Posts Tagged Κίνηση Πολιτών Ραχών Ικαρίας

Soul Powered Works Co

Sturmvogel, by Nana agrimi on Flickr

Few weeks ago, I shared this photo, the “Sturmvogel”, on Flickr. I wanted to share it first of all as a gift to my island, and more particularly, if not more significantly, as a gift to a few special people, regardless if they will ever be able to see it.
I felt like I should share my Sturmvogel to show my gratitude.
My gratitude for all the moments, the actions, the initiatives, the performances, the interventions; for the dancing, the hiking, the photo-shooting, the exploring, the discovering; for the awkward moments, the embarrassments, the failures, the betrayals; for the endless debating, the jokes, the partying and the dancing; for the fight to make this small rock in the sea a better place to live.
Certainly, it’s not much. Certainly, most of it is erratic. But for me, just to know that these things happen, these people exist, makes my life on this island richer, happier and more liberating.
It makes the Sturmvogel put on her dream feathers and wings.
It makes the Sturmvogel run, take off and fly.
Making small changes, giving small examples, adding small touches of ingenuity, ephemeral flares of potential. Understanding the environment, communicating with the landscape. Studying history, culture and local lore. Being creative, sophisti-cated but un-technocratic. Enjoying the views, swimming naked, getting dehydrated, blazing lost trails across nowhere lands. Being small and big. Most of all, being un-materialistic, not funded, not subsided, not sponsored, non-profit.
Powered not by the odious “love for one’s home country” but by that primitive, shapeless yet powerful spirit, hidden in forests and rocks, known by poets and artists as genius loci.
Powered by soul power


The Sturmvogel is grateful
For the first time in her life she feels she belongs somewhere.
Even harder than that, for the first time in her life she feels attached and committed.

SLIDESHOW OF 'Soul powered works co', an album on Flickr. All you can see in this album is people! People who have helped in many ways and through various activities to make life in Ikaria more sustainable. It was created on request by our good old friend Nana to write an article about it in her blog. What an honour! Contents: Intelligent blazing and interconnecting trails to networks. Group hiking and climbing to exciting spots. View hunting and wild swimming. Building a dam (weir) on a fierce mountain torrent (for environmental and esthetic reasons). Digging to bring back a large natural pool to its original size before it was filled with rubble (because of overgrazing and the consequent land erosion). Rebuilding an old watermill and make it grind grain again. Leveling and cleaning forgotten trails through primeval oak forests. Dancing on the mountains to protest against wind turbines. Occupying and restoring an ancient mountain shelter. Supporting and guiding landscape photographers. Planting a long line of colored pylons on a vague old trail on the ridge. Helping set up work camps and outdoor theatricals and con-certs. Supporting and guiding trekkers, artists and performers. Building fences against goats. Planting roses in the desert.

The image above is a preview of an album (set on slideshow) on Flickr containing nearly 800 Soul Powered works co photos!!!
Taken in the course of 11 years, between 2007 and 2018, SPWC in Ikaria is a big baby today!
Finding myself by chance as a witness of the first expression of this gutsy active spirit in 2007, and being the first to blog about it, I felt I should do it again, more loudly. Because this time we have the whole thing. And because this time I am not a tourist anymore. I am a permanent resident, and as a Sturmvogel in this spirit I fly; as a Sturmvogel in this spirit I nest.
Soul Powered Works forever!

SLIDESHOW OF 'Soul powered works co', an album on Flickr. All you can see in this album is people! People who have helped in many ways and through various activities to make life in Ikaria more sustainable. It was created on request by our good old friend Nana to write an article about it in her blog. What an honour! Contents: Intelligent blazing and interconnecting trails to networks. Group hiking and climbing to exciting spots. View hunting and wild swimming. Building a dam (weir) on a fierce mountain torrent (for environmental and esthetic reasons). Digging to bring back a large natural pool to its original size before it was filled with rubble (because of overgrazing and the consequent land erosion). Rebuilding an old watermill and make it grind grain again. Leveling and cleaning forgotten trails through primeval oak forests. Dancing on the mountains to protest against wind turbines. Occupying and restoring an ancient mountain shelter. Supporting and guiding landscape photographers. Planting a long line of colored pylons on a vague old trail on the ridge. Helping set up work camps and outdoor theatricals and con-certs. Supporting and guiding trekkers, artists and performers. Building fences against goats. Planting roses in the desert.


related pages / soul power generators

Citizens' Mouvement of Rahes Ikaria - Κίνηση Πολιτών Ραχών Ικαρίας στο facebook Ορειβατικός Πεζοπορικός Σύλλογος Ικαρίας - Επίσημη σελίδα στο Google+ Μουσικές Αυλές - Musical Yards on Facebook: posts to page


Sunday, October 21 2018

8 Σχόλια

Σπίτι όσο να χωρείς, τόπο όσο να θωρείς


Shelter, arrows, map and rock by Nana Agrimi on Flickr

Εντάξει λοιπόν υποχωρώ κι ανασκευάζω εγώ (to agrimi) που αμφισβήτησα, κορόιδεψα, έβγαλα τη γλώσσα, γύρισα την πλάτη. Δεν ήταν τόσο που θέλησα να τιμήσω τη θερμή υποδοχή του πρότζεκτ από την Ελένη στο μπλογκ της. Τη ξέρω δα τη φίλη μου τι δυνατή κι ενθουσιώδης είναι. Είναι που Σπίτι όσο να χωρείς, τόπο όσο να θωρείς, το Σπιτάκι της Μαμής διάβασα αυτό το κείμενο που έβγαλαν επίσημα οι τρεις Σύλλογοι που ανακατεύονται σ’ αυτή τη δουλειά. Και έτσι πείστηκα. Άλλαξα γνώμη και πιστεύω ότι αυτό το άσχετο πραγματάκι, το ρημάδι, το Σπιτάκι της Μαμής, μπορεί να ξαναφτιαχτεί και λειτουργώντας πάλι, να γίνει ορμητήριο για την ανακατάληψη του Αθέρα απ’ τους ανθρώπους ενάντια στα κατσίκια και τις ανεμογγεννήτριες, υπέρ της άγριας ομορφιάς και της ελευθερίας, υπέρ της ανατριχίλας που προκαλεί η ερημιά, του φόβου στις σκιές των βράχων, της άμμου που δέρνει τα κορμιά, του ήλιου που τα ψήνει, της κρύας νύχτας που τα ενώνει και τα σφίγγει. Where devils hide in daytime by Nana Agrimi on Flickr
Και το πρωί-πρωί, την ώρα που οι διαβόλοι του βουνού κρύβονται στις σπηλιές τους, να βγεις απ’ το σπιτάκι, να τρέξεις στην πεδιάδα, να πας να δεις το χάραμα στων απορρώγων βράχων τις αιχμές, στις κορυφές του κόσμου μας – του μικρού μας κόσμου που όμως, εφόσον τοBalancing anvil by Nana Agrimi on Flickr θελήσουμε, αλλάζοντας την οπτική και τη γωνία λήψης, τον κάνουμε μεγάλο.

