Παραδοσιακό Σπίτι στο Χωριό (# το τσαπάκι στη ρύμη)


.
….

Χαίρετε αγαπητοί αναγνώστες και φιλοπερίεργοι επισκέπτες.

Λατρευτή οικοδέσποινα τα σέβη μου. Λοιποί τρελλοί, γεια σας ! :) :)

Συνεχίζω από το προηγούμενο post

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

Όταν μπλέξει κανείς με 100% αυθεντική παράδοση, το πρόβλημα είναι πως να την κάνει βιώσιμη σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και συμβατή με τον σημερινό τρόπο ζωής, χωρίς όμως να διασπάσει τα βασικά χαρακτηριστικά τα οποία την αποτελούν.

Και 100% αυθεντική παράδοση στην περίπτωση του συγκεκριμένου κτήματος και σπιτιού ήταν ότι το συγκεκριμένο κτήμα και σπίτι συνδέεται με τον κεντρικό δρόμο (“διοδεύεται”, όπως είναι ο νομικός όρος) όχι με δρόμο, αλλά με “ρύμη” -δηλ. με παραδοσιακό λιθόστρωτο μονοπάτι (καλντερίμι ή “ντουσεμές” όπως λέγεται στην Ικαρία) με ψηλούς τοίχους (ξερολιθιές) και από τις δυο του πλευρές!

Με συγχωρείτε τώρα, εντάξει είμαι όσο δεν παίρνει ρομαντικός αλλά δεν ζω στην Ικαρία χωρίς αυτοκίνητο να φτάνει μέχρι (ή σχεδόν μέχρι) την αυλή του σπιτιού μου. Είναι μια από τις μικροπολυτέλειες της ζωής στην επαρχία και στην εξοχή. Πόσο μάλλον όταν το νοικοκυριό είναι αγροτικό και πολυσύνθετο, χρειάζεται να γίνουν τόσες δουλειές, τόσες επισκευές και να κουβαληθούν τόσα πράγματα.

Έπρεπε λοιπόν η στενή και ανώμαλη “ρύμη” να γίνει “δρόμος” -δηλαδή, να γίνει έτσι ώστε να περνάει αυτοκίνητο. Γελούσα όταν πήρα την απόφαση να το κάνω και ζήτησα άδεια από τον Δήμο Ραχών για την επέμβαση. Εγώ που φτιάχνω μονοπάτια και τόσες φορές έχω θυμώσει όταν για ασήμαντο λόγο χαλάνε τις παλιές ρύμες, βρισκόμουν στην θέση να χαλάσω μια ρύμη και μάλιστα μια από τις ωραιότερες της περιοχής μου.

Πλάκα σας κάνω. Δεν θα την χαλάσω. Ή μάλλον θα την χαλάσω πρώτα κι ύστερα θα την ξαναφτιάξω καλύτερη. Όσο καλή δεν ήταν ποτέ, τουλάχιστον στο μήκος των 50 μέτρων που μου χρειάζεται για να μπω στο κτήμα μου.

το τσαπάκι στη ρύμη 1 το τσαπάκι στη ρύμη 2

Στην αρχή λοιπόν ισοπέδωση και διαπλάτυνση και μετά αργότερα ξαναστρώσιμο με πέτρες και ανακατασκευή των εκατέρωθεν τοίχων πάλι με πέτρα. Θα κοστίσει αρκετά χρήματα, όμως θα γίνει ένα έργο γερό και ωραίο που θα δώσει και το παράδειγμα σε άλλους για παρόμοιες περιπτώσεις. Ναι, οι παλιές ρύμες μπορούν να γίνουν “οδικές” με λίγη υπομονή, επιμονή και μεράκι. Άλλωστε αυτό που θέλουμε -και όπως προείπα- είναι ο χώρος να μην χάσει την ακεραιότητα του -την Ικαριοσύνη του. Αλλιώς ας αγόραζα ένα οικόπεδο στη Κινέτα με μέσα μια μεζονέτα!

