Posts Tagged μεγάλο μοναστήρι

Τα σέβη μου σ’εκείνους που επιμένουν


.

 

lol cow girl nanaΓεια σας
Είναι ένας καλός Φλεβάρης κι εγώ συνεχίζω να νιώθω δοτική, γεμάτη ευγνωμοσύνη για τούτο το νησί. Έλεγα πως ήταν ώρα να δημοσίεHiking around Radi forest Ikaria - Google mapυα κάτι πρακτικό όπως ας πούμε έναν καινούριο ψηφιακό χάρτη, π.χ. σαν αυτόν εδώ, όμως μαθαίνω ότι η έρευνα πεδίου δεν έχει τελειώσει ακόμα.
  Περιμένοντας, και μιας και έχω μεγάλη όρεξη να δημοσιεύσω κάτι, διάλεξα ένα άρθρο που έγραψε για το ikariamag μια γερμανίδα που ονομάζεται Birgit Urban η οποία προτΤης Birgit Urban στο ikariamag: 'Τα σέβη μου σ’εκείνους που επιμένουν'ιμά να επισκέπτεται την Ικαρία το χειμώνα. Το αναδημοσιεύω γιατί είναι ένα κείμενο που με εκφράζει κι απ’ όσο ξέρω εκφράζει τη σκέψη και τη στάση πολλών ανθρώπων σαν κι εμένα που έχουν επιλέξει να ζουν μόνιμα στο νησί.
  Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου, το ίδιο και για τις εμβόλιμες εικόνες είμαι υπεύθυνη εγώ. Παραπέμπουν σε σχετικές αναρτήσεις στο μπλογκ μου ή της Ελένης σχετικές με – ναι; να το πω; – τον επαναποικισμό της Ικαρίας. 
^^’
.

Τα σέβη μου σ’εκείνους που επιμένουν

Στο μπλογκ της Ελένης: 'Σε Δίλημμα'

«Έχετε μάλλον βρεθεί σε παρόμοια θέση: Χριστούγεννα, η οικογένεια και οι φίλοι συγκεντρώνονται και όλοι προσπαθείτε να ενημερωθείτε για τα νέα των δικών σας, γύρω από το γιορταστικό τραπέζι.
Φέτος βρέθηκα αντιμέτωπη (σημ. στη Γερμανία) με πολλές περίεργες και «ελαφρώς ειρωνικές» ερωτήσεις: «Γειά σου Μπίργκιτ, πώς πάει η ελληνική σου περιπέτεια; Εξακολουθείς να ταξιδεύεις σ ’αυτό το  μακρινό νησί – θύμισέ μου το όνομά του γιατί το ξέχασα – Δεν έχεις βαρεθεί να πηγαίνεις πάντα στο ίδιο μέρος και να βλέπεις τα ίδια πρόσωπα; Τι στο καλό κάνεις εκεί όλη την ημέρα;»»

In Eleni's blog: 'Qua poena dunc? Deportatio ad isolam!'

«Πώς να απαντήσω; Πώς να βάλω τις εμπειρίες μου σ ’ένα σπιρτόκουτο; Πρώτον: το όνομα του νησιού είναι Ικαρία και, όχι δεν βαριέμαι να πηγαίνω εκεί συχνά. Τι κάνω; Είναι απλό: Γνωρίζω – και με γνωρίζουν διάφοροι άνθρωποι και, αν και τα ελληνικά μου είναι ακόμα φτωχά, μαθαίνω κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον:
Υπάρχει μια αυξανόμενη ομάδα ανθρώπων, γύρω στα 30 με 50 χρονών, που έχουν διαλέξει το νησί για μόνιμο τόπο κατοικίας και προσπαθούν να το αναπτύξουν.  Καταλαβαίνω ότι προέρχονται από διάφορες κοινωνικές κατηγορίες και έχουν ποικίλα κίνητρα.  Άλλοι κατάγονται από το νησί και ζούσαν κάπου μακριά ώσπου κάποια στιγμή στη ζωή τους αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω στις ρίζες τους.  Υπάρχουν κι άλλοι, που διάλεξαν την Ικαρία για να μείνουν μόνιμα, αν και δεν είναι Ικαριώτες.»