Παρακάτω αντιγράφω περικοπές από το κείμενο που έλεγα και του κολλάω και φωτογραφίες που μερικές ήταν δικές μου. Στο τέλος προσθέτω κάποιες παρατηρήσεις για τις οποίες εγώ μόνη φέρνω την ευθύνη. Ο τίτλος του άρθρου είναι από μια παλιά Ικαριώτικη παροιμία που νομίζω ότι ορίζει σωστά τη σχέση του ανθρώπου με το χώρο.


Το Σπιτάκι της Μαμής



Arrows by Nana Agrimi on Flickr

«Στο οροπέδιο Αμμούδια, στην κορυφογραμμή του Αθέρα, σε υψόμετρο 900 μ. περίπου πάνω από τις Ράχες, βρίσκεται το γνωστό σε όλους τους Ικαριώτες «Σπιτάκι της Μαμής». Πρόκειται για ένα μικρό πέτρινο καταφύγιο που χτίστηκε το 1958-59 σ’ αυτό το κομβικό σημείο των μονοπατιών της Ικαρίας από τη μαία Όλγα Καβαρλίγγου. Σκοπός του καταφυγίου ήταν να φιλοξενεί την ίδια, αλλά και όλους τους διαβάτες (μεταξύ αυτών, ταχυδρόμους, γιατρούς κτλ.) για να ξεκουράζονται από την πολύωρη πεζοπορία που απαιτεί η διάσχιση του ψηλού βουνού της Ικαρίας, να προστατεύονται σε περίπτωση κακοκαιρίας και, αν ήταν ανάγκη, ειδικά τον χειμώνα που η μέρα είναι μικρή, να μπορούν να περάσουν εκεί τη νύχτα με ασφάλεια.»

Θέα στον Αθέρα από τη άκρη του οροπεδίου Αμμούδια

«Μέχρι την δεκαετία του 1980 όταν το ορεινό οδικό δίκτυο του νησιού άρχισε να αναπτύσσεται, οι μετακινήσεις στα βουνά της Ικαρίας γίνονταν κυρίως με τα πόδια ή με ζώα. Έτσι μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο σημαντικό καταφύγιο ήταν αυτό το ταπεινό, μικρό σπιτάκι, αληθινά σωτήριο για όλους τους ανθρώπους, γι’ αυτό και το όνομά του συνδέεται με πολλά περιπετειώδη περιστατικά και ιστορίες, γνωστές σε όλη την Ικαριακή κοινωνία.»

Η μαρμάρινη πινακίδα στο Σπιτάκι της Μαμής

«Τον καιρό εκείνο, τόσο η μαμή, όσο και άλλοι φιλότιμοι χρήστες, φρόντιζαν το κτίσμα να βρίσκεται πάντα σε άριστη κατάσταση, εφοδιασμένο με κουζινικά, στάμνα με νερό, ξύλα για το τζάκι, κονιάκ, καφέ, ζάχαρη, ρύζι κτλ. Επιπλέον, καθώς στην περιοχή πέφτει χιόνι το χειμώνα αλλά και συχνά πυκνή ομίχλη ακόμα και το καλοκαίρι, το σπιτάκι είχε στη σκεπή του κουδουνάκια που με τον ήχο τους όταν φυσούσε, καθοδηγούσαν τους πεζοπόρους.»

Vandalized shelter by Nana Agrimi on Flickr

«Το «Σπιτάκι της Μαμής» (ή «Ορεινό Καταφύγιο Άγιος Παντελεήμων» όπως είναι το επίσημο όνομα του) ήταν μάλλον ένα από τα πιο παλιά καταφύγια αυτού του είδους στο χώρο του Αιγαίου. Παρόλα αυτά, σήμερα, η κατάσταση του ιστορικού αυτού κτίσματος είναι θλιβερή. Το κτίριο έχει βανδαλιστεί, έχουν κλαπεί τα πορτοπαράθυρα, οι τοίχοι έχουν ρωγμές, ενώ η σκεπή έχει τρύπες και είναι έτοιμη να καταρρεύσει.»

Ikaria 305 by Eleni Ikanou on Flickr

«Εκτός από την εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα στην είσοδο, τίποτα δεν θυμίζει το παλιό καταφύγιο. Ούτε καν μπορεί να γίνει λόγος για φιλοξενία ανθρώπων εκεί. Η τελευταία του χρήση ήταν σαν αποθηκευτικός χώρος ζωοτροφών και τελευταία, αφού εξαφανίστηκε η πόρτα, καταπατήθηκε από τα κατσίκια του βουνού και έγινε κι αυτό, όπως όλα τα παλιά κτίσματα στα βουνά της Ικαρίας, πρόχειρη στάνη.»

After a night in the little house in the desert by Eleni Ikanou on Flickr

«Η Κίνηση Πολιτών Ραχών Ικαρίας σε συνεργασία με τον Ορειβατικό Πεζοπορικό Σύλλογο Ικαρίας και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καρυδιών θεωρήσαμε καθήκον μας να διασώσουμε και να αναδείξουμε το Σπιτάκι της Μαμής όχι μόνο γιατί είναι σημαντικό στοιχείο της παράδοσης μας αλλά και σαν μνημείο αλληλεγγύης και φιλοξενίας. Θέλουμε να στέκει εκεί και να θυμίζει στις σημερινές και τις επόμενες γενιές Ικαριωτών τους δύσκολους παλιούς καιρούς, αλλά και να χρησιμεύσει ξανά σαν ορεινό καταφύγιο προς όφελος των πολλών ορειβατών και πεζοπόρων, Ελλήνων και ξένων, που επισκέπτονται το νησί μας κάθε χρόνο.»

Σπιτάκι της Μαμής by Ανέστης Σαραντίδης on Google maps

«Έτσι, έπειτα από πολλή σκέψη και μελέτη, υποβάλαμε επίσημη και εμπεριστατωμένη αίτηση προς τον Δήμο Ικαρίας, η οποία έγινε ομόφωνα αποδεκτή από το Δημοτικό Συμβούλιο. Κατά συνέπεια, σε λίγο καιρό ξεκινάμε με δική μας εθελοντική εργασία και έξοδα το έργο της συντήρησης και ανακαίνισης του κτίσματος, καθώς και της βελτίωσης του γύρω χώρου (αυλή, βρύση, πεζούλια, στέγαστρο, παγκάκια κ.α.).»

ΟΠΣ Ικαρίας 002 by angeloska on Flickr

«Παράλληλα, πάλι με δική μας εθελοντική δουλειά και έξοδα, έχουμε σκοπό να περιφράξουμε μια έκταση τουλάχιστον 8 στρεμμάτων γύρω από το κτίριο για την προστασία του χώρου από τα κατσίκια και την αναδάσωση, έστω μικρού μέρους αυτής της πολύ ταλαιπωρημένης από την υπερβόσκηση και σχεδόν ερημοποιημένης περιοχής.»

