστος, ο Αύγουστος της Ικαρίας, αρέσει πολύ και σε μας όπως αρέσει και σε σας.»


Panigiri in Langada: The harmful effects of wine ☺


Shana on the busΣυγκοινωνία

Λ ε ω φ ο ρ ε ί α : Στην Ικαρία δεν υπάρχει οργανωμένο δίκτυο τύπου ΚΤΕΛ, με κεντρικό σταθμό, πίνακες δρομολογίων κτλ. Φυσικά, υπάρχουν λεωφορεία και τα δρομολόγια τους γίνονται συχνότερα τον Αύγουστο, πολλές φορές μάλιστα συνδυάζονται με τις ώρες άφιξης και αναχώρησης των καραβιών. Ανακοινώσεις των δρομολογίων μπαίνουν συνήθως σε διάφορα κεντρικά καταστήματα, δυστυχώς όμως χάνονται μέσα στην πληθωρική αφισοκόλληση του καλοκαιριού. Κι έτσι καταλήγουμε να τα μαθαίνουμε στόμα με στόμα ή ρωτώντας τους οδηγούς. Τ α ξ ί : υπάρχουν πολλά με εξυπηρετικούς οδηγούς και με μάλλον φτηνό κόμιστρο δεδομένων των αποστάσεων και των δύσκολων δρόμων. Ωστόσο τον Αύγουστο είναι δυσεύρετα. Ω τ ο σ τ ό π : τα ντόπια αυτοκίνητα (ΑΤ, ΜΟΑ ή ΜΟΒ), όταν έχουν χώρο, συχνά σταματούν και παίρνουν ωτοστοπατζήδες. Όμως τίποτα δεν είναι δωρεάν στη ζωή. Το αντίτιμο είναι η επικοινωνία με τον οδηγό. Χαιρετάτε, μιλάτε, πείτε τις εντυπώσεις και τις απορίες σας για το νησί. Π ο δ α ρ ό δ ρ ο μ ο ς : Κανείς στην Ικαρία δεν θα σας χαρακτηρίσει αλήτη ή φτωχό, επειδή περπατάτε. Όλα είναι δρόμος και κανένας δρόμος στο νησί δεν είναι βαρετός.


In my blog: Όλα Τέντα τον ΑύγουστοΔιαμονή

«Δωμάτια: Υπάρχουν άπειρα, διάσπαρτα παντού, ακόμα και στα πιο μακρινά χωριά. Στα τελευταία μάλιστα, αν έχετε λύσει το θέμα της μετακίνησης, θα βρείτε καταπληκτικό περιβάλλον και χαμηλές τιμές ακόμα και τον Αύγουστο. Διαμονή στο ύπαιθρο: Τρία είναι τα βασικά δεδομένα. 1ον) Η Ικαρία εμπνέει και είναι ιδανική για κατασκήνωση, 2ον) η κατασκήνωση απαγορεύεται παντού, και 3ον) δεν υπάρχει κανένα οργανωμένο κάμπινγκ. Η κατάσταση που προκύπτει, επομένως, είναι χαοτική και παράλογη. Όχι μόνο για να αποφύγετε διαμαρτυρίες και διώξεις (τα γνωστά «πεσίματα»), αλλά και γιατί, πολύ απλά, νομίζουμε ότι είναι καλύτερα έτσι, συνιστούμε να είστε λιτοί, ελαφρείς και ευέλικτοι (αλλά και «πιο νόμιμοι»), απορρίπτοντας τη λογική του κινούμενου εξοχικού σπιτιού (αντίσκηνο τύπου «βιλίτσα» με πλήρες νοικοκυριό, κουζινικά κτλ.). Μια ανοιχτή τέντα για σκιά τη μέρα και για ύπνο χωρίς υγρασία τη νύχτα, είναι αρκετή. Αν είναι δυνατόν, διαλέξτε μια θέση μακριά κι έξω από την αμμουδιά που είναι για όλους. Αν κατασκηνώσετε στο βουνό, αργά ή γρήγορα θα σας αντιληφθούν και θα σας διώξουν είτε οι κάτοικοι είτε οι δασοπυροσβέστες. Όσο για τις ιδιωτικές περιοχές (αυλές, χωράφια), μπορεί κάποιοι άνθρωποι να μην έχουν πρόβλημα αν κατασκηνώσετε στις ιδιοκτησίες τους για λίγες μέρες. Αρκεί, φυσικά, να τους βρείτε και να ζητήσετε την άδειά τους. ‘Ο,τι και να κάνετε, όπου κι αν πάτε, ακόμα και στην πιο μακρινή ερημιά, μην έχετε νοοτροπία «καταληψία». Είναι λάθος.»



«Κακά τα ψέματα, η Ικαρία μπορεί να έχει ζηλεμένη φύση όμως δεν φημίζεται για την καθαριότητα. Σαν να μην έφταναν «τα μόνιμα σκουπίδια» (παλιοσίδερα, μπάζα, χαλασμένα αυτοκίνητα κτλ.) που στοιχειώνουν τους δημόσιους χώρους και το φυσικό περιβάλλον, στις 3-4 εβδομάδες της σύντομης τουριστικής σεζόν παράγεται μια αληθινή σκουπιδοβόμβα! Τα σκουπιδιάρικα δεν φτάνουν, οι κάδοι κι οι χωματερές δεν φτάνουν, οι λίγοι εποχιακοί υπάλληλοι δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν. Τα τελευταία χρόνια προσπαθούμε να είμαστε πιο καθαροί. Όμως χρειαζόμαστε και τη βοήθειά σας.»


In Eleni's blog: Το πρόβλημα με τα Ικαριώτικα πανηγύριαΠανηγύρια

«Τα διάσημα πανηγύρια του νησιού δεν είναι ούτε «μαγαζιά» ούτε «τζάμπα πάρτι». Είναι ένας θεσμός (η λέξη δεν είναι υπερβολική) που εξυπηρετεί πολλαπλές, θρησκευτικές, κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες των μικρών κοινοτήτων κάθε χωριού. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια έχουν μαζικοποιηθεί και εμπορευματοποιηθεί (με σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον λόγω υπερπαραγωγής σκουπιδιών και υπερκατανάλωσης κρέατος), παρόλα αυτά διατηρούν το βασικό χαρακτήρα τους: γιορτή ισονομίας και γλέντι για όλους, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, καταγωγής, ενδυματολογικού στυλ και ιδεολογικού προφίλ. Το μυστικό είναι ότι οι διοργανωτές είναι όλοι εθελοντές. Γι’αυτό, αν έχετε παράπονα, μην φερθείτε σαν «δυσαρεστημένοι πελάτες». Κουβεντιάστε μαζί τους. Το θέλουν κι αυτοί. Δεν είναι σκυλάδικο, ούτε «αρπαχτή». Είναι η γιορτή του χωριού.»


oops!Οι δρόμοι

«Απορεί κανείς πολλές φορές πως έγιναν δρόμοι σε τέτοια βουνά και τέτοιους γκρεμούς. Και όμως το οδικό δίκτυο της Ικαρίας είναι τεράστιο και αφάνταστα πολύπλοκο. Από την άλλη πλευρά όμως οι πιο πολλοί από αυτούς τους δρόμους δεν είναι σε καλή κατάσταση. Ακόμα και ο κεντρικός οδικός άξονας (Άγιος Κήρυκος – Εύδηλος – Ράχες – Καρκινάγρι) σε πολλά σημεία έχει τα χάλια του. Ανάποδες κλίσεις, ξαφνικές απότομες στροφές, εμπόδια, στενώματα, τρύπες κτλ. Οδηγείτε με ταχύτητες που δεν ξεπερνούν τα 30-40 χλμ., δένετε τη ζώνη, φοράτε κράνος. Αν πιείτε πολύ στο πανηγύρι, μην οδηγήσετε. Στρώστε κάπου και κοιμηθείτε μέχρι το πρωί.»