Να λοιπόν που οι εργασίες άρχισαν, πρώτα με το λεγόμενο “τσαπάκι”, έναν μικρό εκσκαφέα που ο οδηγός του χειρίζεται αριστοτεχνικά με ακρίβεια σαν ρομπότ από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

 

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

Φωτό 1: Αφού έχουμε κόψει κλαδιά και βάτους με το πριόνι, “το τσαπάκι” αρματώνεται και μπαίνει στην ρύμη. Είχα αγωνία αν θα χωρούσε και πως θα ανέβαινε. Κανένα πρόβλημα όμως.

Φωτό 2 : Στα αριστερά της ρύμης οι παλαιοί, σύμφωνα με τους νόμους της αρχιτεκτονικής πριν το τσιμέντο, είχαν φυτέψει κι ορθώσει τεράστιους βράχους για να κλειδώνουν και να συγκρατούν την ξερολιθιά. Για να μεγαλώσει το πλάτος της ρύμης, δυστυχώς αυτοί οι βράχοι έπρεπε να ξεριζωθούν, να κοπούν και να φύγουν. Όταν τους περιέλαβε με την τσάπα του το μηχάνημα, στεναχωρήθηκα λίγο. Είμαι σίγουρος όμως πως “οι παλιοί” δεν θα τους ένοιαζε πια και τόσο. Δεν ήταν ρομαντικοί οι παλιοί σαν τους σημερινούς κατοίκους της πόλης. Ήταν πρακτικοί. “Αφού θα μείνεις. Αφού θες δρόμο για το σπίτι σου που θα μείνεις”. Έτσι θα έλεγαν. Πάνω απ’ όλα η ζωή.

Φωτό 3: Το τσαπάκι έχει ξεριζώσει τους δύο από τους τέσσερις θεόρατους βράχους. Έχω εντυπωσιαστεί από το μέγεθος και το βάρος τους. Τα 2/3 ήταν μέσα στο χώμα. Απορώ πως τους είχαν φέρει και τους τοποθέτησαν. “Λίγο-λίγο, σιγά-σιγά με τους λοστούς” μου απαντούν οι γείτονες. “Πρέπει να μαζεύτηκαν και να δούλεψαν γι’ αυτό καμιά δεκαριά άτομα. Εθελοντική εργασία. Δημόσιο έργο.” “Πάει τώρα”, σκέφτομαι. “Ξάπλα κάτω οι πέτρες”. Ξαφνικά μου φαίνεται πως τα χρήματα που θα πληρώσω για να ξαναφτιάξω τη ρύμη δεν είναι τόσο πολλά. Μου φαίνεται πως πρέπει να βάλω τα δυνατά μου να την κάνω πολύ όμορφη και γερή.

Φωτό 4: Το τσαπάκι αρματώνεται “το καρφί” κι αρχίζει να κοπανάει τους βράχους για να τους κάνει κομμάτια. Θα τα χρησιμοποιήσουμε σε χίλιες δυο δουλειές, στο λιθόστρωτο, στις τοιχοποιίες, σαν γέμισμα κτλ. Όμως η πέτρα είναι απίστευτα γερή. Το κοπάνισμα και το σπάσιμο πήραν ώρες. ‘Ηθελα να αγανακτήσω αλλά δεν τολμούσα. Κατάλαβα πως αν κρατήθηκε το κτήμα που αγόρασα “ακέραιο και αυθεντικό” μέχρι το σήμερα, ακόμα και αν δεν βρέθηκαν άλλοι αγοραστές, αυτό οφειλόταν σ’ αυτούς τους τέσσερις σχεδόν άθραυστους βράχους. Αν δεν ήταν εκεί, η ρύμη θα είχε γίνει δρόμος πολύ εύκολα πριν πολλά χρόνια και τότε ποιος ξέρει πως θα είχε εξελιχθεί η κατάσταση. Μπορεί το κτήμα και το σπίτι να είχαν παραμείνει “ακέραια και αυθεντικά” όμως μάλλον θα τα είχε αγοράσει κάποιος άλλος.