Rocktip by Nana Agrimi on Flickr

«Θεωρώντας ότι το βουνό μας, ο Αθέρας, είναι δημόσιο αγαθό, φροντίζοντας το Σπιτάκι της Μαμής θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα τόσο των ντόπιων, όσο και των επισκεπτών του νησιού μας να επισκέπτονται τα οροπέδια και τις βουνοκορφές του με άνεση και ασφάλεια και εφόσον θέλουν, να υπάρχει στη διάθεσή τους για να διανυκτερεύσουν ένα μικρό, αλλά αξιοπρεπές καταφύγιο.»

Balancing rocks by Nana Agrimi on Flickr

«Ανάμεσα στα οφέλη που θα προκύψουν από τη συγκεκριμένη δράση είναι τα εξής:
• Ανάδειξη του μοναδικού βραχώδους τοπίου του οροπεδίου «Αμμούδια» με τους εντυπωσιακούς μονόλιθους που αποτελούν ένα πολύ ιδιαίτερο γεωλογικό φαινόμενο.
• Καλλιέργεια ορειβατικής και φυσιολατρικής κουλτούρας, αισθήματος ευθύνης και διάθεσης προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.
• Αφύπνιση τTending to zero by Nana Agrimi on Flickrης τοπικής κοινωνίας σχετικά με την ερημοποίηση του ορεινού όγκου της Ικαρίας μέσω της δημιουργίας ενός περιφραγμένου, επισκέψιμου δασικού χώρου όπου θα αναπτύσσονται ντόπια είδη χλωρίδας, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η ερημοποίηση και οι καταστροφικές συνέπειές της (πλημμύρες, κατολισθήσεις, φτωχοποίηση του εδάφους, κτλ.) δεν είναι ένα φυσικό και αναπόφευκτο γεγονός, αλλά κάτι που, έτσι όπως ξεκίνησε κάποτε, έτσι υπάρχει και τρόπος να σταματήσει.

«Περισσότερο απ’ όλα όμως εκείνο που θέλουμε να κάνουμε είναι να δείξουμε με ένα δικό μας έργο -έστω μικρό- τη μεγάλη αγάπη που έχουμε για το βουνό μας, την άγρια ομορφιά του και την ελευθερία του.»




Αυτά έγραψαν οι άνθρωποι και με έπεισαν. Με έπεισαν ότι το εννοούν και θα το κάνουν.
Κι εγώ (to agrimi) είπα μέσα μου ότι καλό αυτό αλλά χρειάζονται λεφτά. Και μόλις το ‘μαθα, πήγα να δώσω όσα είχα εκείνη τη στιγμή, αλλά ο άνθρωπος που πήγα να τα δώσω, δεν τα δέχτηκε. Έχω κάνει πολλά, είπε. Αλλά επειδή εμένα δεν μου αρέσει να μου λένε όχι, αντί για λεφτά έστησα αυτό το άρθρο υποστήριξης στο μπλογκ μου. Κι από πάνω δίνω τα e-mail που ξέρω, της ΚΠΡΙ που είναι και του ΟΠΣΙκαρίας που είναι, αν θέλετε κι εσείς να τους υποστηρίξετε στο έργο τους ηθικά ή υλικά, γιατί δεν είναι πλούσιοι, πολιτικοί παράγοντες και τοπικοί αρχόντοι, αλλά απλοί άνθρωποι εργαζόμενοι που αγαπούν και πονούν τον τόπο τους κι είναι πάντα έτοιμοι να εργαστούν ομαδικά, εθελοντικά και αφιλοκερδώς για ό,τι πιστεύουν ότι είναι το καλό του.
Έτσι κάνω κι εγώ.

⭐ ⭐ ⭐

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2015

Next post: «Ήταν ένας Αύγουστος με πολλά λινκς»
Previous post: «Τα μύρα μας»


9 Σχόλια

Τι πιστεύουμε


Αν θες να το μάθεις, βρίσκεται στο «What I believe» της Ελένης.

…… I believe in the power of the imagination to remake the world, to release the truth within us, to hold back the night, to transcend death, to charm motorways, to ingratiate ourselves with birds, to enlist the confidences of madmen. I believe in my own obsessions, in the beauty of the car crash, in the peace of the submerged forest, in the excitements of the deserted holiday beach, in the elegance of automobile graveyards, in the mystery of multi-storey car parks, in the poetry of abandoned hotels. . . . I believe in the death of tomorrow, in the exhaustion of time, in our search for a new time within the smiles . . . . . . I believe in madness, in the truth of the inexplicable, in the common sense of stones, in the lunacy of flowers, in the disease stored up for the human race by the Apollo astronauts. I believe in nothing.…….

Αν θες να μάθεις τα νέα μας, ήμαστε καλά,  διάγουμε περίπου στην ίδια ατμόσφαιρα

…….. ………

Καλύτερα δες slideshow γιατί βαριέμαι να γράφω κι εσύ να διαβάζεις

Αν θες, γράψε σχόλιο να με ρωτήσεις.Για την ώρα η είδηση είναι ότι αποφασίσαμε να ψηφίσουμε στις δημοτικές εκλογές

παράταξη αυτόνομη τοπική που έχει σήμα τη σπείρα

Επίσης μπήκε και η άνοιξη. Αυτά ήταν τα νέα μας. Σας χαιρετούμε.



4 Σχόλια

Εθελοντική εργασία στην Ικαρία


ήθελα να σας δείξω ένα παράδειγμα οργασμού εθελοντικής εργασίας (multi-project) στην Ικαρία. Εκτός από τον καθαρισμό και την εκβάθυνση της ορεινής λίμνης «Σελίνι» και την ασφάλιση του μονοπατιού που πηγαίνει εκεί από την «Εριφή», το multiproject περιλάμβανε και την επισκευή του αρχαίου μονοπατιού «Βρακάδες – Λαγκάδα». Αυτά έγιναν την επόμενη χρονιά μετά την επική κατασκευή πάλι από εθελοντές της διάσημης τεχνητής λίμνης στο «Φαράγγι της Χάλαρης». Κι εγώ (to agrimi) που βοήθησα ως scout αλλά και με ιδέες, υποστηρίζω και επικροτώ τα παιδιά της Κίνησης Πολιτών Ραχών Ικαρίας που χωρίς καμία βοήθεια από Δήμο, Περιφέρεια, Κυβέρνηση, μπόρεσε να τα κάνει όλα αυτά!

Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα τα θυμόμαστε πάντα!