In Eleni's blog: 'Rediscover The Countryside'

«Φαίνεται ότι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι συμφωνούν σε κάτι βασικό:
Η Ικαρία τούς προσφέρει μια ευκαιρία να ζήσουν μια ζωή που επικεντρώνεται στις βασικές τους ανάγκες, ισορροπημένη, ακολουθώντας το ρυθμό της φύσης και με λιγότερο στρες. Όμως, ας μη κάνουμε το λάθος να χαρακτηρίσουμε αυτή την επιλογή ρομαντισμό ή αφέλεια. Τα άτομα που γνωρίζω εργάζονται σκληρά, γιατί η Ικαρία δεν προσφέρει αυτή την καλή ζωή αβασάνιστα.»

In Eleni's blog: 'φree αssoσiation'

«Υπάρχουν μερικοί που ασχολούνται με τον τουρισμό και προσπαθούν να τον αναπτύξουν με διάφορους τρόπους, όπως π.χ. οργανώνοντας περιπάτους, που δείχνουν με διαφορετική οπτική τα κρυφά διαμάντια του νησιού, όπως τους αμπελώνες του, όπου μπορεί κάποιος να δοκιμάσει ένα εξαιρετικής ποιότητας ντόπιο κρασί. Άλλοι οργανώνουν περπάτημα στο βουνό, κάτι νέο για μερικούς καλοκαιρινούς τουρίστες, που ξέρουν μόνο τις ηλιόλουστες παραλίες και αγνοούν τις δυνατότητες μιας βόλτας στο εσωτερικό του νησιού ή τις χαρές που προσφέρουν τα πανάρχαια μονοπάτια που πρόσφατα συντηρήθηκαν.»

Στο μπλογκ μου: 'Μετανάστευση ή επανεποικισμός'

«Κάποιοι άλλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να κάνουν την Ικαρία έναν παράδεισο της γεύσης, ανοίγοντας μικρά εστιατόρια που προσφέρουν όλο το χρόνο μενού με παραδοσιακές συνταγές.
Κάποιοι άλλοι επικεντρώνονται σε βιολογικές καλλιέργειες, παράγουν εξαιρετικά κρασιά, λαχανικά, φρούτα και μέλι. Τέλος, μερικοί ξεκινούν μικρές επιχειρήσεις για την παραγωγή και πώληση καλλυντικών, κεραμικών κλπ. Όταν απαριθμώ όλες αυτές τις δραστηριότητες, βλέπω τα πρόσωπα γύρω από το τραπέζι μου να εκφράζουν τον θαυμασμό τους. Δραστηριότητες, που θεωρούνται «συνηθισμένες» στη Βόρεια Ευρώπη παίρνουν μια διαφορετική προοπτική σε μια χώρα που έχει «στεγνώσει» από την οικονομική κρίση. Έτσι, με ακούνε πιο προσεκτικά όταν τους αποκαλύπτω τα υπόλοιπα ευρήματά μου.»

Στο μπλογκ μου: 'Αντίο Αθήνα'

  «Η Ικαρία μοιάζει σαν το κουτί των θησαυρών για τα δημιουργικά άτομα.
Συγκεντρώνει έναν μεγάλο αριθμό κινηματογραφιστών, φωτογράφων και ζωγράφων, οι οποίοι εμπνέονται από την ατμόσφαιρα του νησιού και προσπαθούν να τη συλλάβουν ο καθένας με τον τρόπο του. Συναντάει επίσης κάποιος φιλοσόφους και συγγραφείς, που βρίσκουν τη δημιουργική τους έμπνευση στις ακτές της Ικαρίας. Υπάρχουν ηθοποιοί, χορευτές και μουσικοί, που ανακαλύπτουν μεγάλη ποικιλία γεγονότων στις ιστορίες που αφηγούνται οι γέροντες του νησιού και μπορούν να τις εξερευνήσουν και να τις προσαρμόσουν για το μοντέρνο κοινό.»

