Αρχείο για Νοεμβρίου, 2009
Νοεμβρίου 25, 2009 στις 7:26 μμ · Κατηγορία Ikaria, lifestyle ·Με ετικέτα art, artful, drawings, gardens, Greece, house, Ikaria, ikaria-1974-5, παραδοσιακή αρχιτεκτονική, ρύμη, ικαρία, land, landscapes, lane, old things, ovens, property, reservoirs, stonewalls, tools, traditional, village
Σήμερα πέρασε διαπαραταξιακή επιτροπή του Δήμου Ραχών για έλεγχο και ενέκρινε ομόφωνα το έργο. Οπότε κι εγώ, “εγκεκριμμένος” πια, ανεβάζω φωτογραφίες από την πιο extreme, την πιο σοκαριστική φάση του.
Η παλιά ρύμη “πακέτο” φορτωμένη στο μπουλντοζάκι.
the stones of the ancient inter-village lane are loaded on the bulldozer
Δεν υπάρχει πια “ρύμη”. Έχει μείνει μόνο η βάση της, δηλ. ένα ανηφορικό χωμάτινο επίπεδο σαν ράμπα. Ανεβάζουμε τις τελευταίες πέτρες μέχρι την είσοδο του κτήματος όπου βρίσκεται το εργοτάξιο.
40 sq. m. of ancient paving dismantled and moved to the worksite inside the property
Οι πέτρες σωριάζονται. Είναι πολύ γερές και θα ξαναχρησιμοποιηθούν σε θεμέλια και σε ξερολιθιές. Η νέα (οδική) ρύμη θα στρωθεί με καινούργιες πέτρες από το νταμάρι ειδικά κομμένες γι’ αυτό τον σκοπό.
The stones are pilled waiting to be used in foundations and stonewalls. The new lane will be paved with new stones.
Άγγ. Κ.
Μόνιμος σύνδεσμος
Νοεμβρίου 18, 2009 στις 6:22 μμ · Κατηγορία Ikaria, lifestyle ·Με ετικέτα art, artful, drawings, gardens, Greece, house, Ikaria, ikaria-1974-5, παραδοσιακή αρχιτεκτονική, ρύμη, ικαρία, land, landscapes, lane, old things, ovens, property, reservoirs, stonewalls, tools, traditional, village
Χαίρετε αγαπητοί αναγνώστες και φιλοπερίεργοι επισκέπτες.
Λατρευτή οικοδέσποινα τα σέβη μου. Λοιποί τρελλοί, γεια σας ! 
Συνεχίζω από το προηγούμενο post…
◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊
Όταν μπλέξει κανείς με 100% αυθεντική παράδοση, το πρόβλημα είναι πως να την κάνει βιώσιμη σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα και συμβατή με τον σημερινό τρόπο ζωής, χωρίς όμως να διασπάσει τα βασικά χαρακτηριστικά τα οποία την αποτελούν.
Και 100% αυθεντική παράδοση στην περίπτωση του συγκεκριμένου κτήματος και σπιτιού ήταν ότι το συγκεκριμένο κτήμα και σπίτι συνδέεται με τον κεντρικό δρόμο (“διοδεύεται”, όπως είναι ο νομικός όρος) όχι με δρόμο, αλλά με “ρύμη” -δηλ. με παραδοσιακό λιθόστρωτο μονοπάτι (καλντερίμι ή “ντουσεμές” όπως λέγεται στην Ικαρία) με ψηλούς τοίχους (ξερολιθιές) και από τις δυο του πλευρές!
Με συγχωρείτε τώρα, εντάξει είμαι όσο δεν παίρνει ρομαντικός αλλά δεν ζω στην Ικαρία χωρίς αυτοκίνητο να φτάνει μέχρι (ή σχεδόν μέχρι) την αυλή του σπιτιού μου. Είναι μια από τις μικροπολυτέλειες της ζωής στην επαρχία και στην εξοχή. Πόσο μάλλον όταν το νοικοκυριό είναι αγροτικό και πολυσύνθετο, χρειάζεται να γίνουν τόσες δουλειές, τόσες επισκευές και να κουβαληθούν τόσα πράγματα.
Έπρεπε λοιπόν η στενή και ανώμαλη “ρύμη” να γίνει “δρόμος” -δηλαδή, να γίνει έτσι ώστε να περνάει αυτοκίνητο. Γελούσα όταν πήρα την απόφαση να το κάνω και ζήτησα άδεια από τον Δήμο Ραχών για την επέμβαση. Εγώ που φτιάχνω μονοπάτια και τόσες φορές έχω θυμώσει όταν για ασήμαντο λόγο χαλάνε τις παλιές ρύμες, βρισκόμουν στην θέση να χαλάσω μια ρύμη και μάλιστα μια από τις ωραιότερες της περιοχής μου.