Project Never neverland
Στη νότια πλευρά της κορυφογραμμής του Αθέρα σε υψόμετρο 900 μέτρων περίπου πάνω από τη περιοχή του Μαγγανίτη σχηματίζεται ο μεγαλύτερος και ψηλότερος καταρράκτης της Ικαρίας, ο καταρράκτης του χείμαρρου Ρυάκα, ύψους 60 μέτρων περίπου, που από μια παραξενιά της μορφολογίας του εδάφους μοιάζει σαν να πέφτει από μια κορυφή της οροσειράς!
Project Selini pool
Το σχετικό εθελοντικό πρόγραμμα της Κίνησης Πολιτών Ραχών Ικαρίας σε συνεργασία την SCI Hellas είχε σκοπό την ανάδειξη αυτού του μοναδικού φυσικού αξιοθέατου α) επισκευάζοντας και ασφαλίζοντας το μονοπάτι που οδηγεί στον καταρράκτη από το οροπέδιο Εριφή, β) καθαρίζοντας από τα φερτά υλικά (πέτρες, άμμος) το βυθό (*) της όμορφης λίμνης ‘Σελίνι’ που βρίσκεται στη μέση του καταρράκτη, με σκοπό να ξαναγίνει πλατιά και βαθιά όπως ήταν τα παλιά χρόνια.
Όσουςselini από σας ήδη ονειρεύεστε «wild swimming», σας ενημερώνω ότι οι καταρράκτες και η λίμνη δεν έχουν νερό από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβρη! 😦
agrimi in Selini Ikaria
 Ryaka – Selini

On the south side of the ridge of Mt. Atheras at an altitude of approximately 900 metres over the coastal area of Manganitis runs the largest and highest waterfall of Ikaria, the waterfall of the mountain torrent ‘Ryakas’, with an about 60 metres high shoot which by some whim of nature looks as if it dropped from the top of the mountain!
2008’s volunteer work project of the Citizens’ Movement of Rahes Ikaria in cooperation with SCI Hellas aimed to highlight this unique natural sight a) by repairing and securing the path that leads from the plateau Erifi to the waterfall, b) clearing off fallen stones and sand from the bottom (*) of the beautiful lake ‘Selini’ located in the middle of the waterfall, so it becomes as broad and deep as it was in the past.
Those of you who already dream about wild swimming, I am letting you know that there is no or very little water in the falls and the lake between July and October! 😦

It was a crazy multi-project but it  it worked. Most of them young students, still the volunteers achieved what only experienced mountain climbers may have done. Everything actually went so well, that there was time to repair another old beautiful path as well. We wish to see all these beautiful people again!.


Look at the set photos starting from the very beginning to the very end!


19 selini pool Kolias has fathomed Kolias fathoming & examining bottom Decision is being taken Hey guide, how do we get out of here? Volunteer group photo 1 Break for drink and bite Overview of the main worksite Explaining the project 8 kilos each On the rough steep trail Carrying materials and tools Volunteer Group photo 2 On the 1st day climbing up Kanela chasing goats Irini near the edge A human chain, buckets is hands Are you sure about this? The stone throwers 4 The stone throwers 3 The stone throwers 2 The stone throwers 1 The hammer makes the man The Last Leopard of Ikaria Helping to build the Dominator's throne The Dominator's throne Ana and Andres Sitting on Digging Work is almost over You don't know there is a camp Sunscreening each other On the plateau One of thirty-six wooden steps Dirty hand Korkofilas, the keeper of the entrance This kind of shot A beautiful girl Sanja from Serbia Driving to work Right before work The state of the path Meltemi wind and fog on the path A leader must see far New working day begins Mountains, plateaus, deserts of the west Some more explaining Our friends the Scorpions The orange dot painter comes There is always a wolf in a forest. Sweeping stones Sweeping stones The orange dot painter paints a dot The orange dot painter goes The trail is ready! Religion takes a new meaning Improvised concert at the end Volunteer O Group O photo O 3 and last The Seychellians 1 The Seychellians 2 The Seychellians 3 The Seychellians 4 The Seychellians 5 The Seychellians 6 We have made it again The sign in Langada Three over a lake in sunset


Saturday March 8, 2008 – 02:08pm (EET)

Next post: Αγκαθότοποι στο Περδίκι

Previous post: Λαγουδότοπος πριν και μετά που χιόνισε



2 Σχόλια

Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (3)


ИБЇҸ Pàpàpà ИБЇҸ Pòpòpò

Δ Ο Υ Λ Ε Υ Ε Ι Jτο φράγμα





The last shotwhite water after the damMarianina at the dam


Άντεξε όταν –όπως έμαθα- άνοιξαν το μεγάλο φράγμα στα βουνά για να το καθαρίσουν τον Οκτώβρη. Άντεξε και στις δυνατές βροχές του Νοέμβρη. Περιμένοντας να προστεθούν κι άλλες φωτογραφίες, ας παρατηρήσουμε εδώ τη δύναμη του στροβιλισμού. Δεν είναι μια ψηλή υδατόπτωση, αλλά μόνο ένα «σκαλοπάτι» ύψους 30-80 εκατοστών. Όμως έχει μεγάλο μήκος -16 μέτρα περίπου. Με ένα πολύ πρόχειρο υπολογισμό σε όρους που καταλαβαίνει ο πολύς κόσμος (που διαβάζει το blog μου, wow, ole, οέο και σίγουρα ναι), αυτός ο «κινητήρας», ειδικά μετά από βροχή, δίνει δύναμη όσο μια μηχανή φορτηγού 4 τόνων!

Θ’ αντέξει άραγε την πίεση του νερού το δίκλωνο πλατάνι που βλέπουμε σε πρώτο πλάνο; Σίγουρα ναι. Τα δέντρα και ειδικά τα υδροχαρή είναι τρομερές μηχανές. (Βλέπε Lothlorien κτλ. στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.) Μόνο που δεν μπορώ να σας πω έτσι πρόχειρα (και αμισθί) πόσα φορτηγά μας κάνει ένα πλατάνι. Comeonnow!

p.s. Τι; Βαρεθήκατε; Μα δεν τα ‘χουμε πει; Γρήγορα quick link σε Miss Aniela. να δείτε τι κάνει. Ευχαριστώ.


