Χαίρετε.
Συνεχίζοντας από τα προηγούμενα (ευχαριστώ, σεβαστή οικοδέσποινα), φτάνουμε πια στο τέλος αυτής της χωματο-λιθου-ργικής επιχείρησης. Τώρα τον πρώτο ρόλο έχει η πέτρα και οι τεχνίτες της, οι “πετράδες” ή “λιθοξόοι” αν το θέλετε αρχαϊστί.
yellow pink rough stones from the quarry unloaded on the foundation of the new lane
Στην πρώτη φωτό βλέπουμε τη ρύμη γυμνή “ταμπάνι” (θεμέλιο) και πάνω της ακουμπισμένες τεράστιες “πελεκανιές” πέτρες, γερές με καλές επιφάνειες σε απόχρωση κίτρινο ροζ. Προέρχονται από ένα νταμάρι στο Πέζι κοντά σ’ αυτήν την περιοχή.
Στη δεύτερη φωτό οι πετράδες, αφού έχουν σπάσει τις πέτρες σε μικρότερα κομμάτια και τις έχουν πελεκήσει ώστε να εφαρμόζουν σωστά, τις κτίζουν στο ταμπάνι δεμένες μέσα σε ισχυρό τσιμεντοκονίαμα. Είναι Αλβανοί που ζουν μόνιμα στην Ικαρία και κάνουν αυτή τη δουλειά εδώ και αρκετά χρόνια. Κτίζουν 10 τετραγωνικά μέτρα περίπου τη μέρα.
The bottom of the lane has to be very strong. The Albanian work team cutting the stones and planting them in concrete.
Στην τρίτη φωτό φαίνεται το αποτέλεσμα της δουλειάς μετά από τέσσερις μέρες. Έχει βρέξει και φαίνεται πολύ ωραίο, έτσι δεν είναι;
The bottom part of the new large lane wet after rain.
Στην τέταρτη φωτό έχουν περάσει ακόμα δυο μέρες (μπετονιέρα, σφυρί, αλφάδι, μυστρί) και η καινούργια επίστρωση έχει σχεδόν τελειώσει. Στο βάθος δεξιά φαίνεται η είσοδος του κτήματος. Επίσης στα δεξιά κάτω από το δέντρο φαίνονται ακουμπισμένα “τσιμενταύλακα” που πήραμε από ένα παλιό υδραγωγείο, άχρηστο πια, που περνούσε μέσα από το κτήμα.
The top part of the new lane. On the right pieces of old water ducts that will be used to drain the water from the lane.
Εκείνο το παλιό υδραγωγείο ήταν κάτι σαν αυτό
Αυτά τα παλιά τσιμενταύλακα αφού εφαρμοστούν και δεθούν, θα διοχετεύουν το νερά που έρχονται από το βουνό ώστε η νέα ρύμη να μένει πάντα στεγνή. Εκτός ότι είναι γερά και έχουν τις σωστές ακριβώς διαστάσεις, έχουν το αισθητικό πλεονέκτημα ότι το παλιωμένο τσιμέντο τους δένει απόλυτα με τη πέτρα της ρύμης. Φαίνονται σαν να είναι κι αυτά φτιαγμένα από πέτρα.
Θερμές ευχαριστίες στη σεβαστή οικοδέσποινα για την ωραία ιδέα!
Στην τελευταία φωτό βλέπουμε τη ρύμη όπως συνεχίζεται μετά την είσοδο του κτήματος. Είναι η παλιά ρύμη. Ξέρω, σας αρέσει, ρομαντικοί αναγνώστες. Τρως όμως κάτι τούμπες όταν περπατάς τον χειμώνα όταν οι φαγωμένες πέτρες είναι υγρές μετά τη βροχή! Τέλος πάντων, δεν θα την πειράξω. Μόνο θα την καθαρίσω από τα χώματα και τα χόρτα και καθώς τα νερά θα πηγαίνουν στο καινούριο υδραγωγείο πιστεύω ότι θα μένει στεγνή -όπως έμενε στεγνή και τα παλιά χρόνια όταν ήταν “κεντρική λεωφόρος” και την περπατούσε πολύς κόσμος.
The lane after the entrance of the property. It will remain as it is. Only a bit of cleaning and better draining so that it's not slippery in winter.
Και μ’ αυτά τελειώσαμε με την επιχείρηση “Ρύμη -Ανακατασκευή για αυτοκίνητο”. Υπήρξαν πολλές λεπτομέρειες και τεχνικές δυσκολίες που λύθηκαν τις οποίες δεν θα αναφέρω. Στο τέλος όλα πήγαν καλά. Το συνολικό κόστος ήταν γύρω στις 6000 ευρώ και το έργο διήρκεσε ένα μήνα περίπου. Ήταν πονοκέφαλος για μένα να σχεδιάσω και να συντονίσω την όλη επιχείρηση ώστε να μην γίνουν κακοτεχνίες και χωρίς να διαπραχθούν “βαρβαρότητες” ενάντια στη φύση και την παράδοση. Όμως ήμουν τυχερός που είχα εξαιρετικούς τεχνίτες, σύμβουλους και βοηθούς. Κι επίσης ότι έβαζα κι εγώ το χέρι μου παντού. Και είχα άμεση επαφή με το αντικείμενο. Αυτό ήταν το πιο σπουδαίο νομίζω.