Πλάκα σας κάνω. Δεν θα την χαλάσω. Ή μάλλον θα την χαλάσω πρώτα κι ύστερα θα την ξαναφτιάξω καλύτερη. Όσο καλή δεν ήταν ποτέ, τουλάχιστον στο μήκος των 50 μέτρων που μου χρειάζεται για να μπω στο κτήμα μου.
Στην αρχή λοιπόν ισοπέδωση και διαπλάτυνση και μετά αργότερα ξαναστρώσιμο με πέτρες και ανακατασκευή των εκατέρωθεν τοίχων πάλι με πέτρα. Θα κοστίσει αρκετά χρήματα, όμως θα γίνει ένα έργο γερό και ωραίο που θα δώσει και το παράδειγμα σε άλλους για παρόμοιες περιπτώσεις. Ναι, οι παλιές ρύμες μπορούν να γίνουν “οδικές” με λίγη υπομονή, επιμονή και μεράκι. Άλλωστε αυτό που θέλουμε -και όπως προείπα- είναι ο χώρος να μην χάσει την ακεραιότητα του -την Ικαριοσύνη του. Αλλιώς ας αγόραζα ένα οικόπεδο στη Κινέτα με μέσα μια μεζονέτα!
Να λοιπόν που οι εργασίες άρχισαν, πρώτα με το λεγόμενο “τσαπάκι”, έναν μικρό εκσκαφέα που ο οδηγός του χειρίζεται αριστοτεχνικά με ακρίβεια σαν ρομπότ από ταινία επιστημονικής φαντασίας.
◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊
◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊
Φωτό 1: Αφού έχουμε κόψει κλαδιά και βάτους με το πριόνι, “το τσαπάκι” αρματώνεται και μπαίνει στην ρύμη. Είχα αγωνία αν θα χωρούσε και πως θα ανέβαινε. Κανένα πρόβλημα όμως.
Φωτό 2 : Στα αριστερά της ρύμης οι παλαιοί, σύμφωνα με τους νόμους της αρχιτεκτονικής πριν το τσιμέντο, είχαν φυτέψει κι ορθώσει τεράστιους βράχους για να κλειδώνουν και να συγκρατούν την ξερολιθιά. Για να μεγαλώσει το πλάτος της ρύμης, δυστυχώς αυτοί οι βράχοι έπρεπε να ξεριζωθούν, να κοπούν και να φύγουν. Όταν τους περιέλαβε με την τσάπα του το μηχάνημα, στεναχωρήθηκα λίγο. Είμαι σίγουρος όμως πως “οι παλιοί” δεν θα τους ένοιαζε πια και τόσο. Δεν ήταν ρομαντικοί οι παλιοί σαν τους σημερινούς κατοίκους της πόλης. Ήταν πρακτικοί. “Αφού θα μείνεις. Αφού θες δρόμο για το σπίτι σου που θα μείνεις”. Έτσι θα έλεγαν. Πάνω απ’ όλα η ζωή.
Φωτό 3: Το τσαπάκι έχει ξεριζώσει τους δύο από τους τέσσερις θεόρατους βράχους. Έχω εντυπωσιαστεί από το μέγεθος και το βάρος τους. Τα 2/3 ήταν μέσα στο χώμα. Απορώ πως τους είχαν φέρει και τους τοποθέτησαν. “Λίγο-λίγο, σιγά-σιγά με τους λοστούς” μου απαντούν οι γείτονες. “Πρέπει να μαζεύτηκαν και να δούλεψαν γι’ αυτό καμιά δεκαριά άτομα. Εθελοντική εργασία. Δημόσιο έργο.” “Πάει τώρα”, σκέφτομαι. “Ξάπλα κάτω οι πέτρες”. Ξαφνικά μου φαίνεται πως τα χρήματα που θα πληρώσω για να ξαναφτιάξω τη ρύμη δεν είναι τόσο πολλά. Μου φαίνεται πως πρέπει να βάλω τα δυνατά μου να την κάνω πολύ όμορφη και γερή.
Φωτό 4: Το τσαπάκι αρματώνεται “το καρφί” κι αρχίζει να κοπανάει τους βράχους για να τους κάνει κομμάτια. Θα τα χρησιμοποιήσουμε σε χίλιες δυο δουλειές, στο λιθόστρωτο, στις τοιχοποιίες, σαν γέμισμα κτλ. Όμως η πέτρα είναι απίστευτα γερή. Το κοπάνισμα και το σπάσιμο πήραν ώρες. ‘Ηθελα να αγανακτήσω αλλά δεν τολμούσα. Κατάλαβα πως αν κρατήθηκε το κτήμα που αγόρασα “ακέραιο και αυθεντικό” μέχρι το σήμερα, ακόμα και αν δεν βρέθηκαν άλλοι αγοραστές, αυτό οφειλόταν σ’ αυτούς τους τέσσερις σχεδόν άθραυστους βράχους. Αν δεν ήταν εκεί, η ρύμη θα είχε γίνει δρόμος πολύ εύκολα πριν πολλά χρόνια και τότε ποιος ξέρει πως θα είχε εξελιχθεί η κατάσταση. Μπορεί το κτήμα και το σπίτι να είχαν παραμείνει “ακέραια και αυθεντικά” όμως μάλλον θα τα είχε αγοράσει κάποιος άλλος.