Thursday December 22, 2007 – 10:35am (EET)

Next Post: love in the wild

Previous Post: Leave No Trace



(4 total)

Βρε, κοριτσάκι… με το συμπάθειο, δηλαδή… Νομίζεις ότι ως άλιεν καταλαβαίνω από τεχνικούς όρους και κινητήρες; Έρχομαι, σε βλέπω, σε διαβάζω, χαίρομαι τα blog σου, λέω και γιούπι-κοίτα-τι-μπορεί-να φτιάξει-κανείς, θαυμάζω και τις ωραίες φωτογραφίες και φαντασιώνομαι. (Και σκορδοκαϊλα μου για τη Miss Aniela)
Thursday December 22, 2007 – 12:58am (PST)
Λοιπόν, απόψε φορτώνω και τις υπόλοιπες στο Φλικρ. Εκείνες όμως που βγήκαν ψυχεδελικές λόγω λανθανσμένων ρυθμίσεων που έβαλα στη σουπερσόνικ γκουμούτσα φωτ. μηχανή, δεν θα τις βάλω στο Φλικρ γιατί θα με κράξουν. Θα τις στείλω σε σένα, αν θέλεις για το μπλογκ σου. Είναι μπλογκιάρες φωτογραφίες.
υ.γ. Σήμερα ένας γνωστός μου που είδε αυτό το entry, είπε :
Κρίμα τέτοια κουκλίτσα και μάλλον είναι λεσβία, ε; 🙂 🙂
Thursday December 22, 2007 – 10:51pm (EET)
Ώπα! Ευχαριστώ ρε!
Όσο για τη Miss Aniela δράττομαι της ευκαιρίας για να πω ότι, στέκοντας στον αντίθετο πόλο από μένα, αυτή η κυρία με ελκύει αφάνταστα (ως concept, όχι σαν γυναίκα). Είναι το τέλειο (υπερβολικά καλοδουλεμένο) urban pin up. Στους χώρους που συχνάζω λόγω δουλειάς πέταξα τα κιτς ημερολόγια με τις σιλικονάτες γκόμενες και κόλλησα στη θέση τους δικές της φωτογραφίες! Τα μαστοράκια κοιτούν με θαυμασμό και σεβασμό. Κάπου (πέρα μακριά) καταλαβαίνουν τι πάει να πει τέχνη. Κι επειδή ξέρουν από δουλειά, νιώθουν πόσο σκληρή δουλειά χρειάζεται η τέχνη για να γίνει. Αντί για τις αλλόκοτες βυζούδες που με αγριεύουν, τι να ‘βαζα δηλαδή; Τις ξεπέτες του Φασιανού; Πάνω από τους τόρνους; Άχα ! Με τίποτα! They couldn’t stand a chance!
Χα χα χα !.. ☺☺☺ Να πεις του γνωστού σου να διαβάζει και τα άλλα entries κι αν είναι επιμελής να χρησιμοποιεί τα tags. Αλλιώς άστον να ψάχνεται.
Χωρίς πλάκα και Μις Ανιέλες τώρα, αλήθεια γράφεις πως ζητάν να γίνουν κι άλλα τέτοια φράγματα; Και τα περί βίδρας; Διαφημιστικό στολίδι ή κάτι πιο χειροπιαστό;Στείλε τις φωτογραφίες άμεσα.
.Friday December 23, 2007 – 11:33am (EET)
ИБЇҸ ☺ Pàpàpà ИБЇҸ ☺ Pòpòpò ^^’ ^^’
Friday December 23, 2007 – 01:22pm (PST)


Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (2)


The Making of (2) της Λίμνης

Αυτό είναι ένα μεγάλο τεχνικό και βαρετό entry, συνέχεια του «Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (1)». Εμπεριστατωμένο  άρθρο, πλην ολίγον αυθαίρετο ως συνήθως. Διότι στην Ελλάδα δεν έχουμε παράδοση σ’ αυτά τα θέματα και πάμε στα τυφλά («δοκιμή-λάθος») σκουντουφλώντας (γουστάρω). Παρ’ όλα αυτά όπως αποδείχτηκε ΠΕΤΥΧΕ!!!
Τέλος πάντων, αν βαριόσαστε, μπορείτε να πάτε στη Miss Aniela να δείτε τι κάνει. Ευχαριστώ.
DAM Chalares Χάλαρη
log 2nd, take #2Work like Chinese girlsEmptying another bag of sand
We also smashed capitalism for awhilelog 2nd, take #1Michel Rossier, l'architecte SwisseThen we had a long break

Αντίθετα με τα μεγάλα φράγματα που είναι φτιαγμένα από αδιαπέραστα υλικά και σκοπό έχουν να σταματούν το νερό, η λογική ενός «αναχώματος» είναι –στην αρχή τουλάχιστον- να έχει διαρροή –για την ακρίβεια, πολλές μικρές διαρροές. Είναι όπως όταν κάνεις ντους και σου πέσει το σφουγγάρι στο δάπεδο της μπανιέρας. Πίσω από το σφουγγάρι γίνεται μια λιμνούλα. Το πιο πολύ νερό κυλάει από πάνω κι από κάτω και φεύγει στο σιφόνι. Όμως ένα μέρος καθυστερεί πίσω από το σφουγγάρι κι εκεί -επειδή η βρώμα επιπλέει- βλέπουμε να μαζεύεται το βρώμικο νερό καθώς πλενόμαστε.

DAM Chalares Χάλαρη

Θεωρητικά τώρα, αν αφήσουμε το σφουγγάρι στην ίδια θέση εγκάρσια στη μπανιέρα και περάσουν και πλυθούν –ας πούμε- 200 άτομα, το αποτέλεσμα θα είναι το σφουγγάρι να στομώσει από τη βρώμα (ανθρώπινο λίπος και νεκρά κύτταρα, σκόνη κτλ.) και να γίνεται κάθε φορά όλο και λιγότερο διαπερατό. Το ανάχωμα θα γίνει φράγμα.

DAM Chalares Χάλαρη

Η λογική του σφουγγαριού στη μπανιέρα χρησιμοποιήθηκε για το μικρό φράγμα που έφτιαξαν η Κίνηση Πολιτών Ραχών Ικαρίας και οι εθελοντές της SCIστο χείμαρρο Χάλαρη της Ικαρίας. Σε μήκος 16 μέτρων περίπου, χρησιμοποίησαν ξερούς κορμούς και κλαδιά σαν σκελετό, τον γέμισαν με βράχια και μικρότερες πέτρες και μετά με άμμο και βότσαλα. Ευτυχώς σε εκείνο το σημείο υπήρχαν κάποια μεγάλα δέντρα (πλατάνια, ιτιές) μέσα στην κοίτη κι αυτά χρησίμευσαν για «κόντρες». Πάνω τους στηρίχτηκε ο σκελετός της κατασκευής.

DAM Chalares Χάλαρη

Η αρχική ιδέα ήταν να μη χρησιμοποιηθεί κάποιο βιομηχανικό υλικό για στεγάνωση, αλλά το ανάχωμα να γίνει μόνο με τα υλικά που βρίσκονταν επί τόπου. Στην πορεία όμως, από ανησυχία για την επιτυχία της κατασκευής, κάποιος είπε για τσιμέντο, άλλος είπε για πηλόχωμα. Όμως το τσιμέντο και το πηλόχωμα είναι βαριά υλικά καθώς θα έπρεπε να μεταφερθούν από μακριά (μέσα σε σάκους στην πλάτη) κι έτσι οι προτάσεις απορρίφθηκαν. Άλλωστε έπρεπε να γίνει κάτι όσο το δυνατόν πιο απλό. Ώστε να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, ότι, δηλαδή, θα μπορούσαν κι άλλοι άνθρωποι αλλού να κάνουν το ίδιο πράγμα χωρίς μεγάλα μέσα.