In my blog: Riding the Jumping GoatsΗ θάλασσα

«Συχνά όταν φυσάει μελτέμι, μεγάλα κύματα δέρνουν τις πιο γνωστές παραλίες στη βόρεια πλευρά του νησιού (Κυπαρίσσι, Κάμπος, Μεσαχτή, Λιβάδι, Νας). Μας αρέσει να τα βλέπουμε και να παίζουμε με τη δύναμή τους, δυστυχώς όμως έχουν γίνει αρκετοί πνιγμοί. Εκτός από τους γενικούς κανόνες ασφαλούς κολύμβησης, όταν παίζετε με τα κύματα πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για άθλημα. Ακόμα και με τη μορφή απλού παιχνιδιού το bodysurfing απαιτεί αυτοσυνείδηση και στοιχειώδη φυσική κατάσταση. Επιπλέον να θυμάστε ότι τα δύσκολα είναι στο τέλος, όταν το αντιμάμαλο (το αθέατο, αντίθετο υποβρύχιο ρεύμα) εμποδίζει τον κολυμβητή να επιστρέψει στην παραλία. Μην ξεχαστείτε στην απόλαυση του παιχνιδιού. Πρέπει οπωσδήποτε να έχετε φυλάξετε δυνάμεις για να βγείτε στη στεριά. Κι αν κουραστείτε απ’ το σπορ, φυσικά υπάρχουν και οι νότιες, φιλόξενες και ήρεμες παραλίες, μην το ξεχνάτε αυτό.»


In Eleni's blog: Η ομίχλη στα βουνά της Ικαρίας είναι ροζ!Το βουνό

«Ίσως το έχετε ακούσει, η Ικαρία θεωρείται κορυφαίος ορειβατικός προορισμός. Το δίκτυο των σηματοδοτημένων μονοπατιών της Ικαρίας είναι απέραντο. Δημιουργήθηκε στη διάρκεια πολλών χρόνων από εθελοντές χωρίς καμία απολύτως κυβερνητική βοήθεια. Συμβουλές: 1) Όταν φυσά δυνατό μελτέμι, αν και δεν βρέχει, στο βουνό έχει πυκνή ομίχλη, 2) Το Φαράγγι της Χάλαρης (αυτό που πολλοί ξέρουν ως «ποτάμι του Να») έχει αποκτήσει μεγάλη φήμη, ωστόσο τον Αύγουστο δεν έχει πολύ νερό. Το εσωτερικό του είναι πολύ εντυπωσιακό, ωστόσο η πορεία είναι δύσκολη γιατί το μονοπάτι έχει σχεδόν καταστραφεί από τις πλημμύρες και τα αδέσποτα κατσίκια, 3) Μια πετυχημένη πεζοπορία στην Ικαρία είναι μια πεζοπορία που έχει ξεκινήσει νωρίς το πρωί. Το νησί έχει πολύ έντονο ανάγλυφο και το έδαφος είναι ανώμαλο. Γι’ αυτό οι αποστάσεις «βγαίνουν» πολύ μεγαλύτερες απ’ όσο φαίνονται στον χάρτη.»


In Eleni's blog: food, pebbles and headstandsΦαγητό και τοπικά προϊόντα

«Στην Ικαρία η γεωργία είναι τρόπος ζωής. Ψάχνουμε, βρίσκουμε και ψωνίζουμε ντόπιο κρασί, μέλι, τσίπουρο, τυρί, φρούτα, λαχανικά, βότανα και πολλά άλλα.»



«Διακοπές στην Ικαρία θα θέλαμε να σημαίνει διακοπές από τον μαζικό, καταναλωτικό τρόπο ζωής. Το ξέρουμε, είναι αστείο να ζητάμε τέτοιο πράγμα τον Αύγουστο που είναι ο πιο «χύμα κι ό,τι να ‘ναι» μήνας του χρόνου όσον αφορά τις διακοπές. Τότε όμως είναι που αξίζει να το ζητάμε. Δείτε τα έργα των προγόνων μας στα βουνά, τα σπίτια στους βράχους, τα πεζούλια στους γκρεμούς. Είναι στη φύση μας να ζητάμε το αδύνατο. Δεν ξέρουμε τι πετυχαίνουμε, γράφεται πάντως μια ωραία ιστορία, λίγη-λίγη, σιγά-σιγά, κάθε χρόνο. Είναι το παραμύθι της Ικαρίας. Μπείτε στο νόημα. Γίνετε κι εσείς μέρος της αφήγησης.»

Καλά να περάσετε!

Ιστοσελίδα της ΑΣΠΙ

(*) Η Αυτόνομη Συσπείρωση Πολιτών Ικαρίας είναι μία αυτόνομη παράταξη στο Δήμο Ικαρίας. Ιδρύθηκε το 2010. Ιστοσελίδα: Φέησμπουκ:




Παρασκευή 10 Ιουλίου 2015

Next Post: Break on through to the other side ☀ yeah !

Previous Post: Giving it all : Wild coves & beaches in northern Ikaria


6 Σχόλια

Για λόγους τιμής

press for English

Μια Ιστορία Αγάπης
Μία Ταινία Περιπέτειας
Μια Πρωτοβουλία Εθελοντών

«…και το ποτάμι, άντε ρούσα παπαδιά, και το ποτάμι ήταν θολό,
και το ποτάμι ήταν θολό, θολό κατεβασμένο,
σέρνει λιθά-, άντε ρούσα παπαδιά, σέρνει λιθάρια ριζιμιά,
σέρνει λιθάρια ριζιμιά, δέντρα ξεριζωμένα,
σέρνει και μια, άντε ρούσα παπαδιά, σέρνει και μια γλυκομηλιά,
σέρνει και μια γλυκομηλιά, … λάστιχα φορτωμένη!»

(δημοτικό τραγούδι)


[Στις 18 Οκτωβρίου 2010 καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις κτύπησαν την δυτική Ικαρία προκαλώντας μια άνευ προηγουμένου αιφνίδια πλημμύρα η οποία κατέστρεψε -μεταξύ άλλων- τη βλάστηση και ισοπέδωσε τις πλαγιές και την κοίτη του πολύ όμορφου φαραγγιού του ποταμού Χάλαρη, εκείνου που συνήθως οι επισκέπτες ονομάζουν «ποτάμι του Να». Εκτός από αυτό, αν όχι το χειρότερο, τουλάχιστον το ασχημότερο αποτέλεσμα ήταν ότι η πλημμύρα παρέσυρε και κομμάτιασε χιλιάδες μέτρα πλαστικών σωλήνων που ήταν απλωμένα κατά μήκος του ποταμού και χρησιμοποιούνταν για άντληση και άρδευση και τα σώριασε ανακατεμένα σε διάφορα σημεία του φαραγγιού μαζί με ξεριζωμένα δέντρα και βράχια. Έτσι, την επόμενη άνοιξη μια ομάδα από εθελοντές απαντώντας στο κάλεσμα του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας (ΟΠΣ Ικαρίας) αναλάβαμε να απαλλάξουμε το πληγωμένο φαράγγι από όλα αυτά τα σκουπίδια και να αφήσουμε τη φύση να φτιάξει τα πράγματα όπως εκείνη ξέρει καλύτερα. Το παρακάτω κείμενο είναι το χρονικό εκείνης της τεράστιας εθελοντικής δουλειάς. Γραφόταν σαν ημερολόγιο κάθε μέρα μετά τη δουλειά μέσα σε μεγάλη συναισθηματική φόρτιση και κούραση, γι’ αυτό μερικές φορές ίσως δεν διαβάζεται εύκολα.. Ωστόσο ελπίζω ότι οι φωτογραφίες θα βοηθήσουν.]