Στο μπλογκ μου: 'Freelander'

  «Απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, αυτές οι καλλιτεχνικές παρουσιάσεις στοχεύουν στο να αποκαλύψουν και να συντηρήσουν την αυθεντικότητα, την ομορφιά και την μοναδικότητα του νησιού και όχι να τα εκμεταλλευτούν για ποταπούς διαφημιστικούς λόγους.»

Στο μπλογκ μου: 'Τι πιστεύουμε'

«Πριν οι φίλοι γύρω από το τραπέζι μου παρακουραστούν από τις Ικαριώτικες ιστορίες μου, μπορώ να χωρέσω το 2015 μου σε μια φράση: σ’ ένα μακρινό νησί – που τ’ όνομά του δύσκολα το θυμούνται όσοι δεν το γνωρίζουν – μου έτυχε να γνωρίσω μερικούς ανθρώπους, που τους σέβομαι εξαιρετικά, επειδή σε μια περίοδο κρίσης και ενώ είναι εκτεθειμένοι στα αποτελέσματα μιας εξαιρετικά αυστηρής πολιτικής λιτότητας, προσπαθούν να παραμείνουν στο νησί, πιστοί στις ιδέες και τις αποφάσεις τους.»

«Τους εύχομαι τα καλύτερα για το 2016!»

Birgit Urban, για το ikariamag, 01/02/2016

.

.

Αγαπητή Μπίρκιτ, τα σέβη μας.
Καμιά φορά οι ξένοι βλέπουν πιο καθαρά απ’τους φίλους
. Γι’ αυτό σ’ευχαριστούμε. Δεν χρειαζόταν να γράψεις όλ’ αυτά. Δεν ξέρω για τους Γερμανούς, αλλά για μας, θέλω να ξέρεις, μόνο που έρχεσαι χειμώνα στη Νικαριά, είσαι πολύ εντάξει. 🙂

Ήμεσσαν πολλοί ψυχεροί ελόου μας…

In Eleni's blog: 'Xenia, the ikarian mountain guide' In Eleni's blog: 'Gathering samphire at the brink of the waves' Στο μπλογκ της Ελένης: 'Κλείνει προς τα έξω, ανοίγει προς τα μέσα' In Eleni's blog: 'The day we took over the mountains!'

.
.κτλ., κτλ., κτλ.

.

⭐ ⭐ ⭐
.

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Next post: «Hiking routes by OPS Ikarias in Google maps»

Previous post: «Το 2015 μου στην Ικαρία»

.
 k.

7 Σχόλια

Reblog: Κρασάκι στην Ικαρία…


.
.
Οι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην ΙκαρίαΟι Χωριάτες: Κρασάκι στην Ικαρία

«Με αυτά και με εκείνα έκατσα πάνω από μήνα στην Ικαρία. Έπειτα με φιλοξένησε ένας φίλος που ζούσε μέχρι πρότινος στην Αθήνα ως «υπερκαταναλώτης». Πήρε όμως ανάποδες, την κοπέλα του και τράβηξε μακριά από τη μεγαλούπολη. Εκεί δεν ήταν μόνος του. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί νεαροί που θέλουν να ανακαλύψουν τις ευεργετικές ικανότητες της αποκέντρωσης. Και ευτυχώς η νεολαία της Ικαρίας δεν παρατάει τον τόπο της. Μπορεί να απομακρύνεται για σπουδές ή κάποια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία αλλά όλοι αργά η γρήγορα επιστρέφουν στη θέρμη της. Υγεία για αυτούς δεν είναι το γυμναστήριο και το ρεντμπουλ αλλά να τρώνε κάθε πράγμα στον καιρό του και να βιώνουν τις εποχές.»