Φωτό 5: Το σπάσιμο των βράχων τελείωσε και το ηρωικό τσαπάκι αρχίζει να τραβάει τα χώματα από την εκσκαφή προς τα πάνω. Στεναχωριέμαι προς στιγμήν που το λιθόστρωτο της ρύμης εξαφανίστηκε κάτω από τα χώματα. Όμως θα φύγουν γιατί θα τα χρειαστούμε για άλλες δουλειές. Άλλωστε μόλις τελειώσει η δουλειά με την τσάπα, στο έργο θα μπει ο “πετράς”. Τον περιμένω με ανυπομονησία. Σπασμένες πέτρες και μπάζα δεν είναι η καλύτερη μου, πόσο μάλλον καθώς δουλεύουμε με deadline από τη φύση. Μπορεί να έρθουν βροχές.
Ελπίζω ο πετράς να πιάσει δουλειά στην ώρα του. Τον ξέρω. Κάνει ωραία δουλειά. Θα σας αρέσει κι εσάς. Κι ελπίζω να αρέσει και στους παλιούς που τους χάλασα για να τους ξαναφτιάξω τη ρύμη. Σ’ εμένα έτυχε. Τι να κάνουμε; Αφού θα μείνω, δεν είπαμε;
Άγγ. Κ.
◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊ ◊
υ.γ. : Δεν σας είπα. Αυτά γινόντουσαν ανήμερα την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ενώ εμείς παλεύαμε με τις πέτρες, λίγο πιο κάτω τα παιδάκια του Δημοτικού σχολείου και Νηπιαγωγείου του χωριού έβαζαν λουλούδια στο μνημείο των πεσόντων φορώντας στα κεφάλια τους χάρτινα περιστέρια της ειρήνης. Συγκινήθηκα.
Μόνιμος σύνδεσμος
Νοεμβρίου 12, 2009 στις 6:22 μμ · Κατηγορία Uncategorized, wild humor ·Με ετικέτα art, artful, jokes, lion
Originally uploaded by egotoagrimi
Story by angeloska
Το δεμένο λιοντάρι και το λυτό λιοντάρι
Ήταν μια φορά ένας ζωγράφος που γύριζε τα χωριά και ζωγράφιζε διάφορα θέματα επί παραγγελία σε σπίτια και σε μαγαζιά. Κάποτε σ’ ένα χωριό τον φωνάζει ένας ταβερνιάρης και του ζητάει να ζωγραφίσει ένα λιοντάρι πάνω από την είσοδο της ταβέρνας του.
Ο ζωγράφος τον ρώτησε “Λυτό το θέλεις το λιοντάρι ή δεμένο;”
“Ποια είναι η διαφορά;” τον ρώτησε ο ταβερνιάρης.
“Το δεμένο λιοντάρι κάνει 10 δραχμές, ενώ το λυτό μόνο πέντε”.
“Μόνο 5 δραχμές; Ε τότε να μου ζωγραφίσεις ένα λυτό λιοντάρι” αποκρίθηκε ο ταβερνιάρης.
Πιάνει ζωγραφίζει το λιοντάρι ο ζωγράφος, πληρώνεται τις 5 δραχμές, τα μαζεύει και φεύγει. Την άλλη μέρα πιάνει βροχή, ξεπλένει τα χρώματα, λευκός ο τοίχος, άφαντο το λιοντάρι.
Τρέχει ο ταβερνιάρης, βρίσκει τον ζωγράφο, “Έφυγε το λιοντάρι” του λέει.
“Αφού το ήθελες λυτό, τι περίμενες, να καθόταν;” του λέει εκείνος.
“Ενώ αν πλήρωνες 10 δραχμές και το ζωγράφιζα με λαδομπογιές αντί για νερομπογιές, θα ήταν τώρα στη θέση του. Τώρα ο τοίχος πάνω από την πόρτα της ταβέρνας σου δείχνει ένα λυτό λιοντάρι που έφυγε”.
(Πρωταγωνιστής του περιστατικού υποτίθεται πως ήταν ο ζωγράφος Θεόφιλος. Ο μύθος όμως αυτός που κοροϊδεύει την τσιγκουνιά και την αμάθεια όσων “θέλουν τέχνη”, αποδίδεται και σε άλλους λιγότερο γνωστούς πλανόδιους ζωγράφους.)
Μόνιμος σύνδεσμος
Νοεμβρίου 9, 2009 στις 7:34 μμ · Κατηγορία Ikaria, lifestyle, scouting, sport ·Με ετικέτα dutch, for nature in nature, free, free expression, Ikaria, lifestyle, simply
Some photos by N. taken in Ikaria. Enjoy.
——
—
B GOOD 
Μόνιμος σύνδεσμος