The broken sign at the entrance of the trail in the canyon with piles of branches and trees and plastic pipes on it Uprooted dead pine with pieces of plastic pipes Sad Lina

Ημέρα 1: Αρχές Δεκέμβρη, τρεις από το Δ.Σ. Του Ορειβατικού Συλλόγου Ικαρίας και άλλοι δυο φίλοι πάμε στη Χάλαρη να δούμε τον χαλασμό μετά την τρομερή κατεβασιά του Οκτώβρη. ΣΟΚ!. Καινούριο άγνωστο τοπίο. Χωρίς πλατάνια, σπηλιές, καταρράκτες, λίμνες. Γυμνό ίσιο ποτάμι, μεγάλο, πλατύ και με πολύ νερό. Και πολύ φως. Ανελέητο, άπλετο φως, χωρίς πουθενά μια σκιά. Στο φως αυτό φαίνονται παντού γύρω λάστιχα κομμάτια –χιλιάδες μέτρα μαύροι πλαστικοί σωλήνες υδροληψίας που παρέσυρε και διάλυσε ο ποταμός. Λάστιχα που δεν έπρεπε να ήταν εκεί, κι όμως ήταν, που γίναν κομμάτια, περιουσίες ολόκληρες στράφι, σκουπίδια. Κανείς δεν φανταζόταν πως ήταν τόσα πολλά. Σκεφτόμαστε: δεν μπορούμε να ξαναφτιάξουμε το παλιό ποτάμι, δεν μπορούμε να εξαλείψουμε τις αιτίες που προκάλεσαν τον χαμό. Μπορούμε όμως να βγάλουμε τα λάστιχα. “Μα δεν είναι δουλειά μας”, “Μα θα είναι δύσκολο”, “Μα τι θα τα κάνουμε;”, “Μα θα λένε πως τα χρειάζονται. Θα βρούμε τον μπελά μας…”. Όμως μας έχει πιάσει κάτι σαν νευρικό. Κάτι να κάνουμε. Να κάνουμε αυτό. Έστω συμβολικά. Να μαζέψουμε τα σκουπίδια. Για να μας περάσει ο πόνος. Για λόγους τιμής. στο φέησμπουκ 😉 😛

A dead pine with its roots on its trunk Another strangled pine The leveled riverbed 1 The leveled riverbed 2

Στο εξής ονομαζόμαστε “πρωτοβουλία εθελοντών”. Στήνουμε κείμενο, μαζεύουμε υπογραφές, κάνουμε αίτηση προς τον Δήμο Ικαρίας, κίνηση ελαφρώς παράλογη (“σας παρακαλούμε να μας αφήσετε να μαζέψουμε τα σκουπίδια”). Όμως απαραίτητη. Υπευθυνότητα, ενημέρωση, αξιοπιστία, λόγοι τιμής. Δίνεται η άδεια από τον Δήμο, μας υποστηρίζει και μία “επιτροπή κατοίκων του Να”, πάμε για ημερομηνίες και τελικά βγαίνει… Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ! στο φέησμπουκ 😉 😛

It's not art. It's trash Burdened and strangled pine Trying to take in the change This used to be a beautiful river pool where hippies swam naked

Ημέρα 2: Μεγάλη Πέμπτη. Ο Κ. περιμένει πολλούς εθελοντές. Έχει πάρει τοις μετρητοίς τη βαβούρα στο ίντερνετ. Ο Α. ανησυχεί για τον καιρό, για τα φουσκωμένα νερά, για το μονοπάτι που έχει καταστραφεί. Ο Γ. λείπει στην Αθήνα. Ο Λ. εμφανίζεται χαμογελαστός με τον σκύλο του, την Κ. -μασκότ κάθε επικίνδυνης αποστολής- που χαμογελάει κι αυτή. Νωρίς στο ραντεβού στο γεφύρι είναι ένα αυτοκίνητο, νομίζουμε πως είναι εθελοντές. Όχι, ήταν κάποιοι ξενύχτηδες που ξέμειναν. Γνωρίζουμε τον Δ. που μέχρι τότε τον ξέραμε μόνο απ’ το ίντερνετ. Πορτοκαλί φόρμα που γράφει “Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία”. Γνωρίζουμε την Κ. Δεν την ξέραμε, ξέραμε όμως τον σκύλο της, τη Β. Η Κ. φοράει μακρύ αδιάβροχο με κουκούλα, γαλότσες μέχρι το γόνατο. Καιρός βροχερός με βοριά, το ποτάμι βουίζει. Ο Γ. είναι στο εστιατόριο του Κ. στο Να και φτιάχνει σάντουιτς. Η Ε. έχει στείλει 150 ευρώ, αλλά η ίδια δεν ήρθε. Μας λείπουν άτομα. Ήμαστε απελπιστικά λίγοι. Αμηχανία. Ο Α. η Κ. ο Λ. ο Δ. αρχίζουμε να να μαζεύουμε λάστιχα. Μπαμ, σκάει ο “ξένος παράγων” (“Kalimera!”) -ο S. η J. κι η μικρή R. εξ Αγγλίας. Αδιάβροχα, δερμάτινες μπότες, πλεχτά μάλλινα, σκουφιά.

Ku the Volunteer in the rain Ro the Volunteer Kan the Watchdog

Si the Volunteer Ju the Volunteer Lef the Volunteer

Ωστόσο εξακολουθούμε να ήμαστε πολύ λίγοι. Ο Α. εξαντλημένος (“Τι κάνουμε εδώ;”). Η μικρή R. ρωτάει τη μαμά της που παλεύει με τα λάστιχα, “Mummy, what do normal people do in their holidays?” Γελάμε. Περνάει η Δ. Διαβάζει για πανελλήνιες κι έχει βγει βόλτα. “Πάρε κλαδευτήρι, πήγαινε μέσα!” Κοιτάμε το ποτάμι, το κομμάτι που καθαρίσαμε. Είναι ένα ποτάμι χωρίς λάστιχα. Ένα ποτάμι που δεν είχαμε ξαναδεί έτσι ακόμα κι όταν ήταν “στα καλά του”. ΟΚ λοιπόν. Κάνουμε μια καλή δουλειά!

Free Chalaris from broken Pipes - Day one Free Chalaris from broken Pipes - Day one Free Chalaris from broken Pipes - Day one

Free Chalaris from broken Pipes - Day one Taking a test - Day one Volunteer Val at Angelolivada - Day one

Μετά από ώρες για φαγητό στου Κ. γίνεται και μια καλή κουβέντα. Τέλος Ημέρας 2.