.
.
Εεεπ!
Αυτά που λέτε, ξεμπερδέψαμε με την τρέλα του Αυγούστου όπου αλλού θέλαμε να πάμε κι αλλού μας πήγαινε το ρεύμα, πολύς κόσμος, καλός κόσμος στο νησί γαρ, κι εμείς πολύ φιλότιμο γμτ μας και ήρθε η ώρα κι αραιώσαμε να κάνουμε καμιά δουλειά, εν προκειμένω να φτιάξουμε κρασί, για μια φορά, πρώτη φορά, ολοδικό μας!
Τα προηγούμενα χρόνια, όταν προλαβαίναμε μαζεύαμε σταφύλια απ’ όπου να ΄ναι, είχε και κλεμμένα, και τα δίναμε σε φίλους που είχαν πολλά και εγκαταστάσεις και τα πατούσαμε, αλλά εμείς επειδή είχαμε λίγα και υπάρχει και μια πρόληψη των αμπελουργών ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να ασχολούνται με το κρασοκάμωμα (κι ας αντέχουμε τη ζέστη στον τρύγο – κι ας κουβαλάμε σαν γομάρια – κι ας έχουμε πανθομολογουμένως τα καλύτερα πόδια για πάτημα) μας έκαναν πέρα διακριτικά και καταλήγαμε στη κουζίνα και μαγειρεύαμε για τους τρυγητές και τους πατητάδες, τέλος πάντων παίρναμε το μερτικό μας, καμπόσα κιλά να βγει ο χειμώνας, άξια κερδισμένο όμως δεν το ‘λεγες δικό μας κρασί.
Αλλά, αλλά, και τρισαλλά, εφέτος έκατσε αλλιώς καλύτερα, είδε τα βάσανά μας ένας παππούς, ήπιε κι ένα ποτηράκι απ’ το περσινό και τ’ άρεσε, είδε την προκοπή μας και μας έστειλε… στου διαόλου τη μαμά, 3/4 με τα πόδια, να βρούμε ένα αμπέλι μισοπαρατημένο, μισο-άγριο, έχει όμως πολλά σταφύλια και τώρα… το τρυγούμε! Σα να ‘μασταν αφεντικά, σαν να ‘τανε δικό μας!

.
our almost wild ikarian grapes 1our almost wild ikarian grapes 2
.

Από κει και πέρα η ιστορία είναι εκπληκτικά σχεδόν ίδια με όσα έγραψαν οι Παριανοί «χωριάτες» που πέρασαν από Ικαρία το 2014 και είμαι πολύ τυχερή που τους βρήκα και κάνω reblog την αφήγησή τους γιατί α) δεν έχω πια φωτ. μηχανή, β) φοβάμαι μη μου ματιάσετε το κρασί, και γ) δεν θέλω να μας βρει κανένας μουστερής.
Πάντως είναι η ίδια ιστορία. Μόνο τα πρόσωπα είναι κάπως διαφορετικά και κάπως διαφορετική κι η διαρύθμιση του χώρου. Διαβάστε το άρθρο… ➡ ➡ ➡

.
(βράζει τώρα, βράζει)
.
Χαίρε σε σας
και
Χαίρε Βάκχε
που αγαπάς
τα μεθυσμένα
γεωργικά κορίτσια!
.
🙄
.
.
.
….

.

.
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, 2015
.
.
Previous post: Four Seasons in Ikaria
.
….

5 Σχόλια

Το μπλε και το κόκκινο


.

Η Χίος σήμερα, μέρα βροχερή, όπως φαίνεται από το σπίτι μας στην Ικαρία.
.
. Παλιότερα άρθρα για τη ζωή μας στο 'μοναστήρι'. Έτσι περιγράφουμε και γελάμε το τρελό σπιτικό μας στην Ικαρία.Έτσι λοιπόν που λέτε αναγνώστες…

Μας έχουν κλείσει μέσα οι βροχές. Πιο παλιά, τότε που ‘μουν πιο πολύ Αθηναία, θα ‘μουν έξω κι ας έβρεχε αφού δεν χόρταινα τη φύση, και θα κλάδευα και θα φύτευα, τώρα όμως που αποφασίστηκε και ζω μόνιμα εδώ, δεν το βιάζομαι, ωραία είναι στη κουζίνα στο τζάκι, ξεκουραζόμαστε κιόλας, να κάνουμε και τις καθιστικές δουλειές.