DAM Chalares Χάλαρη

Αν, αντίθετα, αρχίσεις και περιπλέκεις τα πράγματα (φέρε το ‘να, φέρε τ’ άλλο), 1ον) κινδυνεύεις να χαθείς στη διαδικασία και στο τέλος να μην γίνει τίποτα, και 2ον) ανοίγεις το δρόμο στους εργολάβους. Σου λέει ο άλλος (και θα έχει δίκιο): Τι κάθεσαι ρε και βασανίζεσαι; Άσε θα το κάνουμε επαγγελματικά. Θα κατεβάσουμε δρόμο, θα πάμε τη μπετονιέρα και τα υλικά και θα γίνει ένα φράγμα μούρλια!» Κι άντε μετά εσύ να πεις όχι. Γι’ αυτό δεν πρέπει να περιπλέκουμε τα πράγματα.

DAM Chalares Χάλαρη

Παρ’ όλα αυτά, μπορούσε να βρεθεί κάτι που μεταφέρεται εύκολα και κάνει δουλειά στεγάνωσης. Π.χ. στα μικρά φράγματα του Μανώλη Γλέζου στη Νάξο είχαν χρησιμοποιήσει φύλλα νάιλον. Αυτή ήταν μια καλή ιδέα. Όμως το νάιλον αποσυντίθεται γρήγορα, σκίζεται και γίνεται «νιφάδες» -σκέτη μόλυνση, εντελώς ακατάλληλη για ποτάμι.

DAM Chalares Χάλαρη

Έτσι τελικά κάποιος πρότεινε γεο-ύφασμα –δηλ. το γνωστό πράσινο διχτυωτό πανί που χρησιμοποιούν για να μαζεύουν τις ελιές, ή για να κάνουν τέντες ή για να καλύπτουν τις οικοδομές κτλ. Φτηνό και αποτελεσματικό υλικό κι αυτό προκρίθηκε να γίνει. Το πράσινο ανθεκτικό γεο-ύφασμα τοποθετήθηκε σαν ενδιάμεσος «στεγανωτής» ανάμεσα στις πέτρες σε όλο το μήκος του αναχώματος.

DAM Chalares Χάλαρη

Μα είναι διάτρητο, θα πείτε. Α ναι, ευτυχώς που είναι διάτρητο. Όμως με το σφουγγάρι, το διάτρητο γεο-ύφασμα στην αρχή θα αφήνει το νερό να το διαπερνά. Σιγά-σιγά όμως οι τρύπες θα γεμίζουν με βρωμιές και χώματα, ενώ ταυτόχρονα χάρη στην ελαστικότητά του θα παίρνει το σχήμα του αναχώματος και θα γίνεται πιο ανθεκτικό στη πίεση του νερού.

DAM Chalares Χάλαρη

Στο τέλος –όπως και με το βρώμικο σφουγγάρι- το γεο-ύφασμα θα γίνει τόσο αδιαπέραστο όσο και το νάιλον. Μόνο που το γεο-ύφασμα δεν αποσυντίθεται από τον ήλιο, το πέρασμα του χρόνου και τις αλλαγές τις θερμοκρασίας όπως το κοινό πλαστικό.

DAM Chalares Χάλαρη

Από στατικής άποψης η αντοχή του φράγματος βασίζεται στη τεχνική «τζούντο». Ότι δηλαδή για να μείνουμε στη θέση μας, χρησιμοποιούμε τη δύναμη του αντιπάλου. Και στη περίπτωση αυτή ο «αντίπαλος» είναι ο χείμαρρος. Η ορμή του, πέφτοντας πάνω στα πλεγμένα υλικά, θα τα κάνει να πλέξουν ακόμα καλύτερα μεταξύ τους. Θα υπάρξουν απώλειες (κάποια κομμάτια θα φύγουν), όμως όσα μείνουν θα κλειδώσουν μεταξύ τους –«θα κουμπώσουν», όπως οι μυς στο σώμα των παλαιστών. Πρέπει όμως να έχει ληφθεί φροντίδα το σχήμα του αναχώματος/φράγματος να είναι υδροδυναμικό. Είναι βασικό αυτό –όπως και στο τζούντο. Το νερό να μπορεί να υπερπηδά με ομαλό τρόπο το ανάχωμα. Με απλά λόγια, «υδροδυναμικό» σημαίνει ότι το ανάχωμα πρέπει να μοιάζει «σαν να ήταν πάντα εκεί», σαν να ήταν φυσικό –όπως οι προσχώσεις που φτιάχνει μόνος του ο ποταμός (και περδουκλώνεται μόνος του όπως συχνά το παθαίνουν οι γίγαντες).

Φοίβος -take #2back to workCool chat with heavy stones in handsThe dam taking a shapeAlmost finished - Σχεδόν τελειώσαμε

Και τα λοιπά. Και τα λοιπά. Θα μπορούσα να γράφουμε για αυτά ο Άπιστος Θωμάς κι εγώ για ώρες.

Να πούμε όμως ποιος είναι ο σκοπός του εγχειρήματος.  Σε τι θα βοηθήσει;

WΕ made it - ΕΜΕΙΣ το κάναμεAngelos and YorgosGeneric - end of story

Εν συντομία:
1ον) με το να καθυστερεί η ροή του νερού, το έδαφος κάτω από τη κοίτη του χειμάρρου «ενυδατώνεται». Ανεβάζοντας τη στάθμη μιας ανοιχτής φυσικής λίμνης, ταυτόχρονα μεγαλώνεις την έκτασή της και επιπλέον αυξάνεις το βάρος του νερού που πιέζει τον πυθμένα. Αποτέλεσμα: Το έδαφος υγραίνεται σε μεγάλη έκταση και βάθος. Ανοίγουν πόροι και ρωγμές, δημιουργούνται μικρές υδάτινες φλέβες και υπόγειοι θύλακοι νερού. Ξεφράζουν οι κλειστές παλιές πηγές. Μισοπεθαμένες ρίζες δέντρων ξαφνικά βρίσκουν νερό, ξεδιψάνε και ξαναζωντανεύουν. Σπρώχνουν τότε κι αυτές με τη σειρά τους τα βράχια (ναι οι ρίζες μπορούν και το κάνουν αυτό) κι ανοίγουν κι άλλες ρωγμές κτλ. Είναι αυτό που λένε «εμπλουτισμός του υδροφόρου ορίζοντα».

2ον) καθυστερώντας η ροή του νερού, ποτίζονται τα φυτά. That simple. Σαν το αυτόματο πότισμα. Ας μην επεκταθώ. Είναι αυτό που λένε «υποβοήθηση της αναγέννησης της βλάστησης». Για ένα φαράγγι σαν τη Χάλαρη, ταλαιπωρημένο από την υπερβόσκηση, τις φωτιές και τη παράνομη υδροληψία, αυτό είναι πού βασικό.