Όταν θέλει ο καιρός, η τύχη και η οικοδέσποινα, η επόμενη ανάρτηση θα αφορά την ανακατασκευή της παραδοσιακής σκεπής του σπιτιού. Είναι του… 1830!
An 1830 roof of pine planks and cypres beams. Walls of clay mixed with hay.
Θα τα πούμε σε ένα-δυο μήνες.
Γεια σας.
Άγγ. Κ.
Lambrini είπε
Πολύ ωραία δουλειά, όντως! Είναι πανέμορφη η νέα ρύμη και μόνο, που την βλέπεις, ξέρεις, ότι θα σε οδηγήσει σε κάτι ευχάριστο. Θα την χαίρεστε κάθε μέρα!
Το ρομαντικό κομμάτι μετά την είσοδο, είναι γλύκα, αλλά όντως μπορεί να είναι επικίνδυνη, όταν έχει υγρασία. Ίσως θα μπορούσες να “φυτέψεις” μερικές μικρότερες πέτρες (τύπου a la Νας beach) εδώ και ‘κει για να λειτουργούν σαν “φρένο” στην τούμπα. Μην φύγει η παραλία όμως, ε?
Εύχομαι καλή και ομαλή συνέχεια. Μην ξεχνάς να ξεκουράζεσαι.
Αναμένουμε την συνέχεια
egotoagrimi είπε
Μην ευχαριστείς και τόσο θερμά. Η ιδέα για τα τσιμενταύλακα μου ήρθε όπως σου ‘χα πει άλλωστε από τη φωτογραφία της σειράς “forgotten Images” και μου αρκεί για αναγνώριση που την κόλησες στο έντρι.
Τι έγινε; Τρέχει, τρέχει το νεράκι;
Θα βάλεις και δυο φωτεινά νανάκια στην είσοδο; Τύπου Amelie, you know…
color codes που σου έδωσα, ωραία! Έμαθες!
Πότε το WP θα το κάνει αυτόματα όπως το blogspot; Who knows? Ας μη ζητάμε πολλά…
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ
Γεια σου Λαμπρινουλίνι τσίφτισα!
angelosk είπε
Δυο φωτεινά νανάκια στην είσοδο!
Ε τώρα πραγματικά σου χρωστάω! 
Και το entry θα έχει τίτλο “Παραδοσιακό Σπίτη στο Χωριό (# τα νανάκια στη ρύμη)” χοχοχο
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Bong
Γεια σου Νανουλίνι τσίφτισα! Καλά Χριστούγεννα, αγρίμι. Σήμερα ανάψανε τα γιορτινά φώτα στη μικρή μας πλατεία. Ναι, τλέχει, τλέχει το νελό στ’ αυλάκι…
angelosk είπε
Λαμπρινή (νουλίνι), αυτή η ρύμη είναι από τα καλύτερα και παλιότερα κομμάτια του δικτύου “των μονοπατιών μου”. Αφού έφερε η τύχη το σπίτι μου να είναι ακριβώς δίπλα της, θα γίνει μια από τις καλύτερες στον πλανήτη.
Δεν κουράζομαι όταν κουράζομαι για κάτι -επιτέλους- δικό μου -γαμώτο!
Lambrini είπε
Γειά σου, Νανουλίνι, τσαχπινοσαϊνι! Καλές γιορτές να κάνεις, με;αυτούς, που αγαπάς!!!
YYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYY
Πόσο σε καταλαβαίνω, Άγγελε… όταν λες, ότι δεν κουράζεσαι, όταν κάνεις κάτι δικό σου! Πολύ χαίρομαι, που σου συμβαίνει, λοιπόν! Είμαι σίγουρη, ότι θα φτιάξεις κάτι μοναδικό!
Εσένα θα σου ευχηθώ στο Facebook… ή είμαστε trendy ή δεν είμαστε!
simonsterg είπε
That’s a fine old stone road you’ve created Angelos! It looks steep. I like the big rocks nearby. It all seems to go together, even, as you say, the aqueduct.
angelosk είπε
Thank you Simon! The slope angle is 30-35 degrees, the steepest an ordinary car can climb. Oh the rocks! I am in awe at the size of rocks that the old Ikarians had moved and planted on the sides of the lane. It took the digger one full day to uproot and break them in pieces. And at a certain point we were so desperate that we thought of using dynamite! Anyway, after that, we had plenty of good material to build the new stonewalls.
To break and use the old aqueduct for the drainage of the lane was Nana’s idea. The people of the village who are used to thinking that “one thing is good for one thing and not good for another” were amazed!