.
..
..
. 😳 παρασύρθηκα, γι άλλο πράγμα ήθελα να μπλογκάρω. Ήθελα να πω που έγιναν εκλογές στην Ελλάδα και στην Ικαρία η Αριστερά γενικώς πήρε 71% πράγμα αναμενόμενο βέβαια, κόκκινος βράχος και τέτοια, θα έρχονται να ρωτούνε οι ξένοι πως το κάνουμε πράξη αυτό… Άσε ρε ξένε, μην τα ρωτάς! Ας είναι, εγώ τέτοιο ψήφισα, πάντα τέτοιο ψηφίζω, αλλά για να ξέρετε, δεν με κάνεις για αριστερή, μάλλον για αναρχικιά με αντικοινωνικές τάσεις με κάνεις, ευτυχώς ξέρω αρκετούς αθλητές κι αθλήτριες αντοχής που νιώθουν το ίδιο, έτσι δεν είμαι μόνη μου, έχω κι εγώ κάπου να ανήκω. Αυτά για μένα. Πάμε παρακάτω.

.
.

Με τις βροχές καθάρισε ο ορίζοντας στα πέλαγα και βλέπουμε ολοκάθαρα απέναντι την αρχόντισσα Χίο. Αρχόντισσα και δούλα μαζί.
🙄
 .
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ Ειδα τα παλια καραβια να περνουν αρμενιζοντας κοιμισμενα σαν κυκνοι, να περνουν στ’ ανοιχτα του χωριου που και σημερα ακομα ονομαζεταιΝα κοίτα, παλιά όταν οι Γενοβέζοι ήταν αφέντες μας, η Χίος ήταν το κέντρο του κόσμου μας. Στο μέγαρο της δυναστείας Τζουστινιάνι στη Γένοβα είχαν βάλει να ζωγραφίσουν στο ταβάνι τους πολέμους και τις κατακτήσεις τους. Είναι μια σύνθεση που ξέρω από μια παλιά καταχώρηση στο μπλογκ της Ελένης. Ο τεράστιος πίνακας λέγεται «Αποθέωση των Τζουστινιάνι». Αν κοιτάξεις καλά τις φιγούρες, ανάμεσα σε παχουλές Χιώτισσες και Σμυρνιές, Ιταλούς και Τούρκους, βλέπεις και ένα-δύο ξαπλωτούς βρακοφόρους Καριώτες. Έχει πολύ πλάκα. 🙂 Τέλος πάντων, πάλι παρασύρθηκα. Ίσως φταίει ο αέρας… Επιστρέφοντας στο θέμα μου, ήθελα να πω ότι στη Χίο τώρα ζει ο καλός μου, ο καλλιεργημένος καλλιεργητής, Μακριδάκης ο οποίος έγραψε πρόσφατα στο μπλογκ του για τους πατριώτες του ότι είναι, λέει, χαμαιλέοντες. Ότι στις βουλευτικές εκλογές υπερψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία κι ότι της έδωσαν ένα τεράστιο 40% κι ότι πάντα έτσι κάνουν, πάνε με τους κρατούντες, όποιοι κι αν είναι, ακόμα κι αν χάνουν. Κι ότι αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που αναλύει σύντομα και περιεκτικά, κυρίως γιατί έχουν ένα βαθύ αθεράπευτο τραύμα από τη μεγάλη Σφαγή της Χίου του 1822 που μάλιστα την ονομάζει, εύστοχα νομίζω, «γενοκτονία». Η ανάλυσή του για τους Χιώτες μου έκανε εντύπωση. Γιατί; Γιατί εμείς εδώ, μόνο δύο ώρες με το καράβι πιο κάτω, ήμαστε αλλιώς. Δεν ξέρω αν έχετε πάει στη Χίο, είναι ένα ήμερο, σχεδόν πεδινό, πολύ μεγάλο νησί, τόσο μεγάλο και τόσο κοντινό στα παράλια της Ασίας που νομίζεις πως δεν είναι νησί αλλά μια στεριανή επαρχία της περιφέρειας Αιγαίου που ‘χει κέντρο τη Σμύρνη.
Ενώ εμείς εδώ ήμαστε νησί, νησί μάλιστα με την πλήρη έννοια της λέξης, ορεινό και βραχώδες, προστατευμένο από άγριες θάλασσες, μακριά από μεγάλες στεριές. Μέσα στις βουνίσιες κοιλάδες του ζούμε, κρυμμένοι, δεν φοβόμαστε τίποτα, δεν ελπίζουμε τίποτα, ψηφίζουμε ό,τι γουστάρει η ψυχή μας, να κι αν βγει, να κι αν δεν βγει, άνθρωπος να ‘ναι και όχι αφέντης.