Φωτό 5: Το σπάσιμο των βράχων τελείωσε και το ηρωικό τσαπάκι αρχίζει να τραβάει τα χώματα από την εκσκαφή προς τα πάνω. Στεναχωριέμαι προς στιγμήν που το λιθόστρωτο της ρύμης εξαφανίστηκε κάτω από τα χώματα. Όμως θα φύγουν γιατί θα τα χρειαστούμε για άλλες δουλειές. Άλλωστε μόλις τελειώσει η δουλειά με την τσάπα, στο έργο θα μπει ο “πετράς”. Τον περιμένω με ανυπομονησία. Σπασμένες πέτρες και μπάζα δεν είναι η καλύτερη μου, πόσο μάλλον καθώς δουλεύουμε με deadline από τη φύση. Μπορεί να έρθουν βροχές.

Ελπίζω ο πετράς να πιάσει δουλειά στην ώρα του. Τον ξέρω. Κάνει ωραία δουλειά. Θα σας αρέσει κι εσάς. Κι ελπίζω να αρέσει και στους παλιούς που τους χάλασα για να τους ξαναφτιάξω τη ρύμη. Σ’ εμένα έτυχε. Τι να κάνουμε; Αφού θα μείνω, δεν είπαμε;

https://i1.wp.com/www.gravatar.com/avatar/370d9664f371ac71dcf19597d1e31f5b.png

Άγγ. Κ. :)

◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊

υ.γ. : Δεν σας είπα. Αυτά γινόντουσαν ανήμερα την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ενώ εμείς παλεύαμε με τις πέτρες, λίγο πιο κάτω τα παιδάκια του Δημοτικού σχολείου και Νηπιαγωγείου του χωριού έβαζαν λουλούδια στο μνημείο των πεσόντων φορώντας στα κεφάλια τους χάρτινα περιστέρια της ειρήνης. Συγκινήθηκα.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. egotoagrimi said

    Πολύ ωραία!. Ούτε εγώ δεν θα τα έγραφα «τόσο βαρετά» 😉

    Μου άρεσαν:

    — «πως να την (την αυθεντική παράδοση) κάνει βιώσιμη σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και συμβατή με τον σημερινό τρόπο ζωής, χωρίς όμως να διασπάσει τα βασικά χαρακτηριστικά τα οποία την αποτελούν.

    «είμαι όσο δεν παίρνει ρομαντικός αλλά δεν ζω στην Ικαρία χωρίς αυτοκίνητο να φτάνει μέχρι (ή σχεδόν μέχρι) την αυλή του σπιτιού μου. Είναι μια από τις μικροπολυτέλειες της ζωής στην επαρχία»

    Συμφωνώ απολύτως! Μην τρελαθούμε κιόλας. Ξέρεις τι πολυέξοδος είναι ένας γάδαρος;

    «γώ που φτιάχνω μονοπάτια και τόσες φορές έχω θυμώσει όταν για ασήμαντο λόγο χαλάνε τις παλιές ρύμες, βρισκόμουν στην θέση να χαλάσω μια ρύμη και μάλιστα μια από τις ωραιότερες της περιοχής μου.»

    χεχε ~*) Πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή…

    «το λεγόμενο “τσαπάκι”, έναν μικρό εκσκαφέα που ο οδηγός του χειρίζεται αριστοτεχνικά με ακρίβεια σαν ρομπότ από ταινία επιστημονικής φαντασίας.»

    αχ, εδώ με έλιωσες δικέ μου. Έχω οδηγήσει λίγο τέτοιο μηχάνημα (πιο μικρό) και ήταν … υ π έ ρ ο χ ο !

    Μ’ άρεσαν επίσης οι υπογραμμισμένες αναφορές στα συναισθήματά σου σε κάθε φάση της δουλειάς και βέβαια το «υστερόγραφο»! Κάτι μου κάνει αυτή η χρονική σύμπτωση. Μόνο που εγώ δεν είμαι καλή σ’ αυτά. Ας το πει κάνας άλλος.

    φιλιά
    η οικοδέσποινά σου Νανά

    Αρέσει σε 2 άτομα

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: