Ακόμα Ικαρία, μέσα φθινοπώρου 2011.
..
,,
Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατούσα, μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος. Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραπόστολου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα. Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα. (Οδυσσέα Ελύτη “Ο Μικρός Ναυτίλος”)
Like this:
2 bloggers like this post.
Eleni είπε
tres à propos σε τετοιους καιρους ~*
egotoagrimi είπε
Εσύ κι εσείς να προσέχετε. Σε τέτοιους καιρούς εμείς τα αγρίμια περνάμε καλά. Όλα δικά μας είναι. Τους άλλους θα τους πάρει καιρός να ανακαλύψουν ποιο είναι και που βρίσκεται το ελληνικό χρυσάφι, πόσο πολύ είναι, και πως κατακτιέται.
archaeopteryx είπε
χμμμ… καλά περνάτε (εύχομαι, και εικάζω από τις φωτό). Τι γίνεται με το υβριδικό; Στον υπόλοιπο κόσμο (εκτός Ικαρίας δηλαδή) έχει πέσει μαύρη μαυρίλα με μία καλή παρενέργεια: αποκαλύπτεται η Πράσινη Απάτη — και οι σπόνσορές της (για αυτό και ρωτάω, πώς πάνε τα “εργα” του υβριδικού).
(καλά… στην Ικαρία είναι όλα αυτά;)
egotoagrimi είπε
Καλά περνάμε, αλήθεια. Κάνουμε το δύσκολο όμορφο. Ευχαριστούμε.
Κάνοντας έτσι, αγνοούμε *επιδεικτικά* το υβριδικό το οποίο προχωράει ακάθεκτο όπως επίσης και το άκρον και άωτον, το εξωπραγματικών διαστάσεων πρόσφατα εγκριμένο από τη ΡΑΕ σχέδιο για εγκατάσταση 140 Α/Γ στα βουνά μας.
Αν θες να σχολιάσεις, μην το κάνεις εδώ γιατί τούτο είναι ένα ευτυχισμένο entry. Μπορείς να το κάνεις στο σχετικό τρελό entry του blog της Ελένης που έγραψε φίλος.
Συνέχισε τον αγώνα.
φιλιά