Dan the Volunteer Ku the Volunteer Sandwiches and wine for all

Ku Si Ju end of 1st day Heal the wounds Lou the Volunteer στο φέησμπουκ 😉 😛

Ημέρα 3: Μεγάλη Παρασκευή. Η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου. Μια υπερπαραγωγή. Τα χαϊλάιτς : Εμφανίζονται δύο εθελοντές από την Αθήνα! Χάνουμε τον μάγειρα!Βρήκαμε νεαρό Αμερικανό Ικαριακής καταγωγής, που είχε κάνει στους Navy Seals και που αυτός και η κοπέλα του σκίστηκαν στη δουλειά! Εμφανίστηκε η Β., καθυστερημένη, μεσημεριάτικο, επικεφαλής ωστόσο, 3μελούς διμοιρίας ανδρών οι οποίοι ανδραγάθησαν. Ακόμα πιο καθυστερημένα εμφανίστηκε η Η. (σταλμένη απ’ τη Μ.) η οποία ωστόσο βοήθησε απίστευτα (τιμώντας τα όπλα της Μεσαριάς) στην πιο δύσκολη ώρα της ημέρας στο πιο δύσκολο σημείο του ποταμού. Ο εθελοντής Γ. (τιμώντας τα όπλα των Ραχών) σήκωνε δυο-δυο τα βαριά δεμάτια με τα κομμένα λάστιχα. Ο Α. ο Δ. κι ο Κ. που δεματιάζαμε τα λάστιχα με σύρμα, βγάλαμε κάλους στα χέρια. ο γέρο Β. από τις Κάτω Ράχες που “βόλευε” κι αυτός λάστιχα, κάποια στιγμή έβαλε φωνές από ψηλά, ζητώντας μας κάτι, και τρόμαξε τους Άγγλους που έφυγαν λέγοντας “I think we have a political issue in there…”. Φεύγοντας όμως στο δρόμο πέτυχαν και φωτογράφισαν ένα σπάνιο φρύνο! Εκτός από λάστιχα, τα μόνα άλλα σκουπίδια που βρήκαμε στη Χάλαρη ήταν μια ρόδα αυτοκινήτου, ένα πασσαλάκι αντίσκηνου και ένα… σουτιέν!

Greek power juice Va the Volunteer Our old handmade dam partly gone.

plane jet Tutti Volontari Mangiare Bene bra or bikini top?

Μετά από ώρες για φαγητό στου Κ. γίνεται πάλι μια καλή κουβέντα. Τέλος Ημέρας 3. στο φέησμπουκ 😉 😛

Ημέρα 4: Τετάρτη της Λαμπρής. Άχαρο βαρύ κουβάλημα. Παλιόκαιρος. Ήμαστε ελάχιστοι. Η Κ. είναι ήδη στο πεδίο, ατάραχη στη βροχή, ανεβάζει δεμάτια από τη μεγάλη Αγγελολιβάδα. Την αγαπά. Θέλει την περιοχή καθαρή. Φιλοτιμούμαστε και πιάνουμε δουλειά. Η Κ. πετάει δεμάτια από τη μια όχθη στην άλλη του φουρτουνιασμένου ποταμού στον νεαρό Κ που φρικάρει, παρόλα αυτά ανταποκρίνεται. Όμως ο πρωτόφερτος Χ., βλέποντας τι κάνουμε, γίνεται καπνός. Δεν τον ξαναείδαμε. Η φωτ. μηχανή του Α. φρικάρει κι αυτή και μπλοκάρει.

Ya the Volunteer Cook! Ko the Volunteer Di the Volunteer

Ja the Volunteer unaware of the camera Ja the Volunteer aware of the camera The last bundle

Μετά από ώρες για καφέ στου Κ. γίνεται και μια καλή κουβέντα. Τέλος Ημέρας 4. στο φέησμπουκ 😉 😛

Ημέρα 5: Κυριακή του Θωμά. Είμαστε… κανένας! Περνάει ο Γ. απ’ του Κ., βρίσκει την Α., έρχεται κι ο (άλλος) Γ., πίνουν καφέ, βρίσκουν δύο τουρίστες, οι οποίοι βρίσκουν άλλους δυο, πάνε για κουβάλημα, μυστήρια των μυστηρίων, δύναμη του τυχαίου…

βγάζουν τη δουλειά!!! 🙂

Making a flight of stonesteps in no time At the river bridge in Nas Out of the river and to recyclement
Di the Volunteer in a clean river


In Nana to agrimi's blog: '2 photos from a future without goats and floods'Παράκληση:  Λίγα δεμάτια έμειναν ακόμα στο κάτω μέρος του ποταμού. Κάπως “θα κάτσει” και θα βγουν κι αυτά. Αυτή τη στιγμή το ποτάμι είναι (σχεδόν) καθαρό από κομμένα λάστιχα και άλλα σκουπίδια μέχρι την παραλία του Να. Όσα λάστιχα παραμένουν στον ποταμό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ αλλά λειτουργικές γραμμές άρδευσης. Πρέπει να παραμείνουν άθικτες γιατί, μολονότι παράνομες, καλύπτουν σοβαρές ανάγκες του μικρού τουριστικού οικισμού του Να και των γεωργικών εργασιών στις Κάτω Ράχες. Η δουλειά που κάναμε δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι δίνει σε κανέναν το δικαίωμα, περνώντας ή μένοντας στην περιοχή, να κόβει και να βγάζει λάστιχα από το ποτάμι με τη δικαιολογία ότι “είναι σκουπίδια” ή ότι “είναι παράνομα”. Ήδη η σύνδεση της περιοχής με το Δημοτικό δίκτυο άρδευσης/ύδρευσης βρίσκεται σε καλό δρόμο και θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πρωτοβουλία μας βοήθησε στην ανάδειξη του προβλήματος και την αναζήτηση μιας μόνιμης και νόμιμης λύσης. Παρακαλούμε λοιπόν να γίνουν σεβαστές οι υπάρχουσες γραμμές. Ό,τι κόψαμε, κόψαμε. Και ό,τι βγάλαμε, βγάλαμε. Η δουλειά τελείωσε. Αν κάποιοι θέλουν να βοηθήσουν τη φύση του ποταμού να αναγεννηθεί γρηγορότερα, συνιστούμε να φέρουν και να φυτέψουν πικροδάφνες, ντόπια ποταμίσια φυτά που βρίσκονται παντού, φυτεύονται εύκολα οποιαδήποτε εποχή και δεν τρώγονται από τα κατσίκια. Ευχαριστούμε.


Για την Πρωτοβουλία Εθελοντών

Angelos K. Grav

. . .
. . .
Παρασκευή, 28 Μαίου, 2011
Next post: Summer window
Previous post: The New Savages
. . .

4 Σχόλια

Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι βιώσιμος τουρισμός και πλούτος για όλους

Γκράφιτι στην παραλία Λιβάδι
΅΅Free Camping is Sustainable΅΅
cool camp ikaria 1
Επιτέλους μια ολοκληρωμένη θέση υπέρ της ελεύθερης κατασκήνωσης. Το κείμενο προέρχεται από το και το αναπαράγει ο Αλέξανδρος Βαλσάμης, διαχειριστής του σχετικού cause στο facebook. Δεν είμαι στο facebook, μη με ψάχνετε. Το κείμενο μου στάλθηκε με forward μέιλ και από εκεί το αντέγραψα, επειδή συμφωνώ και θεωρώ ότι αξίζει να διαδοθεί. Καλές διακοπές.
~ free camping ~ by Abra K. [soulsister].

photos by ‘soulsister‘ (υπέροχες!), κάποιες δικές μου και παλιών φίλων.


Posted By: Alexander Valsamis To Members in: «Να καταργηθεί η απαγόρευση της ελεύθερης κατασκήνωσης στην Ελλάδα».