3ον) η ίδια η λίμνη en soi ως αυταξία.

η ίδια η λίμνη *en soi* ως αυταξία

Ιστορικής σημασίας ήταν επίσης ότι τότε για πρώτη φορά μαζεύτηκαν, κόπηκαν και μεταφέρθηκαν έξω από το ποτάμι άχρηστα διαλυμμένα λάστιχα άρδευσης.

Μολονότι η υδροληψία είναι παράνομη και παρ’ όλο που αυτά τα σπασμένα λάστιχα δεν ήταν έτσι κι αλλιώς σε χρήση, χρειάστηκε να το κάνουμε κρυφά τότε.  Μόνο χρόνια αργότερα έγινε επίσημη ανοιχτή επιχείρηση αποκομιδής όλων αυτών των σκουπιδιών όταν πλέον το ποτάμι είχε πάθει μεγάλη ζημιά από μια τρομερή πλημμύρα.
For Reasons of Honour

Sunday August 12, 2007 – 10:21pm (EEST)
Next post: The Ikarian Dance actually

Pervious post: Το καλύτερο μπεγλέρι είναι…



(8 total)

Αποκαλύπτομαι 🙂 τσακάλι μου
Tuesday August 14, 2007 – 08:19pm (EEST)
Καλά, η «τεχνική του τζούντο» είναι γνωστή στην αρχιτεκτονική, στα φράγματα και σε άλλες κατασκευές. Σου είχα μιλήσει γι’ αυτή άλλωστε. Όμως η «τεχνική του βρώμικου σφουγγαριού», πώς; Αυτό είναι εντελώς καινούργιο!!! Ακούγεται αστείο, αλλά μου φαίνεται πως βρήκες την καλύτερη δυνατή παρομοίωση για ένα ελαφρύ «διαπερατό» φράγμα ανάσχεσης σε χείμαρρο. Έτσι ακριβώς –ελπίζουμε να- λειτουργεί.
Αυτό θα φανεί με τις πρώτες βροχές. Τότε θα κατέβουν βρώμικα νερά με χώματα και φύλλα και σαπίλες που θα σωρευτούν στο ανάχωμα και θα αρχίσουν να κλείνουν τα ανοίγματα ανάμεσα στα ξύλα στην άμμο και τις πέτρες, αλλά και θα βουλώνουν «τα μάτια του γεω-υφάσματος». Έτσι το ανάχωμα θα γίνεται όλο και λιγότερο διαπερατό (φαινόμενο του σφουγγαριού). Ταυτόχρονα, η πίεση του νερού θα στερεώνει όλο και καλύτερα το φράγμα στη θέση του (φαινόμενο «τζούντο»).υ.γ Ρε ~nan, δε μου λες, τέτοια πράγματα σκέφτεσαι όταν κάνεις μπάνιο; Τέτοιες εμπνεύσεις έχεις; Μήπως θα έχουμε κάποτε τη τύχη να σε δούμε να τρέχεις γυμνή στους δρόμους φωνάζοντας «εύρηκα!» σαν τον Αρχιμήδη;
Tuesday August 14, 2007 – 08:19pm (EEST)
Παραλειπόμενα # 1
Ο παλιόφιλος ο Michel Rossier ο αρχιτέκτονας που ήρθε και μας είδε, μας συμβούλεψε να κάνουμε το ανάχωμα όσο το δυνατόν πιο λείο και από τις δυο μεριές (σαν «σαμάρι») ώστε να νερό μην βρίσκει αντίσταση. Να μην στροβιλίζεται, δημιουργώντας κραδασμούς και δονήσεις. Δεν είμαι σίγουρος ότι το κάναμε καλά αυτό. Θα έπρεπε να αφιερώσουμε πολύ περισσότερο χρόνο και ιδιαίτερη προσοχή στο χτίσιμο της πέτρας –να γίνει δηλ. σαν ξερολιθιά. Αν και οι εθελοντές γρήγορα έμαθαν να χτίζουν καλά τις πέτρες (σαν puzzle), δεν προλάβαμε να βάλουμε ανάμεσά τους αρκετά «κλειδιά» όπως με τις ξερολιθιές. Ήταν μια σοβαρή παράλειψη. Ελπίζουμε να μην έχει σοβαρές επιπτώσεις.
Ελπίζουμε επίσης η πρώτη βροχή να μην είναι πολύ δυνατή και η Χάλαρη να μην κάνει καμιά ξαφνική «κατεβασιά». Δηλαδή η λίμνη πίσω από το ανάχωμα να γεμίσει σιγά-σιγά και να ξεχειλίσει ομαλά. Έτσι όταν αργότερα, στο καταχείμωνο, αγριέψει ο χείμαρρος και κουβαλήσει ξύλα, χώμα και πέτρες, αυτά είτε να περάσουν από πάνω (τα ελαφρύτερα), είτε (τα βαρύτερα) να κατακάτσουν στον πυθμένα ή να ακουμπήσουν ομαλά στο ανάχωμα και να το ενισχύσουν.
Θα δούμε… Πείραμα είναι άλλωστε.
Tuesday August 14, 2007 – 08:20pm (EEST)
Παραλειπόμενα # 2
Από όσο μπορώ να ξέρω, άλλο τέτοιο πείραμα δεν έχει γίνει σε ορεινό χείμαρρο στην Ελλάδα. Τα μικρά φράγματα του Μανώλη Γλέζου γύρω από τον Απείρανθο της Νάξου είναι ανασχετικά σε ρυάκια και ξεροπόταμα, και ανακατασκευές σε παλαιών παραδοσιακών γιστερνών, πηγαδιών και υδραγωγείων. Έγιναν κι αυτά με εθελοντική εργασία (επιστρατεύοντας τη νεολαία το καλοκαίρι) και έχουν το ίδιο σκοπό, δηλ. τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα και την αποφυγή των καταστροφικών γεωτρήσεων. Όμως πέρα από αυτά τα δύο, δεν υπάρχει άλλη ομοιότητα. Αν το φραγματάκι μας στη Χάλαρη αντέξει, θα ήμαστε πρωτοπόροι.
Tuesday August 14, 2007 – 08:21pm (EEST)
Παραλειπόμενα # 3
Και ενώ γίνονταν αυτά τα σπουδαία, τη 2η μέρα ενώ παλεύαμε με τα ξύλα και τις πέτρες, ξαφνικά μάθαμε ότι μας κατηγορούσαν ότι είχαμε –λέει- κόψει τα λάστιχα που μεταφέρουν το νερό στο Να για λόγους –λέει- οικολογικούς!!! Εκεί χρειάστηκε να συγκρατήσω τον Γιώργο, τον αρχηγό της επιχείρησης, να μην τον πιάσει απελπισία και τα παρατήσει. Πόσες και πόσες φορές κι αν έχω δει και έχω διαβάσει, να κάνουν κάποιοι τις βρωμοδουλειές τους και να τα φορτώνουν μετά στους «οικολόγους». Πράγματι κάποιοι είχαν κόψει κάποια λάστιχα σε κάποια μακρινή περιοχή. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι ήταν «εσωτερική υπόθεση» -οι γνωστές διαμάχες ανάμεσα στους οικισμούς για τη διανομή του νερού.υ.γ. δεν ξέρω για τη «Κίνηση Πολιτών» (στην οποία, όπως ξέρεις, δεν ανήκω), εγώ πάντως δεν είμαι «οικολόγος». Άκου «οικολόγος» -χα χα!
Tuesday August 14, 2007 – 08:24pm (EEST)

ok then, until the first rains, let’s say that we are through with this business. Let’s move on.(pst= I have already jumped out of the bath tab naked and yelling: EUREKA!)