.

Αυτά.

.

.

υ.γ. Πάντως για μένα να ξέρετε, Κόκκινο νησί, Μπλε νησί, λέοντες και χαμαιλέοντες, είναι σχήματα για να ορίζουμε κάπως το θεμελιακό απροσδιόριστο της νησιωτικής ύπαρξης μας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όπου να ΄ναι κόβει η βροχή και θα ‘βγουμε να μαζέψουμε σέσκουλα. Έχουμε λάδι κι αλεύρι και θα φτιάξουμε πίτα!!!

.

.

look far

^^’

….
.

.
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου, 2015
.
 .
.
….

6 Σχόλια

Περίπου το 30 π.Χ.


____

.

Εδώ λοιπόν που λέτε είχαμε εκλογές και κυκλοφόρησε κόσμος και αν και δεν δυσαρεστήθηκα με τα αποτελέσματα, δεν την γλύτωσα και μελαγχόλησα όπως πάντα το παθαίνω με την πολλή πολιτικούρα. Ευτυχώς όμως γελάσαμε με το Καριώτικο Παξιμάδι. Μου φαίνεται πως τελικά, καλά το λένε, η τρέλα μας είναι που μας σώζει. 🙂

Αν όμως εσύ θέλεις κάτι τι πιο σοβαρό, πήγαινε διάβασε τον Μακριδάκη, τον γείτονα απ’ τη Χίο, ένα κείμενο της αλληνής μέρας των εκλογών, που δίνει το γενικό πλαίσιο, και που μια αποστροφή του την λάτρεψα.

https://i2.wp.com/yiannismakridakis.gr/wp-content/uploads/2012/04/cropped-flag.jpg  Πορεία στο σούρουπο

«Όσο το καταναλωτικό σύστημα θα πνέει τα λοίσθια λόγω αδυναμίας πλέον του οικοσυστήματος να το υποστηρίζει, τόσο θα αυξάνεται ο εθνικισμός και τόσο θα καλπάζει ο κανιβαλισμός μεταξύ των ανθρώπων.»

.

Βασικά δεν έχω τίποτα άλλο να πω αλλά για να μην τελειώσει εδώ η καταχώρηση, ας αντιγράψω ένα ποίημα που βρήκα, του Μιχάλη Κατσαρού από τη συλλογή «Ενδύματα», άλλο ένα απ’ τα βιβλία που βουτάω κάθε τόσο απ’ την Ελένη και που αυτός ο ποιητής είναι απ’ τους αγαπημένους της. Γενικά βρίσκω πολύ απελευθερωτικό το γράψιμό του, αλλά και ειδικά γι’ αυτό το ποίημα, το ξέρετε καλά, μ’ αρέσει η κουνημένη καλογερίστικη ατμόσφαιρα και γύρω-γύρω να ‘ναι πλάτανοι, βουνά και περιβόλια.

 

Nan Garden Ikaria

____

 

Περίπου το 30 π.Χ.

ҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖ

Ŧο   αναλόγιον του δεξιού ψάλτου
ονόματος Γεωργά,
Χάιντα αριστερού Μητροπόλεως
Ευαγγελίστριας ψάλτου -και αναλόγια
Μονών ερημητηρίων ειδημόνων.
.
Ŧο  διπλό αναλόγιον πλάγια στηριζόμενον
περιστροφικόν
Α, ναι, άνευ Κυριακής
άνευ επισκέψεως ναού μεθ’ εικόνων
το άλλο όπου
ο Ιούδας λυχνία μοναστηριού
με προδοσία αιώνος
σαν χθες ήτο όπου έψαλον
σαν χθες όπου ποιμένες ευαγγελίζοντο.
.

Ǒ  κυνηγός ήρθε είδεν τα σκάγια του όπλου
τσάγκρα ή δικάνου
έβγαλε τη σούμα μπαρουτιού
και έριψεν επί του πτηνού.

.