Επιστολή και έκκληση προς την Αυτοδιοίκηση

Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι βιώσιμος τουρισμός και πλούτος για όλους μας. Στηρίξτε τη! Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι πηγή εισοδήματος και όχι απειλή για τις τοπικές κοινωνίες και τα τοπικά οικονομικά συμφέροντα, ούτε καν για όσους ασχολούνται με τον οργανωμένο τουρισμό.Υπάρχει μια στρεβλή αλλά ευρέως διαδεδομένη αντίληψη σε διάφορες περιοχές που φιλοξενούν παραλίες ελεύθερης κατασκήνωσης, ότι αν διώξουν αυτό το είδος τουρισμού θα έρθουν άλλοι τουρίστες πιο “ποιοτικοί”, με πολλά λεφτά να ξοδέψουν προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες διώξεις της ελεύθερης κατασκήνωσης γίνονται σε περιοχές που φιλοξενούν οργανωμένα κάμπινγκ και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

cool camp ikaria 2

Η εμπειρία έχει δείξει ότι από όπου έφυγαν οι ελεύθεροι κατασκηνωτές, οι παραλίες είτε ερήμωσαν, είτε τις εκμεταλλεύτηκαν επιτήδειοι καταπατητές και οργανωμένα τουριστικά συμφέροντα, επιβάλλοντας τη “μονοκαλλιέργεια” ενός τουριστικού μοντέλου με ημερομηνία λήξης. Όπως ένα οικοσύστημα γίνεται έρημος όσο μειώνεται η ποικιλία των ειδών του, έτσι και ένας τόπος ερημώνει αν στηρίζεται σε περιορισμένη ποικιλία “τουριστικού προϊόντος” και παραγωγικών δραστηριοτήτων. Όπως η πλούσια ποικιλία ειδών σε ένα οικοσύστημα, έτσι και το “διαφοροποιημένο τουριστικό προϊόν” καθώς και η ποικιλία παραγωγικών δραστηριοτήτων ενός τόπου, θα συμβάλλουν στο να είναι βιώσιμος, να καλύψει δηλαδή τις ανάγκες του χωρίς να κλέψει αυτό το δικαίωμα από τις επόμενες γενιές, και το σημαντικότερο χωρίς να τις διώξει μακριά του.

old camp nas

Το είδος του οργανωμένου τουρισμού που προσφέρει απλά ήλιο, άμμο και θάλασσα, ή ακόμα χειρότερα ο “all inclusive” τουρισμός σε τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες, έχει δείξει σε χώρες που το εφαρμόζουν εδώ και πολλά χρόνια (Ισπανία, Πορτογαλία, κλπ) ότι οδηγεί σε αλλοίωση του τοπίου και του παραδοσιακού χαρακτήρα, οδηγεί σε ερήμωση, σε κατασπατάληση των φυσικών πόρων και τελικά σε συρρίκνωση του αριθμού των επισκεπτών. Άρα δεν έχουμε κανένα συγκριτικό πλεονέκτημα προσφέροντας μόνο αυτά σαν “τουριστικό προϊόν”, από τη στιγμή μάλιστα που δεν αναπτύσσουμε καινοτόμες και εναλλακτικές δραστηριότητες. Ούτως ή άλλως, υπάρχουν άλλοι, αμόλυντοι από τη μαζικότητα, τουριστικοί προορισμοί στην γειτονιά μας που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τον ήλιο, την άμμο και τη θάλασσά μας, είναι πιο φτηνοί (πχ Τουρκία, Κροατία) και προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες.

Από την άλλη, σε περιοχές που έχει αναπτυχθεί ένα διαφορετικό μοντέλο τουρισμού με “διαφοροποιημένο”- ποικίλο προϊόν (πχ συνδυασμός νυχτερινής ζωής και ήπιων εμπορικών δραστηριοτήτων με οικολογικό, αγροτικό, συνεδριακό, πολιτιστικό, ορειβατικό-αναρριχητικό, ερευνητικό- εκπαιδευτικό, φυσιολατρικό τουρισμό), όπου συνυπάρχουν οι ξενοδοχειακές μονάδες μικρής κλίμακας, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα οργανωμένα κάμπινγκ αλλά και ελεγχόμενες περιοχές ελεύθερης διαβίωσης, όχι μόνο έχει διατηρηθεί το τοπίο και ο τοπικός χαρακτήρας (που είναι ο κύριος πόλος έλξης), αλλά έχει αναπτυχθεί μια βιώσιμη τοπική οικονομία και μια μακροχρόνια ζύμωση στις σχέσεις ανάμεσα σε τακτικούς επισκέπτες και κατοίκους. Οι ελεύθεροι κατασκηνωτές άλλωστε χρησιμοποιούν ακριβώς τα ίδια μαγαζιά μιας τοπικής κοινωνίας με αυτούς που διαλέγουν να μένουν σε κάποιο ενοικιαζόμενο δωμάτιο ή σε ξενοδοχείο, και συμβάλλουν εξίσου στην τοπική οικονομία.

Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι ένα είδος φυσιολατρικού τουρισμού χαμηλής όχλησης που λειτουργεί συμπληρωματικά, και όχι ανταγωνιστικά, με τον τουρισμό σε ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και οργανωμένα κάμπινγκ, συμβάλλει δε στη ποικιλομορφία του “τουριστικού προϊόντος” ενός τόπου και στην αύξηση των τουριστών σε απόλυτους αριθμούς. Άλλωστε τα άδεια ενοικιαζόμενα δωμάτια δεν θα γεμίσουν ποτέ με τους διωκόμενους ελεύθερο-κατασκηνωτές. Κανένας που πάει για ελεύθερη κατασκήνωση σε ένα μέρος δεν θα πήγαινε σε ενοικιαζόμενα δωμάτια αν τον έδιωχναν από την παραλία, απλά θα επέλεγε κάποιο άλλο μέρος να κατασκηνώσει. Ελεύθερη κατασκήνωση κάνουμε κυρίως γιατί επιλέγουμε την άμεση επαφή με τη φύση και τη διαβίωση κάτω από τα αστέρια, και δευτερευόντως λόγω οικονομικών κριτηρίων. Γι αυτό και οι περισσότεροι που κάνουμε ελεύθερη κατασκήνωση, ιδίως όσοι προτιμούν τακτικά ένα συγκεκριμένο μέρος, έχουμε ανεπτυγμένο ένα έντονο αίσθημα ευθύνης απέναντι στην φύση που μας φιλοξενεί, μια κουλτούρα σεβασμού, αλληλεγγύης και προστασίας.

Το πρόβλημα άλλωστε δεν το δημιουργούν οι τακτικοί ελεύθερο-κατασκηνωτές που πάνε χρόνια και φροντίζουν μια περιοχή, αλλά οι επισκέπτες- κατασκηνωτές του Σαββατοκύριακου που, λόγω της έλλειψης της κουλτούρας του ελεύθερου κατασκηνωτή, αφήνουν πίσω τους συνήθως όλα τα απορρίμματα, δεν σέβονται την φύση, τους συν-κατασκηνωτές αλλά και τους άγραφους κώδικες υπεύθυνης κατασκήνωσης. Έχουμε βρεθεί όλοι αντιμέτωποι με ανεύθυνους κατασκηνωτές αλλά και με κοινότητες ελεύθερο-κατασκηνωτών που είτε θεωρούν μια περιοχή τσιφλίκι τους (φτάνοντας στο σημείο ακόμα και να την περιφράζουν ή να φτιάχνουν ημιμόνιμες κατασκευές), είτε δεν έχουν αναλάβει καμιά πρωτοβουλία αυτοδιαχείρισης ιδίως σε ότι έχει να κάνει με το ζήτημα της τουαλέτας και των σκουπιδιών (είναι απαράδεκτο το θέαμα με τα χρησιμοποιημένα χαρτιά και τις πλαστικές σακούλες γύρω από περιοχές ελεύθερης κατασκήνωσης).