Tuesday August 14, 2007 – 11:22pm (EEST)

Γκρούβαλοι και γκρουβαλάκια
φτιάχνουν σένια φραγματάκια.
old photo enhanced
Wednesday August 15, 2007 – 11:32am (PDT)
Οι γκρούβαλοι και τα γκρουβαλάκια έμαθα ήταν από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Προφανώς το παίζουν be free -προσπαθούν να το καθυστερήσουν όσο μπορούν να μην τους μασήσει το σύστημα, να μαζέψουν εμπειρίες. Το ότι ήταν μια Αμερικάνα ανάμεσά τους με κούφανε. Δεν κατάλαβα και δεν έμαθα γι αυτό.
Wednesday August 15, 2007 – 10:57pm (EEST)

Comments (1)

Φτιάχνοντας μια Λίμνη στο Φαράγγι (1)


The Making Of (της Λίμνης)

Το πρώτο είναι να έχεις έναν καλό τύπο για αρχηγό.

Yorgos and the Lentisk

Το δεύτερο είναι να κατέβεις στο φαράγγι.

'Project Otter' -where exactly are we going?

Το τρίτο είναι να διαλέξεις μια καλή υπάρχουσα) λίμνη.

Το μέρος πρέπει να είναι ωραίο για ένα λόγο παραπάνω: για να εμπνέει τους δουλευτές. Ως γνωστόν, ο σωστός χώρος και οι καλές συνθήκες εργασίας ανεβάζουν την παραγωγικότητα. Πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει μισθός κι οι δουλευτές δουλεύουν τζάμπα (εθελοντές), ο χώρος πρέπει να είναι και γαμώ.

'Project Otter' # 2 - inspect site

Το τέταρτο είναι να μην κολλήσετε στα «τεχνικά προβλήματα». Όταν υπάρχουν χέρια κι άνθρωποι, ΤΕΧΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

log 2nd, take #1

Το πέμπτο είναι να βάλετε ξερούς κορμούς εγκάρσια στο ρεύμα.

log 2nd, take #2

Το έκτο είναι να βάλετε πέτρες και βράχια ανάμεσα στους κορμούς.

The dam taking a shape

Το έβδομο είναι να μαζεύετε από το βυθό άμμο και βότσαλα για να μπουν μετά ανάμεσα στους βράχους και τους κορμούς σαν «γέμιση».

Work like Chinese girls

Το όγδοο είναι… να έχετε τη βοήθεια των ξωτικών που θα σας φέρουν μερικές μαγικές «πέτρες-κλειδιά»

Φοίβος -take #2


Περιμένω να ανέβουν καινούριες φωτογραφίες στο Φλικρ.



(8 total)

Γουάου! πιο ωραία φαίνεται αυτή η φωτογραφία, μαστοράκι μου, στο μπλογκ σου, παρά στο Φλικρ. Πόσα ξέρεις…
Κρύψου καλά.
Σε φιλώ
Thursday July 26, 2007 – 02:44pm (EEST)
Καλησπέρα! Πολύ όμορφο το blog σου, έχει κάτι από το μυστήριο της Ικαρίας. Είσαι από τη Κρήτη και ταλαιπωρήθηκες ψυχικά εκεί πολύ. Μου είπες για την απόπειρα βιασμού και λυπήθηκα πολύ. Ελπίζω στην Ικαρία να βρήκες περισσότερη φυσική και λιγότερη ανθρώπινη αγριάδα.
Thursday July 26, 2007 – 04:12pm (EEST)
@ΑΚΚ: μπουχου-χου… επειδή ξέρω να φτιάχνω μηχανάκια και υδραυλικά, όταν μου κάτσει και κάνω κάτι αρτίστικο, με λένε «μαστοράκι», δεν με λένε «καλλιτέχνις». Μπουχου-χου… Άδικε ντουνιά!
@guadalkivir: Σ’ ευχαριστώ!  Με μια φράση συνοψισες ένα μεγάλο κομάτι του περιεχομένου αυτού εδώ του μπλογκ.
Thursday July 26, 2007 – 11:11pm (EEST)
Τέλειο! Not bad at all for a Doorgirl 🙂
Μπράβο για το πρώτο. Για το τρίτο να εξηγήσεις asap το λόγο που φτάξαμε μια τεχνητή λίμνη. Μεγάλο ~τεράστιο~ ΜΠΡΑΒΟ για το τέταρτο. Και βέβαια όλα τα λεφτά είναι στο όγδοο. Πραγματικά τον αγάπησα τον Φοίβο. Και πραγματικά «η άλλη διάσταση» είναι πολύ σημαντική για τέτοια έργα.
Αχ, τρέχω τώρα να φορτώσω φωτογραφίες στο Φλικρ.
Tuesday July 31, 2007 – 11:32pm (EEST)
Πολύ καλή δουλειά! Αν θέλετε βοήθεια πάντως εγώ είμαι διαθέσιμη να ψάχνω να βρω τα ξωτικά. Τρία καλοκαίρια έζησα γυμνή σε κείνο κει το μέρος. 😳
Tuesday July 31, 2007 – 10:53pm (PDT)
@AKK : Ωχ ναι, πρέπει να εξηγήσω τα τεχνικά. Το είχα ξεχάσει. Με είχε παρασύρει η ομορφιά των φωτογραφιών και της φάσης γενικότερα. Αλλά δεν πρέπει να μας παρεξηγήσουν ότι παίζουμε σαν τα παιδάκια με τα χώματα τις πέτρες και τα νεράκια χωρίς λόγο. Έτσι;
@ elmamelenia : Σε ξέρω, σ’ έχω δει και έχεις ειδικότητα. Τα ξωτικά σε θέλουν.
Wednesday August 1, 2007 – 05:50pm (EEST)
Πριν από μερικές μέρες που έμεινα στο ποτάμι γνώρισα τον Φοίβο.Απίστευτο παιδί με ακόρεστη δίψα για τα πάντα! Ελπίζω αν καταφέρω και ξανακατέβω Ικαρία φέτος να τον βρώ πάλι…
Friday August 3, 2007 – 06:00pm (EEST)

2 Σχόλια

Older Posts »