Й  ψαλμωδία διεκόπη
ο Φλαράκης φώναζε
ο Γεώργιος εξαπλούτο
ο Φώτιος εβάφετο στη συκομωρέα
ως ινδιάνος πλέον τριγυρίζει
αι κόραι έραπτον
κι ο Μιχαήλ έπαιζε με πηλούς
δέντρα εικόνες εμμανουάλια.

.

Ŧο  περιλάλητον ντρες του 95
είχαν φύγει-ετερμάτισεν
μεταφραζόμενον ένδυμα.

.

Ŧο  περιλάλητον εκ βαθέως όρθρου
της Ελένης προδοσία
ερίπτετο εις νέαν μάχην.
.

Ŧον  Ιωάννην εφώναζον
τον στίβοντα ενδύματα ανάποδα
και βολτάροντα εις πλατάνους.

.

Й  ψαλμωδία ξανάρχισεν
κόντευαν τα χαράματα
το ρυάκιον έτρεχεν εκεί
όπου ο Ευστάθιος γυμνός
ως Αδάμ
ελούζετο.

.

Қαι  ελάβαμεν γράμμα εξ Αθηνών
«Αγαπημένη μου θεία είμεθα
καλά το αυτό επιθυμούμεν δι’ υμάς.
Σοφία».

.

Қ  άποιος προσπαθούσε να καταλάβει.

.

Μιχάλη Κατσαρού,
ποιητική συλλογή «Ενδύματα» (1977)

 

ҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖҖ

 

____

Next post : ΑΠΟΛΩΦΑ

Previous post : Έμπρακτη Θέση και Άποψη

____

9 Σχόλια

Τι πιστεύουμε



~

Αν θες να το μάθεις, βρίσκεται στο «What I believe» της Ελένης.

…… I believe in the power of the imagination to remake the world, to release the truth within us, to hold back the night, to transcend death, to charm motorways, to ingratiate ourselves with birds, to enlist the confidences of madmen. I believe in my own obsessions, in the beauty of the car crash, in the peace of the submerged forest, in the excitements of the deserted holiday beach, in the elegance of automobile graveyards, in the mystery of multi-storey car parks, in the poetry of abandoned hotels. . . . I believe in the death of tomorrow, in the exhaustion of time, in our search for a new time within the smiles . . . . . . I believe in madness, in the truth of the inexplicable, in the common sense of stones, in the lunacy of flowers, in the disease stored up for the human race by the Apollo astronauts. I believe in nothing.…….

Αν θες να μάθεις τα νέα μας, ήμαστε καλά,  διάγουμε περίπου στην ίδια ατμόσφαιρα

…….. ………

Καλύτερα δες slideshow γιατί βαριέμαι να γράφω κι εσύ να διαβάζεις


Αν θες, γράψε σχόλιο να με ρωτήσεις.Για την ώρα η είδηση είναι ότι αποφασίσαμε να ψηφίσουμε στις δημοτικές εκλογές

παράταξη αυτόνομη τοπική που έχει σήμα τη σπείρα

Επίσης μπήκε και η άνοιξη. Αυτά ήταν τα νέα μας. Σας χαιρετούμε.

~

~

4 Σχόλια

Freelander


Φύσηξε νοτιάς κι έβρεξε

Goat in the rain

Κι όταν φυσά νοτιάς και βρέχει, οι ξένοι φυτρώνουν πιο καλύτερα και βγάζουν ρίζες στη νέα πατρίδα

Τα σέβη μου σ’εκείνους που επιμένουν

Καλά τα λέει στο ikariamag η Φαηδόνα. Κάνε κλικ στην φωτογραφία της για να διαβάσεις. Από το κείμενο της δανείστηκα τον τίτλο της σημερινής καταχώρησης.

Freelander on ikariamag,gr

Το αναδημοσιεύω αλλά με ψιλά γράμματα γιατί το σωστό είναι να πάτε να το διαβάσετε στο πρωτότυπο και να την ευχαριστήσετε ανεβάζοντας τον αριθμό των αναγνώσεων. Ο Freelander θα μπορούσε να είμαι εγώ.

Freelander

Σήμερα  συνάντησα τον Ξένο. Σας στέλνει χαιρετίσματα, λέει και σας περιμένει όταν θα πάρετε την άδεια. Ξένος είναι και το όνομά του, το κανονικό. Μα όταν τον είχαμε πρωτοδεί, μας είχε φανεί κυριολεκτικά ξένος .