σκουπίδια και θαλασσόκρινοι

Οι απαγορεύσεις όμως δεν θα μάθουν σε καμιά κοινότητα ή μεμονωμένα άτομα πως να είναι υπεύθυνοι, πως να αυτο-διαχειρίζονται και να αυτορυθμίζονται χωρίς να καταπιέζουν και να εκμεταλλεύονται, πως να μαθαίνουν από τη φύση και να βοηθάνε αλλήλους, με απώτερο στόχο την ελευθερία, την αυτάρκεια και τη συνύπαρξη. Αντίθετα οι απαγορεύσεις πάντα δημιουργούν συγκρούσεις, εντάσεις, αντιδράσεις και φοβικά σύνδρομα.

Η επιλογή των οργανωμένων κατασκηνώσεων/ κάμπινγκ στην Ελλάδα είναι πολύ περιορισμένης έκτασης και ποικιλίας, ιδίως συγκριτικά με άλλες χώρες της Ευρώπης όπως Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία και Ιταλία. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της Eurostat[1] η Ελλάδα κατέχει μόλις το 0.9% του συνολικού αριθμού οργανωμένων κάμπινγκ της Ευρώπης των 27, ο αριθμός κλινών σε οργανωμένα κάμπινγκ στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόλις το 11% του συνολικού αριθμού κλινών του τουριστικού μας τομέα (ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη των 27), ενώ αναφέρεται ότι στην χώρα μας το κάμπινγκ έχει μικρή διείσδυση στον κόσμο και έχει μηδαμινή επίπτωση στον τουριστικό τομέα. Με λίγα λόγια τα οργανωμένα κάμπινγκ στην Ελλάδα δεν είναι ούτε ελκυστικά, ούτε και αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες των κατασκηνωτών, ενώ τις περισσότερες φορές προσφέρουν ελλιπής, ακριβές αλλά και αντιαισθητικές (πχ τα αυτοκίνητα δίπλα στις σκηνές, τσιμέντο και ιδιοκατασκευές παντού) υπηρεσίες.


Προτείνουμε όλα τα υπάρχοντα οργανωμένα κάμπινγκ να ανακαινιστούν σύμφωνα με τα οικολογικά κριτήρια για την απονομή κοινοτικού οικολογικού σήματος σε υπηρεσίες κατασκηνώσεων/ κάμπινγκ (Απόφαση της Επιτροπής 2009/564/ΕΚ) και να μετατραπούν σε καλαίσθητούς και πρότυπους χώρους υποδοχής, φιλοξενίας και δραστηριοποίησης οικο-ταξιδευτών. Προσαρμοσμένα στις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής (τοπική οικονομία και παραγωγή, φυσικά χαρακτηριστικά, διασύνδεση με φυσικά και πολιτιστικά μνημεία), με μια κοινή προωθητική εκστρατεία και επιδιώκοντας δικτύωση με αντίστοιχες πρωτοβουλίες από το εξωτερικό θα μπορέσουν να αποκτήσουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα ποιότητας και να ενθαρρύνουν ακόμα και τους ελεύθερο-κατασκηνωτές να πάνε σε αυτά.

Με τη σωστή ενθάρρυνση, υποστήριξη και κατεύθυνση οι κοινότητες των ελεύθερο-κατασκηνωτών μπορούν να αποτελέσουν τους θεματοφύλακες της περιοχής που κατασκηνώνουν, διαφυλάσσοντας τη φύση από πυρκαγιές, ρύπανση και καταπατήσεις, κάτι που ήδη βέβαια κάνουμε οι περισσότεροι.


They make their point...

Η συλλογικοποίηση και η ευαισθητοποίηση των ελεύθερο-κατασκηνωτών πάνω σε κάποιες βασικές αρχές υπεύθυνης κατασκήνωσης (όπως αυτές που έχουμε ήδη δημοσιοποιήσει και παραθέτουμε πιο κάτω), παράλληλα με την παροχή κάποιων βασικών υποδομών (τουαλέτες, ντουζιέρες, πόσιμο νερό, κάδοι απορριμμάτων) όπου είναι εφικτό, θα οδηγήσει στη συνειδητή προσπάθεια όλων να συνυπάρξουν υπεύθυνα, να συνεισφέρουν στην τοπική κοινωνία- οικονομία και να προστατεύσουν τη φύση.


Κάνουμε έκκληση προς όλους όσους ασχολούνται με την Αυτοδιοίκηση, αυτή τη δύσκολη περίοδο της κρίσης να στηρίξουν τη νέα γενιά, και όχι μόνο, που επιλέγει την ελεύθερη κατασκήνωση για τουρισμό, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο ανοχής, υποδομών και επιλογών, κατά το πολύ καλό παράδειγμα του Δήμου Τήλου[2] (ο δήμαρχος κ. Αναστάσιος Αλιφέρης είναι προς τιμήν του ο πρώτος αυτοδιοικητικός που μερίμνησε για την ελεύθερη κατασκήνωση, σε συνδυασμό με την προστασία και ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος).

Ένα είναι σίγουρο. Τα παιδιά της κρίσης θα κάνουν φέτος, όπως πάντα, ελεύθερη κατασκήνωση. Δεν θα ζητήσουμε άδεια από κανένα για να είμαστε ελεύθεροι. Το μόνο που ζητάμε είναι να δούμε όλοι μαζί το κοινό μας συμφέρον, να αλληλοβοηθηθούμε και να συνδιαμορφώσουμε τις συνθήκες για ένα μέλλον βιώσιμο και δίκαιο.


Κίνημα για την ελεύθερη και υπεύθυνη κατασκήνωση

5 Σχόλια

Ξενάγηση στο Να

____English version

An Ancient Nas, originally uploaded by angeloska.

Ξενάγηση στο Να

«Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

ΚρύβομIMG_0036αι για να γλυτώσω

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Κρύβομαι για να μεστώσω…»



Πριν πολλά χρόνια όταν στο Να υπήρχε μόνο ένα καφενεδάκι με ψησταριά, ο πατέρας μου, που ήταν ιστορικός, μας έκανε ξενάγηση. “Από δω έμπαινε η πεντηκόντορος. Εκεί έδεναν τους κάβους. Εκεί ήταν ένας ναός. Έβγαιναν οι ιερείς να ευλογήσουν το καράβι. Ανέβαινε ο καπετάνιος με δώρα και το σφαχτό για τη θυσία”.
Σήμερα η κόρη μου είναι στην ηλικία που ήμουν εγώ τότε. Φέτος που πήγαμε για μπάνιο, με ρώτησε: “Κάτι έχει αυτό το μέρος. Ενώ δε φαίνεται και τίποτα σπουδαίο. Κάτι έχει. Τι;”
Της εξηγώ λοιπόν. Την ξεναγώ -μαζί της κι εσάς.