Δεν είχε γεννηθεί εκεί, δεν είχε μεγαλώσει, δεν είχε καν ένα συγγενή στο χωριό.

Περιέργεια, καχυποψία. Τι γυρεύει ένας ξένος το χειμώνα στο νησί; Αυτό το ερώτημα μπορεί να κάνει ένα ολόκληρο χωριό να ‘’σκάσει’’!

Και να δημιουργήσει.  Δεκάδες  ευφάνταστες μυθοπλασίες με πιθανή προέλευση και   τους σκοπούς του ξένου, που συνηθέστερα σχετίζονται  με εγκλήματα, εμπόριο ναρκωτικών και άλλα μυστήρια του υποκόσμου.

Ο ξένος έδινε κι αυτός τροφή στη φαντασία. Ήτανε λιγομίλητος. Δεν ήτανε περαστικός. Είχε έρθει για  καινούρια αρχή σε τόπο που είχε ονειρευτεί. Γι’ αυτό και απέφευγε να δίνει «συνεντεύξεις», να λέει για τον  εαυτό του, παλιές συνήθειες, τον κόσμο που είχε αφήσει πίσω.  Είχε έρθει άλλωστε ακριβώς γι’ αυτό το λόγο,  ν’ αφήσει πίσω. Και προτιμούσε να ρωτά για να μαθαίνει για την καινούρια του ζωή ή έστω να παραμένει σιωπηλός παρά να απαντάει. Ύποπτο ήτανε για μας, πάρα πολύ ύποπτο.

Και όταν έπεσε ο χειμώνας ο βαρύς,  ο Ξένος έγινε Ξενάκι. Γιατί συναντηθήκαμε στο καφενείο όταν είχαμε μείνει τρεις κι ο κούκος, γιατί βοήθησε στα ξύλα, γιατί ήταν εκεί σε όλες τις χαρές και λύπες του χωριού, όταν οι περισσότεροι ντόπιοι έλειπαν.

Τώρα πια έχουν περάσει αρκετά χρόνια, το χωριό πάει να ερημώσει και το Ξενάκι ακόμη εκεί. Δεν έχει κάνει κανένα έγκλημα ως τώρα. Μόνο κανένα περίπατο στ’ αγριεμένα μονοπάτια και  στα δάση που κοντεύουν να στοιχειώσουν.

Κι εμείς εδώ απ’ την οθόνη να χαζεύουμε καμία φωτογραφία που ανεβάζει πού και πού στο διαδίκτυο. Να σχολιάζουμε

-Φανταστική!! Πού είναι το μέρος;
-Είναι λίγο πιο πάνω απ το σπίτι σου!

Ο Ξένος είναι τυχερός που έχει αυτό το όνομα. Δε θα το καταλαβαίνει, δε θα πληγώνεται όταν ακόμη και τώρα κάποιοι τον αποκαλούν ξένο, εδώ, στον τόπο του.

η Φαηδόνα

νaνa

7 Σχόλια

Some Ikaria sounds


.
.

.
H φωτογραφία είναι αντί για εισαγωγή επειδή φθινοπωριάζει
.

October Ikaria, no more swimming agrimi

.
Δυο βιντεάκια τώρα, στεριανά όμως. Το ένα από τη Χάλαρη, το φαράγγι της Ικαρίας. Μπορείτε να αγνοήσετε την εικόνα. Επικεντρωθείτε στον raw φυσικό ήχο.
.

© 2LauranM

.
Μετά τη raw φύση, ήχοι από το χωριό. Είναι κρυμένοι πίσω από αυτή τη δουλειά του Brinkmann. Ή μάλλον καλύτερα, πάνω τους έχει στήσει τη δουλειά του ο Brinkmann. «Κυρίες και κύριοι», «άντε», «κικιρικί», «κυριέεε», «ικαρία», καληνύκτα». Έχει πλάκα και μαζί είναι πολύ καλή field δουλειά.
.

από το άλμπουμ tokyo+1 (2004)

minimal techno

.s

Comments (1)

Older Posts »