Ο τόπος κι η χρήση του, ο ναός κι η λατρεία

Στην εκβολή της Χάλαρης στα αρχαία χρόνια ήταν ένα στενόμακρο λιμανάκι, μια βαθιά εσοχή -σα φιόρδ- στη μονοκόμματη ακτογραμμή της βορειοδυτικής Ικαρίας. Εκεί κατέβαιναν απ’ τα βουνά οι άνθρωποι της Νεολιθικής εποχής και κυνηγούσαν ή ψάρευαν. Αργότερα, στην Εποχή του Χαλκού, κατέφθασαν απ’ την Ανατολή με τις “πιρόγες” τους (“άκατοι”) οι Κάρες, περήφανοι ναυτικοί και πολεμιστές που μοιράστηκαν το Αιγαίο με τους Κυκλαδίτες και τους Κρητικούς. Αυτοί μάλλον ήταν που πρώτοι χρησιμοποίησαν το Να σαν λιμάνι -ορμητήριο για να κουρσεύουν καράβια- κι επίσης ίδρυσαν εκεί τόπο λατρείας.
Τους Κάρες εκτοπίζουν στα 700 π.Χ. Έλληνες που έρχονται από την Μίλητο της Μικράς Ασίας. Μαζί τους φέρνουν κατσίκια και πρόβατα, κλήματα αμπελιού, ελιές, βελτιωμένα δημητριακά και νέους θεούς. Τον Απόλλωνα (ή τον Ασκληπιό) για τα Θέρμα, τον Διόνυσο για την Οινόη και την Άρτεμη για το Να. Την Άρτεμη παρθένα κυνηγό, προστάτιδα της φύσης, αφέντρα των ανέμων, που την επικαλούνται οι ναυτικοί όταν τους πιάνουν τα μελτέμια. Οι Μιλήσιοι δεν μπορούσαν να είχαν κάνει καλύτερη επιλογή.
Το λιμανάκι στις εκβολές της Χάλαρης, ήταν για τους Ίωνες ναυτικούς ο τελευταίος σταθμός για τροφοδοσία και ξεκούραση (και μια τελευταία προσευχή) πριν σαλπάρουν για να περάσουν με τα καράβια τους το ανοιχτό Ικάριο πέλαγος και να πάνε στη Δήλο, τον βασικό εμπορικό και θρησκευτικό κόμβο του Αιγαίου της αρχαιότητας. Οι πλαγιές του φαραγγιού και τα βουνά προμήθευαν κυνήγι, δώρο της θεάς, οι χωρικοί έφερναν τρόφιμα και κρασί, ενώ το ποτάμι κι οι πηγές έδιναν άφθονο και καθαρό γλυκό νερό. Ωστόσο, παρά το συχνό πέρασμα πλοίων, ο Νας δεν εξελίχθηκε σε “πόλη”. Παρέμεινε μια μικρή κοινότητα συγκροτημένη γύρω από ένα ναό. Ο ναός αυτός, μάλλον μικρός (9,70 x 3,75 μ.) και άγνωστου αρχιτεκτονικού ρυθμού, κτίστηκε στα τέλη του 6ου αιώνα με μάρμαρο που έφεραν δια θαλάσσης από το Πετροκοπιό των Φούρνων. Η θέση ήταν βαλτώδης, γι’ αυτό πριν κτίσουν, μπάζωσαν και σήκωσαν ένα γερό κρηπίδωμα, όπου θεμελίωσαν τον ναό, ενώ από μπροστά έκτισαν μόλο για να προστατεύονται τα θεμέλια από τα νερά και για να δένουν τα πλοία.
Το “ξόανο” της θεάς ήταν ξύλινο άγαλμα πελεκημένο σε μονοκόμματο κούτσουρο, βαμμένο, ντυμένο και στολισμένο σαν “ιερή κούκλα”. Στα τέλη του 19ου αιώνα ο γλωσσολόγος Χατζηδάκης επισκεπτόμενος τη δυτική Ικαρία για να καταγράψει την αρχαΐζουσα ντοπιολαλιά, ανακαλύπτει τυχαία στην Προεσπέρα, κεραμικό θραύσμα με τη επιγραφή “ΤΑΥΡΟΠΟΛ”. Έτσι στηρίχθηκε η άποψη ότι το ιερό της Ικαρίου Αρτέμιδος ήταν “Ταυροπόλιον” -ένα από τα πολλά που υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα.
Το Ταυροπόλιον ήταν μια τελετή κατά την οποία ο ιερέας της θεάς λουζόταν με το αίμα θυσιαζόμενου ταύρου. Είχε την καταγωγή της στους εξαγνισμούς που έκαναν οι κυνηγοί για τον φόνο των θηραμάτων τους. Ως τελετή διαδόθηκε ιδιαίτερα κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο. Ο ναός της Αρτέμιδας στην Ικαρία, γνωστός ήδη από τους κλασικούς χρόνους, μαζί και η ειδυλλιακή περιοχή γύρω του θα έγιναν πόλος έλξης για τους αστούς των μεγαλουπόλεων της εποχής. Θα οργάνωναν κυνηγετικές εκδρομές από τη Σάμο και την Έφεσο. Θα σκαρφάλωναν τις δασωμένες πλαγιές με ντόπιους κυνηγούς για οδηγούς. Θα παρακολουθούσαν τις τελετές μιας λατρείας που σωζόταν ακόμα εκεί “σαν τα παλιά καλά χρόνια”.
Όμως δεν ήταν πάντα όλα καλά. Στη διάρκεια της επανάστασης του Αριστόνικου (133-130 π.Χ.) που συντάραξε το ανατολικό Αιγαίο, εξεγερμένοι σκλάβοι, καταδιωκόμενοι από τους Ρωμαίους, φαίνεται ότι κατέφυγαν στο Να. Είτε με μάχη ή βομβαρδισμό με καταπέλτες από τα καράβια, οι αντάρτες σκοτώθηκαν και ο ναός έπαθε μεγάλες ζημιές. Ο Ρωμαίος στρατηγός ωστόσο έσπευσε να τον επισκευάσει. Οι προύχοντες κι οι ιερείς τον ανακήρυξαν ευεργέτη και του έκαναν ανδριάντα.

Nas September 2010 by Paul  Lewis

Το τέλος του λιμανιού

Στην Βυζαντινή περίοδο ο ναός χρησίμευσε πιθανώς ως ενδιαίτημα των πληρωμάτων ελαφρών καταδρομικών που στάθμευαν στο λιμανάκι. Ο πετρόκτιστος μόλος που φαίνεται σήμερα κατά μήκος της λιμνοθάλασσας είναι εκείνης της εποχής. Σε συνδυασμό με τις βίγλες στα υψώματα, ο Νας ίσως είχε σημασία στους πολέμους εναντίον των Σαρακηνών της Κρήτης που κατείχαν τις Κυκλάδες.
Ώσπου κάποια στιγμή, μάλλον μετά τον 11ο αιώνα, τόσο λόγω των προσχώσεων του ποταμού, όσο και της σταδιακής ανύψωσης του πυθμένα της θάλασσας, “το φιόρδ” άρχισε να κλείνει. Ο μόλος ανυψώθηκε και αχρηστεύτηκε, και άρχισε να δημιουργείται η σημερινή παραλία. Ωστόσο, φαίνεται ότι στη λεγόμενη “Εποχή της Αφάνειας” (15ος-16ος αιώνας) μπορούσε ακόμα να χρησιμοποιηθεί σαν αραξοβόλι. Γι’ αυτό, οι Καριώτες έριξαν βράχους και δέντρα στην είσοδο για να μη γίνει ορμητήριο πειρατών. Κλείνοντας ο όρμος, τα νερά του ποταμού δυσκολεύονταν ολοένα περισσότερο να βρουν διέξοδο στη θάλασσα. Σε κάποια τρομερή κατεβασιά έπεσαν πάνω στη νότια (εσωτερική) γωνία του μόλου και τη γκρέμισαν, καβάλησαν το κρηπίδωμα και κλόνισαν το ναό από τα θεμέλια. Τέτοιες μεγάλες πλημμύρες διασώζει η προφορική παράδοση πως έγιναν τον 19ο αιώνα όταν οι Ραχιώτες αποψίλωσαν τις πλαγιές του Φαραγγιού για να κάνουν κάρβουνα.

Hiking in Chalares Canyon

Το τέλος του ναού

Η ίδια προφορική παράδοση ανέφερε ωστόσο ότι, παρ’ όλες τις πλημμύρες, ως το 1840 ο ναός ήταν ακόμα σε αρκετά καλή κατάσταση (“τοίχοι πάνω απ’ ένα μπόι ύψος, με κολόνες και αγάλματα”). Εκείνα τα χρόνια επισκέπτεται την Ικαρία ο Γερμανός αρχαιολόγος Ludwig Ross που καταγράφει αρχαιότητες στο Αιγαίο. Έχει διαβάσει τους αρχαίους συγγραφείς και αναζητά κάποιο ναό. Δεν τον βρίσκει στη νότια πλευρά, γι’ αυτό θέλει να δει και το βόρειο μέρος. Αλλά τα μελτέμια τον εμποδίζουν να κάνει το γύρο με βάρκα, ενώ όταν του λένε να περάσει τον Αθέρα με τα πόδια, δεν βρίσκει υποζύγια. Τι ατυχία!
Αν ο Ross είχε περάσει στη Μεσαριά ή στις Ράχες θα μάθαινε σίγουρα για το Να. Θα έβλεπε το ναό και θα μας έδινε μια πλήρη περιγραφή. Ίσως ακόμα κατάφερνε με το κύρος και την παρουσία του να αποτρέψει την καταστροφή που έγινε λίγα χρόνια μετά. Όταν έκτιζαν την εκκλησία του Χριστού, αντιμετωπίζοντας έλλειψη ασβέστη και πιθανώς ωθούμενοι από αγράμματους και θρησκόληπτους κληρικούς, οι Ραχιώτες κατεδάφισαν το ναό. Πήραν όσα μαρμάρινα στελέχη χρειάστηκαν για την οικοδομή και έλιωσαν το υπόλοιπο μάρμαρο σε καμίνια. Η χειρότερη απώλεια ήταν τα αγάλματα. Αργότερα Μικρασιάτες που εγκαταστάθηκαν στην Ικαρία, μαθαίνοντας το περιστατικό, ρωτούσαν σοκαρισμένοι γιατί δεν κράτησαν τουλάχιστον τα αγάλματα. Οι ντόπιοι απαντούσαν ότι οι πρωτεργάτες της καταστροφής τους έλεγαν: “Δεν βλέπετε πως κοιτούν; Απ’ όποια μεριά κι αν πας, σε κοιτούν. Είναι δαίμονες!
Οι λεπτομέρειες του εγκλήματος αποκαλύφθηκαν έναν αιώνα αργότερα, το 1938, στον Λέοντα Πολίτη. Ο αρχαιολόγος δεν βρίσκει ναό, ούτε καν ερείπια, παρά μόνο το ασβεστοκάμινο και γύρω-γύρω καμένα μάρμαρα. Παρά την απογοήτευσή του, ωστόσο, ο Πολίτης σε λίγες μόνο μέρες διεξάγει μια υποδειγματική ανασκαφή. Κάνει τομές, εντοπίζει, αποτυπώνει, χρονολογεί, συγκεντρώνει ευρήματα. Και επιβεβαιώνει επιτέλους ότι ο Νας ήταν η θέση του ναού της Ικαρίας Αρτέμιδος που ανέφεραν οι αρχαίες πηγές. Φεύγοντας, άφησε τα ευρήματά του στις Ράχες. Σκόπευε να ξανάρθει, δυστυχώς όμως σε λίγο ξέσπασε ο πόλεμος. Ένα μέρος των ευρημάτων κλάπηκε από τους Ιταλούς στη διάρκεια της κατοχής, τα πιο σημαντικά όμως σώθηκαν και εκτίθενται σήμερα στο μουσείο του Κάμπου. Η κατασκευή αυτού του όμορφου μικρού μουσείου που έγινε με λίγα χρήματα απ’ την Αμερική και μπόλικη προσωπική εργασία των κατοίκων, ίσως ξέπλυνε λίγη απ’ τη ντροπή για την κατεδάφιση του ναού.

Υπάρχουν ακόμα αρχαία;

Αν υπάρχει κάτι, αυτό θα είναι στη θάλασσα. Αλλά πώς θα είναι; Το 1967 όταν ήμουν παιδί στον Αρμενιστή, μετά από μια μεγάλη φουρτούνα, αφού τραβήχτηκαν τα νερά, μάθαμε ότι φάνηκε στο βυθό του Να ένα άγαλμα. Στις Ράχες τότε παραθέριζε ένας Αμερικανός αρχαιολόγος που ενθουσιάστηκε και οργάνωσε την ανάσυρση. Βουτηχτές ανέβασαν στη βάρκα μια Ιωνική Κόρη, ακέφαλη, με ωραίο χιτώνα και τις περίφημες πτυχές. Μπορεί κανείς να τη δει σήμερα στο μουσείο του Κάμπου. Είναι απελπιστικά διαβρωμένη από τη θάλασσα και την τριβή με τα χαλίκια. Με βάση αυτό, ο πατέρας μου πίστευε ότι οτιδήποτε άλλο βρισκόταν στο βυθό του Να θα ήταν στην ίδια κατάσταση, δηλαδή, σχεδόν άμορφο.

Ikaria 054

Η αρχαιολογική σημασία του Να

Οι τουρίστες απορούν. Μια αρχαιολογική περιοχή χωρίς αρχαιότητες; Χωρίς έστω μια κολόνα, ένα σπόνδυλο, ένα κιονόκρανο; Από ψηλά ο μόλος του αρχαίου λιμανιού δεν διαφέρει απ’ τις ξερολιθιές, κι οι καφέ πέτρες της βάσης του ναού μοιάζουν με σκαλιά στο πουθενά -χωρίς νόημα. Δεν υπάρχει τίποτα, και όμως αφού κατέβουν οι τουρίστες, επιστρέφουν οι περισσότεροι πολύ ικανοποιημένοι. Γιατί;
Είναι το τοπίο. Το οποίο, χάρη στην έγκαιρη ανακήρυξη της περιοχής σε αρχαιολογική ζώνη, παρέμεινε σχεδόν ανέπαφο -χωρίς οικοδομές, χωρίς δρόμους- περίπου στη μορφή που είχε την αρχαία εποχή. Είναι το φαράγγι, άγριο κι απόκρημνο, κι ο όρμος, άγριος κι αυτός, όμως και τα δυο μαζί μια ζεστή αγκαλιά. Είναι το τοπίο που διάλεξαν οι Κάρες και έκαναν κρυψώνα, ιερό και ορμητήριο. Το τοπίο που ενέπνευσε τους Ίωνες και το αφιέρωσαν σε μια μεγάλη θεά. Η αρχαιολογική σημασία του Να βρίσκεται στα μορφολογικά χαρακτηριστικά, εκείνα που οι αρχαίοι με το αλάνθαστο αισθητήριο τους εντόπισαν και αξιοποίησαν με τον καλύτερο τρόπο. Η μαγεία και η ιερότητα δεν οφειλόταν στο ναό. Αντιθέτως, ο ναός ήταν επακόλουθο της μαγείας και της ιερότητας του τόπου. Γι’ αυτό, κι αν χάλασε ο ναός, κι αν έλιωσαν τα αγάλματα, η μαγεία και η ιερότητα παρέμειναν. Ο Νας είναι ένα “αρχαίο τοπίο” που διατηρήθηκε ως τις μέρες μας.


(Η υποθετική αναπαράσταση του Να τον 5ο αιώνα π.Χ., καθώς και τα περισσότερα στοιχεία είναι από το βιβλίο “Αρχαία Ικαρία” του καθηγητή Α. Παπαλά, εκδ. 2002. Το κείμενο γράφτηκε από τον Άγγελο Καλοκαιρινό, Ικαριώτη ιστορικό. Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Dec 01 2010)


Next post:
Previous post: Simply Greek

2 Σχόλια